ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : เพ้อ (ราเมศxศรัณย์)

ชื่อตอน : So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : เพ้อ (ราเมศxศรัณย์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2560 18:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : เพ้อ (ราเมศxศรัณย์)
แบบอักษร

#

ศรัณย์ พาร์ท

“ว้าว...!!!แม่งทำไมหุ่นดีแบบนี้ว่ะ”

สวัสดีครับผมศรัณย์เด็กมัธยมปลายคนหนึ่งหน้าตาก็น่ารักๆรูปร่างก็ผอมๆขาลีบๆพูดง่ายๆผมเป็นคนสูงโปร่งเกินไปจนเพื่อนสนิทผมอย่างไอ่คิมหันต์มันแซวแค่ผมไอตัวก็ปลิวแล้ว 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งท่องโลกโซเซียลและที่บอกหุ่นดีคือนายแบบที่ผมกำลังเลื่อนเม้าส์ดูอยู่ทำไมหุ่นช่างแซ่บแบบนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“รัน ลูกนอนหรือยัง”ผมรีบกดปิดหน้าจอทันทีกดเปิดหน้าโซเซียลธรรมดาก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้คุณป๋าของตัวเองที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน พ่อผมเป็นนายพลแล้วช่วงนี้มีภาระกิจมากมายไม่ค่อยได้มีเวลามานั่งทานข้าวหรือคุยอะไรกันมากมาย ส่วนคุณแม่ผมเสียไปนานแล้วตอนนี้เรามีกันเพียงสองพ่อลูกแต่คุณป๋าผมก็ไม่เคยทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ขาดตกบกพร่องเลยสักนิด

“คุณป๋าเพิ่งกลับหรอครับ”ผมสวมกอดคนเป็นพ่ออย่างอ้อนๆไม่ว่าจะกลับดึกแค่ไหนคุณป๋าก็ต้องแวะมาหาผมก่อนเสมอ

“อื้ม...แล้วทำอะไรอยู่ครับ”เสียงป๋าผมถามก่อนจะหันมองที่โน๊ตบุ๊คตัวจิ๋ว

“คุยกับไอ้คิมอยู่ครับแต่เดี๋ยวว่าจะนอนแล้ว...คุณป๋าเหนื่อยมั้ย”ผมถามก่อนจะซบหัวเล็กลงที่อกกว้างของป๋าตัวเอง

ฟอดดดดดด

“เมื่อกี้เหนื่อยนิดหน่อยตอนไม่เหนื่อยแล้วหล่ะก็มาเจอรันนี่งัยหล่ะคือกำลังใจของป๋า”ผมยกยิ้มกว้างพร้อมสวมกอดร่างสูงใหญ่ไว้แน่น

“คุณป๋าหาใครสักคนไว้เป็นเพื่อนดีมั้ยครับรันไม่ว่าอะไรหรอกนะเพราะคุณแม่ก็เสียไปนานแล้วรันกลัวคุณเป๋าเหงา”ผมเอ่ยขึ้นจากใจจริงนับตั้งแต่คุณแม่เสียก็สิบปีมาแล้วคุณป๋าไม่เคยมองใครอีกเลยซึ่งผมเองก็ชอบนะเพราะท่านจะได้รักผมคนเดียวแต่ตอนนี้ผมโตแล้วผมมองออกว่าท่านก็เหงาอยู่เหมือนกัน

“พูดอะไรของลูกเนี้ย...ไม่เอาแล้วป๋าไปอาบน้ำดีกว่าและเราก็รีบเข้านอนด้วยอย่ามัวแต่ดูรูปหนุ่มๆอยู่หล่ะ”ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินหัวเราะออกห้องไป

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยคุณป๋า...รันแมนเต็มร้อยนะ..งื้อๆ”ผมไม่รู้ว่าคุณป๋าจะรู้สึกอย่างงัยหากผมเป็นเกย์เพราะท่านก็เป็นนายทหารใหญ่มีชื่อเสียงพอสมควรผมจึงไม่กล้าจะแสดงออกมาว่าตัวเองมีรสนิยมแบบนี้กลัวท่านจะเสียใจเพราะท่านมีผมเป็นลูกชายเพียงคนเดียว

“รันสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณป๋าผิดหวังในตัวรันครับ”ผมพูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะปิดโน้สบุ๊คและไฟเดินขึ้นเตียงหัวถึงหมอนได้ผมก็เลิกคิดแล้วครับหลับไปทันที

โรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งตอนเช้าๆแบบนี้ทั้งนักเรียนหรือผู้ปกครองต่างรีบเร่งตบเท้ามาส่งลูกหลานของตัวเองผมเองก็เช่นกันครับไม่เคยแม้แต่จะนั่งรถเมล์ตั้งแต่เด็กทั้งที่อยากขึ้นใจจะขาดอยู่แล้วและวันนี้ผมเองก็ว่าจะให้ไอ้คิมมันพาขึ้น

“พี่ต้อมเย็นนี้ไม่ต้องมารับรันนะครับ”พี่ต้อมเป็นทหารลูกน้องของคุณป๋าที่ถูกเรียกให้มาทำงานที่นี้ตั้งแต่ทหารเกณฑ์แล้วครับและตอนนี้ก็อยู่ที่นี้ยาวเลย

“ทำไมครับคุณหนู”พี่ต้อมหันมาถามผม

“พอดีรันมีนัดกับเพื่อนครับเดี๋ยวกลับเอง...รันไปก่อนนะครับ”ผมพูดก่อนจะยิ้มหวานให้พี่ต้อมแล้วเดินลงรถคันสวยไปเห็นไอ้คิมกำลังเดินลงรถที่บ้านมันพอดีเลยยกมือตบที่ไหล่มันเบาๆมันแม่งตัวสูงสัส

“ไอ้คิม...!!!ไม่ได้กินข้าวเช้าหรอมึงหอบหิ้วของมาซะเยอะเชียว”ผมถามมันที่กำลังหอบถุงขนมมากมาย

“เปล่าจะเอาไปฝากคุณหนูไอ้โอเล่มันอ่ะ”ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจคือไอ้คิมมันเป็นพวกนางงามครับรักเด็กและเด็กที่มันรักก็ห่างกับมันนับสิบปีมันชอบเด็กอนุบาลและคุณหนูของไอ้โอเล่แม่งก็น่ารักมาก ผมเห็นตอนแรกคืดว่าผู้หญิงเสียอีกแต่ผมไม่ค่อยชอบเด็กครับผมว่ามันน่ารำคาญผมชอบคนที่อายุมากกว่าไม่รู้สิผมว่ามันคล้ายๆผมอยู่กับพ่อหล่ะมั้งครับ

ผมกับไอ้คิมพากันเดิมมายังฝั่งประถมลืมบอกโรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ครับติดกับมหาวิทยาลัยและจะแบ่งฝั่งประถมและมัธยมและตอนนี้ผมก็กำลังจะเดินไปฝั่งประถมเพื่อไปหาเพื่อนรักอีกคน

“น้องวินคร๊าบบบบ”เสียงดังจนเด็กๆมองกันเป็นตาเดียวก็ไอ้คิมนี่หล่ะมาทีไรเด็กๆกลัวกันหัวหดแล้วดูหน้ามันสิมาเจอเด็กอนุบาลไม่ได้เลยมันน้ำลายหยดเชียว

“ไอ้เหี้ยคิมจะเสียงดังทำไมว่ะดูดิเด็กๆกลัวกันหมดแล้ว”ผมเอ็ดมันเบาๆก่อนจะหันไปมองน้องวินที่ยืนทำตาแบ๊วอยู่ไม่แปลกใจที่ไอ้เล่ มันจะหวง

“พี่รันพี่คิมสวัสดีตอนเช้าฮะ”ร่างเล็กแสนน่ารักอย่างมีมารยาทยกมือสวัสดีผมทั้งสองก่อนจะยิ้มหวานอีกครั้ง

“พี่โอเล่ตอนกลางวันน้องวินกินสปาเก็ตตี้ได้มั้ยฮะ”กลางวันไอ้เล่ต้องมารับน้องวินไปทานกลางวันด้วยทุกวันซึ่งผมเองก็เริ่มชินกับการที่มีเด็กน้อยมานั่งทานด้วยแล้วสิ

พรึ่บ...!!!

“งั้นกลางวันนี้พี่คิมจะสั่งรอเลยนะครับและตอนนี้พี่คิมมีขนมมาฝากด้วย...ท๊อฟฟี่สีสวยๆ”ผมเบียดหน้าหนีไอ้เพื่อนประสาทคนนี้จริงๆ

“พี่คิมน้องวินไม่กินท๊อฟฟี่ฮะฟันจะผุพี่คิมก็อย่ากินเยอะนะฮะเดี๋ยวจะฟันหลอเอา...น้องวินไปนะฮะ”ร่างเล็กวิ่งสะพายกระเป๋าเข้าโรงเรียนไปเรียบร้อย

“ฮ่าๆๆๆสมน้ำหน้าโดนเด็กย้อนเป็นงั้ยหล่ะมึง”ผมหันไปขำไอ้คิมแบบสุดๆก่อนจะกอดคอไอ้เล่เดินเข้าโรงเรียนไป

ผมเรียนสายวิทย์-คณิตแต่คุณพ่ออยากให้ผมเรียนบัญชีเพียงเพราะที่บ้านเราทำธุรกิจเกี่ยวกับการเงินเป็นธุรกิจของคุณแม่ผมเองซึ่งทางคุณตาคุณยายมีผมเพียงคนเดียวที่เป็นหลานคุณพ่อจึงตามใจท่านให้ผมเรียนบัญชีแทนแต่ผมก็ชอบคำนวณอยู่แล้วจึงไม่ใช่ปัญหาครับ

“กูได้คอสเรียนพิเศษมาแล้วนะพี่ปูนอ่ะแกวิศวะจุฬาเลยนะมึงไปติวกับพี่แกกัน”เสียงไอ้คิมเอ่ยขึ้นมันอยากเรียนวิศวะเหมือนไอ้เล่มันเลย

“มีแต่ติวเข้าวิศวะหรอว่ะแล้วมีพวกบัญชีบริหารบ้างป่าว”

“ไอ้เหี้ยรันกูก็ไม่เข้าใจว่ามึงมาเรียนวิทย์เพื่ออะไรทั้งที่ตัวเองก็ต้องเรียนบัญชีอยู่แล้วไม่ไปเรียนศิลป์คำนวณว่ะไอ้ห่าจะเข้ามหาลัยเก็บเกรดยากนะมึง”

“กูตามมึงมางัยหากกูไม่มาแล้วใครเขาจะคบมึงว่ะไอ้คิม ฮ่าๆๆ”ผมหัวเราะออกมามันก็จริงผมกับไอ้คิมสนิทกันมากตั้งแต่เรียนประถมแล้วครับ

“แล้วโอเล่หล่ะไปเรียนด้วยกันมั้ย”ผมหันไปถามไอ้เล่ที่นั่งตั้งใจฟังอยู่เขาเป็นเด็กที่ย้ายมากลางเทอมแต่เรียนดีมากๆนิสัยก็ดีด้วยเราสามคนจึงเข้ากันได้สบายมากและที่สำคัญไอ้ห่าคิมมันชอบคุณหนูของไอ่เล่มันแต่ท่าทางไอ้เล่แม่งมันขี้หวงครับ

“เดี๋ยวกูถามคุณภาคินก่อนนะ”ไอ้เล่มันพูดขึ้นผมจึงพยักหน้าก่อนจะก้มมองมือถือกดดูโซเซียลของตัวเองไปทั่วก่อนจะมีคนทักผมมา

Man: หวัดดีรัน เราแมนนะ

Run: หวัดดี เราก็แมน

Man: 5555 น่ารักแถมตลกจังเลย

ผมก็คุยไปเรื่อยใครทักผมก็คุยผมเป็นคนที่ไม่ได้หยิ่งอะไรซึ่งส่วนใหญ่จะมีแต่ผู้ชายทั้งนั้นที่ทักมาและก็คนที่ติดตามผมจากไอจีทั้งนั้นจนบ้างคนโรคจิตนัดผมไปทำเรื่องอย่างว่าผมก็บล๊อคไปไม่สนใจอยู่แล้วเพราะรุ่นเดียวกันไม่ใช่สเป็คผมเลยสำหรับผมต้องคนวัยทำงานหรือคนที่มีอายุมากกว่าผมแต่ไม่เอาแก่นะ

'''''

''''

'''

''

'

ช่วงเย็นของเลิกเรียนผมก็กะว่าจะไปเดินสยามกับไอ้คิมมันเดี๋ยวให้มันนั่งแท็กซี่ไปส่งบ้านแระกัน แต่ตอนนี้ผมไอ้คิมและไอ้เล่ต้องมีภาระกิจมาส่งไอ้เล่รับน้องวินกลับบ้านก่อน

“ว้าวน่ารักจังเลย..นี่ก็น่ารักน้องจูเนียร์แม่งน่ารักว่ะ”ไอ้ห่าคิมนี่มันหน้าหื่นจริงๆเลยผมหล่ะส่ายหัวเบื่อหน่ายกับมันจริงๆ

“มึงช่วยเงียบๆและเลิกทำหน้าตาเป็นไอ้แก่หื่นกามสักพักได้มั้ยว่ะมึงดูเด็กๆดิมองมึงแบบจะร้องไห้แล้ว”ผมรำคาญมันมากๆมันเป็นภัยต่อเด็กอนุบาลและประถมจริงๆครับ

“ไอ้รันมึงนี่นะขัดความสุขทางใจกูเหลือเกินนั่นๆๆน้องวินเดินออกมาแล้ว..น้องวินครับทางนี้ครับ”ไอ่คิมกันหันมาบ่นผมก่อนจะดี๊ด๊ากับร่างเล็กที่เดินออกมากับเด็กอีกคนตัวสูงกว่าน้องวินเยอะ

“เบาๆไอ้สัสคิม...แต่น้องวินเดินกับใครว่ะไอ้โอเล่”ผมด่าไอ้คิมก่อนจะหันไปบอกไอ้เล่

“ฮ่าๆๆๆไอ้คิมแม่งหน้าแตกเลยมึง”ก็พอไอ้เล่เรียกน้องวินน้องวินรีบวิ่งมาแต่ไอ้ห่าคิมมันนั่งลงอ้าแขนรับน้องวินมันคิดถูกที่วิ่งไปหาไอ้เล่ มันผมหล่ะฮาแตกเลย

“เชี้ยยย...!!!”เสียงบ่นเบาๆทำเอาผมยิ่งหัวเราะมันแม่งปวดท้องไปหมดแล้วเนี้ย

“พี่โอเล่ฮะเราไปส่งพี่เฟิร์สที่ทำงานคุณพ่อพี่เฟิร์สก่อนได้มั้ยฮะพอดีเป็นทางผ่านของบ้านเราอยู่แล้ว”ร่างเล็กแสนน่ารักพูดขึ้นก่อนจะเดินไปดึงแขนร่างสูง

“ไม่เป็นไรหรอกน้องวินพี่รอคุณพ่อได้ไม่นานหรอกฮะน้องวินกลับก่อนเหอะหากกลับช้าพี่ยิ่งเป็นห่วง”เสียงพี่เฟิร์สของน้องวินนี่มันดูนุ่มไปมั้ยครับเอาหล่ะสิไอ้คิมไอ้เล่มีคู่แข่งแล้วมึง

“ไม่ได้หรอกฮะอีกนานไม่ใช่หรอฮะที่พ่อพี่เฟิร์สจะมารับไปเถอะนะฮะ”

“พี่ดีใจจังที่น้องวินห่วงพี่เฟิร์ส แต่พี่เฟิร์สอยู่ปอสี่แล้วพี่เฟิร์สโตแล้วครับพี่เฟิร์สดูแลตัวเองได้น้องวินไม่ต้องห่วงนะ”อื้ม หล่อไปมั้ยน้องปอสี่ครับ

“พระเจ้านี่กูอยู่ในยุคไหนว่ะมายืนมองเด็กปอสี่จีบเด็กอนุบาลพระเจ้า”ไอ้คิมพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด

“เฟิร์สไม่ได้จีบนะฮะเราสองคนเป็นแฟนกันแล้วฮะ”ไอ้น้องเฟิร์สมึงนี่ร้ายนะเนี้ย

“เชี่ยยยย!!”ผมรีบอุทานออกมาพร้อมๆกันอย่างตกใจไอ้ห่านี่มันฉายแววแต่เด็กขนาดนี้เลยหรอว่ะ

“น้องวินยังไม่ได้บอกเลยนะฮะ ไม่เอาแล้วไม่คุยกับพี่เฟิร์สแล้วน้องวินอายจัง”น้องวินแม่งก็น่ารักนะยกมือสองข้างประคองแก้มยุ้ยอย่างน่ารักอย่างเขินๆ

“เด็กสมัยนี่แก่แดดจริงๆว่ะ”ไอ้คิมหันมาหาผมที่กำลังมองน้องวิน(ลูกคุณแม่)

“น้องเฟิร์สไม่ได้แก่แดดนะฮะทำไมพี่คนนี้ไม่หล่อแล้วปากหมาอีก”เอาหล่ะสิน้องเฟิร์สปอสี่เด็กสิบขวบกับไอ้คิมมอหกสิบเจ็ด

กึก!

“ว่าใครปากหมาพี่หล่อขั้นเทพสาวๆติดกันเกรียวและพี่ก็ไม่ได้ปากหมาด้วยเด็กอะไรปากเสียจริงๆเดี๋ยวพ่อจับมาทำเมียซะเลย”

“แหวะ!เฟิร์สเป็นผู้ชายนะจะเป็นเมียได้ยังงัยประสาทและผู้ชายกับผู้ชายจะเป็นไปได้งัย..ชิส์”

“เอ้าท์...แล้วน้องวินก็ผู้ชายงัยก็เหมือนกันหล่ะ”ไอ้คิมแม่งก็ทะเลาะกับเด็กยืนทะเลาะกันจนมีคนมอง

“หยุดทั้งคู่หล่ะเอางี้นะครับน้องวินงั้นเดี๋ยวเราอยุ่เป็นเพื่อนพี่เฟิร์สรอคุณพ่อดีมั้ยครับ”ไอ้เล่คงรำคาญมากเลยหยุดห้ามทัพก่อนที่เราจะตกลงไปนั่งรอที่สนามบอลกันผมจึงอาสาไปซื้อขนมให้ซึ่งมันมีซุ้มด้านหน้าผมเดินมาที่ซุ้มด้านหน้าแต่แม่งปิดแล้วผมจึงเดินเลยไปอีกนิดมี 7-11

“เอาขนมปังดีกว่าและก็นี่ๆๆ”ผมก็หยิบไปหมดอันไหนห็น่ากินไปหมดหอบเป็นไอ้บ้าหอบฟางเลยก่อนจะหันซ้ายขวาหาตะกร้าทุลักทุเลฉิบก่อนที่ตะกร้าสีส้มจะถูกยื่นมาที่หน้าผม

“น้องครับตะกร้าหน่อยมั้ย”เสียงแม่งหล่อสัสนุ่มกลิ่นน้ำห๊อมหอมฉิบ โอ๊ยมันกระตุ้นฮอร์โมนวัยรุ่นวิ่งพร่านแล้วผมค่อยๆเงยหน้ามองมือขาวสวมเสื้อเชิ๊ตสีฟ้า เชี่ยยยเนคไทด์สีน้ำทะเลโอ๊ยๆศรัณย์อยากตายหน้าร้อนไปหมดแล้วกู

“น้องครับไม่สบายหรือเปล่าหน้าแดงๆนะ”กล้าถามเพราะพี่นั่นหล่ะครับถ้าจะหล่อและสุภาพบุรุษขนาดนี้เอาเบอร์ไปเลยมั้ยอ่า

“อ่อ...ปะ เปล่าครับ..ขอบคุณนะครับ”ผมพูดก่อนจะหอบของใส่ตะกร้าทันทีแต่ลืมไปว่ามาคนเดียวพี่ต้อมไม่ได้มาด้วยไม่ใช่คนหิ้วให้นี่นา

“จะให้ฉันถือให้หรือครับ”ที่จริงอยากแบบนั้นหล่ะครับพี่ครับแต่...

“โอ๊ะ...!!ขอโทษครับ”ผมรีบดึงกระกร้ากลับแต่แม่ง...

กึก...!!

ฉ่า...!!

“ไม่เป็นไรดีกว่าของเยอะแยะตัวก็เล็กนิดเดียวฉันถือให้แล้วกันนะ...แล้วจะซื้ออะไรเพิ่มอีกมั้ย”โอ้วป๋าครับรันหาลูกเขยให้ป๋าได้แล้วอ่า ผมกระพริบตาปริบๆอย่างดูน่ารักเหมือนการ์ตูนตาหวานของญี่ปุ่นเลยครับ

“พะ...พอแล้วครับแล้วคุณชื่ออะไรครับผมชื่อศรัณย์ครับเรียกรันเฉยๆก็พอกันเองดี”ผมรีบเสนอหน้าทันทีไม่รู้ว่าความกล้ามันออกมาได้ยังงัยกันแต่ไม่กล้าก็จะไม่ได้ (กะได้เลยหรอลูก)

“ฉันชื่อราเมศแล้วน้องรันเรียนที่นี่หรอครับ”

“โอ๊ย!!อย่าเรียกน้องสิครับเรียกรันก็พอ...ครับอยู่มอหกแล้วเดี๋ยวก็โตแล้วครับ”ไม่รู้จะพูดประโยคหลังเพื่ออะไรกัน

“อ่อ...พอดีฉันมารับลูกชายครับเรียนประถมสี่แล้ว”

เพล้ง...!!!

ฉึก ฉึก ฉึก !!!

หน้าชาหัวใจสลายเหมือนใครเอามีดมาแทงที่หัวใจมันปวดร้าวเหลือเกินมีลูกแล้วแสดงว่าก็มีเมียแล้ว ฮื่อๆๆ

“อ่อ...แล้วทำไมมารับช้านะครับเด็กประถมเลิกตั้งแต่สี่โมงแล้ว”

“พอดีคนขับรถที่บ้านไม่สบายฉันจึงต้องมารับแทนก็งี้หล่ะครับSingle Dad”ผมหันขวับหากความเร็วแสงจับไวจะรู้ว่าผมไวกว่าความเร็วแสง

ขวับ...!!!

“Single Dad..??”ทำท่าทางเหมือนไม่อยากรู้แต่ในใจอยากรู้ว่าหมายถึงอะไร ??

“ครับ ภรรยาฉันเสียไปแล้วตั้งแต่ลูกฉันยังไม่ถึงขวบเลยฉันจึงเลี้ยงลูกเองมาตลอด...ดูดีเลยม่ะ"เขาพูดเชิงตลก

“หล่อเลยหล่ะครับ"ผมสบถเบาๆอย่างใจคิด

"อ๊ะ...ว่างั้ยนะ"

"อ่อ..เก่งจังเลยนะครับ...”ยิ้มสิกว้างๆเลยเมียตายว่ะเมียตาย!! มึงยังพอมีหวังแต่เขาชอบผู้ชายหรือเปล่าไอ้รัน

“คุณสองคนจะจ่ายเงินมั้ยค่ะ!!!”เชี่ยงัยลืมไปเลยว่าต้องจ่ายเงินยืนคุยซะนานเลยดูหน้าพนักงาน7-11ดิอยากจะแดกหัวผมอยู่แล้ว

“ทะเลาะกับผัวมาแน่ๆเลยคุณราเมศว่าม่ะ”ผมแอบหันไปกระซิบคนที่ยืนอยู่ด้านหลังผมอ๊ยอบอุ่นศรัณย์อยากอุ่นกว่านี้จัง

“เรียบร้อยค่ะ...น้องรับถุงและเงินทอนด้วย”ผมรีบรับถุงกับเงินทอนก่อนจะเดินออกมาจากร้านคุณราเมศก็ยกยิ้มขำผมเบาๆ

“ขำอะไรหรอครับ”ผมถาม

“ก็ขำรันอ่ะทำหน้าตาน่ารักดี”ที่พูดคือคุณราเมศไม่ได้คิดอะไรใช่ป่ะแต่ผมคิดไปแล้วสิ

“น่ารักก็รักสิครับ”แรด ไอ้รันมึงแรด ไอ้อ่อยผมคิดในใจด่าตัวเองก่อนที่คุณราเมศจะหยุดขำแต่ยังคงยกยิ้มมุมปาก

“พูดเป็นเล่นไป...แล้วเพื่อนรันอยู่ตรงไหนเดี๋ยวฉันไปส่งผมยกยิ้มอย่างเขินอ่ะก่อนจะเดินมาที่สนามบอล

“มาแล้วครับทุกคนของกินอร่อยๆ”ผมพูดขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้ม.

“ไอ้รันมึงซื้ออะไรมาเยอะแยะว่ะกูไม่หารนะมึง”เสียงไอ้คิมพูดขึ้นเมื่อเว้นช่องการทะเลาะกับเด็กสงสัยหิวแล้วมั้งผมยยกยิ้มให้ก่อนจะแนะนำไอ้คิมกับโอเล่ให้คุณราเมศรู้จักแต่..

“คุณพ่อฮะ”เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นทำเอาผมหันไปมองอย่างรวดเร็ว

“คุณพ่อหรอ!!”เอาอีกแล้วสามเสียงประสานพร้อมกันอีกแล้ว

“อ้าวน้องเฟิร์สลูกคุณราเมศหรอครับ”ผมหันไปถามขึ้นแม่งโลกกรมชะมัดเลย

“ครับไม่น่าเชื่อเลยโลกกลมนะครับว่าคนที่ผมช่วยจะเป็นคนที่รอเป็นเพื่อนลูกชายผม”พรหมลิขิตก็ไม่ว่าหล่ะครับผมคิดในใจ

“สวัสดีฮะลุงเมศ..”เสียงหวานน้องวินเอ่ยขึ้นอย่างน่ารัก

“คุณพ่อฮะไหนบอกจะมารับช้างัยฮะ”เด็กเฟิร์สมันพูดขึ้นแต่ก็ไม่ได้วิ่งไปนั่งข้างพ่อตัวเองก็ยังนั่งข้างไอ้คิมอยู่

“พอดีเลิกประชุมไวก็รีบมารับเลยต่อไปนี้สัญญาจะไม่มารับสายแน่นอน”

“เอ่อ..ต่อไปหากมารับช้าโทรบอกผมก็ได้นะครับเดี๋ยวพวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนน้องเฟิร์สเองใช่ม่ะพวกเรา”เสนอตัวอย่างน่าหมั่นไส้ผมยกยิ้มหวานออกมาเอาที่หวานที่สุดของที่สุดทเที่มีครับ

“งั้นผมขอตัวพาน้องวินกลับก่อนนะครับเดี๋ยวคุณภาคินจะดุเอาได้”ไอ้เล่มันเอ่ยขึ้นเมื่อรถที่บ้านมารับแล้วผมกับไอ้คิมจึงยกมือบ๊ายบายมันก่อนที่คุณราเมศจะเอ่ยขึ้น

“แล้วรันกับคิมกลับยังงัยหรอ”คุณราเมศพูดขึ้น

“รถเมล์ครับเรากลับรถเมล์”ไอ้คิมหันหน้ามาทางผมทันทีทำหน้าตาแบบมึงเนี้ยนะขึ้นรถเมล์

“งั้นกลับพร้อมกันนะครับเดี๋ยวผมไปส่งบ้าน”มันคือใช่อ่ะ งื้อๆหลงไปแล้ว

“เกรงใจจังครับว่าแต่รถจอดอยู่ตรงไหนครับ...ไอ้คิมพาน้องเฟิร์สมาสิว่ะ”ผมพูดขึ้นทันทีเอาไอ้คิมเงียบกริบไปเลยตอนนี้มันมองผมอย่างไม่น่าเชื่อว่ามึงทำไปได้

คุณราเมศมาส่งผมที่บ้านหลังจากส่งไอ้คิมเรียบร้อยเสียงน้องเฟิร์สที่ทะเลาะกับไอ้คิมตลอดทางตอนนี้เงียบกริบไปแล้วนอนหลับไปเรียบร้อยสงสัยจะเหนื่อย

“มีบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้หรอครับที่บอกว่านั่งรถเมล์ไปเรียน”เขาเอ่ยขึ้น

//“เชี่ยแล้วกูลืมไปว่าโกหกเขาไว้”//

ผมคิดออกมาได้ผมจึงหันไปยิ้มแห้งๆให้แต่สิ่งที่ได้รับคือรอยยิ้มที่ถูกส่งออกมาเช่นกัน

“เข้าบ้านก็อย่าลืมรีบทำการบ้านนะครับ”นี่คือผู้ชายในฝันของผมผมพยักหน้าก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณเขา เดินเข้าบ้านมมาอย่างมีความสุขแสนจะสุข

ปึก...!!!

“อ่าาา...อยากเจอคุณอีกจัง”ผมถึงห้องได้ก็นอนแผ่บนเตียงพร้อมเอ่ยขึ้นเบาๆทั้งใบหน้าที่มันยิ้มไม่หุบเลยตอนนี้

.............................

\ตอนแรกจะเขียนให้น้องรันมันน่าเอ็ดดูนะแต่ไปๆมาๆเป็นแบบนี้ไปเลยคือเป็นคนตรงๆรั่วๆหลุดๆยังงัยก็ขอให้เอ็นดูน้องรันด้วยนะฝากติดตามและเอาใจช่วยน้องมันหน่อยว่าจะเปลี่ยนแมนๆอย่างคุณราเมศที่ไม่เคยคิดในสมองเลยว่าจะชอบผู้ชายจะหันมาชอบน้องรันเราป่าวนะ\

\ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะค่ะ\

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gif

ความคิดเห็น