Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.28 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.28 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 689

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.28 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

 

"เชี่ยเอ๊ย!! มาทำห่าไรตอนนี้ว๊ะ...?" ยัยน้องบ้า...!

"....." ผมเงียบและหันหน้ากลับมามองที่ข้าวสวยทันที หน้าตาเธอตื่นมากๆเลยครับ

 

ปั้ง! ปั้ง!! ปั้ง!!! เฮ้ย! บอกกูหน่อยว่าน้องกูใช้มือทุบไม่ได้ใช้ตีนเตะ แม่ง! เสียงโครตดัง

 

"เฮ้ย! อย่ามาตอแหลนะอิเฮีย!! กูไม่ตลก!!!" คิดว่าเฮียตลกมากหรอไง!?

"เออ! รู้แล้ว! แป๊บนึง!!" ผมจึงตะโกนบอกไป

 

ยัยเมียเด็กรีบเอาผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองทันที ผมจึงเดินไปที่ประตูและเปิดประตูออกไป

 

"มีอะไร!?" ทันทีที่เห็นยัยน้องสาวตัวดีที่มาขัดจังหวะเวลาที่พี่ชายกำลังง้อเมียอยู่ ผมก็ถามขึ้นไปในทันที

"เฮียทำอะไรอยู่อ่ะ!?" ไม่ตอบแต่เสือกถามเฮียมาแทนนี่นะ

"เฮียก็...เล่นกับเมียอยู่" ผมตอบเธอไป

"พี่ชะเอมอ่ะนะ?"

"ไม่ใช่!"

"อ๋อ...! งั้นก็แปลว่าเมียน้อยสินะ? เลว เหี้ย เหมือนเธอคนนั้นไม่มีผิด!"

"เฮ้ย! อย่าเพิ่งตัดสินอะไรเองดิ่ว๊ะ!" ผมบอกยัยน้องสาวตัวดีของผมไปในทันที

"ไหนว๊ะ!? กูขอดูหน้าอิเมียน้อยหน่อยเถอะ!" ยัยนับดาวพูดมาเพียงแค่นั้นและก็กระแทรกตัวเข้ามาในห้องผมในทันที

"เฮ้ย! นับดาว..."

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"ฮึ่กๆ!" ฉันที่หลบอยู่ใต้ผ้าห่มร้องไห้ออกมา

 

ตุ๊บ!! ยวบ!! ฉันรู้สึกถึงความยวบของเตียงนอนแต่ฉัน...ก็ไม่ได้เปิดผ้าห่มออกไป

 

"อ๊ะ! อย่านะ!" ฉันพูดออกไปเพราะคิดว่าเป็นเขามายื้อแย่งผ้าห่มจากตัวฉันออกไปอีก

"เป็นเมียน้อยเขา...และอายห่าอะไรว๊ะ!?" แต่...เสียงที่เอ่ยออกมาเป็นเสียงของผู้หญิง ย่ะ..อย่าบอกนะว่า...

 

พรึ่บ! ฉันจึงเปิดผ้าห่มออกไปและก็...

 

"ฮึ่ก! หน่ะ..หนูขอโทษค่ะ...! ฮือออ~ หน่ะ..หนูไม่รู้...ฮึ่ก ฮือออ~" ฉันหลับตาพูดออกไปพร้อมพนมมือไหว้ผู้หญิงคนนั้นไปด้วย

"อ่ะ..อิข้าว...?" แต่น้ำเสียงของผู้หญิงที่พูดออกมามันเป็นเสียงที่ฉันคุ้นหูอย่างแปลกประหลาด

"หืม?" ฉันจึงค่อยๆลืมตาที่มีน้ำตาอยู่เต็มเบ้าไปมอง

"อ่ะ..อินับดาว?" ฉันเรียกชื่อของเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มออกมาด้วยความแปลกใจ

"ม่ะ..มึง!?" มันพูดมาพร้อมกับถอยหลังลุกขึ้นไปในทันที

"....." ฉันร้องไห้ออกมาเงียบๆ

"อิเฮียน่าน!? มึงทำเรื่องเหี้ยไรของมึงว๊ะ!?" นับดาวหันไปถามมันพร้อมทั้ง

"โอ๊ยยยย!!! นับดาวเฮียเจ็บนะ!!!" หยิกมันไปด้วย เอ๊!? ว่าแต่...เฮียหรอ?

"ออกมาคุยกับกูข้างนอกเลยนะไอ้เฮีย!!!" นับดาวพูดเพียงแค่นั้นและก็เดินออกไปทันที มันจึงเดินเข้ามาหาฉันและก็กำลังจะเอามือขึ้นมาลูบหัวฉัน

 

แปะ! แต่ว่าฉันปัดมือมันออกไป ก่อนที่ฉันจะ...

 

"อย่ามายุ่งกับกู!" พูดออกไปเสียงแข็ง

"ข้าว...ฟังฮ่ะ...." มันยังพูดไม่ทันที่จะจบประโยคเลยค่ะ

"กูไม่ฟัง!! รังเกียจ!!" ฉันก็พูดไปเสียงแข็งและเอาผ้าห่มขึ้นมาคุมโปรงตัวเองทันที

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

"เห้อ~" ผมถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่งด้วยความเหนื่อยใจ

"งั้นเฮียออกไปคุยกับนับดาวข้างนอกก่อนนะ..." ผมบอกยัยเมียเด็กไปเสียงแผ่วเบาตามด้วยเดินออกไปด้านนอกทันที

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ผมจึงต้องเปิดและปิดประตูออกมาด้านนอกของห้อง

 

@โซนห้องนั่งเล่น เวลา18:45น.

 

"มีอะไรจะคุยกับเฮีย?" ผมถามยัยน้องสาวตัวดีไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งครับ

"เฮียมึงกำลังจะทำห่าไรว๊ะ!?" นับดาวถามผมมาน้ำเสียงดังหงุดหงิด

"เฮียเปล่า..." ผมตอบไปตามความจริง

 

ก็ผมไม่ได้คิดจะทำห่าเหวอะไรนี่หว่า อ่า...หรือว่ากูจะต้องตอบไปว่า เฮียกำลังจะง้อเมียเฮีย ดีว๊ะ!?

 

"เปล่า!!!? มึงพูดว่าเปล่า!? ทั้งๆที่สิ่งที่มึงกำลังทำอยู่อ่ะมันคือการจับอิข้าวมาเป็นเมียน้อย!!" ห๊ะ!?

"เฮียรักข้าวสวยก่อนที่จะเฮียจะแต่งงานกับชะเอมซ๊ะอีกและตอนนี้ก็ยังคงรักอยู่แบบนั้นไม่เปลี่ยนแปลง!"  ผมตอบไป

"แต่ความรักกับความถูกต้องมันคนละอย่างกัน! เฮียมึงแต่งงานกับพี่ชะเอมแล้ว!! ความรักเฮียมึงควรให้พี่เขาเท่านั้น!!" เหอะ! พูดง่ายนี่หว่าก็ผัวเรามันเจ้าชู้แต่ไม่เคยรักใครนอกจากเรานี่หว่า

"เฮียจะรักชะเอมได้ไงว๊ะ!? ในเมื่อเฮียต้องแต่งงานกับเธอไม่ใช่เต็มใจแต่ง!" ผมพูดพร้อมเน้นย้ำคำว่า ต้อง กับ เต็มใจ ไปครับเพื่อสื่อความหมายไปว่า...ผมจำใจต้องแต่งไม่ได้เต็มใจแต่งกับเธอคนนั้น

"แต่...เฮียมึงก็แต่งแล้วทางกฏหมายคือเฮียน่านน้ำมีเมียอยู่แล้ว! อิข้าวก็เป็นได้แค่เมียน้อย!!" ถ้าเรื่องนั้น...

"เรื่องนั้น...เราไม่ต้องห่วงเพราะข้าวสวยคือเมียที่ถูกต้องตามกฏหมายของเฮียเพียงคนเดียว!" ผมจึงบอกตามความจริงไปครับ ยัยนับดาวไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยมาถามผมแทน

"เฮียกับข้าวสวยเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว" ผมจึงตอบคำถามของสายตานั่นไป ทันทีที่ผมตอบจบยัยนับดาวก็ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

"อิเฮีย...นี่มึง?" นับดาวส่งสายตาสงสัยมาให้ผมเหมือนถามเป็นนัยๆมาว่า นี่มึงจริงจังหรอว๊ะ? ยังไงยังงั้น

"เห็นเฮียเป็นคนพูดเล่นขนาดนั้นเลยหรอ?" ผมถามไปด้วยน้ำเสียงจริงจังและหน้าตาจริงจังเหมือนกันพร้อมคำตอบในตัวไปด้วย

"เออดิ่! ยิ่งเป็นอิข้าวสวยคนที่เฮียเคยทำเลวด้วยขนาดนั้นอ่ะ นับดาวยิ่งไม่เชื่อ...!" นับดาวตอบคำถามของผมมา

"เห้อ~ นั่นมันก็เป็นเรื่องของอดีตป้ะว๊ะ!?" ผมถามไปด้วยน้ำเสียงติดรำคาณ

"แต่พวกกูไม่เคยลืม...ทุกๆคนในกลุ่มไม่เคยลืม...! กูขอเตือน...." นับดาวยังพูดไม่ทันจบประโยคที่ผมเดาดูก็รู้เลยว่า...มันเป็นคำเตือนที่ให้ผมเลิกยุ่งกับยัยเมียเด็กแน่นอน ผมก็...

"ไม่ต้องมาเตือนเฮีย...! เฮียไม่ใช่เด็กๆแล้ว...! เฮียรู้ดีว่าเฮียกำลังจะทำอะไร...!" พูดแทรกขึ้นไปก่อน

"เหอะ! กูก็ขอให้มึงรู้ตัวจริงๆก็แล้วกันนะไอ้เฮีย...!" ก็ถ้าจะเรียกขนาดนี้นะ

"งั้นเฮียเข้าห้องก่อนนะ!" ผมบอกยัยนับดาวไปเพียงแค่นั้นก็กำลังจะเดินเข้าไปในห้องแต่...

"เรื่องนี้ถ้าเธอคนนั้นรู้มันจะเป็นยังไงว๊ะ!?" อะไรนะ?

"???" ขี้เกียจเอ่ยถามผมจึงหันหน้าไปมองหน้านับดาวด้วยสายตาสงสัยทันที

"กูขอเตือนว่าแม่เฮียมึงอ่ะโรคจิตเหี้ยๆ" พูดอะไรว๊ะ?

"....." ผมไม่ตอบอะไรไปแต่ส่ายหัวให้ยัยน้องสาวตัวดีครับและก็เดินไปในทันที

 

แอ๊ดดดด~ แกร็ก! ผมเปิดและปิดประตูเข้ามาในห้อง

 

@ห้องนอนของผม เวลา19:10น.

 

"เห้อ~" และก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่งเมื่อเข้ามาในห้องแล้ว

 

ตุ่บ~ และผมก็เดินไปนั่งที่ข้างเตียงทันที

 

"ข้าวคะ...? เราจะไม่ฟังที่เฮียอธิบายบ้างเลยหรอ?" ผมถามเธอไป แน่นอนคนถูกถามเงียบ

"ข้าวคะ...? เฮียขอเห็นหน้าข้าวหน่อยได้ไหมคะ?" และแน่นอนว่าเธอก็ยังคงเงียบอยู่ ผมจึงค่อยๆใช้มือดึงผ้าห่มออกจากตัวเธอไปครับแต่ว่า...

 

กึ่ก! ยัยเมียเด็กก็ดึงกลับไปเหมือนเดิมทำให้ผมชะงักไปในทันที

 

"อย่ามายุ่งกับกู...!!!" น้ำเสียงอู้อี้ที่แค่ฟังดูก็รู้ว่าหงุดหงิดของข้าวสวยดังออกมา

"ข้าว...ฟังเฮียบ้างสิ" ผมบอกยัยเมียเด็กไป

"กูไม่ฟัง...!! กูเกลียดมึง!!" ข้าวสวยก็ยังคงพูดออกมาภายใต้ผ้าห่มนั่น

"....."  ผมจึงเงียบไปและก็ลุกขึ้นไปทำงานของผมต่อ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"....." มันคงไปแล้วหล่ะ ฉันจึงค่อยๆเอาผ้าห่มออกมาเพื่อหายใจ

 

แต่ว่า...ทันทีที่เห็นด้านหลังของมันกำลังนั่งทำงานส่งอาจารย์อยู่ฉันก็เอาผ้าห่มคุมร่างกายตัวเองต่อ

แต่ก็ไม่ได้มีอะไรหรือเสียงอะไรมากวนฉันฉันจึงค่อยๆเปิดผ้าห่มออกมาอีกครั้งและหายใจ

 

"เห้อ~" ค่อยๆหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบาและมองด้านหลังของมันไปด้วย

 

หึ! ถ้าถามว่า...ฉันยังรักเขาอยู่ไหม? บอกได้เลยว่า...รักค่ะ! ฉันรักเขาอยู่ถึงจะไม่เคยพูดออกไปว่ารักมากเท่าไหร่แต่...ฉันก็ไม่เคยคิดจะนอกกายนอกใจเขาเลย

ฉันซื่อสัตย์กับเขามาตลอดแต่ว่า...การที่เราซื่อกับสัตว์บางตัวมันก็ไม่เป็นผลที่จะให้มันหันมาแสดงความซื่อสัตย์กับเราหรอกนะ

 

"เหอะ!" แต่...ฉันก็ไม่สามารถตัดใจจากสัตว์อย่างมันได้สักที

"ข้าวคะ!?" มันเรียกฉันขึ้นมาเสียงดัง เอ๋...หรือป่ะกี๊ฉันเผลอหัวเราะเยาะเย้ยตัวเองเสียงดังไปนะ

 

พรึ่บ~ พยายามจะเอาผ้าห่มขึ้นมาห่มตัวเองแต่ก็...

กึ่ก! ....ไม่ทันมันค่ะ มันเข้ามาจับผ้าห่มของมันที่ฉันห่มอยู่และดึงผ้าห่มของมันที่ฉันห่มอยู่นั่นแหละออกไป

พรึ่บ! ฉันจึงลุกขึ้นนั่งทันทีและถดตัวหนีมันจนหลังของฉันแนบชิดกับหัวเตียง

ตุ่บ~ มันเดินมานั่งที่ข้างเตียงที่เดิมที่มันนั่ง

 

"ข้าวคะ...ฟังเฮียหน่ะ...." มันน่าจะกำลังพูดประโยคเดิมแต่ฉันกลับ...

"ไม่!!! กูไม่ฟัง!!! กูไม่ฟัง!!!" เอาสองมือบางขึ้นมาปิดหูพร้อมทั้งหลับตาปี๋ ก่อนที่จะตะคอกมันไปเสียงดังหงุดหงิดจนลั่นห้อง

"ข้าว!!!!" มันก็ขึ้นเสียงใส่ฉันมาเหมือนกัน ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงแบบว่า...

 

ตุ่บ! เหมือนของตกลงพื้น ฉันจึงลืมตาขึ้นไปดูและเป็นมันที่นั่งคุกเข่าบนพื้นห้อง

 

"....." มองดูมันไปด้วยสายตานิ่งๆ

"ฮึ่ก" ทันทีที่เสียงสะอื้นนั่นดังขึ้นมา

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

"เฮีย...ขอโทษ...ฮึ่กๆ เฮียไม่ได้ ฮึ่ก! ตั้งใจจริงๆนะคะ" น้ำเสียงใหญ่ๆของสัตว์ป่าเถื่อนแบบมันตอนนี้กลับเจือปนด้วยน้ำเสียงสะอึ่กสะอื้น

"....." เงียบและมองดูมันร้องไห้ไป

"ฮึ่กๆ ให้โอกาสเฮีย...ได้อธิบายเรื่องทั้งหมด...ฮึ่ก ไม่ได้หรอคะ? ฮึกๆ" มันขอร้องอ้อนวอนฉันมา

"ฮึ! ทีเมื่อก่อนกูร้องไห้ขอมึงแทบตายมึงเคยฟังที่กูพูดบ้างไหม!!? กูไม่ฟัง!!!" ฉันพูดไป

"ข่ะ..ฮึ่ก ข้าวคะ...เฮียขอร้อง ฟังเฮียสักครั้ง ฮึ่กๆ นึงไม่ได้หรอคะ?"

"หน้าด้าน!!! น้ำตาหรือตอแหล!!? บีบน้ำตาตอแหลแสแสร้งว่าเสียใจเก่งกว่าผู้หญิงก็มึงเนี้ยแหละ...ไอ้น่านน้ำ!!!" ฉันด่ามันไป มันค่อยๆคลานตัวเข้ามาหาฉัน

"ข้าวสวยคะ... ฮึ่กๆ! เฮียขอนะ ฟังเฮีย ฮึ่ก อธิบายเรื่องนี้สักครั้งแค่เรื่องเดียวและเฮีย...ฮึ่ก สัญญาว่าเฮียจะไม่ทำผิดกับข้าวสวยอีก จะไม่โกหก ฮึ่ก! ไม่ปิดบังและ ฮึ่กๆ จะไม่ทำให้ข้าวสวยเจ็บอีกเลยนะคะ..." มันพูดมาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันด้วยสายตาเว้าวอน

"แล้วกูจะแน่ใจได้ยังไง!? ว่าเรื่องที่มึงกำลังจะพูดออกมามันไม่ใช่เรื่องโกหกตอแหลอ่ะ!!? ห๊ะ!!?" ฉันถามมันไป

"เชื่อได้...ฮึ่ก แน่นอนค่ะ...ฮึ่ก! ฟังเฮียหน่อย...ฮึ่กๆ ได้ไหมคะ?"

"กูจะฟังมึงแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว!!! เพราะถ้ามีอีกครั้งนึงแค่ครั้งเดียวกูจะให้มึงลงไปรอพูดกับกูในนรก!!! จำใส่หัวมึงไว้ด้วย!!! ไอ้น่านน้ำ...!!!" ฉันพูดไปน้ำเสียงดังหงุดหงิด

"ค่ะ! แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว!!" มันพูดมาพร้อมกับเช็ดน้ำตาออก ก่อนที่มันจะค่อยๆลุกขึ้นมาและก็...

 

ตุ่บ~ มานั่งข้างๆเตียงของมันที่ฉันนั่งอยู่ก่อน

 

"ที่เฮีย...ต้องปิดบังข้าว...." มันยังพูดไม่จบฉันก็...

"กูขอฟังตั้งแต่แรก!! ตั้งแต่...ที่มึงกับอิดoกทoงนั่นได้กันเลย!! เล่ามา!!" ทันทีที่ฉันพูดจบประโยคดวงตาของมันก็เบิกโพลงกว้างขึ้นมาด้วยความตกใจในทันที

 

อ่า...เผลอปากไปจนได้ จะเกลียดฉัน จะไม่ชอบให้ฉันปากร้ายแบบนี้ก็เรื่องของมันเพราะกูต้องการฟังเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้น ถ้ามันจะไม่เล่าแล้วก็เรื่องของมัน ฉันจะได้ไป

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

"กูขอฟังตั้งแต่แรก!! ตั้งแต่...ที่มึงกับอิดoกทoงนั่นได้กันเลย!! เล่ามา!!" ทันทีที่ยัยเมียเด็กพูดจบ

"!!!" ดวงตาผมก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

อิดoกทoงหรอว๊ะ? เอ่อ...เอาจริงก็แรงไปนะบางที...! แต่ว่า...ตอนนี้ผมยังพูดอะไรไม่ได้ไงมีแต่ต้องเล่าให้ยัยเมียฟังตั้งแต่ต้น

 

"ข้าวคะ...?"

"ทำไม!? เป็นห่วงมันมากหรอ!? แตะต้องไม่ได้เลย!!?" เอ๊!?

 

"ทำไม!!? เจ็บแทนมันมากนักหรอ!!? แตะต้องผัวเธอไม่ได้เลยงั้นดิ่!!?" ประโยคที่ข้าวสวยถามผมมาป่ะกี๊นี้เหมือนประโยคที่ผมเคยถามเธอเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิด

 

"เปล่าค่ะ! ข้าวสวย! เฮียจะเล่าให้เราฟังค่ะ...!" ผมบอกยัยเมียไป

"เอาดิ่! เล่ามาสักทีกูรอฟังมึงอยู่!!" เฮ้ย! พูดให้มันดีๆไม่ได้ไงว๊ะครับเมีย...?!

"วันที่เฮียมีอะไรกับเธอวันนั้นเฮียจำอะไรไม่ค่อยได้ไม่มากนะคะ..." ผมพูดไป ยัยเมียเด็กไม่ถามไม่ตอบอะไรมาแต่พยักหน้ามาให้ผมเหมือนบอกเป็นนัยๆมาว่า เออ! นั่นแหละครับ

"วันนั้นคือเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันนั้นเธอนัดเฮียไปกินข้าวตามปกติเหมือนอย่างหลายๆครั้งที่ผ่านมาแต่...แค่มันไม่ปกติตรงที่เฮียร้อนค่ะ" ผมเริ่มเล่าไปให้เธอฟัง

"ยาปลุกเซ็กส์หรอหรือมึงเงี่ยnเอง!?" ข้าวสวยถามผมมา

"ห๊ะ!? ยาค่ะ ยาแน่นอน...และในวันนั้นเฮียกับเธอก็มีอะไรกันแต่ว่า...เฮียไม่ได้เต็มใจไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆนะคะ เฮียสาบานได้เลย ร่างกายของเฮียมันต้องการการปลดปล่อยเฮียเลยหลวมตัวได้กับเธอไป!" ข้าวสวยพยักหน้ารับ

"แล้วไงต่อ...?"

"แล้วหลังจากนั้นเมื่อเดือนที่แล้วหรือเดือนไหนเฮียก็จำไม่ได้เธอก็มาบอกเฮียว่าเธอท้องลูกของเฮีย" ทันทีที่ผมพูดจบประโยคข้าวสวยก็เงยหน้าขึ้นมามองค้อนผมทันที

"แต่...!!! ค่ะมีแต่นะ...! แต่เฮียแน่ใจว่ายังไงๆเด็กในท้องของเธอก็ไม่ใช่ลูกของเฮียแน่นอน" ข้าวสวยเลิกคิ้วขึ้นก่อนที่เธอจะ...

"แน่ใจ? แน่นอน? แต่มึงไม่หนักแน่นพองั้นสิ? ถึงยอมแต่งงานกับเธอ?" ข้าวสวยถามผมมาโดยเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวของชะเอมใหม่แต่...ของผมก็ยังคงเหมือนเดิม

"ค่ะ เฮียไม่หนักแน่นพอ" ผมจึงตอบไปตามความจริง

"งั้นเลิกป้ะ?" ห๊ะ!? อะไรคือเลิกป้ะ?

"???" ไม่ได้เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยผสมกับงงงวยไปให้เธอแทน

"มึงกับกูอ่ะเลิกกันเลยดีป้ะ? ไปหย่ากันเลยดีกว่านะ" ทันทีที่ข้าวสวยพูดจบประโยค

"ไม่เอา...!! เฮียไม่เลิก!!! เฮียไม่หย่า!!! เฮียรักเรานะคะ...ข้าวสวย" ผมก็รีบเอ่ยปฏิเสษไปในทันที

"แล้วมึงจะเอาไง!? ให้กูอยู่ในสถานะเมียน้อยเมียเก็บมึงอ่ะนะ? แค่นี้มันยังไม่พออีกหรอว๊ะ!? แค่นี้กูยัง...เห้อ~ เจ็บไม่พออีกหรอว๊ะ!?" ในประโยคหลังที่ข้าวสวยพูดมาเสียงเธอสั่นมากเลยนะครับแต่...เธอก็ยังควบคุมมันได้

"ข้าวคะ...เฮีย..." ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปเลยครับ

"กูขอ...เลิกกันเถอะว่ะ มึงมีเมียแล้วอีกอย่างเด็กที่อยู่ในท้องนั่นอาจจะเป็นลูกของมึงก็ได้..." ข้าวสวยพูดมา

"ไม่ใช่!! เธอคนนั้นไม่ใช่เมียเฮียและเด็กคนนั้นก็ไม่ใช่ลูกของเฮีย!!!" ผมพูดยืนยันคำตอบไปให้เธอเข้าใจมันอีกครั้ง

"เหอะ! แล้วมึงแน่ใจได้ยังไงว่าไม่ใช่!? เพราะมึงเองก็ได้เสียบเธอคนนั้นเหมือนกัน!!!" ก็จริงแต่...ถ้าจะให้ผมบอกไปตามความจริงหล่ะก็...

"ความรู้สึกของเฮียไงคะ!! มันบอกว่าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่!" ความรู้สึกของผมมันคือเรื่องจริง

"ไอ้น่านน้ำ! ความรู้สึกของมึงกับความเป็นจริงมันอาจจะสวนทางกันก็ได้!!"

"มันไม่สวนทางกันหรอกค่ะ เฮียเกลียดเธอเข้ากระดูกดำจะมีเด็กดีๆที่ไหนอยากมาเกิดในท้องของคนที่พ่อไม่รักแม่หล่ะค่ะ!!" ใช่ ผมอ่ะเกลียดเธอฝังรากลึกลงไปในกระดูกดำแล้ว

"หึ! ทฤษฏีของมึงแม่งโครตเห็นแก่ตัวเลยรู้ป้ะ!? กูจะเลิก!!" ข้าวสวยพูดมาและกำลังจะลุกขึ้นยืนแต่...

 

หมับ! ฟุ๊บ!! ผมดึงมือเธอลงมานอนบนเตียงเหมือนเดิม

 

"อ๊ะ!! น่ะ..นี่มึง!? จะทำเหี้ยไรกูอีก...!?" ข้าวสวยถามผมมาพร้อมกับดิ้นถดตัวให้ออกจากตัวของผมครับ

"ทำไมถึงอยากเลิกนักว๊ะ!!?" ผมจึงถามเธอไป เธอมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจ

"หรือเพราะเธอมึผัวใหม่ไว้ให้เสียบแล้วงั้นสิ? ถึงอยากเลิกกับฉันนัก...!!!?" ตะโกนถามเธอไป จนคนที่อยู่ใต้ร่างต้องหลับตาปี๋

"อย่าเอากูไปเปรียบเทียบกับมึงนะไอ้เหี้ยน่านน้ำ!! ถ้ากูจะเลิกเพราะมีคนอื่นจริงๆกูก็จะบอก!! ไม่ใช่ทำตัวเหี้ยๆแบบมึง!!" ข้าวสวยพูดมาพร้อมมองเข้ามาในตาของผมด้วยสายตาจริงจังโดยไม่มีท่าทีลดละ

"ข้าวคะ...เฮียขอโทษ...เฮียรักข้าวคนเดียวจริงๆเลยนะคะ" ผมจึงต้องพูดไปด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

"แต่ตอนนี้มึงไม่ได้มีแค่กูคนเดียว...มึงยังมีเธอเป็นเมียอีกคน และมึงควรจะไปดูแลเธอที่อาจจะตั้งท้องลูกของมึง...!" เฮ้ย! ก็บอกอยู่ไงว๊ะว่าลูกของเธอไม่ใช่ลูกของผม

"งั้นเฮียจะทำให้ข้าวมี" ผมบอกเธอไป ดวงตาของเธอไหววูบด้วยความตกใจทันที

"มีห่าไร!?" ข้าวสวยถามผมมาน้ำเสียงหงุดหงิด พร้อมกับเตรียมจะดิ้นหนีผม

"มีลูกของเฮียอยู่ในตัวของข้าวไงคะ..." ผมกระซิบไปที่ใบหูขาวของเธอ

"ไม่!!! กูไม่มี!!! ถ้ากูท้องกูจะไปเอามันออก!!!" หึ!

"ถ้าข้าวสวยกล้าไปทำ...เฮียก็ไม่ว่าแต่...เพราะเฮียรู้ว่าข้าวสวยไม่กล้า...เฮียเลยจะทำ และถึงจะแท้งจริงๆเฮียก็ทำขึ้นมาใหม่ได้ค่ะ" ผมบอกข้าวสวยไปเพียงแค่นั้นก่อนที่จะก้มหน้าลงไปไซร้ซอกคอเธอ

"ไม่!!! หยุดนะ!!! กูเกลียดมึง....อื้ออออ~"

"อื้มมม~" ก้มลงไปประกบจูบที่ริมฝีปากบางสวยนั่น

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@2 ชั่วโมงผ่านไป

 

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! สองชั่วโมงผ่านไปแล้วที่มันยังคงอยู่บนร่างกายฉัน ผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบมันหน่ะหรอ? จะมารับผิดชอบอะไรเป็น ทำแต่ไม่รับมันก็ไม่ต่างอะไรกับตัวเหี้ยที่มีชาติกำเนิดเป็นหมาหรอกนะ

 

"ฮึ่กๆ" เกลียด...!

"อ่า...อ๊าส์ ส่ะ..สุดยอดเลย...อ่าส์~" มีแค่มันที่ครางออกมา

 

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! มันรัวจังหวะเข้าออกเป็นจังหวะเร็วๆแรงๆรัวๆเน้นๆจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องอีกสี่ถึงห้าทีมันก็...

 

"อ๊าคคคค! ซี๊ดดดด! เฮ้อ! เฮ้อ!" เสร็จพร้อมแตกในปล่อยเอาน้ำสกปรกๆนั่นใส่ช่องทางรักของฉันจนฉันรู้สึกร้อนวูบวาบที่ท้องน้อย

"ฮึ่กๆ พอแล้ว...! มึงเสร็จไปตั้งสี่รอบแล้วนะ!! พอที!" ถึงจะร้องบอกมันไปเท่าไหร่

"อ่า...อีกสักสามสี่รอบให้เมียเหนื่อยจนลุกขึ้นไม่ไหว...ดีกว่า!" แต่ถ้ามันไม่ฟังฉันมันก็ไม่หยุดหรอกค่ะ

.

.

.

ชะเอม talk's

@เช้าวันต่อมา

@R condo สาขา4 ห้องของฉัน เวลา08:25น.

 

"อื้อออ~" ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่ว่างเปล่ามีเพียงแค่ฉันคนเดียวในห้องแห่งนี้

 

เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองเช็คข้อความจากทุกโซเชียลมีเดียแต่ก็...ไร้วี่แววจากคนที่ฉันต้องการจะเจอ จะมีใครอีกหล่ะคะนอกจากพ่อของลูกที่ฉันเลือกให้เป็นเขา...น่านน้ำ

วันหยุดยาวตั้งหนึ่งอาทิตย์ก็ไม่มาหาฉันเลยนะ มัวแต่...นอนกกอิเมียน้อยอยู่สินะ หลงกันจังเลยนะ

ฉันรู้ได้ยังไงหน่ะหรอคะ? ว่ามหา'ลัยของน่านน้ำหยุดยาว หึ! ก็เพราะว่ามหา'ลัยของฉันก็หยุดเหมือนกันหน่ะสิคะและถ้ามหา'ลัยที่ฉันเรียนอยู่นี่หยุดมีหรอคะว่า...มหา'ลัยที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของประเทศอย่างมหา'ลัยที่น่านน้ำเรียนอยู่จะไม่หยุด

 

"อ่า...อาบน้ำดีกว่า" เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำทันที

 

@ห้องนั่งเล่น เวลา09:00น.

 

ตุ่บ~ ฉันเดินออกมานั่งที่โซฟาของตัวเองที่อยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมหยิบขวดโลชั่นมาทาที่ต้นขาและหน้าท้องไปด้วย

 

"เห้อ~" ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

 

ฉันอยู่ที่นี่ในห้องแห่งนี้มาตั้งหลายวันแล้วนะไม่กล้าออกไปไหนเลยด้วยเพราะกลัวคนของคุณพ่อที่ตามดูฉันอยู่จะรู้ว่า...ฉันกับน่านน้ำไม่ได้อยู่ด้วยกัน

อ๊อดดด~ อ๊อดดดด~ เสียงกดกริ่งหรอ? ร่ะ..หรือว่าจะเป็น...

 

"หึ~" เมื่อรู้ว่าจะต้องเป็นเขาแน่ๆฉันจึงลุกขึ้นไปเปิดประตูทันที

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~

 

"ไงคะ...น่านน่ะ...." คำพูดขาดหายในทันทีที่ไอ้คนที่มากดกริ่งที่หน้าห้องฉันนี่ไม่ใช่น่านน้ำแต่เป็น...

"น่ะ..นาย?" ไอ้เด็กบ้านั่นไงคะ

"ฮึ!" ทันทีที่มันแสยะยิ้มนั่นฉันก็...

 

แอ๊ดดดดด!! กึ่ก!! รีบปิดประตูเข้ามาในทันทีแต่ไอ้เด็กนั่นก็ยังเอามือขึ้นมายันประตูห้องฉันไว้

 

"ทำไมหล่ะครับ? ฮึ! เจอผัวเข้าหน่อยถึงกับ...ปิดประตูหนีเลยหรอ!!?" มันถามพร้อมกับดันประตูเข้ามาจนทำให้ฉันเกือบหงายหลังแต่...ดีที่ฉันยันตัวเองไว้ได้

"อ๊ะ!! นี่...นายมาที่นี่ได้ยังไง!?" ฉันเลี่ยงประเด็นตอบและเปลี่ยนเป็นถามไอ้เด็กบ้านี่ออกไปแทน

"ฮึ! มาได้ยังไงดีหล่ะ?" มันถามพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉัน

 

แอ๊ดดดด! ปั้ง!! และมันก็ใช้มือดันประตูปิดไปด้วย

 

"นี่!? หยุดกวนประสาทฉันและบอกฉันมาสักที" ฉันพูดไปพร้อมกับเดินถอยหลังหนีมันไปด้วย

"เหอะ! ตามพี่มาไงครับ" ห๊ะ!? ยังไง!?

"???" ไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปให้มัน

"ตามมาตั้งหลายวันแล้ว...แต่...พี่ไม่รู้ตัวเลยงั้นสิ?"

"นาย...ต้องการอะไรกันแน่? อ๊ะ!" ฉันถามไปพร้อมถอยหลังหนีมันจนหลังของฉันชนกับพนักพิงโซฟาแล้วค่ะ

"เลิกยุ่งกับเฮียน่านน้ำซ๊ะ!" ห๊ะ!?

"แล้วนายมายุ่งอะไรด้วย!?"

"เขามีคนที่รักอยู่แล้ว! เลิกยุ่งกับเขาทั้งสองคนซ๊ะ!" หมายความว่า...ยังไง?

"นายรู้จักอิเมียน้อยนั่นร่ะ....อ๊ะ!!" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามจบประโยคที่ว่า นายรู้จักอิเมียน้อยนั่นหรอ เลยค่ะ มันก็เข้ามากระชากแขนของฉันแรงมากๆ

"คนที่เป็นเมียน้อยคือพี่ต่างหาก!! เขาสองคนรู้จักกันมาก่อนรักกันมาก่อนที่พี่จะ..." มันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนที่จะมองมาที่หน้าท้องแบนราบของฉัน

"ที่ฉันจะ...อะไร!?" ทำไมถึงไม่พูดให้มันจบหล่ะ!?

"ยัดเยียดลูกของผมให้เป็นลูกของเฮียน่านน้ำซ๊ะอีก!!" ทันทีที่มันพูดจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที ม่ะ..มันรู้ได้ยังไง?

"ยอมรับสักทีว่า...เด็กที่อยู่ในท้องพี่คือลูกของผม"

"ไม่ใช่! ฉันมีอะไรกับน่านน้ำด้วย! นายเอาอะไรมาแน่ใจว่าเด็กคนนี้คือลูกของนาย!!?"

"เอาอะไรมาแน่ใจงั้นหรอครับ!? หึ! หรือพี่จะรอลูกของผมเกิดมาก่อนแล้วค่อยตรวจดีเอ็นเอก็ได้นะเพราะ...ผมแน่ใจว่ายังไงๆเด็กในท้องของพี่ก็คือลูกของผม!!" เอ๊!?

"ไม่ใช่! ปล่อยฉันได้แล้ว!" ฉันก็เลือกที่จะปฏิเสษไปถึงแม้ว่าจะใช่ก็ตามแต่...ฉันมีพ่อของลูกแล้วและพ่อของลูกฉันก็คือน่านน้ำคนเดียวเท่านั้น...!

"ปล่อยก็ได้...!" มันพูดพร้อมกับคลายมือออก

"แต่...ขอปล่อยในแล้วกันนะ"

 

End ep.28

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"จะลุกมากินข้าวดีๆหรือจะต้องให้เฮียบังคับ...!"

"ก็กูบอกว่ากูไม่แดกไง!!"

 

{To be continue...}

 

อิเฮียควรลด...ความหื่นของแกลงบ้างนะ...! แถมแกจะทำให้น้องท้องลูกของแกหรอว๊ะ!? แกมันจะบ้าดีเดือดไปแล้ววววว...!!!!!!

.....

 

ส่วนเตโชกับชะเอมนั้น เอาเป็นว่าอิไรท์บอกแค่ว่า...ต่อจากนี้ไปนิยายของไรท์จะไม่มีNc นิดหน่อยแล้วค่ะ เพราะถ้าพวกมันจะได้กันคือจะได้กันเลยนะไม่มีมา นิดนงนิดหน่อยแล้วนะ สปอยล์แค่นิ้พอ

.....

 

น้องข้าวสวยตอนนี้ก็ยังคงฮาร์ดคอร์อยู่นิดหน่อยและก็ยังคงฮาร์ดคอร์ต่อไปเรื่อยๆนะคะแต่มันก็...คงที่แค่พูดกูมึงกับอิพี่นี่แหละแต่...ก็ไม่มีใครรู้ได้นะคะว่าความฮาร์ดคอร์ของน้องจะเพิ่มขึ้นไหม...อันนี้ก็ต้องติดตามอ่านกันต่อๆไปกันด้วยนะคะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ~~~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว