ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8 # คิดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2563 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 # คิดถึง
แบบอักษร

"สวัสดีครับอาโย อาพิมพ์"เช้าวันรุ่งขึ้นการินทร์พาเมฆาและเมฆินทร์ไปหาพิมพ์มาดาที่บ้าน

"สวัสดีครับฆินทร์เป็นยังงัยบ้างไปอยู่อังกฤษคนเดียว"พิมพ์มาดาเดินมากอดหลานชาย

"สนุกดีครับอาพิมพ์ แล้วนี้น้องครีมกับน้องครามไปไหนครับ"

"น้องยังไม่ลงมาครับ พึ่งจะขึ้นไปอาบน้ำ"

"นี้ครับฆินทร์ซื้อขนมมาฝากน้องๆครับ"เมฆินทร์ยื่นถุงขนมที่วาคิมพาไปซื้อก่อนกลับมาจากอังกฤษส่งให้พิมพ์มาดา

"อ้าว น้องลงมาแล้วครับเอาให้น้องเองเลย"พิมพ์มาดาหันไปเจอลูกๆของเธอเดินลงมาจากด้านบนพอดี

"พี่ฆินทร์"ครามที่เห็นเมฆินทร์ก็ตะโกนเรียกแล้วรีบวิ่งลงมาจากบันได ส่วนน้องครีมที่เห็นเมฆาก็อมยิ้มแล้วก็รีบลงตามมาแล้วไปนั่งข้างๆเมฆา

"ครามพี่ซื้อขนมมาฝาก อ่ะนี่"เมฆินทร์ยื่นถุงขนมให้

"ขอบคุณครับ พี่ฆินทร์จะมาอยู่ที่ไทยนานมั้ยครับ"

"จนกว่าจะเปิดเทอม"

"แม่พิมพ์ครับเราไปเที่ยวทะเลกันเหมือนตอนเด็กๆได้มั้ยครับ ครามอยากไปเราอยู่กันครบเลยชวนน้องสายฟ้าไปด้วยนะครับ"ครามที่ฟังคำตอบจากเมฆินทร์ก็เลยหันไปอ้อนแม่

"พี่โยกับรินทร์ว่ายังงัยคะ ครามถามขนาดนี้แล้ว"พิมพ์หันไปถามความเห็นสามีและเพื่อน

"ขอถามพี่คิมก่อนนะไม่รู้ว่าจะว่างมั้ย"ดารินทร์บอกกับเพื่อน

"แม่รินทร์ครับพรุ่งนี้เรามีนัดแล้วนะครับ ถ้าไปพาฆินทร์ไปหาเฌอก่อนได้มั้ยแล้วเราค่อยไปเที่ยวกัน"เมฆินทร์หันไปเตือนแม่

"ครับแม่จำได้ ยังงัยเราต้องถามอาพายุกับอาภัทรก่อนอยู่แล้วครับว่าพวกอาเค้าว่างมั้ย"ดารินทร์บอกกับลูกชาย

"พรุ่งไปหาใครครับฆินทร์ ไปหาสาวที่บ้านหรอ"โยธาถามหลาน

"ครับ ไปหาเฌอ แม่เฌอคลอดน้อง"

"โหคลอดน้องอีกแล้ว ได้ข่าวมาว่ามีแต่ลูกแฝดคราวนี้แฝดอีกมั้ยรินทร์"โยธาถามดารินทร์เพราะเขารู้จักกับทางโฬมและณัชชาเนื่องจากเป็นคู่แข่งกันเรื่องโรงแรม

"แฝดค่ะ มาสามเลย"

"โห ไม่น่าหล่ะตอนนี้ขยายโรงแรมไปตั้งหลายจังหวัดตอนนี้มาสาขาที่ต่างประเทศเพิ่มอีกสงสัยจะสร้างไว้ให้ลูกๆบริหาร"

"พี่โยไมตามไปเปิดที่ต่างประเทศบ้างหล่ะคะ"ดารินทร์เอ่ยถาม

"ไม่เอาอ่ะพี่เอาแค่นี้พอ ไม่รู้แก่ไปใครจะบริหาร"

"น้องครีมกับครามงัยคะพ่อ เราสองคนจะช่วยพ่อเองค่ะ"

"จริงหรือป่าวค่ะ พ่อกลัวจะไม่มีใครช่วยพ่อเลย"

"จริงสิครับพ่อ เราสองคนจะช่วยพ่อโยเอง"ครามบอกกับพ่อแล้วเดินไปนั่งกอดพ่อ

 

"แล้ววันนี้จะพาลูกออกไปไหนมั้ย เดี๋ยวอีกสักพักพี่ว่าจะออกไปโรงแรมสักหน่อย"

"ไปค่ะ พิมพ์ว่าจะพาลูกๆไปหาอะไรทานที่ห้างและก็ขอช็อปปิ้งกับเพื่อนสักหน่อยนานๆทีเพื่อนจะว่างมาหา"พิมพ์บอกกับสามี

"งั้นเรื่องไปเที่ยวพ่อจะโทรถามทุกคนก่อนว่าว่างมั้ยแล้วเรานัดวันกันอีกครั้งวันนี้พ่อไปทำงานก่อนนะครับ"โยธาบอกกับพิมพ์และลูกๆ

"ครับ/ค่ะ สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ"เด็กๆพากันตอบรับและยกมือไหว้โยธา เขาก็เดินไปขึ้นรถและออกไปทำงาน

 

"พี่เมฆคะ วันนี้เราไปห้างพี่เมฆพาครีมไปดูบาร์บี้นะคะ ครีมเจอในเน็ตเค้าบอกว่ามีรุ่นใหม่มา"ครีมบอกกับเมฆา เมฆินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆก็ได้แค่มองและคิดถึงใครบางคน ถ้าเฌอไปเที่ยวกับเขาแบบนี้ก็คงดี

"ครับพี่จะพาไปดู แต่ว่าที่วางตุ๊กตายังไม่เต็มหรอถึงจะไปดูอีกแล้ว"เมฆาถาม

"ยังครับเมฆ น้องครีมให้อาพิมพ์ซื้อมาเพิ่มให้อีกแล้ว เมฆช่วยห้ามน้องครีมให้อาพิมพ์หน่อยสิอาพิมพ์บอกเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง"พิมพ์รู้ว่าลูกสาวตัวเองกับเมฆารู้สึกกันเช่นไร เธอเลยไม่ห้ามความรู้สึกของเด็กทั้งสองคนนี้และเธอเห็นว่าเมฆาก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลและยิ่งดีเสียอีกถ้าหากเด็กทั้งสองคนนี้รู้สึกกันไปแบบนี้จนโต

"น้องครีมครับ ทำไมอาพิมพ์บอกแล้วไม่ฟังหล่ะ สัญญากับพี่เมฆนะครับว่าจะถ้าวันนี้อาพิมพ์ซื้อบาร์บี้ให้จะเป็นตัวสุดท้ายแล้วที่ซื้อ"เมฆาบอกกับน้องครีม

"หืออ คุณแม่ขาบอกกับพี่เมฆทำไมหล่ะคะ น้องครีมอดได้เพิ่มเลย"ครีมทำหน้างอหันไปบอกแม่

"ไม่อย่างนั้นน้องครีมก็จะซื้อไม่เลิกหน่ะสิคะ ถ้าโตแล้วเบื่อแล้วเราจะเอาไปไว้ไหน"พิมพ์ถามลูกสาว

"ค่ะๆถ้าวันนี้น้องครีมซื้อสํัญญาค่ะว่าจะเป็นตัวสุดท้าย"ครีมหันไปบอกกับเมฆา

"งั้นเราไปกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะเที่ยงแล้วคนเยอะ"ดารินทร์ชวนทุกคนแล้วทั้ฃหมดก็พากันไปเดอนขึ้นรถของดารินทร์ที่มีคนขับรถจอดรออยู่หน้าบ้าน

คนขับรถพาทั้งหมดมาที่ห้างดังใจกลางเมือง แล้วพิมพ์กับดารินทร์ก็พาลูกๆไปทานอาหารกลางวัน

"อ่ิมจังเลยครับแม่ คิดถึงอาหารไทยกับเมืองไทยจัง"เมฆินทร์ทานอาหารเสร็จแล้วก็เอ่ยออกมา

"พี่ฆินทร์ทานอะไรตอนอยู่ที่นู้น"ครามถามด้วยความอยากรู้

"ขนมปัง แฮมเบอร์เกอร์ อาหารฝรั่ง ไม่มีข้าวไม่มีอาหารแบบบ้านเรา"

"อร่อยมั้ย แล้วพี่ฆินทร์ไม่เบื่อหรอ"

"ไม่ค่อยอร่อยหรอก เบื่อเหมือนกันมีแต่ขนมปังเกือบทุกวัน แต่ก็ต้องกิน"

"แล้วพี่ฆินทร์จะไปทำไมหล่ะ กลับมาอยู่บ้านเราสิ"

"เออคือ.."เมฆินทร์ไม่รู้จะตอบครามยังไงต่อเลยได้แต่กระอึกกระอัด

"พี่ฆินทร์เค้าเบื่ออาหารแต่เค้าไม่เบื่ออย่างอื่นครับ พี่ฆินทร์อยากเรียนเก่งและกลับมาช่วยอาคิมทำงานได้เยอะๆ"พิมพ์อธิบายให้ลูกชายฟัง

"งั้นอีกหน่อยครามไปเรียนแบบพี่ฆินทร์ได้มั้ยครับแม่พิมพ์ ครามอยากเก่งอยากกลับมาช่วยพ่อโยทำงาน"

"ได้สิครับ ครามโตแล้วก็ไปเรียนที่เมืองนอกแบบพี่ฆินทร์ได้"

"ครับ ครามจะเรียนเก่งๆแล้วไปเรียนเมืองนอกแบบพี่ฆินทร์บ้าง"ครามหันไปบอกแม่แล้วก็ยิ้มให้เมฆินทร์

ดารินทร์เรียกพนักงานมาคิดเงินและชำระเงินเรียบร้อยแล้วก็พากันเดินออกมาจากร้านอาหารไปเลือกซื้อของกัน ดารินทร์ไปแผนกเด็กอ่อนเพื่อเลือกซื้อของไปให้น้องๆของเฌอที่จะไปหาวันพรุ่งนี้ ส่วนเด็กๆก็พากันเดินไปรอที่แผนกของเล่นที่ตั้งอยู่ใกล้ๆแผนกเด็กอ่อน

 

"นี้งัยพี่เมฆรุ่นใหม่"ครีมหยิบตุ๊กตาบาร์บี้รุ่นใหม่ให้เมฆาดู

"ถ้าอาพิมพ์ซื้อตัวนี้ให้แล้วไม่ซื้ออีกแล้วนะครับ"เมฆาบอกกับครีม เมฆินทร์ยืนมองทั้งสองคน เขาอยากจะพาเฌอมาเดินและเลือกแบบนี้บ้าง แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้

"พี่ฆินทร์มองอะไรเค้า"ครามเห็นเมฆินทร์ทั้งสองคนเลยเดินเข้ามาถาม

"มองเมฆกับน้องครีมหน่ะ"

"อืม คิดถึงใครหรอ"ครามเอ่ยแซว เขาพอจะรู้มาบ้างว่าเมฆินทร์ไปเรียนที่เมืองนอกเพราะอะไร เขาเคยได้ยินพ่อกับแม่ของเขาคุยกัน

"หึ เปล่าหน่ะครามได้ของเล่นแล้วหรอ"

"ยังเลย ว่าจะชวนพี่ฆินทร์ไปดูเลโก้ซิตี้หน่ะครามเห็นแบบใหม่ออกมาเป็นชุดเลย"

"อืม ไปสิพาพี่ไปดูหน่อย"ครามพาเมฆินทร์เดินไปดูเลโก้แล้วดารินทร์กับพิมพ์มาดาเดินมาหาเด็กๆ

 

"ได้กันหรือยังคะเด็กๆ"พิมพ์มาดาถาม

"แม่พิมพ์ขา ขอสองตัวได้มั้ยคะสองตัวสุดท้ายแล้วจริงๆค่ะ"ครีมอ้อนแม่

"ว่ายังงัยคะพี่เมฆอนุญาตน้องมั้ย"พิมพ์มาดาแกล้งมาเมฆา

"ครับ ถ้าบอกว่าสองตัวสุดท้ายก็ได้ แต่ถ้าพี่เห็นว่ามีเพิ่มอีก พี่จะไม่คุยกับน้องครีมอีกเลย"ประโยคแรกเมฆาตอบกับพิมพ์มาดาแต่ว่าสองประโยคหลังเขาบอกกับครีม

"แล้วฆินทร์เอาอะไรมั้ยครับ"ดารินทร์หันไปถามลูกชาย

"แม่รินทร์ครับ เอาอันนี้ไปให้เฌอได้มั้ย เฌอยังไม่มีตัวนี้"เมฆินทร์หยิบบาร์บี้รุ่นใหม่มาให้แม่

"ได้ครับแต่ว่ารู้ได้ยังงัยว่าน้องยังไม่มี"ดารินทร์ถามด้วยความสงสัย

"ฆินทร์ไปเล่นกับน้องบ่อยครับ ฆินทร์จำได้ทุกตัวว่าน้องมีตัวไหนแล้วบ้าง"ดารินทร์อึ้งในคำตอบของลูกชายแล้วหันไปมองหน้าเพื่อน พิมพ์มาดาได้แต่ยิ้มให้ เธอเองก็อึ้งเหมือนกันกับคำตอบของเมฆินทร์

"ฆินทร์จำได้หมดเลยหรอลูก"ดารินทร์ถามซ้ำอีกรอบ

"ครับ จำได้หมด"เมฆินทร์ตอบแม่

"ครับ ถ้าอย่างนั้นเอาตัวนี้ไปฝากน้องพรุ่งนี้"

"แล้วคนอื่นใครเอาอะไรอีกมั้ยคะ"ดารินทร์ถาม

"ครามขอเลโก้ได้มั้ยครับอารินทร์"

"ได้ครับ ครามอยากได้ชุดไหนไปหยิบมาเลยอารินทร์ซื้อให้"ครามรีบวิ่งไปหยิบของเล่นของตัวเองแล้วมาส่งให้ดารินทร์ เธอรับของเล่นจากครามแล้วก็ไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์

ทุกคนก็พากันเดินซื้อเสื้อผ้าและของใช้กันนิดหน่อยก็พากันกลับบ้าน

"บ๊ายบายค่ะพี่เมฆ พี่ฆินทร์ สวัสดีค่ะอารินทร์/สวัสดีครับอารินทร์"ดารินทร์ให้คนขับรถพาเพื่อนและลูกๆของเธอมาส่งที่บ้าน และเด็กๆก็ล่ำลากัน

"บ๊ายบายน้องครีม คราม สวัสดีครับอาพิมพ์"

"ฆินทร์ครับ พรุ่งนี้เราจะไปหาน้องกันสายๆนะ"ระหว่างทางกลับบ้านดารินทร์บอกกับลูกชาย

 

เช้าวันรุ่งขึ้นเมฆินทร์ตื่นอาบน้ำแต่เช้าและลงมารอที่ด้านล่างเดินเข้าไปหาดารินทร์ที่ตื่นมาทำอาหารเช้าอยู่ในครัว

"ตื่นแล้วหรอครับ เมฆหล่ะ"ดารินทร์ถามลูกชาย

"เมฆอาบน้ำอยู่ครับ ทำอะไรครับเนี๊ยะหอมจัง"เมฆินทร์เดินเข้าไปหาแม่ข้างๆ

"ข้าวต้มหมูสับครับ แม่อยากให้ฆินทร์ทานอาหารไทยบ้างแม่กลัวฆินทร์เบื่อพวกขนมปัง"ดารินทร์บอกกับลูกชายแล้วกันมายิ้มให้

"ขอบคุณครับ"เมฆินทร์กอดเอวแม่

"ดีใจมั้ยจะไปเจอน้องแล้ว"

"ดีใจครับ แต่ว่าฆินทร์คิดถึงน้องมากกว่า เคยเจอกันบ่อย แต่พอไม่เจอแล้วคิดถึงอยากรีบไปหาแล้วครับ"

"ขนาดนั้นเลยหรอลูก"

"แม่รินทร์เคยคิดถึงพ่อมากๆมั้ย มันก็เหมือนกันแหละครับ"

"จร้า ไปนั่งที่โต๊ะไป แม่ยกข้าวต้มไปให้"ดารินทร์บอกกับลูกชายแล้วก็ให้เด็กในบ้านตักข้าวต้มยกไปตั้งบนโต๊ะสำหรับทุกคน เมื่อตั้งโต๊ะเสร็จแล้ววาคิมกับเมฆาก็ลงมาพอดี

"ทานข้าวได้แล้วค่ะ คนแถวนี้เค้ารีบร้อนอยากออกไปหาสาวแล้ว"ดารินทร์บอกวาคิมและลูกชายสายตาก็เหล่มองเมฆินทร์แล้วก็อมยิ้ม

"แม่รินทร์ครับ"

"จริงมั้ยค่ะ เมื่อกี้บอกแม่อยู่เลยว่าคิดถึงอยากรีบไปหา"

"ครับๆ ฆินทร์ยอมรับก็ได้"เมฆินทร์เขินแล้วก็ก้มหน้าทานข้าวต้มในชาม ทุกคนก็พากันยิ้มแล้วก็ทานข้าวเช้า เมื่อทานกันเสร็จแล้วก็พากันขึ้นรถไปบ้านของโฬม

 

"แด๊ดดี๊คะใครมาคะ"จิ๋วมาตามโฬมออกไปที่ห้องรับแขกบอกว่ามีคนมาขอพบและโฬมก็เดินกลับเข้ามาที่ห้องณัชชาที่ให้นมลูกอยู่ก็ถามทันที

"คุณวาคิมกับคุณดารินทร์มาเยี่ยมหน่ะม่ามี๊"

"ค่ะ รอสักครู่นะคะฌองค์พึ่งจะได้กินนม"

"ครับ ถ้าอย่างนั้นแด๊ดดี๊ออกไปรับแขกก่อนนะ"

"ค่ะ"โฬมก็เดินออกไปปล่อยให้ณัชชาเอานมให้ลูกกินจนหลับกันหมดแล้วสามคนเธอจึงเดินออกไปที่ห้องรับแขก

"สวัสดีค่ะคุณวาคิมคุณดารินทร์"ณัชชาเอ่ยทักทั้งสองคนที่นั่งคุยกับโฬมอยู่

"สวัสดีค่ะคุณณัชชา เด็กๆหลับอยู่หรอค่ะ"ดารินทร์ถาม

"ค่ะหลับกันหมดแล้ว เข้าไปดูมั้ยค่ะแล้วฆินทร์หล่ะคะ"

"ไปกับเฌอแล้วค่ะ เราเข้าไปดูสามแฝดกันเถอะค่ะปล่อยให้พวกผู้ชายเค้าคุยกัน"ดารินทร์บอกกับณัชชาและพากันเดินเข้าไปในห้องดูลูกไของณัชชา

 

"พี่ฌาน เฌอ ฌอนนี้เมฆฝาแฝดฆินทร์"เมฆินทร์แนะนำเมฆาให้รู้จัก ทั้งสามคนส่งยิ้มให้ เด็กๆพากันมาที่ห้องนั่งเล่นอีกห้องที่จะมีของเล่นซะส่วนใหญ่

"จำพวกเราได้มั้ย"ฌานถาม

"ได้สิ"เมฆาตอบ

"เรามาเล่นกันเถอะพี่เมฆ ปล่อยให้เค้าสองคนเล่นกันเอง อยู่ที่อังกฤษเค้าก็เล่นกันสองคน"ฌอนชวนเมฆาเล่นกับเขาและฌานเพราะเมฆินทร์ส่วนมาจะเล่นกับเฌอมากกว่า

"เฌอพี่เอานี้มาให้"เมฆินทร์หยิบตุ๊กตาบาร์บี้ที่ซื้อมาเมื่อวานนี้ส่งให้เฌอ

"ว๊าววว รุ่นใหม่เลยค่ะพี่ฆินทร์ขอบคุณนะคะ"เฌอรับตุ๊กตาแล้วยิ้ม

"พี่จำได้ว่ารุ่นนี้เฌอยังไม่มี"

"พี่ฆินทร์จำได้ด้วยหรอ"

"พี่จำทุกอย่างที่เป็นเรื่องของเฌอได้หมด"

"จริงนะ"

"จริงสิ"

"ถ้าอย่างนั้นพี่ต้องจำได้ว่าเฌอมีบาร์บี้ทั้งหมดกี่ตัว"

"เฌอมีบาร์บี้ทั้งหมดสิบห้าตัว ตัวล่าสุดที่ซื้อเพราะเฌอไปยืนร้องไห้อยู่ในห้างจนคุณย่าต้องซื้อให้"

"พี่ฆินทร์รู้ได้ยังไงใครเล่าให้ฟังคะ ฌอนเล่าให้พี่ฆินทร์ฟังหรอว่าเฌอไปยืนร้องไห้อยู่ในห้างอ่ะ"เฌอหันไปถามฌอน

"พี่ฌานเองแหละที่เล่า อยากได้จนยืนร้องไห้ไม่ยอมเดินไปไหนจนแกร๊นมาต้องซื้อให้"ฌานกันมาบอกกับเฌอ

"แล้วรู้มั้ยว่าตัวนี้พี่ซื้อให้เฌอเพราะอะไร"เมฆินทร์ถามเฌอ

"เพราะอะไรคะ"

"เพราะพี่คิดถึงเฌองัย"เมฆินทร์บอกแล้วส่งยิ้มให้เฌอ

"ขอบคุณนะคะที่คิดถึง เฌอก็คิดถึงพี่ฆินทร์เหมือนกัน"

 

 

แล้วรีดที่น่ารักคิดถึงไรท์กันบ้างหรือป่าว

ขอโทษนะคะที่หายไปหลายวัน

นิ้วที่โดนประตูหนีบดีขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่ยังเป็นท่อเลือดอยู่เลย

ไรท์จะพยายามมาทุกวันแล้วนะคะ

ถ้ามันไม่ปวด

ไรท์โง่เองแหละเอานิ้วไปขัดกุญแจ ฮ่าๆๆ

😘😘😘

ความคิดเห็น