email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ข้าวหอม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 800

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2563 16:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้าวหอม
แบบอักษร

"ข้าวหอม" เด็กหนุ่มจากต่างจังหวัด ที่สอบติดมหาลัยในเมืองกรุง ต้องจากบ้านมาเพื่อร่ำเรียนในเมืองเพียงคนเดียว เขาแบกกระเป๋าใบไม่ใหญ่มากหนึ่งใบเดินหาหอพักที่เขาโทรถามทางกับคนดูแลหอพักไปสามรอบแล้วก็ยังไม่เจอและเขาไม่กล้าที่จะโทรไปอีกรอบที่สี่แน่ๆ 

"เฮ้อ ทำไมมันวกวนแบบนี้วะ" 

ข้าวหอมบ่นออกมาเบาๆตอนนี้เขาทั้งร้อนทั้งหงุดหงิด 

"หาอะไรอยู่น้อง" 

"ผมหาหอพักอยู่ครับพี่ พี่พอจะรู้จักไหมครับ" 

พี่วินมอเตอร์ไซค์ตะโกนถามเขามา เขาจึงเดินเข้าไปหา พร้อมทั้งเอาแผนที่และชื่อหอให้ดู 

"อ๋อ เดินเข้าไปในซอยอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว" 

พี่วินฯชี้เข้าไปในซอยที่อยู่ด้านหน้า ไม่ไกลมากนัก 

"ขอบคุณครับพี่" 

ผมยกมือไหว้พี่เขา แล้วก็แบกกระเป๋าเดินเข้าไปที่หอทันที เมื่อเข้ามาถึงก็จัดการแจ้งชื่อและรับกุญแจเพื่อขึ้นไปบนห้องพัก แม่ของผมมาจัดการข้าวของไว้ให้หมดแล้ว และหอที่ผมอยู่เป็นหอนอก ผมไม่อยากอยู่หอในเพราะไม่อยากต้องอยู่ร่วมกับคนอื่น และสาเหตุที่ผมต้องมาคนเดียว แม่ผมไม่มาส่งก็เพราะ.. 

"ข้าวหอม ห้องพัก ข้าวของเครื่องใช้ แม่จัดการไว้ให้หมดแล้ว แม่อยากให้ลูกใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวได้ เพราะฉะนั้นเริ่มจากลูกต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯไปมหาลัยคนเดียว สู้ๆนะลูกชาย" นี่ล่ะ แม่ผม 

 

ผมชื่อ ข้าวหอม นายณนนท์ อินทร์เขมินท์ 

ตอนนี้ผมได้มาเป็นนักศึกษาปี 1 ที่มหาลัย M รูปร่างหน้าตาผมหรอ ผิวคล้ำครับ เด็กบ้านนอกนี่นา วิ่งเล่นกลางแดดทั้งวัน หน้าก็มีแต่สิว ถึงจะไม่เยอะจนน่าเกลียดแต่ก็มีสิวอ่ะ ตัวเล็กแต่ไม่เตี้ยนะ แค่ตัวเล็ก สูง 169 เซน ก็ถือว่าสูงแหละ  

ตอนแรกผมว่าจะเข้าเรียนแถวบ้าน แต่แม่ผมอยากให้ผมออกมาสู่โลกกว้าง ช่างไม่ห่วงลูกตัวเองบ้างเลย  

เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องพัก โอ้โห!!! มีครบทุกอย่างเลย มีเตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เย็น และครัวเล็กๆ ผมจึงรีบเดินไปเปิดตู้เย็น แต่..ในนั้นไม่มีอะไรเลยครับ มีแต่โพสต์อิทเขียนแปะไว้ 1 ใบผมจึงหยิบขึ้นมาอ่าน 'แม่อยากให้ลูกใช้ชีวิตคนเดียวได้ สู้ๆนะลูกชาย' นี่ล่ะ แม่ผม  

ผมจึงปิดตู้เย็นแล้วเดินไปนั่งลงบนเตียง ก็ยังดีที่ยังมีเตียงไม่ต้องปูเสื่อนอน จากนั้นผมเลยเอาเสื้อผ้าจัดเข้าตู้ เสื้อผ้าผมก็เอามาไม่มากหรอก พวกชุดนักศึกษา แม่ก็เอามาใส่ไว้ในตู้ให้ก่อนแล้ว คือทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดรอแค่ผมมาเรียนแค่นั้น อยากจะบอกว่าไม่ใช่ลูกคุณหนูอะไรหรอกนะ แต่ผมไม่ทำไงแม่ผมเลยต้องทำไว้ให้  

วันนี้ผมเหนื่อยทั้งเพลียมากๆเลย นอนก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยลงไปหาอะไรกิน 

ความคิดเห็น