ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่9นัดพบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.6k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2559 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9นัดพบ
แบบอักษร

ตอนที่9นัดพบ30%

 

"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย..ทำไม..."เธอถามผมๆปด้วยร้องไห้ไปด้วย

"เพราะประธานเคยพูดว่า'มั่วซะขนาดนี้ไม่วันเอาทำผัวหรอก'หึทั้งๆที่ผมก็ชอบประธานแท้แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ชอบแล้วแยากจะเอาชนะมากกว่าแต่ตอนนี้ผมชนะคุณแล้วประธาน...อ่อดูแลตัวเองดูๆล่ะวันหลังผมจะมาใช้บริการใหม่เพราะของประธานทั้งฟิต ทั้งตอด ทั้งแน่น ผมชักติดใจแล้วสิ ไว้ผมจะมาใช้บริการใหม่นะครับ"ผมพูดจบก็เดินออกจากห้องทันทีปล่อยให้ปันปันปล่อยโฮหนักกว่าเดิมอยู่คนเดียว.....

.................................................

 

:PUP PUP:

ฉันที่นอนร้องไห้อยู่บนโต๊ะทำงานมาเกือบ3ชั่วโมงตอนนี้ก็คงเป็นตอนพักเที่ยง เจมส์กับมะลิต้องขึ้นมาแน่...

ฉันค่อยๆเดินไปหยิบเสื้อทั้งที่ยังเจ็บใจกลางอยู่.... เจ็บตัวไม่เท่าไหร่เจ็บใจนี่สิ...

โดนคนที่แอบรักมาตลอดจืนใจแถมไม่รู้สึกถึงความรักที่เขาเคยให้ด้วย....

หน้าโง่ชะมัดน่ะ... ด่าเขาอยู่ได้ทั้งที่ในใจไม่อยากทำเลย.... แค่เขิลจนพูดไม่ออกเลยต้องพูดสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในใจออกมาทุกอย่างพังทลายหลดทุกอย่าง...

ฉันปล่อยตัวเองไปกับความสิ้นหวังซักพักจึงเดินออกจากห้องสภาเพื่อกลับบ้านและไม่ลืมที่จะหยิบยาที่พี่อาร์ทให้มาเอามาด้วย....

 

หน้าโรงเรียน....

 

"ปัน ปัน เดี๋ยวก่อนปันจะไปไหน!!"เสียงเรียกของเพื่อนสาวร่างเซ็กซี่พอๆกับฉัน มะลิ มะลิวัลย์...

"กลับบ้าน..."ฉันตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

"เป็นอะไรอีกล่ะ ยัยประธานจอมอู้"เสียงของเจมส์ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

"ยี้.. เจมส์ไปไกลๆเลยนะเหม็นเหงื่อ"เสียงของมะลิว่าพร้อมกับทำมือไล่เจมส์

เจมส์ทำให้หงุดหงิดพร้อมกับเอามือถูกับรักแร้ป้ายจมูกมะลิทันที

"ยี้!! "เสียงมะลิร้องกับเอามือถูจมูกไป

เสียงทะเลาะของเจมส์มะลิทำให้ฉันอมยิ้ม

'สองคนนี้เหมือนพริกกับเกลือถ้าได้กันขึ้นมาคงจะสนุกหน้าดู'ฉันคิดพี้อมกับหัวเราะคนเดียวทำให้มะลิมองตาขว้างใส่

"หัวเราะอะไรปันปัน ไม่สบายไม่ใช่หรอ"

"นั่นสิ....ป่ะเดียวไปส่ง"

"ไม่ต้องเลยนะ ไปเองได้"ฉันพูดพร้อมกำลังจะเดินไปแต่มะลิทักไว้ก่อน

"ปัน...ทำไมตาเธอบวม"พร้อมกับเดินเข้ามาจับหน้าฉัน

"มะ..ไม่เป็นไร"

"โกหก...เธอกำลังโกหกอยู่นะ เราเป็นเพื่อนกันอย่าคิดว่าดูไม่ออก... มะลิเธอคงจะดูออกเหมือนกันใช่ไหม"เจมส์พร้อมกับมองพร้อมจะจับผิด

"ฉะ....ฉันไปก่อนนะ"ฉันพูดจบก็รีบเดินออกจากโรงเรียนทันที

"ปันเดี๋ยวสิ!!/ปันปัน!!"เสียเรียกของมะลิดับเจมส์เรียกฉัน...แต่ฉันก็ไม่หยุดเดิน 

ฉันยังไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าฉันมันแปดเปื้อนไปแล้ว... เจมส์กับมะลิรู้ไม่ค่อยเท่าไหร่แต่ถ้าพ่อกับแม่รู้ต้องเสียใจแน่

ฉันทำได้แค่ก้มร้องไห้แล้วรีบเดินให้ถึงบ้านไว้....

...........................................................

:เจมส์:

 

ผมมองปันที่ตอนนี้กำลังรีบเดินออกจากโรงเรียน ตอนนี้เธอกำลังปิดบังอะไรบ้างอย่างอยู่แน่ๆ

"นี่เจมส์...สังเกตเหมือนเราป่ะ"เสียงนัยผู้หญิงเตี้ยๆที่อยู่ข้างผมเอ่ยขึ้น

"อะไรอีกล่ะ ยัยขาสั้น"

"นี่สงบศึกสักพักเถอะ คอนนี้เรื่องปันสำคัญกว่า"ยับน่าพูดถูก

"สังเกตอะไรล่ะ"ผมเอ่ยพร้อมกับมอง

"คอยัยปันมีรอยจ้ำๆแดงๆอะและก็ยัยนั่นเดินขาถางยังไงไม่รู้.."มะลิอธิบายพร้อมกับมองคนที่หลับสายตาไปเมื่อกี้

"ฉันว่าก็เดินปกติ...."

"นี่ ไม่สังเกตเลยรึไงว่าปันปันฝืนให้เดินปกติน่ะ เป็นเพื่อนประสาอะไรไม่สังเกตเพื่อนย่ะ!!"ยัยนี่เริ่มจะโมโหผมแล้วสิ

"นี่ ไหนบอกว่าจะสงบศึก"

"เอ่อ...ขอโทษลืมไป...นี่ฉันมีเรื่องจะถาม?"

"อะไรอีกล่ะ"ผมพูดด้วยความรำคาญ

'ยัยนี่จุกจิกเรื่องปันไม่เปลี่ยน'

"ธรรมดาตอนเช้านายจะเดินเข้าห้องพร้อมนายไม่ใช่หรอแล้วทำไมวันนี้ถึงปล่อยปันไว้คนเดียว.."

"มีคนมาจอคุยกับปันเป็นการส่งนตัวน่ะ ปันเลยให้ฉันออกมาก่อน"

"ใคร?"มะลิทำหน้าสงสัย

"อาร์ทม.6"

"ห๊ะ!! พี่อาร์ท"ยัยมะลิทำตาโตขึ้นมาทันที

"นายปล่อยให้มะลิอยู่กับไอโรคจิตนั่นได้ไงห๊ะ!!"ตอนนี้มือทั้งสองข้างมะลิกระชากเสื้อผมพร้อมส่งสายตาโกรธใส่ผมทันที

"อะไรของเธออีกเนี๊ย เป็นรึไง"ผมมองเธอด้วยของอารมณ์หงุดหงิด พร้อมกับกระชากมือเธอออกจากเสื้อของผม

"ไม่รู้รึไง ว่าไอโรคจิตนั่นจ้องจะล่อปันปันอยู่น่ะห๊ะ"เธอพูดจบก็หยิบโทรศัพท์โทรหาปันปันทันที

(ไม่สามารถติดต่อได้ขนาดนี้--)

"โถ่เว้ยปันปิดเครื่อง"เธอพูดจบก็มองมาทางผม

"เป็นเพราะนายแท้ๆ"อ้าวโทษกูอีก...

"ถ้านายไม่ปล่อยปันทิ้งไว้ปันก็คงไม่เป็นแบบนี้.."ยันพูดพร้อมกับก้มหน้าเหมือนคนจะร้องไห้

"นี่อย่าโทษฉันสิ ขอโทษนะ"ผมพูดพร้อมกับลูบหัวมะลิ

ผลั้ววววว

"อย่าเอามือมาแตะฉันนะ ฉันเกลียดผู้ชาย!!"เธอมองผมด้วยสายตารังเกียจ

"กรุณาแยกแยะหน่อยฉันไม่ใช่ไอ้เบสนะ"

"ผู้ชายแม่งก็เหี้ยหมดแหละ กูเกลียดจบไหม!!"ยัยมองผมด้วยสายตารังเกียจ

'ผมละไม่ชอบตอนที่เธอมองผมแบบนี้จริงๆ'

"ถ้าไม่หยุดเหมารวมหรือสายแบบนั้นใส่ฉัน ฉันจํบเธอแน่!"ผมมองเธอด้วยสายตาโมโห

"ก็ลองดูสิ คนอย่างนายมันไม่---อื้อ!!"ผมไม่ปล่อยให้ยัยนี่พล่ามจบก็จูโจมเธอทันที

ลิ้มฝีปากมะลิกับผมประกบกันแต่เธอก็คงยัยผลักผมออก แต่ยังไงแรงผู้ชายก็ต้องมากกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว

มะลิกัดฟันแน่เพื่อไม่ให้ผมสอดลิ้นเข้าไปผมจึงใช่ฟันขบลิ้มฝีปากเธอทำให้เธอเปิดปากออกให้สอดลิ้นเข้าไป

'อื้มมม หวานจริงๆ'

ตอนแรกผมคิดว่สจะจูบสั่งสอนคนปากดีซะหน่อยแต่ตอนนี้ผมเริ่มมีอารมณ์แล้วสิ

มือของผมเริ่มลูบไล้ขาอ่อนของมะลิไล้ขึ้นจนตอนนี้กางเกงในเธอ

แต่ยัยนั่นกับผลักผมอย่างแรง

เพี้ยยยย!!

"ไอโรคจิต!! ผู้ชายแม่งเหี้ยหมดจริงๆน่ะแหละ"ยัยนั่นพูดพร้อมกับร้องไห้แล้ววิ่งหนีไป

"เดี๋ยวก่อนยัยหลักกิโล!! มะลิ...โถ่เว้ย!"ผมร้องด้วยอารมณ์หัวเสียแล้ววิงตามเธอไปทันที

....................................................

:ปันปัน:

 

"อ้าวทำไมวันนี้กลับไว้จังล่ะลูก"เสียงคุณแม่เอ่ยถามเมื่อเห็นฉันเดินเช้าบ้าน

"เอ่อ...ไม่ค่อยสบายน่ะคะ"ฉันพูดพร้อมกับยิ้มฝืนๆให้คุณแม่

"ทำไมไม่โทรมาบอกคุณพ่อล่เจัได้ไปรับที่โรงเรียน...ไหนดูสิตัวร้อนไหม?"คุณแม่พูดจบก็เดินเอาหลังมือแตะที่หน้าปากฉัน

"ตัวก็ไม่ร้อนหนิ ปวดหัวรึเปล่าลูก"

"คะ..."

"งั้นขึ้นไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวแม่เอายามาให้..."คุณแม่พูดจบก็เดินเข้าไปในครัว

ส่วนฉันก็เดินขึ้นห้องทันที

 

ฉันทิ้งลงตัวนอนอย่างคนหมดแรงนึกถึงเรื่องเมื่อตอนเช้าน้ำตาก็ไหลทันที...

'นี่คุณพ่อคุณแม่รู้...คงเสียใจแน่ๆ'

ฉันปล่อยน้ำตาให้ไหลต่อไปเพิ่อละบายความในใจที่อั้น

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง

"ใครโทรมาเนี๊ย.."ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะลุกไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า

'เจมส์ ธีระ'

'เจมส์โทรมาทำไมนะ...'ฉันนั่งมิงโทรศัพท์ซักพักก่อนที่จะรับโทรศัพท์

(ปันเป็นไงบ้าง)

"ไม่เป็นไรหรอก แค่ปวดหัวนิดหน่อย"

(ปัน.....มีเรื่องปิดบังเรากับมะลิอยู่ใช่ไหม...)

คำถามนี้ทำให้ฉันสะอึกทันที

'เจอรู้เรื่องแล้วหรอ...'ฉันคิดอย่างใจหวั่นๆ

"เจอรู้ด้วยหรอ..."ฉันเอ่ยถามด้วยเสียงสั้นๆ

(เปล่าหรอก มะลิน่ะแค่สังเกตว่าเธอทำท่าทีแปลกๆ แถมมันตรงกับที่เมื่อเช้าที่พี่อาร์ทอยู่กับปังสองคน...)

"ฮึก....ฮือ..."อยู่ดีๆน้ำตาเจ้ากรรมก็ไกลซะงั้น....

(อย่าร้องดิปัน มีอะไรระบายมาได้นะ)

"ไว้วันหลังเราจะเล่าให้เจมส์กับมะลิฟังนะ"

(อื้ม...โอเคร..)

"เราขออยู่คนเดียวก่อนนะ"

(อย่าคิดอะไรสั้นๆนะปัน เราเป็นห่วง...)

วางสาย

ฉันโยนโทรศัพท์เตียงก่อนที่จะนอนคิดอะไรเรื่องเปื้อยอย่างใจลอย

ก็อก ก็อก ก็อก

"เข้ามาได้เลยคะ ไม่ได้ล็อค"

"ปันปันแม่เอายามาให้ลูก"มาอดินมาอย่างสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกับส่งยาให้ฉัน

"คุณแม่ไม่ต้องเครียดก็ได้หนูแค่ปวดหัวเฉยๆ"ฉันพูดก่อนที่จะยิ้มให้

"ก็แม่เป็นห่วงนิหนูยิ่งไม่สบายอยู่ แม่กับพ่อต้องไปทำงานต่างประเทศตั้ง2อาทิตย์"ฉันที่พึ่งกินยาเสร็จรีบหันมาไปหาแม่ทันที

"ไปอีกแล้วหรอคะ?"

"ใช่จ๊ะ งานด่วนน่ะ...พักผ่อนเถอะปันเดี๋ยวจะแย่เอาลูกเดี๋ยวแม่ต้องเดินทางตอนเย็นนี้จะทำกับข้าวไว้ให้นะ"แม่พูดพร้อมกับลูบหัวฉันแล้วเดินออกจากห้องไป

'อยู่คนเดียวอีกแล้วสิ'ฉันคิดในใจก่อนที่จะหยิบยาคุ้มฉุดเฉินมากินก่อนที่จะนอน

กริ๊งงงงงง กริ๊งงงงง

"ใครโทรมาอีกแล้วฟ่ะ"ฉันบ่นอย่าหงุดหงิดก็คนมันกำลังจะหลับนิ

'เบอร์แปลก'

"สวัสดีคะ"

(พูดเพราะจังนะคุณประธาน)

"ใครน่ะ..."ฉันเอ่ยถามด้วยความสงสัย

(นี่ไม่ถึง5ชั่วโมงลืม'ผัว'แล้วหรอ)

"ไอเลว..."ฉันด่าทันทีเมื่อรู้ว่าเป็นใคร

(พูดกับผัวแบบนี่ไม่ดีนะครับประธาน)

"มีอะไรก็รีบพูดมา"

(มาที่ผับหน่อยสิ)

"ไม่ไป คืนมีงานต้องทำ"

ติ๊งงงง ติงงงง

พี่อาร์ทส่งรูปมารูป'อะไรเนี๊ย'

ฉันกดเข้าไปดูพบว่า....

เป็นที่ฉันนอนแก้ผ้าบนโต๊ะประธานพร้อมกับ....อวัยวะเพศพี่อาร์ทคาที่น้องสาวมีน้ำสีขาวขุ่นๆขาวออกมาด้วย

(ถ้าไม่มารูปนี้ว่อนในเน็ตแน่....น้องปันจะดังเลยนะครับ...)ไอสาวเลวเอ้ย

"กี่โมง..."

(4ทุ่มที่ผับsssนะครับ)

"อื้ม...."ฉันดวยเสียงไม่พอใจ

(ไว้เจอกันนะเมียจ๋---)

ฉันไม่ปล่อยให้พูดจบก็วางสายทันที

'ทำไมฉันต้องหลงรกคนแบบนี้ด้วย...'ฉันนอนร้องไห้กับความผิดหวังที่ได้รับ...เขากับฉันแตกต่างจริงๆไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อ2ปีที่แล้ว...ฉันอยากได้ตัวเขาตอนนั้นต่างหาก...ผู้ชายที่จิตใจดีที่ช่วยฉันไม่ใช่ผู้ชายที่บ้ากามหื่นกระหายพรหมจรรย์ผู้หญิงแบบนี้....

ฉันทำได้แค่นอนร้องไห้กับสองที่ศูนย์เสียไปจนสลบ.....

.............................

จบไปอีกตอนหนึ่งฮ่าๆๆ

ตอนนี้ไรท์มีเพจให้ติดตามแล้วนะเพื่อความสะดวกของรีดเดอร์เพื่อนจะได้ติดตามนิยายได้สะดวกขึ้น

https://m.facebook.com/shikisakurako/?ref=bookmarks

ชื่อเพจ'Shiki Sakurako'ติดตามกันเยอะๆนะค่าาาาาา

 

 

ความคิดเห็น