ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ใช่เด็กใหม่ แต่เป็นเมีย (RW)

ชื่อตอน : ไม่ใช่เด็กใหม่ แต่เป็นเมีย (RW)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 570

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2564 19:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ใช่เด็กใหม่ แต่เป็นเมีย (RW)
แบบอักษร

  “วิธีอะไร?” 

เจถาม ผมยกยิ้มชั่วร้ายออกมาก่อนจะพูดว่า 

    “คุณรู้ใช่ไหมครับว่าพวกเขาเป็นใคร? ถ้าอย่างนั้นเราไปเชิญคนในครอบครัวของพวกเขามาไตร่ถามสารทุกข์สุขดิบ จะไม่ดีกว่าเหรอครับ?” 

ผมตอบ ก่อนจะเอ่ยถาม หืม...เด็กน้อยกำลังบอกให้ผมไปเอาตัวคนที่พวกมันรักมาเป็นตัวประกันสินะ เจคิด 

    “ยะ...อย่านะ พวกเขาไม่ มะไม่เกี่ยว” 

แฮกเกอร์คนหนึ่งพูดขึ้นมาทันที เจยิ้มเหี้ยมก่อนจะพูดต่อ 

    “งั้นฉันขอถามแกอีกครั้ง ใครสั่งแกมา?” 

เจถามอีกครั้ง 

    “ประธานเสิ้นเจิ้นกรุ๊ป” 

เขาตอบ หืม...เสิ้นเจิ้น ประธานที่เจ้าหมาบ้าเป็นหุ้นส่วนด้วยนิ? 

    “ถ้าอย่างนั้น แกเองก็เป็นคนของเสิ้นเจิ้นด้วยสินะ?” 

เจถามแฮกเกอร์อีกคนที่อยู่ข้างๆ แฮกเกอร์คนนั้นจึงพยักหน้าขึ้นลง เจยกยิ้มร้ายก่อนจะกระดิกนิ้วชี้เรียกผู้ชายร่างกายกำยำ 2 คนที่ยืนอยู่ข้างๆคุณโจเดินเข้าไปหาเขา 

    “จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือหลักฐาน” 

เจพูดต่อก่อนจะเดินไปล้างมือที่มุมๆหนึ่งในห้อง 

    “อย่าๆ!! ไว้ชีวิตด้วย อย่าๆ” 

แฮกเกอร์สองคนแหกปากร้องขอชีวิต แต่ผู้ชาย 2 คนนั้นก็ไม่ได้ทำตามที่พวกเขาร้องขอ 

    “คุณโทนครับ ออกไปข้างนอกดีกว่านะครับ” 

คุณโจบอก ทำไมต้องออกไป? 

    “พวกเขาจะทำอะไรแฮกเกอร์สองคนนี้เหรอครับ?” 

ผมถาม คุณโจทำสีหน้าไม่อยากพูดถึง แต่ก็จำยอมจะต้องบอกเพราะสายตาของผมบ่งบอกถึงความอยากรู้อยากเห็นเอามากๆ 

    “คนพวกนี้จะถูกฆ่าและทำลายหลักฐานทิ้งทั้งหมด ใครที่คิดจะเป็นศัตรูของเราจะไม่ปล่อยให้รอดชีวิตครับ” 

คุณโจตอบ ทำเอาผมช็อคไปเลยครับ นี่ๆพวกเขากำลังจะถูกฆ่าเหรอ? ผมคิด 

    “ออกไปเถอะครับ คุณคงไม่อยากเห็นฉากที่ว่านี้ ใช่ไหมล่ะครับ?” 

โจถามอีกที อืม...ใครเขาอยากเห็นกันละครับ  

 

    ว่าแล้วผมก็เดินนำหน้าคุณโจออกไปเลยครับ ถึงจะอยากช่วยแต่ดูจากสีหน้าแววตาของเจแล้ว ไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งน่าจะดีกว่า ไม่งั้นผมอาจจะเป็นหนึ่งในนั้นเอาได้ ซึ่งผมไม่ค่อยอยากมีส่วนร่วมสักเท่าไหร่ 

 

    ..... 

 

 

ด้านในไร้เสียงใดๆเล็ดลอดออกมา ไม่มีแม้กระทั้งเสียงร้องขอให้ไว้ชีวิตจากพวกเขา นี่ๆพวกเขาตายแล้วใช่ไหม? ผมถามในใจ 

  

    “คุณโทน เชิญทางนี้ครับ” 

คุณโจพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าผมไม่เดินต่อ ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเมื่อสักครู่นี้  

 

    ผมหันไปมองคุณโจก่อนจะเดินตามเขาไป คุณโจพาผมเดินขึ้นมาจากห้องใต้ดิน ก่อนจะพามานั่งพักอยู่ที่ห้องโถงรับรองแขก  

 

    ตอนที่ผมเดินขึ้นมาจากห้องใต้ดินทั้งบ้านก็เปิดไฟสว่างหมดแล้วครับ คิดว่าคุณชาร์โด้ หรือใครสักคนที่ขึ้นมาก่อนคงเป็นคนเปิดไฟทิ้งเอาไว้ให้ 

    “เหนื่อยเหรอ?” 

เจถามทันทีที่เดินเข้ามาในห้องโถงที่ผมนั่งอยู่ ผมจึงหันไปมองเขา 

    “เปล่าครับ” 

ผมตอบ ก่อนจะลอบกลืนน้ำลายลงคอ เพราะเวลานี้ภาพที่ผมเห็นคือเจปลดกระดุมเสื้อออก 3 เม็ดบน จึงเผยให้เห็นแผงอกแกร่งของเขา  

 

    แถมยังมีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดออกมาเต็มไปหมด เม็ดเหงื่อไหลลงมาช้าๆ ฉากแมร่งโคตร 18+อะ คิดดู โคตรจะเซ็กซี่ โอ้ยๆ เหมือนเลือดกำเดาจะไหลออกมาเลย เชี่ย! 

   “มองจนพรุนหมดแล้ว” 

เจเอ่ยแซว ทำเอาผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น 

    “หึ” 

เจหึในลำคอ ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆผม 

    “ง่วงรึยัง? ถ้าง่วงก็ไปนอน ห้องนอนของฉันอยู่ชั้นบนฝั่งซ้ายมือ” 

เจบอก หืม...พูดยังกับว่าเขาจะไม่นอนงั้นแหละ? เดี๋ยวๆนะ แล้วทำไมผมจะต้องอยากให้เขาไปนอนด้วยละเนี่ย พอๆๆ เลิกคิด  

    “พูดเหมือนคุณจะไปไหน?” 

ผมถามทันที ก็รู้สึกสงสัยหงุดหงิดใจอะ หลังจากที่หันกลับไปหาเขาแล้ว 

    “หึ...เด็กน้อยกลัวเหงาเหรอ?” 

เจว่า ก่อนจะยกยิ้มพอใจออกมาให้เห็น 

    “เปล๊า ใครว่า? ดีซะอีกผมจะได้นอนเตียงคนเดียวสบายกว่านอนสองคนตั้งเยอะ” 

ผมพูดต่อ ก่อนจะเบือนหน้าหนีอีกที 

    “ที่นี่มี 3 ห้องนอนเพราะฉะนั้น ฉันไม่ไปแย่งเธอนอนหรอก สบายใจได้” 

เจพูดต่อ เชอะ ใครเขาสน ผมคิด แต่หงุดหงิดใจชะมัด ทำไมต้องแยกกันนอนด้วย เฮ้ย!!!.....เดี๋ยวนะ ไม่ใช่แล้ว เราไม่ได้สนใจเขาซะหน่อย 

    “ฉันต้องลงไปทำงานต่อ เพราะฉะนั้นคงอยู่ด้วยไม่ได้” 

เขาว่า ผมจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออกจนหมด จึงเผยให้เห็นแผงอกขาวๆ และหัวนมสีชมพูของผม ผมเปล่าอ่อยหรือยั่วนะครับ ผมแค่ร้อนจะไปอาบน้ำ หลังปลดกระดุมเสื้อเสร็จผมก็หันไปถามเจต่อ 

 

    “ผมร้อนอยากอาบน้ำ แล้วห้องพักของผมมีห้องน้ำในตัวไหมครับ?” 

ผมถามเจ เจมองผมจนแทบจะกลืนกินผมเข้าไป ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก 

    “ยั่วเก่งนะเรา?” 

เจถามเชิงหยอกล้อ ก่อนจะลุกเดินเข้ามาใกล้ๆผม เจเอื่อมมือมาจับเอวของผมก่อนจะดันตัวผมเข้าหาเขา เวลานี้หน้าของผมกับเจจึงห่างกันไม่มากนัก 

 

    “แล้วได้ผลไหมล่ะครับ?” 

ผมถามกลับ เจยิ้มพอใจก่อนจะประกบปากจูบผม  

 

    เขาถอดเสื้อที่ผมใส่อยู่ ก่อนจะเลื่อนไปปลดตะขอกางเกงของผมต่อ ปากเขาก็ยังคงทำหน้าที่จูบปากของผมไป มือของเขาก็ทำหน้าที่ถอดเสื้อผ้าผมออกเช่นเดียวกัน ช่างชำนาญชำชองอะไรอย่างนี้  

 

    เพราะแบบนี้ไงผมถึงได้ติดใจเขานัก ผมคิด ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าที่นี่มันห้องโถงรับรองแขก ใครจะโผล่ขึ้นมาตอนไหนก็ไม่รู้ ผมจึงรีบหยุดเจทันที 

    “มีอะไร?” 

เจถาม เมื่อผมดันตัวเขาออกไปห่าง 

    “นี้มันห้องรับแขกนะครับ” 

ผมตอบ ก่อนจะช้อนสายตามองเขา เจยกยิ้มก่อนจะกระซิบบอกผมว่า 

    “ไม่มีใครมาหรอก อีกอย่างแบบนี้มันตื่นเต้นกว่าไม่ใช่เหรอ?” 

เจบอกก่อนจะเริ่มจูบปากผมอีกที เชอะ! ทำมาเป็นรู้ใจเขา แต่...มันก็จริงแหละ ทำแบบระแวงๆแบบนี้มันเร้าใจกว่านี้น๊า ผมคิด 

    “อ๊า...อ้า” 

ผมค้างออกมาเบาๆเมื่อเจเริ่มกลืนกินน้องชายผมเข้าไป เขาเริ่มเลียและดูดตามอารมณ์ของเขา มันทำให้ผมรู้สึกเสียวซาบซ่านจนอดที่จะร้องครางไม่ได้ 

    “อ๊า เจอ๊าๆ” 

ผมกระเซ้าดังขึ้นเรื่อยๆในจังหวะที่เขากลืนกินจนมิดและรูดขึ้นลง มันเสียวอ๊า ผมแทบทนไม่ไหว เจยังคงเล่นกับน้องชายของผมอย่างเอาแต่ใจ ส่วนผมก็ทำเพียงขยำหัวเขาโดยไม่รู้ตัว 

    จ๊วบๆๆ 

    “อ๊าๆๆอะอ๊า” 

เจเร่งจังหวะเร็วมากขึ้นจนผมต้องกระเซ้าตามจังหวะที่เขาทำ เขาเร่งไปอีกเรื่อยๆ จนผมทนไม่ไหวแล้ว เจเอาปากออกและทำให้ผมต่อเล็กน้อย 

    พรวด! 

น้ำสีขาวขุ่นๆของผมพุ่งออกมาทันที เจยกยิ้มพอใจ ก่อนจะจับผมหันหลังนั่งบนโซฟาที่ห้องรับแขก ก่อนจะใช้เจลหล่อลื่นเทใส่ฝ่ามือของเขา และเขาก็เริ่มใช้นิ้วเข้าไปสำรวจในตัวของผม 

    “อึกๆ แฮ่กๆ อ๊า” 

ผมคางเบาๆ พร้อมกับกลั้นเสียงเอาไว้ 

    “ฉันจะใส่แล้วนะ” 

เจบอก ก่อนจะพยายามดันตัวตนของเขาเข้ามาในตัวของผม 

    “เจไม่ใส่ถุงยางเหรอ?” 

ผมถามทันทีเมื่อรู้สึกว่าเขาไม่ได้ใส่ 

    “หาไม่เจอ อีกอย่างนายคงไม่ได้ไปมั่วกับคนอื่นนอกจากฉันหรอกมั้ง?” 

เขาว่า หืม...มั่นใจจริงๆนะ ว่าแต่ครั้งก่อนหน้านี้ และก่อนหน้านั้นเขาได้ใส่ไหม? ผมจำไม่ได้ น่าอายชะมัด 

    “อึก” 

ผมแทบร้องออกมาดังๆเมื่อเขาดันเข้ามาจนสุด และเริ่มขยับไปมาช้าๆและเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ 

    “อ๊าๆๆ เจอะอะอ๊า” 

ผมร้องครางเรียกชื่อเขาโดยไม่รู้ตัว และดูเหมือนอีกฝ่ายจะพอใจ 

    “ฉันทำดีรึเปล่า?  หืมม ถูกใจเธอไหม?” 

เจถาม ในขณะเอวก็ยังขยับไปมาไม่หยุด 

    “อืม...อ๊าอะอ้า” 

ผมตอบ ชอบสิ ชอบจนจะคลั่งตายอยู่แล้ว 

    “เรียกชื่อฉันสิ” 

เจว่า ก็เรียกอยู่แล้วไม่ใช่รึไง? แต่ก็ทำตามใจเขาหน่อยแล้วกัน  

    “เจ อ๊าๆๆเจ เจ เจ” 

ผมว่าก่อนที่เจจะเริ่มบรรเลงเพลงรักตามแบบฉบับของเขา นั้นคือเราใช้พื้นที่กันอย่างคุ้มค่า........ 

. 

. 

. 

    ผมลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนของใครสักคน เท่าที่คิดได้ก็น่าจะเป็นห้องนอนในบ้านหลังนี้ละมั้ง ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะลุกเดินไปอาบน้ำ  

 

    สภาพก็เหมือนเดิมทุกครั้งหลังจากที่มีอะไรกับเจแบบมาราธอน แล้วก็จะมีอาการปวดเนื้อปวดตัว โดยเฉพาะช่วงเอว และที่เจ็บมากๆจนขี้แทบไม่ได้ก็คือก้นของผม.... 

. 

. 

    ใช้เวลาพอสมควรผมก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เสื้อผ้าก็ตัวเดิมแหละครับ ตอนนี้เวลา 08.50 น. ซึ่งเป็นความโชคดีที่วันนี้ผมมีเรียนช่วงบ่าย จึงไม่ได้เร่งรีบอะไรมากนัก  

 

    ผมเดินลงไปชั้นล่างก็เห็นคุณชาร์โด้นั่งอยู่ที่ห้องโถงรับรองแขก กำลังนั่งจิบกาแฟ และดูหนังสือพิมพ์อยู่ 

    “ตื่นแล้วเหรอ? เมื่อคืนหลับสบายรึเปล่า?” 

คุณชาร์โด้ถามทันทีที่เห็นผมเดินมาถึง 

    “ครับ” 

ผมตอบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โซฟาอีกตัว และมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเจ ก็ผมยังไม่เจอเขาเลยตั้งแต่ตื่นเช้ามาเนี่ย 

    “เจทำธุระอยู่ข้างล่าง” 

คุณชาร์โด้พูดต่อ เหมือนกับรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ แต่สายตาของเขายังคงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่นะครับ 

    “คุณโทนตื่นแล้วเหรอครับ? เช้านี้จะทานอะไรดีครับ?” 

คุณโจถาม หลังจากที่เดินมาจากไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีคือตอนที่เขาถามนี่ล่ะ 

    “อืมมม มีอะไรทานบ้างครับ? ผมก็ทานได้หมดนั่นแหละครับ” 

ผมตอบ ก่อนจะยิ้มบางๆส่งไปให้ 

    “ข้าวต้มปลา กับโจ๊กกุ้งครับ” 

โจตอบ  

    “อืมมม งั้นผมขอเป็นข้าวต้มปลาแล้วกันครับ” 

ผมว่า ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวที่อยู่ไม่ไกลจากห้องรับแขกนัก ส่วนคุณโจก็เดินนำผมไปที่ครัวเพื่อไปเอาข้าวต้มมาให้ผมมั้ง ก็ผมยังไม่เห็นแม่บ้านเลยนิครับ ผมเลยคิดว่าน่าจะใช่ 

 

 

 

    แอนเจโลพูด : 

 

    “ครั้งนี้อย่าให้เกิดเรื่องอีก” 

ผมสั่งคนของผมที่ยืนอยู่ด้านหน้า 

    “ครับบอส” 

ลูกน้อง 5 คนตอบรับ พวกเขาล้วนเป็นเหล่าหัวหน้าที่อยู่จุดสูงสุดแล้ว เป็นเหมือนแขนขาของผมเลยก็ว่าได้ 

    “ครั้งหน้ามีส่งที่ไหน?” 

ผมถามต่อ 

    “ครั้งหน้าส่งอาวุธให้กับประเทศNCครับ” 

หนึ่งในลูกน้องของผมตอบ มันชื่อว่านิเกล มันเป็นคนเงียบขรึมที่สุดแล้วในบรรดาลูกน้องของผม เย็นชาเหมือนกับผมละมั้ง 

    “ดูแลการขนส่งให้ดี อย่าให้มีข้อผิดพลาด” 

ผมบอกกับเขาอีกครั้ง นิเกลจึงพยักหน้าขึ้นลง 

    “เรื่องการขนส่งไปถึงไหนแล้ว?” 

ผมหันไปถามฟาร์ที่กำลังยืนพิงประตูหลับตาเหมือนคนง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา 

    “ให้คนไปแก้เรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้ผมกำลังตามเก็บงานที่พวกยูกิทำไว้อยู่” 

ฟาร์ตอบ ผมจึงหันไปหายูกิที่กำลังนั่งหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ เธอเป็นคนเดียวที่เป็นผู้หญิงในกลุ่มนี้ แต่ฝีมือการรอบสังหารของเธอไม่ธรรมดาเลยล่ะ 

    “โธ่ววว บอสค่ะ ก็งานที่ให้ทำมันยากนิ ให้จัดการเป้าหมายภายใน 1 นาที ทำได้ก็บ้าแล้ว อย่างน้อยๆก็น่าจะให้สัก 1 นาที 30 วินาทีนะคะ บอส” 

ยูกิบอก ก่อนจะทำหน้าอารมณ์เสีย 

    “บอสครับ ผมได้ยินว่าเมื่อวานเราถูกโจมตี แถมคนของเรายังต้านไม่อยู่อีก แล้วใครเป็นคนกู้ระบบให้ล่ะครับ?” 

ไดมอนถามต่อทันที เมื่อนึกสงสัย  เขาเป็นหนึ่งในเรื่องปืน ไม่ว่าเป็นปืนประเภทไหนเขาก็สามารถใช้งานได้คล่องแคล่วราวกับเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของตัวเอง 

    “DM” 

ผมตอบ พวกเขาถึงกับตกตะลึงตาเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้ยิน แม้กระทั้งเจ้าฟาร์ที่หลับตาอยู่ยังต้องลืมตาขึ้นมา แน่นอนสิครับ ขนาดเด็ก 3 ขวบยังรู้จักเขาเลย วีรกรรมของเขาเลื่องลือจะตายไป ถ้าจะให้เล่าวีรกรรมของเขาวันนี้ทั้งวันก็คงจะเล่าไม่หมด 

 

    “บอสซื้อตัวเขามาได้เหรอครับ?” 

ชาลถาม นั้นไงเชื่อรึยังว่าเด็กน้อยนั่นดังจริงๆ ขนาดคนที่ไม่สนโลกอย่างชาลยังรู้จักเขาเลย ไม่เชื่อ คุณก็ลองถามเรื่องดารา นางแบบ นักร้องสักคนสองคนสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าเขาไม่สนใจอะไรเลย นอกจากเป้าหมายของงาน 

    “ไม่ใช่ เขาแค่มาช่วย ถ้าฉันใช้เงินซื้อเขามาได้ก็ดีนะสิ” 

ผมตอบ ก่อนจะพูดต่อ 

    “แต่ถึงขนาดที่เขามาช่วยนี่ ดูท่าบอสของเราจะเก่งสุดยอดจริงๆ” 

ฟาร์พูดต่อ หึ สุดยอดรึเปล่าคงต้องถามเจ้าตัวเขาแล้วละ ผมคิด ก่อนจะเริ่มพูดคุยเรื่องอื่นๆต่อ  

. 

. 

. 

    ผมเดินออกมาจากห้องใต้ดินพร้อมกับลูกน้องคนสนิทอีก 5 คน ก็เห็นชาร์โด้กับโจกำลังนั่งเล่นไพ่กันอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก แต่ไม่เห็นเด็กน้อยของผมเลย 

  

    “โจเด็กน้อยของฉันไปไหน?” 

ผมถามทันทีเมื่อมองไม่เห็นเขา 

    “กลับไปแล้วครับ” 

โจตอบ หลังจากที่หยุดเล่นไพ่กับชาร์โด้แล้ว 

    “เป็นฉันก็กลับ อยู่ไปก็ไม่มีอะไรให้ทำนี่” 

ชาร์โด้พูดแทรกขึ้นมา ก่อนจะลุกบิดขี้เกียจต่อทันที 

    “แล้วเด็กนั่นกลับยังไง?” 

ผมถามต่อทันที เมื่อเห็นว่ารถของผมก็ยังจอดอยู่ที่เดิม แล้วกุญแจรถก็อยู่ที่ผมด้วย 

    “ฉันให้เขายืมรถไป” 

ชาร์โด้ตอบ หืม...ไอ้เพื่อนเลว มันกล้าดียังไงมาทำแบบนี้ 

    “อย่ามาใช้สายตาแบบนั้นมองฉันเลยนะ! ก็เขาบอกว่ามีเรียนต้องรีบกลับ ฉันเลยให้รถเขาไป” 

ชาร์โด้อธิบาย 

    “พวกบอสนี่ ยังทำตัวเป็นเด็กๆกันอยู่อีกนะครับ” 

นิเกลพูดแทรกขึ้นมาก่อนจะเดินผ่านผมไปที่โต๊ะกินข้าว ซึ่งคนอื่นๆก็ทำเช่นเดียวกัน นี่สรุปว่าใครเป็นบอสของพวกมันวะ? ไอ้เด็กพวกนี้ ผมคิด 

    “ว่าแต่ เด็กน้อยนี่ใครเหรอครับ?” 

ฟาร์เอ่ยถาม หลังจากนั่งลงที่เก้าอี้แล้ว ส่วนผมก็เดินตามไปนั่งลงที่หัวโต๊ะกินข้าว ก่อนที่โจจะเดินไปยกโจ๊กมาให้ 

    “เด็กใหม่บอสเหรอ?” 

ไดมอนถามต่อ 

    “เปล่าไม่ใช่เด็กใหม่ฉัน” 

ผมตอบ ก่อนจะตักโจ๊กเข้าปากไป 

   “เอ้า!! แล้วคุณโทนเป็นอะไรล่ะครับ? แบบนี้ถ้าคุณโทนมาได้ยินเข้า คงจะเสียใจมากแน่ๆ” 

โจว่า ก่อนจะทำหน้าหงิกลงมาเล็กน้อย อะไรของมันวะ? 

    “ยิ่งบอกว่าเขาเป็นเด็กฉันนะสิยิ่งจะโกรธ” 

ผมตอบ ก่อนจะตักโจ๊กเช้าปากอีกคำ 

    “ผมก็เห็นว่าบอสดูชอบคุณโทนมากแท้ๆ แต่กับบอกว่าไม่ใช่คนของบอส” 

โจพูดขึ้นมาอีกครั้ง 

    “เขาไม่ได้เป็นเด็กของฉัน แต่เป็นเมียฉัน” 

ผมตอบก่อนจะตักโจ๊กต่อ ทำเอาทุกคนที่ได้ยินอึ้งไปเลย 

     เคร้ง! 

 

นิเกลที่กำลังจะตักโจ๊กเข้าปากถึงกับช้อนหล่นหลุดมือทันที เสียงจ้อกแจ้กจอแจเมื่อครู่เงียบสนิท ไม่มีเสียงช้อนกระทบกับถ้วยเลยสักนิด  

 

    เวลานี้พวกเขากำลังหันหน้ามาจ้องมองผมที่กำลังนั่งตักโจ๊กเข้าปากอยู่อย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย 

ความคิดเห็น