Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.29 Nc 20+ (เตโชVsชะเอม) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.29 Nc 20+ (เตโชVsชะเอม) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 686

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.29 Nc 20+ (เตโชVsชะเอม) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ชะเอม talk's

 

"แต่...ขอปล่อยในแล้วกันนะ" ทันทีที่มันพูดจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจ

 

หมับ! และมันก็ดึงมือของฉันไปที่โซฟาทันที

 

"เอ๊!? นี่...ไม่ได้นะ! อ๊ะ!" ฉันพูดแต่ก็รั้งตัวเองไว้ไม่ทัน

 

ตุ่บ! มันนั่งลงบนโซฟาที่ฉันนั่งทาโลชั่นป่ะกี๊นี้และตามด้วย

ฟุ๊บ~ จับตัวของฉันนั่งลงบนตักมัน

 

"มันมีอะไรดีกว่าผมว๊ะ!? ผมก็แค่ไม่ได้เกิดมาบนช้อนเงินช้อนทองแบบมันแต่...ผมก็พยายามอยู่ไหมว๊ะ?" เขาถามฉันใช่ไหม?

"....." ฉันจึงเงียบไปก่อน

"ทำไมว๊ะครับ? ทำไมเธอคนนั้นถึงไม่คิดที่จะมีผมอยู่ในสายตาบ้างว๊ะ!?" เธอคนนั้น? เอ๊!?

"หรือว่า...นายชอบเมียของน่านน้ำหรอ?" ฉันจึงเผลอปากถามไป มันเงียบและเอาคางมาเกยไหล่ฉันแทน

"นี่!! ฉันถ่ะ...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามจบประโยคที่ว่า ฉันถามไหม? เลยค่ะ มันก็...

"ใช่! ผมชอบเธอ! ชอบก่อนที่เฮียน่านน้ำจะชอบ! ผมเจอเธอก่อนที่เขาคนนั้นจะมาเจอ!! แต่...ไม่ว่าจะกี่รอบๆผมก็เป็นได้แค่ตัวสำรองของมัน!!" ตอบฉันมาด้วยน้ำเสียงดังตะคอกซ๊ะก่อน อ่า...เธอคนนั้นโชคดีจริงๆที่มีผู้ชายทั้งสองคนคอยปกป้อง

"เพราะงั้น...!" มันพูดทิ้งทายไว้เพียงแค่นั้น

"หืม? อ๊ะ!?" ก่อนที่มันจะจับตัวฉันนอนลงบนโซฟา

"น่ะ..นี่ ทำบ้าอะไร!?" ฉันถามออกไปเสียงดังตกใจ

"ผมจะไม่มีทางเป็นตัวสำรองของมันอีก!! พี่ต้องมีผมเป็นผัวและมันก็เป็นได้แค่ตัวสำรอง!!" มันตะคอกใส่ฉันมาจนฉันต้องหลับตาปี๋

"อื้ออออ!" และพอฉันจะลืมตาไปมองหน้ามันมันก็จูบปากของฉันทันที

"อื้มมม~"

 

ม่ะ..หมายความว่า...ไอ้เด็กบ้านี่มันทำแบบนี้เพราะอยากชนะงั้นสินะ? เหอะ! ก็เผลอคิดไปว่า...มันทำแบบนี้เพื่อที่จะปกป้องเธอแต่...ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะอยากเอาชนะน่านน้ำเองหน่ะหรอ?

 

"อ้าปากออกสิพี่...ทำเหมือนที่พี่เคยทำกับผมไง..." มันปล่อยปากออกจากฉันและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ฉันลืมตาไปมองหน้ามันนิ่งๆ

"นาย...ต้องการเอาชนะน่านน้ำงั้นหรอ?" ก่อนที่ฉันจะถามออกไป

"หึ! ใช่ครับ ผมต้องการเอาชนะมัน...!"

"น่านน้ำหน่ะไม่มีทางเป็นได้หรอกตัวสำรองหน่ะ" ฉันพูดไปมันไม่เอ่ยถามแต่มองฉันมาด้วยสายตาสงสัยแทน

"ก็เหมือนกับนายที่เป็นได้แค่ผู้ชายแก้ขัดไม่มีทางได้เป็นตัวจริงร่ะ....อื้มมม~" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคเลยค่ะ มันก็ก้มลงมาจูบปากฉันซ๊ะก่อน

"อื้มมม~" มันครางออกมาด้วยความพอใจ

"อ๊ะ! เอ็บ! (เจ็บ)" ฉันร้องในลำคอบอกมันไป

 

เฮ้! จูบเป็นหรือเปล่าเนี้ยเท่าที่รู้สึกและสัมผัสได้คือไอ้เด็กบ้านี่ก็แค่เอาลิ้นมาปัดลิ้นฉันไปมาไหนจะขบเม้มที่ปากล่างของฉันอยู่ได้จนเจ็บไปหมดแล้วเนี้ย

มือหนาแถมสากกร้านของมันเริ่มคลายมือออกจากการจับกุมข้อมือของฉันและเลื่อนลงมาจับที่เอวคอดของฉัน และเชื่อไหมคะว่าทันทีที่มือสากๆนั่นจับมาที่ผิวเนื้อบางเบาของฉันปุ๊บสมองของฉันก็ขาวโพลนสติหลุดในทันทีฉันจึงค่อยๆปิดเปลือกตาลง

.

.

.

เตโช talk's

 

"อื้มมม" ผมค่อยๆถอดถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาจากริมฝีปากสวยของเธอ

 

หวานมาก...หวานราวกับมีครีมวนิลาในริมฝีปากสวยนั่น อ่า...หวานจนผมอยากที่จะกลืนกินมันเข้าไปทั้งหมด

 

"พี่ครับ...ปากหวานจัง..." ผมพูดออกไปเสียงแหบพร่า เธอเงียบและลืมตามามองหน้าของผม

"....." ผมสบตากับสายตาเหมือนคนจะร้องไห้นั่นเงียบ

"ทำไมว๊ะ!!? ทำไมถึงมีแต่คนต้องการมัน!!?" ผมตะโกนถามเธอไปเสียงดัง

"เพราะนายมันไม่ใช่ไง!!!"

"ไม่ใช่!? ไม่ใช่ห่าเหวอะไร!? ผมเป็นผัวและก็พ่อของลูกพี่!! ยอมรับความจริงสักที!!!"

"ไม่!! ฮึ่ก! นายไม่ใช่!!!" เธอก็ยังเลือกที่จะโกหกผมมาทั้งน้ำตาพร้อมกับ...

 

ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ใช้มือบางนั่นทุบมาที่อกของผม แล้วคิดว่าผมจะเจ็บป้ะหล่ะ?

หมับ! ผมจึงรวบมือเธอไว้ทั้งสองข้าง

 

"ว่าจะทำแบบเต็มใจกันทั้งสองฝ่ายแล้วนะ!"

"ไม่! ฉันไม่มีทาง ฮืออๆ~ เต็มใจให้นายมาอยู่บนร่างกายของฉันเด็ดขาด!! ฮึ่ก! ฮืออ~"

"ไม่เต็มใจก็เรื่องของพี่! เพราะผมไม่แคร์!!" ผมพูดเพียงแค่นั้น

 

แคว้กกกก!! และผมก็ฉีกชุดคุมหลังอาบน้ำเสร็จหน่ะครับของเธอออกมาทำให้ตอนนี้ร่างกายของเธอปราศจากสิ่งกรีดขวางทุกอย่าง

 

"ฮึ่กๆ ไม่นะ!! ฮืออ~ ร่างกายของฉันมีแค่น่านน้ำเท่านั้นที่เห็นได้!! ฮึ่ก!" จะมีแค่มันได้ยังไงว๊ะ? ในเมื่อผมก็เป็นผัวเธออ่ะ

 

เธอพูดพร้อมกับดิ้นทำให้เต้านมอวบใหญ่ของเธอนั้นมันกระเพื่อมไหวตามแรงดิ้นของเธอ

จ๊วบบๆๆๆ~ และแน่นอนว่ามันทำให้ผมอดใจไม่ไหวก้มลงไปดูดมัน

 

"อ๊าา~ อื้อออ! เอาออกไปนะ อ๊ะะ! ของคนจนสกปรก! อ๊าาา~"

"อื้มมม~" ผมค่อยๆขึ้นมาคร่อมร่างกายของเธอและก็ผละริมฝีปากออกจากยอดอกสีชมพูของเธอและก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะถอดเสื้อผ้าของผมออก

"ฮึ่กๆ ถ่ะ..ถอยออกไปนะ!! คนบ้า คนจน คนสกปรก ผู้ชายเลวตอแหล!" ห๊ะ!?

"หึ!" ผมยิ้มให้กับผู้หญิงที่ทำเหมือนเพิ่งเคยด่าเป็นครั้งแรก

 

คำว่าเลวเนี้ยพอเข้าใจนะแต่...ตอแหลนี่ไปเอามาจากไหนว๊ะคำด่าผู้ชายไหมครับ?

 

"นี่! ก็บอกให้ลุกออกไปไง!!" เธอพูดขึ้นมาพร้อมกับใช้มือดันหน้าท้องผมออก

"จำเป็นต้องทำตามด้วยหรอครับ?" ผมถามเธอไปและมันส่งผลให้เธอชะงักทันที

"ห๊ะ!? ถ่ะ..ถามบ้าอะไรของนาย!? จำเป็นสิเพราะร่างกายของฉันมีแค่น่านน้ำคนเดียวที่เข้ามาได้! ออกไปนะ!! อ๊ะ!!" เธอหลับหูหลับตาพูดออกมาพร้อมทุบมาที่หน้าท้องของผมและก็อุทานเสียงหลงทันทีที่ผม...

 

หมับ! จับมือของเธอไว้และก็ล้มลงไปทาบทับตัวเธอทันที

 

"เข้าไปได้หรือไม่ได้เดี๋ยวก็รู้กันครับ! อื้มมม!" ผมพูดบอกเธอไปเพียงแค่นั้นและก็ก้มหน้าลงไปจูบปากเธอ

"อื้อออ! อ๊ะะ!!!!"

 

สวบ!!! ผมดันตัวตนที่เพียงแค่เห็นความใหญ่โตของเต้าอวบใหญ่ของเธอลูกชายของผมก็แข็งจนผมปวดหนืบไปหมดแล้วเข้าไปด้านในช่องทางรักของเธอ อ่า...ยังไม่สุดเลยนะเว้ย

 

"อ่า...เหอะ! มันคงจะไม่ได้มาหาเลยสินะ เหงามากเดี๋ยวผมช่วยเป่าให้ครับ..." ผมบอกเธอไปหลังจากที่ผละริมฝีปากออกมาจากปากเธอแล้ว

"ไม่...! เอาออกไป...!! รังเกียจ...!!!" หืม?

"รังเกียจ? ผัวตัวเองเนี้ยนะครับ...? อ่า...แน่น...ดูดชิบหาย..." ผมจึงต้องยันตัวเองขึ้นมา

 

ตรั่บ...! ตรั่บ...! ตรั่บ...! ตรั่บ...! กึ่ก! ผมจึงค่อยๆขยับเข้าออกในจังหวะเนิบนานและในที่สุดผมก็เข้าไปในตัวเธอได้จนสุดก่อนที่จะเร่งขึ้นไปอีกในจังหวะที่ถี่ขึ้น

 

"อ๊ะะ~ อื้อออ!" เธอเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเอง

"หึ! จะทนได้อีกนาน...อ่า...แค่ไหนครับ?" ผมถามเธอออกไป เธอไม่ตอบกลับมองค้อนผมมาแทน

 

ตรั่บ! ตรั่บ ตรั่บ! ตรั่บ ตรั่บ! ตรั่บ ตรั่บ! ตรั่บ ตอนนี้ผมเข้าใกล้เธอได้มากขึ้นทำให้ผมเร่งจังหวะได้มากขึ้นและลงไปทาบทับตัวของเธอได้มากขึ้น

จ๊วบบๆๆๆๆ~ เมื่อทาบทับลงมาได้ผมก็ก้มลงมาดูดยอดอกสีชมพูของเธอในทันที

มือหนาของผมยังกอบกุมเต้าอวบใหญ่ของเธอได้ไม่หมดเลยครับแต่ผมก็ขย้ำมันไปถึงจะได้แค่ส่วนหัวกับบริเวณโดยรอบยอดอกก็เถอะแต่...ผมก็ยังคงขย้ำมันไปที่อีกข้างนึงอยู่ดี

ก็ทำเป็นแค่ดูดกับขย้ำเนี้ยแหละเอาอะไรมากนี่มันครั้งที่สองของผมนะครับ ทำตามสัญชาตญาณทุกอย่างนั่นแหละ

ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ!

 

"อื้อออ! อ๊ะะ! อั๊ย! อื้ออออ~"

"อ่า...อึ่ อยากครางก็คราง...อ๊าส์ อึ๊...ออกมาเถอะครับพี่...จะกลั้นไว้ทำเพื่อ? อึ่! อึ่" ผมครางบอกเธอไป

"อื้อออ! ไม่!! อ๊ะะ~"

 

หมับ! ผมจึงจับมือเธอออกมาและจับมันกดไว้ที่ข้างโซฟา

ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! และผมก็เร่งจังหวะเข้าออกไปตามสเตปจากถี่แรงเป็นถี่เน้นจากถี่เน้นเป็นถี่รัว ส่วนปากของผมก็ยังคง...

จ๊วบบๆๆๆๆ~ ดูดยอดอกสีหวานของเธอไปต่อ ดูดิ๊ โดนขนาดนี้แล้วจะยังทนไหวอีกนานแค่ไหน

 

"อื้อออ! อั๊ย~ อ๊ะะ~ อ๊ายย~ อ๊ะะ! อ๊าาา~" หึ! ในที่สุดผู้หญิงอย่างเธอก็ทนไม่ไหวครางออกมาเสียงหวาน

"ก็...อึ๊ แค่เนี้ย...อ่าส์" ผมบอกเธอไป

 

อ่า...ร่างกายของผมเริ่มอยู่ในอุณหภูมิที่สูงขึ้นเม็ดเหงื่อเริ่มหยดจากไรผมตกลงไปที่ร่องอกอวบใหญ่ของเธอร่างกายของผมกับเธอเสียดสีกันเหมือนกับจะมีไฟออกมายิ่งเสียดสีมันยิ่งทำให้ร่างกายของผมร้อนขึ้นกลีบกุหลาบของเธอเริ่มตอดรัดลูกชายของผมถี่ขึ้นไปอีก

 

"อ๊ายยย~ เร่ง...อื้ออ~ หน่อย อ๊าาา~" เธอครางบอกผมมา

"อื้ออ! อื้อ! อึ๊! อึ่ อึ่" เสียงครางระงมดังลั่นห้องเมื่อผมรู้สึกอยากจะเสร็จผมจึง...

 

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! เร่งจังหวะรัวเอวสอบเข้าใส่เอวบางของเธอเป็นจังหวะที่เร็วๆแรงๆรัวๆเน้นๆตามสัญชาตญาณของตัวผมเองอีกประมาณห้าถึงหกทีผมกับเธอก็...

 

"อ๊ายยยยยยย...!!! อื้อออ!"

"อ๊าคคคค...!!! ซี๊ดดด!" เสร็จพร้อมกัน

 

ร่างกายบางกระตุกถี่พร้อมกลีบดอกไม้ตอดรัดลูกชายของผมถี่พร้อมปล่อยน้ำรักของเธอออกมาผมปล่อยด้านในครับกลัวไรอ่ะนั่นก็ลูกผมไหมว๊ะ!?

 

"พอแล้ว! ได้ทุกอย่างตามที่อยากได้แล้วก็ออกไปสักที!" โห่!! เชื่อเลยผู้หญิงสมัยนี้ได้แล้วก็เทนี่หว่า

"ทำไมถึงคิดว่าผมได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วครับ? หืม? ผมยังไม่ได้อะไรที่ต้องการเลยนะ" ผมบอกเธอไป

"ยังจะต้องการอะไรอีก...!!?" เธอถามผมมาน้ำเสียงรำคาณใจอย่างเห็นได้ชัด

"ต้องการสถานะจากพี่ไงครับ...!" ในเมื่อเธอถามมาผมจึงตอบไปครับ

"สถานะ? อ่า...งั้นผัวน้อยแล้วกันนะ สถานะเดียวกันกับอิเมียน้อยนั่น...!" ห๊ะ!?

"ฮึ! ยังไม่ถูกใจเลยว่ะครับงั้นจะเอาจนกว่าจะถูกใจกับสถานะที่พี่ตั้งให้แล้วกันนะครับ...! อื้มมมม~" ผมพูดเพียงแค่นั้นและก๊ก้มหน้าลงไปจูบปากเธอทันที

"ม่ะ....อื้อออ!"

 

ข้าวสวยไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วครับต่อจากนี้ไปเป็นเรื่องของผมกับเธอเท่านั้นเพราะรู้ว่า...ไม่ว่าจะยังไงผมก็คงจะไม่สามารถเข้าไปในใจของเธอได้

ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อก่อนต่อให้ข้าวสวยจะไม่มีความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนก็ตามแต่...ถึงยังไงข้าวสวยก็ยังคงมีมันอยู่ในใจแบบนั้นเรื่อยมา

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@Basic R condo สาขา1 ห้องนอนของมัน เวลา12:00น.

 

ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่หรอคะ? ฉันก็กำลังนั่งพิงหัวเตียงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่หน่ะค่ะ

ส่วนมันพอตื่นมาก็ไม่เห็นมันอยู่และสงสัยจะไปหาเธอคนนั้นเหมือนเดิมหล่ะมั้ง?

ไปได้ก็ดีพวกมันก็เหมือนหนอนที่ไชศพและก็น้ำเหลืองเน่าๆนั่นแหละค่ะเพราะผีเน่ากับโลงผุสำหรับพวกมันสองคนยังน้อยเกินไป

แกร็ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูห้องนอนของมันเปิดเข้ามา

 

"ไงคะ ตื่นแล้วหรอ?" ห๊ะ!? ถามห่าไร?

"ยังไม่ตื่นมั้งที่นั่งอยู่เนี้ยควาย!" ฉันพูดไป

"ข้าวยังไม่หายโกรธเฮียอีกหรอ...?"

"มึงลองมาเป็นกูดิ่อยู่ในสถานะเมียน้อยไม่พอกูยังแย่งพ่อของเด็กที่กำลังจะลืมตาดูโลกอีก!"

"ก็เฮียบอกข้าวไปแล้วไงว่า...เด็กนั่นไม่ใช่ลูกเฮีย!" มันก็ยังคงปฏิเสษความรับผิดชอบของตัวมันเอง

"มึงแม่ง!!! โครตเหี้ย!!" ฉันจึงอดไม่ได้ที่จะด่ามันไป

"เห้อ~ ข้าวคะ...มากินข้าวกันดีกว่านะคะ" มันจึงเปลี่ยนเรื่อง เก่งจังตอแหลเรื่องแถต้องยกให้มัน!!

"กูไม่แดก!!!" ฉันตะคอกมันไปด้วยความรำคาญ

"ไม่ได้!!! เดี๋ยวปวดท้อง!!" เสือก!!

"เสือกห่าไรด้วยอ่ะ!!? ท้องกูกูจะปวดจนตายห่าก็เรื่องของกู!! อย่าเสือกให้มาก!!" ฉันพูดด่ามันออกไป

"ข้าวใช้เหตุผลหน่อยส่ะ...." มันยังพูดไม่ทันจบประโยค

"แทนที่จะเอาเวลามาห่วงเมียน้อยที่ถูกกฏหมายอย่างกูเอาเวลาไปห่วงเมียหลวงที่กำลังท้องลูกของมึงเถอะไป!!" ฉันก็พูดไล่มันขึ้นไปก่อนและกำลังจะล้มตัวนอนลงไปแต่...

 

หมับ!!! กึ่ก!! มันก็เข้ามากระชากผ้าห่มฉันออกไปแต่...ฉันยังรั้งไว้อยู่

 

"อ๊ะ!! ปล่อยนะ...!! ไอ้เหี้ย...! ไอ้สัส....! เดณนรก!! ไอ้น่านน้ำ...!" ฉันสั่งมันและก็ด่ามันไปด้วย

"ลุกขึ้นมากินข้าว...!!!" มันพูดจบก็ออกแรงดึงผ้าห่มจนมันหลุดออกไปจากมือของฉันและมันก็รวบไว้และโยนไปอีกฝั่งของห้อง

 

คนหรือรถบังคับโครตเก่ง! แต่...ถ้าฉันไม่ลุกขึ้นไปมันก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน ลองมาแตะต้องตัวกูดูดิ่กูจะอาละวาดให้...!!!

 

"จะลุกมากินข้าวดีๆหรือจะต้องให้เฮียบังคับ...!" สงสัยเป็นรถหว่ะ!

"ก็กูบอกว่ากูไม่แดกไง!!" ฉันบอกมันไปอีกครั้งนึงพร้อมกับหันหน้าหนีสองมือบางเอาขึ้นมากอดอกด้วยความโมโห

"ได้...!" มันพูดมา พอฉันหันหน้าไปดูเท่านั้นแหละ

 

หมับ!! มันก็เดินมาตรงหน้าของฉันแล้วพร้อมกับจับมาที่แขนของฉัน

 

"อ๊ะ! ก็กูบอกว่ากูไม่แดกไง!! มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอว๊ะ!!? กูไม่แดกไง!!!" ฉันพูดออกไป

 

ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! พร้อมกับใช้มือทุบไปที่แขนของมัน

 

"แต่...ข้าวต้องกินไง!!!" บังคับอีกแล้วหรอ!!?

"อ๊ายยยย!!! กูบอกว่าไม่แดก! กูไม่แดก!! กูไม่แดก!!! ไอ้เหี้ย!!! อ๊ายยยย!!! กรี๊ดด!! ฮึ่ก! ฮือออ! ก็บอกว่าไม่แดก!! ไม่แดกไง!!! อ๊ายยยยย!!!! ฮึ่ก! ฮืออออ!! อย่ามายุ่งกับกู กรี๊ดดดดด!!! ฮึ่ก!" ฉันทั้งกรี๊ดทั้งร้องไห้บอกมันไปเเสียงดังหมือนคนเสียสติมีอาการทางจิตหน่ะค่ะ

 

ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! ตุ่บ! ตั่บ! พร้อมทั้งทุบมือทุบแขนมันออกไปด้วย

สวบ! มันจึงดึงตัวฉันเข้าไปสวมกอด

 

"ฮึ่ก! ฮือออ~ ก็บอกว่าไม่แดก!!! ฮึ่ก ไม่แดกไง!!!"

"อ่ะๆ โอเคค่ะไม่กินก็ไม่กินนะคะ ใจเย็นนะคะ...ข้าวสวย" มันพูดออกมาพร้อมกับเอามือหนาขึ้นมาลูบหัวฉัน

"ฮึ่ก ฮึ่บๆ ฮึ๊บ! มึงหิวก็แดกไปคนเดียวดิ่!!! ฮึ่บ! ทำไม ฮึ๊บๆ ต้องบังคับกูด้วย!!?"

"โอเคข้าว เฮียจะไม่บังคับข้าวอีกแล้วค่ะ ถ้าข้าวไม่กินเฮียก็จะไม่กินนะคะ" เอ๊!?

"อย่ามากดดันกูนะ!!" ฉันบอกมันไป

"เฮีย...ไม่ได้บังคับไม่ได้กดดันข้าวนะคะ...แต่ถ้าเมียเฮียไม่กินเฮียก็ไม่กินค่ะ" มันพูดเน้นย้ำชัดคำว่า เมียเฮีย มาค่ะ ฉันจึง...

"อื้อออ!" พยายามจะผลักมันออกไป มันก็ปล่อยตัวของฉันออกมา

"ถ้าอยากอดก็เรื่องของมึง!!" พูดไปเพียงแค่นั้นก็นอนลงและหันหลังให้มันค่ะ

 

จะทนได้อีกนานแค่ไหน? ฉันนี่แหละค่ะจะทนเห็นมันไม่กินข้าวได้อีกนานแค่ไหน?

เท่าที่อยู่ด้วยกันมาก็รู้มาโดยตลอดว่า...มันอ่ะแดกเก่งแต่หุ่นก็เสือกดีมีซิกแพคขึ้นซ๊ะงั้นทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ไปออกกำลังกายที่ไหนนอกจากบนตัวฉัน

เห้อ~ ห้ามใจอ่อนให้คนเหี้ยแบบมันเด็ดขาด

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Basic R condo สาขา1 ห้องนอนของผม เวลา16:55น.

 

"อ่า..." ตาลายชิบหาย...

 

ผมกำลังทำอะไรอยู่หรอครับ? ก็ทำรายงานเตรียมส่งจารย์อ่ะดิ่แต่...เพราะว่ายังไม่ได้กินข้าวมันเลยทำให้ผมตาลายแถมยังโครตหิวข้าวเลยเวร...!!

 

"....." ผมจึงหันหน้าไปมองหน้ายัยเมียเด็กที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียง จะนอนทั้งวันแบบนี้ไม่ได้นะเว้ยเฮ้ย! ผมเป็นคนขังเธอไว้เองนั่นแหละ

"อื้อออ~" คนร่างบางบนเตียงนอนครางงัวเงียออกมา ก่อนที่เธอจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงีย

"อื้อออ!" ก่อนที่เธอจะค่อยๆลุกขึ้นนั่งและก็ยืนขึ้นพร้อมเดินออกไปด้านนอกทันที

 

แอ๊ดดดด ปั้ง! แถมปิดประตูเสียงดังแถมยังไม่หันหน้ามามองผัวเลยสักนิด ทำตัวเหมือนผัวตัวเองเป็นอากาศธาตุงั้นแหละ

ฟุ่บ~ ผมจึงเดินไปนั่งที่เตียงรอยัยเมียเด็กเดินเข้ามาใหม่อีกรอบเพื่อบอกให้เธอกินข้าวและผมจะได้กินด้วย

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@ห้องน้ำ

 

ตื่นมาอีกทีตอนนี้น่าจะเย็นแล้วหลับไปตั้งแต่เที่ยงตื่นมาอีกทีก็ยังเห็นมันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานมองฉันอยู่ หึ! คงจะหิวจนตาลายนอนไม่ได้ทำงานไม่ไหวสินะ? ทนเก่งดี...!

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วฉันก็เดินออกมา

 

"อ๊ะ!? อิดาว...?" พอเดินออกมาแล้วเห็นนับดาวยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำเหมือนรอใครบางคนอยู่ฉันจึงเผลออุทานและเรียกชื่อของมันไป

"มีเรื่อง...จะคุยกับไอ้น่ะ....ไม่สิ! เฮียน่านน้ำหรอ? ไปคุยกับมันในห้องได้เลยนะ" ฉันพูดไปเมื่อมันเงยหน้ามามองหน้าฉันนิ่งๆ

"เปล่า...มีเรื่องจะคุยกับมึงนั่นแหละ" มันพูดมาน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"หืม? กับกูหรอ?" ฉันถามมันไปด้วยความแปลกใจพร้อมกับชี้นิ้วชี้เข้าหาตัวฉันเอง มันไม่ได้ตอบอะไรมาแต่พยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบมาแทน

 

@ห้องนอนของนับดาว เวลา17:10น.

 

อ่า ตอนนี้มาอยู่ที่ห้องของนับดาวแล้วค่ะ มันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานส่วนฉันนั่งอยู่ที่ปลายเตียงของมัน ก่อนที่มันจะเลื่อนโต๊ะทำงานมาตรงหน้าของฉัน

 

"มึง...? รู้แล้วใช่ป้ะ? ว่าเฮียกูแต่งงานแล้ว" และมันก็เริ่มเปิดประเด็นถามในทันที

"อื้ม รู้" ฉันตอบไปตามความจริง

"มึงอยู่ในฐานะอะไร? มึงรู้ใช่ไหม?" อื้ม...รู้สิ

"....." ฉันก้มหน้าไม่ได้ตอบแต่พยักหน้าขึ้นลงแทนคำตอบแทน

 

อ่า รู้สึกว่า...ขอบตาล่างของฉันมันจะร้อนขึ้นมาอีกแล้วสิ

 

"มึงอยู่ในฐานะอะไรว๊ะ!?" มันเริ่มขึ้นเสียงดังหงุดหงิดถามฉันขึ้นมา

"ฮึ่ก!" และน้ำตาของฉันมันก็ไหลออกมาอีกจนได้ มันไม่พูดอะไรและดูเหมือนจะรอคำตอบของฉันอยู่

"ฮึ่กๆ ฐานะ...ฮืออออ~ กูอยู่ในฐานะที่ ฮืออๆ~ ฮึ่ก ที่ไม่มีใครอยากอยู่ ฮึ่ก และกูเองก็ไม่อยากอยู่ด้วย!! ฮึ่ก ฮืออออ~" ฉันร้องไห้บอกมันไปตามความจริง

"อิเฮียไม่ยอมปล่อยมึงไปใช่ไหม?"

"ฮึ่ก ฮืออออ~" พยักหน้าตอบมันไป

"อ่า...." มันพูดอะไรพึมพำๆก็ไม่รู้พร้อมกับใช้ข้อศอกเท้ากับแขนเก้าอี้และเอามือขึ้นไปนวดขมับตัวเอง

"ฮึ่ก กูไม่อยาก...ฮือออ~ ไม่อยากอยู่แบบนี้...! ฮึ่ก! ฮือออ~ นับดาว...ม่ะ ฮึ่ก มึงช่วยกูด้วยนะ...! ฮึ่กๆ ฮืออๆ~" ฉันพูดขอร้องมันไป

"แล้วกูจะช่วยมึงยังไง!?" มันถามฉันกลับมา

"ฮึ่กๆ ไม่รู้...แต่ว่า ฮืออๆ~ ม่ะ..มี ฮึ่ก แค่มึงที่ช่วยกูได้...! ฮึ่กๆ! ฮืออออ~ กูไม่อยากอยู่ใน ฮือออ~ สถานะแบบนี้...! อินับดาว...ฮึ่กๆ มึงช่วยกูด้วยนะ...! ฮึ่ก! ฮืออออ~" ฉันร้องขอความช่วยเหลือจากมัน

 

ก๊อก!!! ก๊อก!!! ก่อนที่ประตูห้องของนับดาวจะเกิดเสียงเคาะดังขึ้นจนฉันสะดุ้ง

 

"นับดาว!! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!!" น้ำเสียงดังหงุดหงิดเอ่ยขี้นมาด้านหลังประตูบานนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นมัน

"ฮึ่กๆ ฮือออ~" ฉันส่ายหน้าส่งไปให้มันเหมือนบอกไปว่า...อย่าไปนะ

 

ปั้ง!! ปั้ง!! จากเคาะเริ่มเปลี่ยนเป็นทุบ

 

"นับดาว!! จะมาเปิดดีๆหรือจะให้เฮียพังเข้าไป!!!?" ขู่เก่งอย่างกับหมาบ้า...!!!

"เออ!!! รู้แล้ว!!! แป๊บนึง!!!" นับดาวตะโกนบอกไป

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

หึ! ปล่อยให้ผัวรออยู่ในห้องแล้วตัวเองก็มาอยู่กับนับดาวนี่นะ ที่ผมรู้ว่าข้าวสวยไม่หนีไปก็เพราะว่ารองเท้าของเธอมันยังอยู่ไงครับและเธอก็คงจะไม่กล้าลองดีกับผมอีกแล้วด้วย

 

"เฮ้อ~" ยืนรออยู่หน้าห้องของยัยนับดาวยัยน้องสาวตัวดีที่แอบลักพาตัวยัยเมียผมมาไว้ที่ห้องของตัวเอง

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาแต่คนที่ออกมายืนประจันหน้ากับผมในตอนนี้ไม่ใช่ยัยนับดาวแต่เป็น...

 

"ข้าวคะ?" ข้าวสวย เมียผมเองหล่ะครับ

"ทำไมถึง?" ตาแดงหล่ะ? ร้องไห้หรอ? แน่นอนเลย ผมสบสายตากับดวงตากลมโตของข้าวสวยที่ขอบตาล่างบวมแดงขึ้นมานิดหน่อยก่อนที่ยัยเมียเด็กจะ...

 

ตุ่บ! เดินเข้ามากระแทรกตัวผมออกไปจากหน้าประตูของนับดาวและก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนของผมทันที

 

"....." งงดิ่ว๊ะ!? ผมทำอะไรผิดอีกว๊ะ!?

"เฮีย...!?" เสียงของยัยนับดาวดังขึ้นมาทำให้ผมออกจากผวังค์ความคิด

"ห๊ะ!? ทำอะไรข้าวสวย?" เมื่อเห็นหน้าของนับดาวแล้วผมจึงถามยัยนับดาวไปในทันที

"เหอะ! ถามตัวมึงเองดีกว่าอิเฮียน่านว่าทำอะไรมัน...!? เฮียก็รู้ว่ามันถูกเลี้ยงมาแบบไหน? พี่มันเป็นใคร? เฮียยังบังคับให้มันอยู่ในสถานะที่ทำให้มันเสียศักดิ์ศรีอีกนี่นะ?" ยัยนับดาวถามผมมา

"เฮียไม่ได้บังคับ!" ผมบอกยัยนับดาวไปแต่...ยัยน้องบ้านี่กลับไม่พูดอะไรออกมาแต่เลิกคิ้วขึ้นสูงแทนเหมือนถามเป็นนัยๆมาว่า แน่ใจหรอ? งั้นแหละ เฮ้ย! นี่พี่ป้ะว๊ะ? ควรเชื่อควรเข้าข้างพี่ไหม?

"เอ่อ..เออ เฮียบังคับก็ได้ว๊ะแต่...ที่เฮียทำไปเพราะเฮียรักข้าว...รักจริงๆ!" ผมพูดขึ้นไปกับยัยนับดาวน้ำเสียงจริงจัง

"ถ้าเฮียน่านน้ำรักมันจริง เฮียน่านน้ำกล้าไปบอกเธอ....ไม่สิ! คุณแม่ไหมหล่ะคะ? ว่า...เฮียน่านน้ำรักอิข้าวและจะแต่งงานกับมันคนเดียว?"

"เฮีย..." ผมพูดไปเพียงแค่นั้นเพราะคำว่ารับผิดชอบต่อสิ่งที่ผมไม่ได้ทำมันค้ำคออยู่ผมเลยไม่รู้ว่าจะตอบอะไรไป

"พอ! สรุปเฮียมึงก็เห็นแก่ตัว ชั่ว เลว เหมือนกับแม่ของมึงนั่นแหละ...! กูช่วยมึงได้แค่นี้...!" ยัยนับดาวพูดมาเพียงแค่นั้นก็...

 

แอ๊ดดดด! ปั้ง!! ปิดประตูใส่หน้าผมเสียงดังทันที

 

"....." ผมเงียบ

 

ผมอ่ะนะเห็นแก่ตัว? ที่รักอยู่นี่ก็รักอยู่แค่คนเดียวที่อยู่อยู่นี่ก็อยู่กับคนคนเดียวที่บังคับอยู่นี่ก็เพราะว่า...รักเธอคนเดียวแถมมากอีกด้วย

การรักใครคนนึงมากๆมันคือการเห็นแก่ตัวหรอว๊ะ? ถ้าอย่างงั้นผมก็จะขอเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้เรื่อยไปนี่แหละ!

 

"เฮ้อ~" และผมก็ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่งและเดินเข้าห้องของตัวเองไป

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องของตัวเองและปิดมันลง

ฟุ่บ~ และเดินไปนั่งทึ่ข้างเตียงทำให้ผู้หญิงที่นั่งกอดอกตัวเองอยู่บนเตียงขยับตัวเข้าไปทันที

 

"ข้าวคะ..." ผมเรียกข้าวสวยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา คนถูกเรียกไม่พูดอะไรออกมาไม่แม้แต่จะเสตามามองหน้าผมเลยสักนิด

"ทำยังไง? ข้าวจะให้เฮียทำยังไงคะ? ข้าวถึงจะยกโทษให้เฮีย? เฮียทำได้ทุกอย่าง" ผมถามไปพร้อมมองใบหน้านิ่งนั่นไปด้วยสายตาเว้าวอนแต่ว่า...ครั้งนี้มีการตอบสนองจากคนร่างบางเพราะเธอหันสายตามามองหน้าผม

"ไปหย่าดิ่...กูถึงจะอโหสิกรรมให้!" อีกแล้ว

"ให้...เฮียทำอะไรก็ได้ยกเว้นการหย่านะคะ..." อ่า...น้ำเสียงสั่นคลออย่างกับคนจะร้องไห้แหนะมึง

"เหอะ! ตอแหลชิบหาย...!" ข้าวสวยด่าผมมา

"ข้าวคะ...?" ผมเรียกข้าวสวยอย่างสงสัยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ ด่าผมทำไม?

"คำพูดที่มึงพูดออกมามันมีอะไรที่เชื่อได้ มีอะไรที่เป็นความจริงบ้างว๊ะ!?" ข้าวสวยถามผมมา

"อะไรหรอคะ?" ผมจึงถามกลับไปเพราะไม่เข้าใจความหมายที่เธอสื่อ

"ป่ะกี๊มึงเพิ่งบอกมาเองว่ามึงทำได้ทุกอย่าง!! หึ! เพื่อให้กูยกโทษให้แต่...พอกูบอกไปจริงๆมึงก็ทำไม่ได้!! สันดานโกหกตอแหลของตัวเหี้ยแบบมึงอ่ะ!! กูจะเชื่ออะไรมึงได้อีกว๊ะ!!?" ข้าวสวยด่าผมมาเสียงดังหงุดหงิดแต่จริงจัง

 

ถ้าเป็นปกติเมื่อก่อนด่ามาแบบนี้ผมคงจับจูบจนปากเธอเจ่อแล้วหล่ะครับแต่...ตอนนี้มันไม่ปกติตรงที่ผมไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอว่าเธอยังคงรักผมอยู่หรือเปล่าผมไม่รู้ว่า...ทำไมตอนนี้คำด่าของเธอมันถึงทำให้ผมเจ็บได้มากมายขนาดนี้

 

"ตอแหลไม่มีใครเกิน..." อ่า...แค่น้ำเสียงนิ่งๆแถมตาของเธอก็ไม่ได้มองหน้าผมนะแต่ทำไมผมถึงเจ็บ

"ต่ะ..แต่ว่าข้าวเชื่อเฮียได้อย่างนึงนะคะ!" ผมพูดไปเสียงสั่น ข้าวสวยเงียบและมองไปข้างหน้านิ่งๆไม่แม้แต่จะหันเหสายตามามองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยเลยสักนิด

"ข้าวคะ" ผมเรียกข้าวสวยพร้อมกับจะจับคางเธอแต่เธอก็...

 

แปะ! เอามือขึ้นมาปัดมันออกไป

 

"อย่ามาแตะต้องตัวกู! เสนียดตัว!!" อ่า...ไม่ไหว

"เฮียรักข้าวอันนี้เชื่อได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นค่ะ เฮียรักข้าวคนเดียวจริงๆค่ะ..." ผมบอกเธอน้ำเสียงสั่นคลอ เธอเงียบแต่...ป่ะกี๊นี้ผมเห็นดวงตาของเธอสั่นไหวนิดหน่อยแต่เธอก็ยังคงเงียบอยู่

"ข้าวคะ...ฮึ่ก! ฮ่ะ..เฮียขอร้อง...ฮึ่ก อย่าเป็นแบบน่ะ...ฮึ่กๆ กับเฮียเลยนะคะ เฮีย...ฮึ่ก อยู่ไม่ได้...ถ้า อึ่ก ข้าวเป็นแบบนี้...!" และน้ำตาของผมก็ไหลออกมาจนได้

 

พรึ่บ! ข้าวสวยไม่ตอบอะไรมาแต่กลับนอนลงไปพร้อมเอาผ้าห่มขึ้นมาคุมโปรงตัวเอง

ฟุ๊บ~ ผมจึงฟุ๊บหน้าเข้ากับเอวคอดของคนร่างบางที่นอนตะแคงข้างไปฝั่งโน้น

 

"ฮึ่ก ข้าวคะ...เฮียขอโทษ ฮึ่ก! เฮีย...ขอโทษจริงๆค่ะ! ฮึ่กๆ"

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"ฮึ่ก..." น้ำตาของฉันไหลออกมา

 

ฉันเลือกที่จะคุมโปรงและร้องไห้ออกมาเพียงคนเดียว ไม่ไหว...สู้เขาไม่ไหวจริงๆด้วย ฉันแพ้เขาจริงๆด้วยสินะ

มือบางข้างหนึ่งเอาขึ้นมาปิดปากของตัวฉันเองเพื่อเป็นการปิดเสียงสะอื้นของตัวเองค่ะ จะมาอ่อนแอต่อหน้าของเขาอีกไม่ได้

 

"ฮึ่กๆ เฮียรักข้าว...คน...ฮึ่ก คนเดียวจริงๆนะคะ" เขาบอกฉันมาน้ำเสียงสั่นคลอสะอึ่กสะอื้น

"ฮึ่ก...ฮึ๊บ..." พยายามจะกลั้นเสียงสะอื้นไปค่ะ

 

รักหรอ? คำนี้ฉันมักจะถามตัวเองทุกครั้งที่เขาพูดออกมาว่าฉันจะสามารถเชื่อในคำพูดคำนี้ของเขาได้หรือเปล่า?

ซึ่งตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้คำตอบเพราะทุกครั้งที่เขาพูดคำนี้ออกมาหัวใจของฉันมันมักจะยอมรับว่ามันคือความจริงแต่สมองของฉันมันมักจะมีคำถามขึ้นมาทุกทีว่า...จริงหรอ?

 

End ep.29

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ไม่จริงอ่ะ...! พี่ไม่กล้าหรอก...!"

"ทำไมฉันจะไม่กล้า...ในเมื่อฉันก็เคยทำมาก่อนลูกของฉันกับผัวเก่า"

 

{To be continue...}

 

สำหรับชะเอมกับเตโชไม่มีอะไรมากนะคะแต่...คาดว่าจากนี้ไปเตโชน่าจะไม่ไปยุ่งกับข้าวสวยอีกแล้วหล่ะมั้งค่ะ(?)

.....

 

น้องข้าวเอาจริงแล้วแม่ ใดๆก็คือน้องโกรธแกแบบจริงจังนะจ๊ะ! อิเฮียมันสมควรแล้ว บอกแล้วไงน้องคือผ้าขาวส่วนแกก็คือสีดำแกเอาสีดำมาแต้มใส่ผ้าขาวแบบน้องเองน้า~

.....

 

เหมือนแลกกันเลยเนอะว่าไหม? อิเฮียน่าน...? แบบที่แกเคยทำไว้กับน้องเลยไงและตอนนี้น้องคืออาละวาดแบบบลาๆๆ ถัาเป็นอิไรท์น้า~~~ อิไรท์ก็ยอมค่ะ ก็ดูดิ่ นางอาลาวาดน่ากลัวอ่ะ

.....

 

เอาจริงตอนที่เขียนตอนนี้ในพาร์ทตอนที่อิเฮียร้องไห้คือ...ไรท์เตอร์ก็ร้องไห้เลยนะ

.....

 

อ่า...จากตอนที่แล้วอาจจะบอกไม่เคลียร์นะคะ คือ...เอาจริงมันก็ยังมีอยู่แหละนะ Nc นิดหน่อยหน่ะค่ะแต่...แค่ไรท์จะไม่เขียนลงไปว่า นิดหน่อย แค่นั้นเองนะคะ อันนี้ก็ต้องไปลุ้นเอาเองว่าจะไปโป๊ะแช๊ะตอนไหนก็เหมือนกับอิเฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวยกับตอนที่ผ่านๆมาหน่ะนะคะถ้าNcแบบเต็มก็จะเขียน Nc เหมือนกับตอนนี้และตอนที่ผ่านมานะคะ

.....

 

โปรดติดตามอ่านตอนต่อๆไปกันด้วยนะคะ~~

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ~~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ~~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว