จี้ นั่งดีๆสิครับ ระวังหัวจะโขกกระจก

เอ้า! หัวโขกจนได้เห็นไหม

เอ่อ...งั้นเอางี้ดีกว่า นอนตักเฮียมา

เฮียไม่ได้ตั้งใจจะแต๊ะอั๋งเรานะ เฮียขับรถอยู่ไง ประคองเราไม่ถนัด เฮียกลัวเราเป็นอันตรายต่างหาก

ถ้าตื่นมาตอนนี้ก็อย่าเพิ่งเข้าใจผิดล่ะ

เฮ้อ...เราเนี่ยนะ ดื้อไม่มีเปลี่ยน ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเมาจนทรงตัวไม่ได้ขนาดนี้

เฮียควรจะทำโทษเรายังไงดีเนี่ย หื้มมมม...?

ห๊ะ!?

เมื่อกี้เราว่าอะไรนะ

ให้เฮียทำโทษด้วยการจูบเราหรอ

หื้มมมม...ก๋ากั่นใหญ่แล้วนะเรา เพิ่งรู้ว่าเราเมาแล้วจะเป็นแบบนี้

แล้วนี่ไปทำแบบนี้กับใครที่ไหนรึเปล่าเนี่ย ไม่ควรนะรู้ไหม

เอ่อ...จี้ เฮียว่าเราหันหน้าไปอีกทางดีกว่าไหม ลมหายใจเรามัน เอ่อ...รดเป้ากางเกงเฮีย

คือ...เดี๋ยวมันตื่น

ถึงแล้วๆ

ลงรถได้

จี้ลุกไหวไหม ถึงแล้วนะ

ขึ้นไปนอนข้างบนนะ

มาเฮียพยุงไป

เอ่อ...จี้อย่าล็อคคอเฮียแน่นขนาดนั้น มันหายใจไม่ออก

จี้เดินดีๆ อย่าโอบเอว เฮียจั๊กจี้

จี้อย่าเอามาหน้ามาใกล้ขนาดนั้น มองทางไม่เห็น เดี๋ยวก็ล้มกันหมดหรอก

ฮึบ เรานอนบนเตียงเฮียละกันคืนนี้ จะได้นอนสบายๆ

เดี๋ยวเฮียเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ รอตรงนี้ก่อนนะ

เมื่อกี้เราว่าอะไรห้องๆลับๆนะ

ฮ่าๆๆ ไอตูดหมึกเอ้ย

จะละเมอสาปเฮียไหมเนี่ยฮะเรา

น้ำหรอ รอแปปนึงนะ

มาแล้วๆ น้ำมาแล้ว

แล้วจะให้ดื่มยังไงล่ะ นอนแบบนี้เดี๋ยวก็สำลักกันพอดี

เอาวิกออกก่อนได้ไหมเนี่ย เกะกะจริง

หน้าตาไม่เปลี่ยนเลยนะเรา กลมเหมือนเดิมเลย ฮ่าๆๆ

ลุกขึ้นมาดื่มเองไหวไหมจี้

จี้ครับ ตื่นก่อนเร็ว เดี๋ยวสำลัก

ฮ่ะๆๆ ดูทำหน้าเข้าสิ พริ้มเชียว ตลกชะมัด

หิวน้ำขนาดนั้นเลยหรือไง ฮ่าๆๆ

อ่ะดื่มเเสร็จแล้ว งั้นเฮียเช็ดตัวเลยนะ เราจะได้สบายตัว

เช็ด เอ่อ...หน้าก่อนละกัน

แล้วเสื้อนี่ต้องถอดไหม เอ่อ...แค่เอาผ้าล้วงไปก็พอมั้ง

แล้ว กะ กะ กางเกง อ่า...😳

อะ เอายังไงดี...ถ้าเฮียเปลี่ยนเสื้อให้จะดูเหมือนฉวยโอกาสเราไหม

แล้วถ้าไม่เปลี่ยนเสื้อ...เราจะป่วยไหมเล่า?

แล้วเช็ดตัวนี่...ต้องเช็ดถึงไหนถึงจะสบายตัวล่ะเนี่ย

เฮ้ย! จี้อย่าถอด เอาเสื้อลงก่อน

เอ่อ...เดี๋ยวจะหนาว

เฮ้ยยย...! อย่าปลดกระดุมกางเกงด้วย

เฮ้ๆๆ มือน่ะอย่าซนสิ ล้วงมือเข้ามาในเสื้อเฮียทำไมล่ะเนี่ย

เฮ้อออ..กว่าจะหมดฤทธิ์

ตอนแรกเฮียว่าจะเค้นถามเราให้รู้เรื่องในวันนี้

แต่ตอนนี้คงไม่ไหวแล้วมั้ง เมาหลับตลอดทางขนาดนี้ คงต้องให้เราพักผ่อนแหละ ถึงปลุกมาคุยก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี

งั้นเรานอนฟังเฮียเล่าหน่อยก็แล้วกัน

แม้เราจะไม่รับรู้ในสิ่งที่เฮียเล่า แต่ก็ถือว่าเฮียได้ระบายออกไปแหละเนอะ

ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา เราเป็นยังไงบ้างหรอ เฮียยังไม่มีโอกาสได้ถามไถ่เราเลย

อยู่ทางโน้นสบายดีไหม มีความสุขดีรึเปล่า มีแฟนกี่คนแล้ว เขาดูแลเราดีไหม มีใครทำเราเสียใจรึเปล่า

แล้ว...เหตุผลที่เราย้ายไปโดยไม่บอกอะไรเฮียซักคำ คืออะไรหรอจี้

จี้รู้ไหม...ตลอด10ปีที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ เฮียรอเราด้วยความรู้สึกผิดมาตลอดเลยนะ

เฮียไม่รู้ว่าเฮียไปทำอะไรให้เราโกรธตอนไหนรึเปล่า

เฮียรอด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าพวกเราคงจะมีโอกาสได้กลับมาเจอกันอีก

เฮียรอด้วยความไม่แน่ใจว่าจี้จะมีแฟนไปแล้วหรือยัง จะลืมเฮียไปแล้วรึเปล่า

เฮียรอเราด้วยความสงสัยว่าจี้ยังจะคิดเหมือนเฮียอยู่ใช่ไหม จี้ก็รอจะกลับมาเจอเฮียเหมือนกันใช่รึเปล่า...?

เมื่อ10ปีก่อนตอนนั้นเฮียมั่นใจมากนะว่าใจเราตรงกัน

แต่พอเวลาผ่านไป ยิ่งนานวันเข้า จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จากปีเป็น2ปี 3ปี 4ปี 5ปี...จนผ่านไปถึง10ปี

มันก็เริ่มกัดกร่อนความหวังและความมั่นใจของเฮียไปเรื่อยๆ

แต่แปลกดีนะ ความหวังเริ่มลดน้อยลงไปทุกวัน...แต่ความรู้สึกกลับยิ่งชัดเจนขึ้นไปทุกที

ตอนนั้นเฮียพยายามจะบอกตัวเองว่าเฮียรักและเอ็นดูเราแบบน้องชายคนนึง ยังไงก็คงไม่ใช่ความรักแบบแฟนหรอก

ก็มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ หนุ่มวัยทำงานดันไปตกหลุมรักเด็ก8ขวบเนี่ยนะ ใครรู้เข้าก็คงคิดว่าเฮียโรคจิตแน่ๆ

แต่พอยิ่งห่างกัน ความรู้สึกมันก็ยิ่งชัดเจนมากจนเฮียหลอกตัวเองไม่ได้

มันชัดเจนแล้วว่า...เฮียได้ตกหลุมรักเด็กน้อยเสียงเจื้อยแจ้วคนนั้นไปแล้ว

เด็กน้อยที่เคยมาป่วนเฮียอยู่แทบทุกวี่วัน เทียวมานั่งเล่นอยู่ด้วย กลัวเฮียจะเหงา เพราะน้องชายย้ายไปอยู่หอ

เด็กน้อยตัวกะเปี๊ยกที่ขายังปีนไม่ถึงรั้ว แต่ก็พยายามมายืนเกาะประตูรั้วรอเฮียกลับบ้าน

เด็กน้อยที่เป็นพยาบาลตัวจิ๋ว คอยดูแลเฝ้าไข้ตอนเฮียไม่สบาย

เด็กน้อยใจดีที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเอาอาหารมาส่งในวันหยุด กลัวเฮียจะกินข้าวไม่ตรงเวลา

ทั้งๆที่เด็กน้อยคนนั้นแค่8ขวบ แต่เฮียก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเฮียตกหลุมรักเด็กคนนั้นไปแล้วจริงๆ

คิดแล้วก็ขำตัวเองเหมือนกันนะ...วินาทีแรกที่เฮียรู้ว่าเราคือจี้นะ เฮียตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยแหละ ทั้งๆที่รอจะเจอเรามาตลอดแท้ๆ

มีเรื่องมากมายอยากจะถาม มีความรู้สึกมากมายที่อยากบอก แต่พอได้เจอตัวจริงๆกลับคิดไม่ออก ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไง

ดันพูดไม่รู้เรื่อง ถามอะไรแปลกๆวกไปวนมา แถมยังจะไปดุเราอีกแน่ะ มันคงจะบีบคั้นเรามากเกินไปสินะจี้...เฮียขอโทษ

สุดท้ายพวกเราก็เลยไม่ได้คุยกันดีๆเลย

แล้วก็ต้องมานั่งพูดคนเดียวต่อหน้าเราที่ไร้สติอยู่แบบนี้เนี่ย

หึ! แล้วนี่กูทำบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย คนปกติที่ไหนเขาจะนั่งคุยคนเดียวได้เป็นนานสองนานแบบนี้วะ

เฮ้ออออ...เลิกเพ้อเจ้อ นอนดีกว่า

เดี๋ยวเฮียไปนอนโซฟานะ พรุ่งนี้เจอกันอย่าบ่ายเบี่ยงหนีเฮียอีกละ ฝันดีครับ

ใจเรา...ยังเป็นของเฮียอยู่รึเปล่านะจี้

💤