สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนที่​ 21​ : พี่เป็นสมบัติของฟาง​ ​NC++

ชื่อตอน : ตอนที่​ 21​ : พี่เป็นสมบัติของฟาง​ ​NC++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.9k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 11:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 21​ : พี่เป็นสมบัติของฟาง​ ​NC++
แบบอักษร

ตอนที่ 21 : พี่เป็นสมบัติของฟาง NC++

 

 

"ฟางฟาง โกรธพี่หรือ" ตั้งแต่กลับขึ้นรถมา เธอเอาแต่กอดทอฝันไว้แน่นไม่แม้แต่จะปริปากพูดกับใครจนรู้สึกเป็นห่วง เธออาจจะกำลังโกรธเขาอยู่ก็ได้ที่เขาไปคุยกับพ่อของเธอ

 

"เปล่าค่ะ แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงกล้าพูดแบบนั้น ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเห็นฟางเป็นลูกเขาด้วยซ้ำ" ความเจ็บปวดที่เคยได้รับมาสิบกว่าปีคิดถึงทีไรก็เจ็บปวดไม่หาย อะไรก็แพรวดีเธอไม่เคยอยู่ในสายตาพ่อด้วยซ้ำ

 

"จะร้องทำไมหื้ม.... เขาจะพูดเพราะอะไรก็ช่างเขาอย่าไปเก็บมาใส่ใจให้ตัวเองต้องทุกข์ถ้าครอบครัวเก่ามันไม่ดีก็อย่าไปจำ พี่จะพาเราสร้างครอบครัวใหม่ด้วยกันให้พวกเรามีความสุขจนคนพวกนั้นอิจฉาเลยดีไหม" เหมราชดึงเอาเธอเข้ามากอด อ้อมกอดแสนอบอุ่นและอ่อนโยนทำให้ฟางฟางยอมโอบกอดเขาตอบแต่โดยดี ตอนนี่หัวใจเธอกำลังอ่อนแอเกินกว่าจะก้าวเดินต่อไปอย่างลำพัง

 

"อย่าทิ้งฟางไปได้ไหม... อย่าให้ใครมาทำร้ายลูกของฟางถ้าวันหนึ่งฟางไม่อยู่แล้ว" ไม่มีอะไรเป็นเครื่องการันตีว่าเขาจะเป็นของเธอตลอดไป หัวใจคนเรามันไม่แน่นอนมีรักก็ย่อมมีจากลา แต่จะจากลาแบบไหนนั่นก็อีกเรื่อง

 

"พี่ไม่เคยอยากสร้างครอบครัวกับใครมาก่อน เราจะเป็นคนแรกและคนเดียว ไม่ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นแต่พี่สัญญาว่าพี่จะมีเราเป็นแม่ของลูกพี่แค่คนเดียว เพราะงั้นหยุดร้องแล้วลงไปทำหน้าที่แม่ที่ดี และสร้างครอบครัวที่อบอุ่นของเราดีกว่า" ผู้หญิงคนนี้มีชีวิตที่น่าสงสาร เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินไปโดยลำพังเด็ดขาด เธอเหนื่อยในการดูแลชีวิตตัวเองและลูกมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ไปเขาสัญญาว่าเขาจะดูแลเธอเอง

 

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ " เธอกอดเขาแน่นอย่างซาบซึ้งใจและปล่อยน้ำตาออกมาอย่างอดกลั้น การเจอผู้เป็นพ่อในวันนี้มันเหนือความคาดหมายมันทำให้เธอตั้งรับแทบไม่ทัน

 

"ขอบคุณทำไม นี่คือหน้าที่ของสามีที่ดีอยู่แล้ว"

 

"คนขี้ตู่ สามีอะไรคะยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย ฟางยังคงสถานภาพโสดค่ะ" เธอผละกอดออกมาจ้องหน้าคนขี้ตู่ เห็นเธอยอมเข้าหน่อยมาโมเมว่าเป็นสามีเธออย่างงั้นหรือ?

 

"ฮ่าๆ พี่พูดแค่นี้ถึงกับหยุดร้องเลยหรือ..." เหมราชถึงกับหัวเราะออกมากับท่าทีของเธอ ปลอบอยู่นานไม่เห็นจะหยุดร้อง แต่พอบอกว่าเป็นสามีกลับเงียบกริบ

 

"ฟางฟาง ถ้าเราต้องทำตัวเข้มแข็งแล้วมันเหนื่อย อ่อนแอบ้างก็ได้นะ พี่จะคอยปกป้องอยากดูแลเราเอง" จูบเบาๆ บนหน้าผากพร้อมกับอ้อมกอดแห่งความอบอุ่นถูกมอบให้เธออีกครั้งด้วยความห่วงใย แต่ในแววตาเขากลับแฝงไปด้วยความแค้นเคืองที่คนพวกนั้นทำให้เธอต้องเจ็บปวด

 

 

 

____________________

 

 

 

 

"คุณวิสุทธิ์ให้คนแจ้งเข้ามาว่าจะขอพบ บอสให้ผมนัดเวลาเลยไหมครับ" เลขานทีเข้ามารายงาน เมื่อครู่เลขาของทางนั้นพึ่งแจ้งเข้ามาว่าคุณวิสุทธิ์ต้องการเข้าพบเป็นการเร่งด่วน ส่วนสาเหตุที่เร่งด่วนแบบนี้คงไม่พ้นเรื่องธุรกิจที่กำลังจะไปไม่รอด

 

"ยังก่อน บอกเขาไปว่าช่วงนี้ผมยังไม่ว่าง แล้วคุณก็ติดต่อไปทางบริษัทวัสดุก่อสร้างให้เร่งรัดการจ่ายเงินค่าวัสดุกับบริษัทของคุณวิสุทธิ์" ถ้ายอมตกลงช่วยเหลือง่ายๆ มันจะไปสนุกอะไร ของแบบนี้ต้องเล่นตัวบ้าง ถ้าทนรอไม่ไหวก็จงซมซานคุกเข่าเข้ามาขอความช่วยเหลือก็แล้วกัน

 

"ทราบแล้วครับ" เลขานทียิ้มเยาะอย่างสะใจ เขาก็เป็นอีกคนที่รับรู้ถึงความน่าสงสารของฟางฟาง ยิ่งสืบยิ่งค้นประวัติยิ่งทำให้รู้ว่าน่าสงสารมากแค่ไหน

 

หลังจากที่เลขานทีออกไปเขาก็เรียกกลับเข้ามาอีกครั้งเพื่อให้เลขานทีเช็กที่อยู่ของฟางฟางตอนนี้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน เพราะเขาโทรหาเธอถึงสามสายแล้วเธอไม่ยอมรับ

 

"เอ่อ... คุณเทวิกาออกไปโครงการกับสถาปนิกครับ" คำตอบนี้คงไม่ใช่คำตอบที่น่าพอใจสำหรับเจ้านาย แต่เขาจำเป็นที่จะต้องรายงานไปตามความจริง

 

"เตรียมรถ! "

 

"บอสจะไปไหนครับ อีกสามสิบนาทีมีประชุมนะครับ"

 

"ยกเลิกให้หมด!! วันนี้ผมอยากไปดูโครงการ"

 

"ทราบแล้วครับ" เลขานทีอ้าปากหวอ บทจะเอาแต่ใจขึ้นมาก็เอาแต่ใจเสียดื้อๆ โปรเจ็คประชุมวันนี้มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสิบล้านกลับยกเลิกไปง่ายๆ

 

 

___________________ 

 

 

รถยุโรปราคาแพงจอดนิ่งสนิทหน้าบ้านตัวอย่างของโครงการ เหมราชถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลงจากรถ ในหัวสมองพลางคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่จะต้องเปิดตัวเธอเสียที ผู้ชายพวกนี้จะได้ไม่กล้ายุ่งกับเธอ

 

เมื่อเดินถึงหน้าตัวบ้านในนั้นมีเสียงเธอพูดเจื้อยแจ้วดังลอดมาไม่หยุด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอพูดอะไรและพูดเรื่องอะไร รู้แต่ว่าไม่ชอบ ไม่ชอบเลยสักนิดที่เธอคุยหรืออยู่ใกล้กับผู้ชายคนอื่น

 

"ฟางฟาง....! " เสียงทุ้มกึ่งจะดุดังขึ้นตรงประตูห้องรับแขก ทั้งสองคนหันขวับไปมองโดยอัตโนมัติ หนุ่มสถาปนิกและฟางฟางลุกขึ้นยืนก้มหัวให้เจ้านายหนุ่มในทันที

 

"บอสมีอะไรให้ฉันรับใช้หรือคะมาถึงที่นี่" ยอมรับว่าตกใจ ตกใจในน้ำเสียงอันทรงพลังของเขา แต่เธอไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา แม้จะรู้ว่าตอนนี้เขากำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่ก็ตาม

 

"หิว... ไปกินข้าวกัน"

 

"ห๊ะ!! /ห๊ะ!! " เลขานทีกับฟางฟางร้องอุทานออกมาพร้อมกัน เลขานทีถึงกับเอามือตบหน้าผากอย่างอ่อนใจ ทิ้งงานมาเพื่อพาเมียไปกินข้าวเนี่ยน๊ะ!! จะหึงอะไรหน้ามืดตามัวขนาดนี้ ก็เห็นชัดๆ อยู่เต็มสองตาว่าฟางฟางทำงานอยู่และไม่ได้ทำอะไรเสียหาย

 

"ไม่ได้หรือ? พี่หิวข้าวอยากกินข้าวกับ.. อุ๊บส์"

 

"หยุดพูดนะคะ" ฟางฟางพุ่งยังกับพุ่งหลาวเอามือไปอุดปากเจ้านายจอมเอาแต่ใจพร้อมกับถลึงตาใส่แสดงออกถึงความไม่ชอบใจอย่างชัดเจน

 

 

"ชวนคุณด้วยคุณสถาปนิก" เมื่อรู้ว่ากำลังจะทำให้เธอโกรธเหมราชก็อ่อนลงในทันที และหันไปหาชายอีกคนที่มองฟางฟางอย่างอึ้งๆ มีคนธรรมดาที่ไหนกันจะกล้าทำแบบนี้นอกจากทั้งคู่จะมีอะไรที่มากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง..

 

"ผมไม่รบกวนบอสดีกว่าครับ เดี๋ยวผมเคลียร์ตรงนี้อีกนิดก็จะกลับเข้าบริษัทแล้ว"

 

"พี่เจฟไปด้วยกันสิคะ นะคะๆ ฉันจะได้มีเพื่อน" ฟางฟางกระโดดไปเกาะแขนสถาปนิกหนุ่มอย่างเว้าวอนเธอไม่อยากไปกับเขาตามลำพังนี่ จะให้ปฏิเสธก็คงเป็นไปไม่ได้แน่นอน รู้ดีว่าเขาเอาแต่ใจขนาดไหน

 

"เขาไม่ไปก็อย่าไปบังคับสิฟางฟาง" เหมราชกำหมัดแน่นอยากจะไปชกไอหน้าอ่อนนี่สักทีกล้าดียังไงทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอแบบนี้... เมื่อเขาพูดดักสถาปนิกหนุ่มได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ รีบพยักหน้าหงึกหงักตามที่เจ้านายหนุ่มสุดหล่อว่า...

 

"นะคะพี่เจฟฟี่ขาาไปกับฉันนะคะ"

 

"ต๊ายย!! อย่ามาเรียกแม่แบบนี้ต่อหน้าคนอื่นนะย๊ะ อุ้ย!! .... เอ่ออ"สถาปนิกหนุ่มดูเหมือนจะเป็นสถาปนิกสาวเสียมากกว่า เลขานทีถึงกับหัวเราะออกมาลั่นจนเจ้านายต้องส่งสายตาดุๆ ไปให้ถึงยอมเงียบปากลง

 

"ตกลงจะไปด้วยกันไหมคะ"

 

"ไปก็ไป" เจฟฟี่สถาปนิกหนุ่มใจหญิงมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ เพราะจะแอ๊บแมนตลอดเวลาและจะเปิดเผยตัวตนกับแค่บางคนเท่านั้น

 

ตลอดเวลาที่ทานอาหารเจฟฟี่สังเกตพฤติกรรมของทั้งคู่จนมั่นใจแล้วว่าทั้งคู่เป็นมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องจริงๆ ก็แน่แหละเพราะเหมราชจงใจแสดงออกให้รู้เสียขนาดนั้น จนในที่สุดฟางฟางก็ยอมรับว่ากำลังคบหากับเขาอยู่จริง สถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนตอนอยู่ในบ้านโครงการ เจ้านายสามารถให้เขาเปิดเผยตัวตนได้เต็มที่ เจฟฟี่จึงเลิกแอ๊บแมนไปในทันทีและจ้องเลขาหนุ่มที่นั่งข้างๆ ตาเป็นประกายวิบวับทำเอาเลขานทีเสียวสันหลังวาบ

 

"ถ้าคุณไม่ได้ชอบผู้หญิงผมก็เบาใจ งั้นจากนี้ไปผมก็ขอให้คุณช่วยดูแลฟางฟางด้วย ถ้าเธอเป็นอะไรไปคุณเดือดร้อนแน่" ไม่ได้อยากจะขู่ แต่เมื่อครู่ได้คุยกับฟางฟางเธอยืนยันว่าจะต้องออกไปที่โครงการจนกว่างานจะเรียบร้อย และจะออกไปกับเจฟฟี่ทุกวันเขาจึงจำเป็นต้องฝาก

 

"เข้าใจแล้วครับ" เจฟฟี่พยักหน้ารับอย่างกล้าๆ กลัวๆ คิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่มาสนิทกับยัยนี่

 

"พี่เจฟขาาา ขอร้องนะคะเรื่องนี้อย่าบอกใครได้ไหม"

 

"ฟางฟาง... เสียงแบบนี้เรียกพี่คนเดียวก็พอมั้ง" เสียงอ่อนเสียงหวานแบบนี้เอาไว้เรียก'พี่เหมขาา'จะน่าฟังกว่าเยอะ และโทษฐานที่พูดจาแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นคุณพ่อจึงโดนบิดท้องจนเนื้อเขียวไปตามระเบียบ

 

 

 

______________ 

 

 

"พี่คิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเปิดตัวนะ พี่ไม่อยากให้ใครมาใกล้เรา พี่หวง" เหมราชกอดเธอเอาไว้แน่นบนเตียงกว้าง เมื่อก่อนเธอกลับเข้ามาจะต้องมาทำงานต่อจนเขาหลับก่อนทุกครั้ง แต่ตอนนี้เธอกลับยอมนอนหลับไปพร้อมเขาเหมือนหลายๆ คืนที่ผ่านมา

 

"แต่ฟางไม่อยากให้ใครรู้เรื่องเด็กๆ ฟางกลัวคนพวกนั้นจะมาทำร้ายลูก" สองแม่ลูกนั่นทำได้ทุกอย่าง ยิ่งวันก่อนเธอเจอกับพ่อของเธอ ไม่รู้ป่านนี้เอาไปเล่าให้กันฟังหรือยัง

 

"เราคิดว่าพี่ไม่ส่งคนคอยตามดูแลเรา ตามดูแลลูกหรือ พี่ไม่ชอบความวุ่นวายใหญ่โตต้องมีคนล้อมหน้าล้อมหลัง พี่ให้พวกเขาตามดูแลพวกเราอยู่ห่างๆ " ธุรกิจเขาบางอย่างมันก็ขัดผลประโยชน์กับคนอื่น คนจ้องลอบทำร้ายมีเยอะแยะ เขาจึงจำเป็นต้องจ้างบอดี้การ์ดมาคอยดูแลทุกคน แต่ด้วยนิสัยไม่ชอบความวุ่นวายจึงให้คนพวกนั้นตามห่างๆ

 

"แต่ถึงอย่างนั้นฟางก็ยังไม่วางใจอยู่ดีค่ะ พักเรื่องนี้เอาไว้ก่อนนะคะ"

 

"ถ้างั้นก็เปิดแต่ตัวแม่ ลูกๆ ก็ปิดไว้ก่อนเอาไว้เรามั่นใจค่อยเปิดตัวลูกแล้วกัน อันนี้เป็นประโยคบอกเล่าไม่ใช่ประโยคคำถาม เพราะงั้นอีกสองวันจะมีงานจัดแสดงเครื่องเพชรพี่อยากให้เราออกงานนั้นกับพี่ พรุ่งนี้บ่ายสามให้ไปหาพี่ที่สำนักงานใหญ่พี่จะพาเราไปลองชุด"

 

"คนเอาแต่ใจ" พอว่าจบเธอรีบพลิกตัวหันหลังให้เขาตลบผ้าห่มมาคลุมโปงด้วยความหงุดหงิด ถ้าเขาเลือกแล้วตัดสินใจแล้วเธอจะขัดอะไรได้ล่ะ

 

"พี่รู้ว่าพี่เอาแต่ใจ แต่พี่ก็หวงของพี่เข้าใจพี่ด้วย" แม้ตอนแรกจะหงุดหงิดแต่พอได้ยินแบบนั้นเธอกับลอบยิ้มออกมาอย่างสุขใจ

 

"เข้าใจแล้วค่ะ... แต่พี่เหมมั่นใจแล้วหรือคะที่จะคบกับคนธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไรเลยอย่างฟาง" เธอมองไม่เห็นอะไรที่ควรคู่กับเขาเลยสักนิด ทั้งฐานะและครอบครัว แต่เขากลับมีพร้อมทุกอย่าง

 

"ยิ่งกว่ามั่นใจ... พี่ขอแค่ให้เราเชื่อมันในตัวพี่ พี่สัญญาว่าพี่จะทำให้เราเป็นผู้หญิงที่โชคดีและมีความสุขที่สุดในโลก" เขาไม่เคยรู้สึกอบอุ่นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกมีความสุขแบบนี้มาก่อน เธอคือคนที่เข้ามาเติมเต็มมาเติมในส่วนที่ขาดหายไป

 

 

 

"ฟางฟาง... เมื่อไรจะยอมพี่สักทีหื้ม ไม่สงสารลูกชายพี่บ้างหรือ มันปวดทรมานทุกคืนเลยนะ" ท่อนเนื้อแข็งขันตั้งตรงดันเบียดเสียดร่องก้นอวบอึ๋มอย่างทรมาน ถ้าเธอไม่ยอมเขาก็ไม่อยากบังคับ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอใจแข็ง เขาทั้งจับทั้งคลึงยอดถันทุกคืนแต่เธอก็ยังอดกลั้นข่มตัวเองไม่หลงระเริงไปกับรสสัมผัสได้เสมอมา

 

 

"อยากหรือคะ? " เธอร้องถามพร้อมเอี้ยวแขนไปด้านหลังและลูบความแข็งชันอย่างกล้าๆ กลัวๆ มันคงถึงเวลาแล้วที่เธอควรจะปล่อยทุกอย่างให้มันเป็นไปตามความรู้สึก... ไปตามสิ่งที่ควรจะเป็น เขาทำให้เธอมีความสุขได้เธอก็อยากทำให้เขามีความสุขได้เช่นกัน แม้มันจะต้องแลกด้วยร่างกายก็ตาม...

 

 

"อะ.. อื้ม.. ที่สุดเลยครับ" แค่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าก็แทบจะหยุดตัวเองไม่อยู่ เผลอบีบคลึงเต้าอวบเธออย่างหนักหน่วงและรุนแรง

 

"แบบนี้ชอบหรือเปล่าคะ" ฝ่ามือน้อยๆ สอดแทรกผ่านขอบกางเกงนอนลงไป ใบหน้าสาวแดงเปล่งปลั่งเธอพึ่งรู้ว่าเขาไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในนอน! ปลายนิ้วเรียวลูบไล้สัมผัสไปตามความยาวด้วยความอยากรู้อยากเห็น มันใหญ่จนมือกำไม่รอบแถมมีเส้นโลหิตปูดนูนจนน่ากลัว เพียงสัมผัสเขาเล็กน้อยกายสาวของเธอก็ชื้นจนแฉะเปียกไปหมด

 

"ชะ ชอบครับ ซี๊ดสส์ แบบนั้น ฟางฟาง อ่าสส์" มือน้อยกำรอบเต็มมือโดยมีมือเขาจับประคองมือเธอนำทางขยับรูดมันขึ้นลงช้าๆ จนต้องหลับตาพริ้มครางกระเส่าอย่างเสียวซ่าน

 

สะโพกสอบกระเด้าใส่มือนุ่มอย่างปรารถนา ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเม็ดเหงื่อผุดตามกรอบหน้าอย่างทรมาน น้ำกามใสไหลเยิ้มเปียกใส่ฝ่ามือน้อยแต่เธอก็ไม่นึกรังเกียจแถมเร่งเร้าจังหวะให้เร็วขึ้นจนเสียงทุ้มครางฟังไม่เป็นภาษา

 

 

"ฟางฟาง อ่าส์ พี่เสียวมาก เก่งที่สุดซี๊ดดส์ อยากให้พี่ทำให้หรือเปล่า" ในตอนแรกต้องประคองมือเธอให้เข้าจังหวะแต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว เธอสามารถทำเองได้ราวกับคนชำนาญการ และยังพลิกตัวหันหน้าเข้าหาเขาแถมรูดมันอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

"มะ ไม่ค่ะ อู๊ยย" นิ้วสากยาวรุกล้ำเธออย่างอุกอาจ เธอทำได้เขาก็ต้องทำได้เช่นเดียวกัน นิ้วกลางและนิ้วชี้สอดแทรกเข้าช่องชื้นเปียกแฉะพรวดเดียวสุดความยาวจนต้องห่อปากครางกระเส่า

 

ฝ่ามือทั้งสองกำลังทำงานอย่างหนักหน่วงขยับพลิ้วไหวกันอย่างรวดเร็วราวกับกำลังสู้กันอยู่ในสมรภูมิรบ ริมฝีปากหนากดจูบหนักหน่วงสอดแทรกลิ้นเปียกเกี่ยวพันหยอกล้อหวามไหว มธุรสหวานเจิ่งนองเปียกมือหนาร่องสาวขยายกว้างขยับเข้าออกได้อย่างไม่ฝืดเคือง

 

"พะ พี่เหมขาาาา อู๊ยย อ๊ะ.. ซี๊ดดสส์" เสียงหวานครางชื่อเขาอย่างสุดจะกลั้น ในที่สุดคุณพ่อก็ตะบะแตกอดทนไม่ไหวอีกต่อไป กางเกงนอนขายาวของเขาและเธอถูกถอดออกไปจนท่อนล่างเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

สวบ!!!  

 

"อึก... อ่ะ....จุก..พี่เหม...เดี๋ยว...อ่าสส์" ท่อนเอ็นถูกจับจ่อปากทางรักเสยกระแทกทีเดียวสุดลำโคน คนใต้ร่างเบิกตากว้างด้วยความเจ็บ จุก เสียว ทุกอย่างตีรวนไปหมดจนแยกไม่ออกว่าต้องบอกให้เขาหยุดหรือทำต่อ

 

"อื้ม..แน่นมาก.. เดี๋ยวมันจะดีขึ้น อย่าเกร็งนะครับ" อยากจะขยับตะบี้ตะบันอัดกระแทก แต่ต้องรอให้เธอปรับสภาพเสียก่อนเพราะไม่อยากให้เธอต้องเจ็บมากไปกว่านี้ เต้าอวบขาวโพลนปรากฏเด่นชัดเมื่อเขาถอดเสื้อเธอออกแม้ในความมืดสลัวแต่ก็สามารถมองเห็นสัดส่วนที่สวยงามได้อย่างชัดเจน

 

ลิ้นชื้นยื่นไล้เลียเกี่ยวตวัดดูดดึงปลายยอดจนเสียงดังจ๊วบจ๊าบลั่นห้อง สองมือกอบกุมความใหญ่โตบีบขยำอย่างชอบใจ เธอมีเรือนร่างใหญ่เกินตัวไปหมดหมดทุกสัดส่วน

 

"พี่เหม... อุ้ยย!! พี่เหมขาาา อ่าสส์" ฟางฟางเริ่มปรับตัวผ่อนคลาย ความยาวใหญ่เริ่มขยับพลิ้วไหวส่ายสะบัดอัดกระชั้นเข้าออกอย่างรวดเร็ว ความเสียวกระสันหญิงสาวพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในไม่กี่วินาทีต่อมาและกรีดร้องจนสุดเสียง

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดด"

 

"ฟางฟาง... อ่าสสส์ พี่เสียวสุดๆ "

 

ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ 

 

ทั้งเสียงน้ำสวาทเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง คนถึงจุดหมายปลายทางไปแล้วถึงกับตาลีตาเหลือกเมื่อโดนรุกล้ำอย่างหนักหน่วง กายสาวบีบรัดฟิตแน่นกำลังจะแตกระส่ำอีกรอบ แผ่นหลังกว้างโดนเล็บสวยจิกขูดผิวจนแดงเถือกแต่ความเจ็บมันน้อยนิดผิดกับความเสียวที่กำลังได้รับ

 

เต้าอวบกระเด้งกระดอนจนเธอต้องจับมันเอาไว้และบี้ปลายยอดอย่างรัญจวนใจ เรียวขาสวยถูกจับอ้าแบะจนกว้างกดลงแนบชิดเตียงนุ่มในจังหวะสุดท้าย เหมราชกดกระเด้าใส่ร่องสาวสุดแรงที่มีฝังหัวถอกสีเข้มไว้ลึกสุดร่องจนชนผนังเนื้อสาว

 

"พี่เหมขาา ฟางเสียว อื้ออ... ไม่ไหวแล้ว อู๊ยยย"

 

"ฟาง.. รอพี่.. อ่าสส์อีกนิด โอ๊ววอีกนิด"

 

ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ 

 

"กรี๊ดดดดดด///อ่าาาาาาสสส์"

 

น้ำกามสีขุ่นพวยพุ่งฉีดใส่ร่องสาวอย่างรุนแรงจนคนตัวเล็กผวาเฮือกโอบกอดลำคอแกร่งไว้แน่นด้วยความเสียวปานจะขาดใจ เช่นเดียวกับอีกคนที่เสียวจนต้องกดปลายหัวเห็ดฝังไว้แน่นกับผนังมดลูกหลั่งน้ำออกมาไม่ยอมหยุด

 

"ขอโทษนะครับ...พี่อดใจไม่ไหว" ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเลยเถิดมาขนาดนี้แต่เพราะคำว่า 'พี่เหมขาาา' มันทำให้อดใจไม่ไหวจริงๆ

 

"ฟางเต็มใจ" ถ้าเขาพร้อมที่จะให้เธอเป็นของเขา เธอก็จะพร้อมที่จะให้เขาเป็นของเธอเช่นกัน และจะทำทุกวิถีทางให้เธอเป็นของเขาตลอดไป...

 

"ฟางถือว่าพี่เป็นสมบัติของฟางแล้วนะคะ ถ้าพี่นอกลู่นอกทางเมื่อไรฟางยอมให้ลูกกำพร้าพ่อ ฟางเอาพี่ตายแน่ค่ะ"

 

"พี่สัญญาไปแล้วว่าจะดูแลฟางกับลูกตลอดไป พี่ทำได้แน่นอน"

 

 

_________________ 

 

ขอบพระคุณทุกท่านที่รอ และขอบพระคุณทุกกำลังใจนะคะ🙏❤️

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว