ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 18 #V-vendor

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 771

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2563 16:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18 #V-vendor
แบบอักษร

‘เซฟ’

“ข้อความที่มึงคุยกับซันทำไมไม่คุยกันต่อวะ แยกแชทไปคุยเฉยเลย” เซฟเลื่อนข้อความเมื่อคืนที่ซันใช้แชทเซฟคุยกับจีให้จีดู เขาอยากรู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นยังไงต่อแต่สองคนดันแยกไปคุยแชทส่วนตัวกันจนได้

“ขี้เสือกตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

“เอ้า! กูก็ต้องอยากรู้ดิกูคือผู้ร่วมเหตุการณ์นะเว้ย”

“ตัวเริ่มเหตุการณ์เลยมึงอะไม่ใช่ผู้ร่วมเหตุการณ์ อยู่ดีๆมาหวงกูกับตาล”

“มันน่าหวงไหมล่ะ มึงเคยรักเขามาก่อน กูที่มาทีหลังจะมีหน้าไปเฉิดฉายอะไรได้อะ”

“แล้วที่เป็นอยู่ตอนนี้มันยังเฉิดฉายไม่พอหรอวะ เฉิดฉายกว่านี้ก็ยกขันหมากแล้วนะ” จียีผมเซฟเบาๆก่อนจะซบไหล่เซฟแล้วค่อยๆลงไปนอนบนตัก

“หัวแหลมว่ะจี เอาหัวออกไป๊!” เซฟสั่นขาพร้อมยกหัวจีขึ้นแต่ก็ลงไปนอนเหมือนเดิม

“ขัดขืนไม่สุดนี่หว่า อยากให้กูนอนก็ปล่อยกูนอนดิ” จีหลับตาลงก่อนจะจับมือเซฟมาดมแล้ววางไว้บนอกของเขา

“...” เซฟมองจีที่นอนหลับตาอยู่บนตักดูไร้พิษไม่พายุเข้าเหมือนแต่ก่อน มือข้างที่ว่างของเซฟค่อยๆนวดคลึงตรงกลางคิ้วให้หายขมวด จียิ้มและจูบมือของเซฟ

“เอ้ย” เซฟตกใจแต่ก็ยังนวดต่อไป

“กูรักมึงนะเซฟ” จีพูดขึ้นเบาๆเสียงผ่อนคลาย

“...” เซฟยิ้มกรุ่มกริมเบาๆ

“รักจนไม่อยากให้มึงทำห่าไรเลยเพราะมันดูน่ารักไปหมด กูหวง”

“เวอร์หิบหาย” เซฟส่ายหน้าแต่ใจดันเต้นแรงกับความอบอุ่นดั่งไมโครเวฟของจี

“กูพูดจริงนะ หลงมึงจนโงหัวไม่ขึ้นเลย” จีมองเซฟ

“รอกูก่อนนะ กูจะเก็บเงินซื้อบ้านกับรถไว้เป็นสินสอดของเราด้วย” จีกุมมือเซฟไว้บนอก

“ธุรกิจกูมันต้องดูเวลาดีๆทองขึ้นหรือทองลง มันอาจจะนานหน่อยแต่เงินที่หามากูหามาด้วยตัวเองนะ”

“มึงหยุดเลยนะ เลิกคิดเรื่องซื้อบ้านหรืองานแต่งของเราได้ละ ประสาทมึงจะแดกเอา” เซฟจี้ตรงหน้าผากของจีแล้วกดลง

“โอ้ยยย ก็กูอยากแต่งงานกับมึงไง มึงจะให้กูรออะไรอีกอะกูรอมานานแล้วนะ”

“กูรู้ แต่ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆก็แต่งปุ๊บปั้บได้เลยนี่หว่า”

“เฮ้อออ งั้นกูต้องทนดูมึงน่ารักให้คนอื่นเห็นไปอีกนานแค่ไหนกันนะ แต่งงานก็ยังไม่ได้แต่ง แหวนก็ไม่มี”

“พอได้แล้วเลิกมโนได้แล้ว ไหนมึงบอกอยากมีชีวิตธรรมดาๆไงวะ”

“ใช่ไง ซื้อบ้านที่ต่างจังหวัดไว้พักผ่อนแล้วก็ซื้อบ้านในเมืองไว้ทำงานจะได้ไม่เหนื่อยหาที่พัก”

“...” เซฟยิ้มให้กับความตื่นเต้นของจี เซฟคิดว่าเรื่องแต่งงานที่เขาพูดจะพูดเล่นๆสะอีกแต่ที่ไหนได้ตอนนี้เขาเริ่มก่อร่างสร้างตัวแล้ว

“กูดีใจนะที่พ่อแม่แล้วก็ยายมึงรับกูได้อะ” เซฟถึงกับหันควับ ครอบครัวเซฟรู้เรื่องนี้กันหมดแล้วหรอทำไมไม่เห็นมีใครพูดอะไรเลย

“ตกใจอะไรวะ ตอนมึงออกมากับไอ้ซันกูนี่แหละเป็นคนบอกเอง”

“แล้วเขาทำหน้าไงวะ?”

“เขาก็ทำหน้ารู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้วอะนะ เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไร” จีเล่าหน้าซื่อๆแต่เซฟดันเขินไปหมดทั้งตัว เซฟจะกลับบ้านไปทำตัวปกติยังไงทีนี้ ต้องเขินหน้าแดงเอาหน้าใส่กล่องเดินไปเดินมาแน่ๆ

“ครอบครัวมึงน่ารักดีนะ เขาบอกว่าสมัยนี้แล้วใครเค้าแบ่งเพศกันคนที่คิดความคิดไม่โตเป็นผู้ใหญ่ผู้รู้กันสะเลย” เซฟยิ้มให้ความปากร้ายคอร้ายของครอบครัวตัวเอง

“แล้วครอบครัวมึงอะ บอกหรือยัง”

“ยังเลยว่ะ ขอเวลาคุยกับแม่แต่คิวนัดแม่ไม่ว่างสะทีเห็นบอกว่าตอนนี้ไปอยู่สวิซสองอาทิตย์ถึงจะกลับ มีอะไรให้พิมพ์แชทไว้” นี่เขาอยู่กันเป็นครอบครัวจริงๆหรอ หรือเซฟไม่เข้าใจชีวิตคนรวยกันแน่นะ

“ว่าแต่เรื่องคอนโดมึงเป็นไงบ้างไปคุยไว้”

“คอนโดใหญ่มากๆกูว่ามึงน่าจะชอบนะ”

“เกี่ยวไรกับกูวะ?”

“ก็กูจะซื้อไว้ให้เราอยู่ด้วยกันไง”

“แต่กูไม่ได้ช่วยเรื่องเงินซื้อคอนโดเลยนะ”

“แล้วไงวะ ถือว่าเป็นของหมั้นไว้ก่อนแล้วกัน” จียิ้มอย่างมีความสุข

“มันราคาเท่าไหร่วะ?” เซฟมองจีที่นอนสบายใจกับเรื่องคอนโด ไม่เดือดร้อนอะไรเลย

“กูไปเลือกกว่า20คอนโดในเมืองมากูชอบโครงการที่กูจะซื้อพัฒนาโดย บริษัทไรม่อนนา สวยดีนะมึงกูชอบที่พื้นที่ใช้ 469 ตารางเมตร ”

“สวยดีที่มึงว่านี่ราคาเท่าไหร่”

“164ล้านมั้ง ตารางเมตรละ 151,786 บาท”

“หะ! แล้วมึงก็นอนเฉยเรื่องคอนโดที่จะซื้อนี่นะ”

“มันเป็นห้องชุดด้วยนะ”

“ไม่เอาว่ะ กูอยากให้มึงซื้อบ้านอยู่กูอยากอยู่บ้านที่เป็นบ้านอะไม่ใช่คอนโด” เซฟตกใจกับราคาที่จีพูดทำไมเขาทำเหมือนไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรกับราคาได้ขนาดนั้น เข้าไม่ถึงพวกคนรวยจริงๆเลย

“บ้านหรอวะ อืม...มึงอยากได้บ้านแบบไหนอะ สร้างเองออกแบบเองหรือซื้อเอา”

“กูก็อยากออกแบบเองสร้างเองนะ แต่กูคิดว่าเสน่ห์ของบ้านที่ทำมาแล้วคือกูมีบ้านที่พร้อมนอนภายในไม่กี่วันอาจจะรวมที่กูออกแบบเสริมนิดหน่อยแต่ก็น่าจะได้บ้านเร็วกว่าสร้างเอง” เซฟนึกถึงบ้านในฝันของเขา นึกไปยิ้มไป เขาอยากมีบ้านใหม่ในฝันแล้วก็อยากสร้างบ้านให้ครอบครัวของเขาอยู่

“ครอบครัวกูต้องดีใจมากแน่ๆถ้ารู้ว่ากำลังจะมีบ้านใหม่...” หลังจากที่ฝันหวานได้ไม่นานเซฟก็กลับมาคิดอีกครั้งว่าเงินที่กำลังจะซื้อบ้านมันคือเงินของจีไม่ใช้เงินของเขาเอง ‘นั้นสินะ จะมีปัญญาไหนหาเงินมาสร้างบ้านล่ะ’ เงินก็เงินของจีเขาเองก็ไม่ได้ช่วยเลยสักบาท

“งั้นซื้อบ้านสองหลังเลยเป็นไงวะ อีกบ้านหนึ่งมึงก็ออกแบบเองสร้างให้ครอบครัวมึงอยู่ ส่วนบ้านอีกหลังหนึ่งก็เป็นบ้านของเรา” จียังคงนอนกุมมือเซฟไว้ที่อก

“มึงก็พูดง่ายเนอะ บ้านมึงผลิตเงินใช้หรือไง กูไม่มีปัญญาหาเงินได้เยอะๆเหมือนมึงหรอกนะเรียนกูก็ยังเรียนไม่จบ งานกูก็ไม่มีทำ”

“มึงค่อยหาทยอยคืนกูก็ได้นิ แต่เงินที่มึงหาคืนกูมากูจะเอาไปบริจาคนะ หารค่าบ้านกันคนละครึ่งแต่ไม่รวมค่าสินสอดมึงนะเพราะกูจะจ่ายเองคนเดียว” จีจูบมือเซฟทั้งสองข้างแล้วลุกมานั่งข้างๆเซฟ

“มึงไม่ต้องห่วงนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกูสัญญากูจะไม่ทำให้มึงเสียใจไม่ทำให้มึงเดือดร้อน กูจะไม่ผูกบัญชีก็ไว้กับมึงและกูจะให้อิสระกับมึงให้เต็มที่ แต่ตอนนี้กูยังหวงและห่วงมึงอยู่กูขอใช้เวลานี้ก่อนที่จะเติบโตก่อนที่จะแต่งงานหวงมึงก่อนนะ”

“พูดเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะมึง ใครบอกกูจะแต่งงานกับมึง เพ้อเจ้อ”

“เซฟ กูรักมึงนะ~”

“ไอ้จี! ปล่อยกู!?” จีกอดเซฟและค่อมลงเจ้าตัวเล็กดิ้นไปดิ้นมาขัดขืนคนสูงที่จ้องเขาปานจะกลืนกิน

5:10 น.

‘ข้อความ ตาต้า’

“ไอ้จีวันนี้กูไม่ไปเรียนนะ”

15:11 น.

‘จี’

“ไอ้ต้ามันเป็นไรวะ จู่ๆก็ไม่มาเรียนเฉย” จีถามปั้นและบูม สามคนมากินข้าวกันที่ห้างx

“เห็นมันบอกว่าช่วงนี้งานเยอะมั้ง” ปั้นพูดขึ้นพรางตักข้าวเข้าปาก

“มันยังเยอะได้มากกว่านี้อีกหรอวะ งานที่มันรับมายังไม่ท้วมหัวมันอีกหรือไง” จีสงสัยเพราะช่วงนี้ต้าทำงานหนักจนแถบไม่มีเวลาออกมาสังสรรค์ ไม่ออกมาหาเพื่อน เจอกันที่เรียนก็ผ่านๆไปไม่ได้คุยกันมากมาย

“ไม่รู้ดิ กูจะไปห้องมันมันยังไม่ให้กูไปเลย” บูมขมวดคิ้วสงสัยในตัวต้าเหมือนกัน

“มันยิ่งเป็นคนมีปัญหาอะไรละไม่บอกเพื่อนอยู่ด้วย” ปั้นสงสัยเพิ่มอีกหนึ่งคน

“มันมีปัญหาเรื่องเงินหรอวะ ทำงานเหมือนเป็นหนี้” บูมมองจี

“ไม่นะ มันไม่เห็นมีอาการร้อนเงินอะไรเลยนอกจากทำงานหักโหมอยู่ทุกวัน”

“ถ้าถามมันว่าเหนื่อยไหมคงน้ำตาไหลถึงตีน” บูมเขี่ยโทรศัพท์ไปมา

“มึงก็ทักไปดิ ถามมันว่าเหนื่อยไหม”

20:15 น.

‘ห้องต้า’

“ไอ้ต้ากูมาละ” จีเคาะประตูห้องหลังบอกต้าไว้ว่าวันนี้จะลงมาหา

‘ในห้องต้า’

“ช่วงนี้มึงยุ่งๆจังวะ รับงานเหมือนงานมึงคือต้มมาม่า”

“กูก็ต้องทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวบ้างดิ อยากมีเงินเก็บไว้บ้างกูใช้เงินพ่อแม่เยอะละ”

“แต่ที่ผ่านมามึงก็ทำงานหาเงินใช้เองมาตลอดไม่ใช่หรอวะ ไปใช้เงินพ่อแม่ตอนไหน”

“ถ้ากูเรียนจบแล้วไม่มีงานกูก็ไม่มีเงิน กูอยากมีเงินสักก้อนหนึ่งสำรองไว้บ้างเผื่อฉุกเฉิน”

“เผื่อฉุกเฉินของมึงนี่สร้างบ้านหรือไง เก็บเยอะขนาดนี้ซื้อรถซื้อบ้านได้แล้วมั้ง”

“ก็ดีดิ กูก็หวังให้เป็นงั้น”

“แต่ก่อนที่มึงจะได้ใช้เงินที่มึงเก็บมากูว่าน่าจะได้จ่ายค่ายาก่อน หักโหมงานหนักขนาดนี้ร่างกายไม่ไหวเอานะเว้ย”

“กูเหนื่อยเดี๋ยวกูก็พักเองแหละ ขอบใจที่ห่วงกู” จีมองต้าที่ตั้งใจทำงานที่รับมา จีก็มาคิดกับตัวเองว่าสิ่งที่เขาทำในตอนนี้มันดีพอหรือยัง ‘เซฟ มึงรอกูนะ กูจะเก็บเงินไว้สร้างอนาคตของเรา’

“มึงว่ากูบริจาคเงินตอนสิ้นปีนี้ดีไหมวะ?”

“หะ! บริจาคเงิน?” ต้าหันมามองจี

“กูกับมึงยังดีที่มีงานเข้าหา แต่คนที่เขาไม่มีงานไม่มีเงินต้องลำบากชิบหายแน่ๆ”

“เออๆ อย่าให้เกินตัวมึงแล้วกันมึงยิ่งชอบทำอะไรเวอร์ๆอยู่ด้วย” ต้าหันกลับไปทำงานต่อ

12:42 น.

‘ข่าว’

‘สำหรับข่าวที่มาแรงในตอนนี้คงไม่แพ้ข่าวของคุณจีที่บริจาคเงินกว่า1ล้านบาทให้สถานสงเคราะห์ถึง14สถานสงเคราะห์เป็นเงินรวม 14,000,000 บาท จากที่คุณจีให้สัมภาษณ์กับทางนักข่าวคุณจีมีวัตถุประสงค์ต้องการช่วยเหลือคนที่ขาดแคลนและลำบากกว่าและคาดว่าจะมีการบริจาคอีกเรื่อยๆตราบใดที่ยังมีรายได้และไม่เดือดร้อนตัวเองค่ะ’

18:15 น.

‘ข่าว’

‘หลังจากผ่านมาเป็นระยะเวลากว่าหนึ่งเดือนคุณจีได้มาข่าวมาแรงอีกแล้วค่ะ เป็นที่ชื่นชอบต่อแฟนคลับและบุคคลภายนอกมากเมื่อคุณจีได้บริจาคเงินกว่า110,000,000 บาทให้แก่สถานสงเคราะห์กว่า20แห่งรวมถึงส่วนหนึ่งได้บริจาคให้คนยากจนและเป็นทุนการศึกษาให้แก่เด็กยากไร้ ทำให้มีคนออกมาขอบคุณคุณจีมากมายทั้งคนที่ได้รับเงินบริจาคและบุคคลภายนอก..’

ติ้ด

‘ปิดข่าว’

“เงินที่พ่อให้ไปพ่อให้แกเอาไปใช้ไม่ใช่เอามาทิ้งแบบนี้!” เจสันหันมามองหน้าลูกชายสองคนของเขาที่นั่งในห้องประชุม

“น้องมันทำถูกแล้วนะครับ ผมเองก็บริจาคให้สถานสงเคราะห์ไปหลายสิบล้านเหมือนกัน” เจบอกผู้เป็นพ่อที่กำลังหัวร้อนให้กับข่าวที่ได้ยินไป

“แกยังพอเข้าใจได้เจ แกมีงานแกมีเงิน แกไม่ได้ใช้เงินเยอะแยะมากมายขนาดนี้ไปในตอนที่กำไรธุรกิจไม่ถึงพันล้านด้วยซ้ำ!”

“เงินที่บริจาคไปส่วนมากก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว อีกอย่างมันก็แค่เงินส่วนหนึ่งที่ได้มาจากการเป็นคนสร้างกระแสธุรกิจให้สองธุรกิจ” จีมองสายตาแน่นิ่ง

“ธุรกิจน้องมันมีชื่อเสียงมากขึ้นเยอะเลยนะครับเพราะข่าวไปถึงต่างประเทศแล้ว มันเหมือนการลงทุนเล็กๆน้อยๆไงครับ” เจช่วยอธิบายให้เจสันเข้าใจ

“ไม่ต้องพูดให้มันดูดีหรอกครับพี่เจ ยังไงผมก็ทำไปเพราะผมอยากทำไม่ใช่เพราะอยากสร้างชื่อเสียง”

“ไม่ได้ทำเพราะอยากสร้างชื่อเสียงงั้นหรอ แล้วเป็นไงล่ะตอนนี้มีชื่อเสียงไปแล้วไปถึงต่างประเทศ!”

“หาเรื่องอื่นมาพูดไปเรื่อยๆมันไม่ได้ช่วยให้การเงินคุณมันดีขึ้นหรอกนะคุณเจสัน ยังไงผมก็ไม่ขึ้นตำแหน่งรวยระดับประเทศแบบคุณหรอกเพราะผมมีอะไรอีกหลายอย่างให้ใช้เงินอีกเยอะ” จีเก็บของลุกออกไปจากห้อง

“ถ้ายังมีเรื่องให้ต้องใช้เงินอีกเยอะแกก็ไม่ควรเอาเงินมาทำอะไรแบบนี้” เสียงเจสันพูดตามท้ายมาก่อนจีจะเดินออกจากห้องไป

23:22 น.

‘บ้านเซฟ’

“ไงลูก~แม่เห็นหนูออกข่าวทีวีแล้วนะลูกเขยของแม่~” แม่เซฟเดินเข้ามากอดจี

“ลูกเขยพ่อนี่มันสุดยอดจริงๆเจ้าเซฟนี่มีแฟนดีจังเลยนะ”

ความคิดเห็น