email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 และจบลงในคำคืนที่มอดไหม้ (R)

ชื่อตอน : บทที่ 3 และจบลงในคำคืนที่มอดไหม้ (R)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2563 08:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 และจบลงในคำคืนที่มอดไหม้ (R)
แบบอักษร

( Chapter 3 )

 

 

มายา…

 

ฉันดีดดิ้น มองภาพที่กำลังถอยหลังไม่หยุด สองข้างทางตอนนี้ปกคลุมไปด้วยกำแพงไม้ดัดสูงท่วมหัว

เสียงฝีเท้าเขาชะลอหยุดลงในมุมมืดมิดที่ไหนสักแห่งภายในเขาวงกตที่ฉันจำทิศทางไม่ได้ เขาจับฉันหันไปเผชิญใต้แสงจันทร์ สบตาฉันนิ่ง แสยะยิ้มร้ายชั่วอึดใจ จากนั้นก็ผลักฉันล้มลงหงายหลังเต็มแรง

 

พรึ่บ

 

“ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้…” ฉันอ้าปากร้องตะโกนออกมาในวินาทีนั้น

 

หมับ

 

แต่ไม่ทันได้ร้องอะไร ฝ่ามือหนาก็ตามมาปิดปากไว้แน่น เขาปิดปากพร้อมแทรกกายลงน้ำหนักทาบทับเข้ามาในหว่างขาเต็มแรง ฉันลุกไม่ขึ้นเลย ข้อมือทั้งสองก็โดนรวบกองไว้เหนือศีรษะให้ดิ้นไม่หลุด เหงื่อกาฬฉันไหลโทรมเต็มตัว ตอนนี้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำบ้าคลั่งสุดขีด ฉันกำลังตื่นกลัว

 

แฮก แฮก…

 

ไอ้สถุนนั่นก็ด้วย เขาหายใจแรงๆ กลิ่นลมหายใจเหม็น ๆ จากบุหรี่ที่เขาจุดสูบยังคละคลุ้งไปทั่วจนรู้สึกสะอิดสะเอื้อน ใบหน้าหล่อเหลาแต่ทว่าสารเลวนั่นยื่นเข้ามาใกล้ มันใกล้มากจนอันตรายเกินไป เพราะมีเพียงฝ่ามือเขาที่กั้นกลางปิดริมฝีปากเราไว้ไม่ให้ชนกัน สภาพฉันตอนนี้ขัดขืนไม่ได้ แต่ฉันยังพยายามดีดดิ้นแอ่นตัวไปมาให้หลุดจากพันธนาการ

“อึก อ่อย อ่อย (ปล่อย)”

“เธอนี่แรงดีไม่มีตกจริง ๆ เลยนะยัยม้าป่าสุดสวย เห็นตัวเล็กแรงดีแบบนี้ แหม อยากจะเห็นเนื้อในเธอเลยจริง ๆ”

“อ่อย!!” ดวงตาฉันเบิกโพลง เขาพูดจบแล้วกระชากชายเกาะอกและบราปีกนกที่สวมใส่ลู่ลงไปกองใต้ฐาน

 

อย่าาาา…!!

 

“โว้ววว~” น้ำเสียงสีหน้าเขาตื่นเต้นร่าเริง ใบหน้าฉันกลับร้อนผ่าวสวนทาง เขามองจ้องมันใกล้ ๆ จนลมหายใจอุ่น ๆ รดใส่ตุ่มเล็ก ๆ ตรงนั้น

อย่ามองมันนะ ฉันไม่เคยให้ใครเห็นมันมาก่อน อย่านะปืน…

“ฮ่า เห็นนมเธอแล้วเสี่ยนอยากตัวโตขึ้นมาอีกเลยจ้ะ มายาจ๋า~ สงสัยต้องดื่มนมเธอเพิ่มส่วนสูงสักหน่อย ปืนน้อยจะได้แข็งแรงตัวโต ๆ ไง”

“อ๊าาา” ฉันเกร็งตัวร้องลั่นในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนชื้นน่ารังเกียจฉกงับยอดอกฉันไว้ทั้งเต้าในปากตะกละตะกลาม

 

จ๊วบ จ๊วบ…

 

อย่าาาา…!!

 

“อ่าา อ่อยยย!!” หัวตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เขาโคตรน่ารังเกียจที่สุด

“ฮ่า หวาน หวานสุดยอดเลย~” เขาปล่อยยอดอกแล้วทำหน้าฟินอุบาทว์ออกมาก

 

ไอ้เลว…

 

“ร้องไห้ทำไมล่ะครับมายาคนสวย เธอรู้ไหมว่าปกติแล้วผมไม่ปลื้มสาวอกเล็กเท่าไหร่หรอกนะ เพราะจับแล้วแม่งไม่ฟินไม่มันส์มือ แต่ว่าอกเธอแม่งสวยเป็นธรรมชาติดีชะมัดยอมรับเลย แถมหัวนมเธอก็เล็กสีโคตรสวยดูดมันส์ติดปากดีอีกด้วย กลิ่นกายเนื้อตัวเธอก็หอมหวานน่าไล่เลียตั้งแต่หัวยันฮี จริง ๆ เธอน่าจะดีใจนะมายาที่ผมคิดจะทำแบบนั้นกับเธอ”

 

อุบาทว์…

 

เขาพูดเสียงร่าเริงพลางใช้ปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายเสียงฟืดฟัดหื่นกระหาย ใบลิ้นยังปาดเลียไปทั่ว ตอนนี้สองเต้าเปียกเยิ้ม ก่อนเขาจะไล่ขึ้นมาที่ลำคอ ใบหู จนเหนอะหนะเป็นสัมผัสสะอิดสะเอียน

ยิ่งเขาสัมผัสฉันมากเท่าไหร่ สองขาก็ยิ่งพยายามดีดดิ้นหาทางรอดให้ตนเองมากขึ้นเท่านั้น ฉันแอ่นตัวเบือนหน้าหนีสัมผัสของเขาที่ซุกไซร้เข้ามา แต่เมื่อเขาจะไม่พอใจที่ฉันทำ เขาผละออกแทบจะทันที ใบหน้าที่อารมณ์ดีก่อนหน้านี้ถอดสีเยือกเย็นทันตา

“ทำไม รังเกียจผมมากขนาดนั้นเลยหรอวะมายา เหอะ แต่ว่าทำท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ผมไปเถอะ เธออยากรู้เหมือนกันไหมล่ะว่า ผมมองผู้หญิงสวย ๆ เด็กเสี่ยอย่างเธอว่ายังไง” เสียงเย็นปัดเป่า มันทำเอาฉันเงียบฟังตาม

“อาาา ลืมไปว่าเธอตอบโต้อะไรไม่ได้นี่หนา ถ้าอย่างงั้นผมจะบอกอะไรให้เธอฟัง บางอย่างที่คนระดับอย่างผมเขาใช้มองและตัดสินผู้หญิงอย่างเธอ ผู้หญิงประเภทที่เที่ยวขายเรือนร่างขายบริการทางเพศ ผู้หญิงแบบเธอน่ะ มันก็เป็นได้แค่ของเล่นชั่วคราว เอาไว้สนองตัณหาความต้องการของผู้ชายอย่างเราได้แค่เท่านั้นเอง เป็นได้แค่ของเล่นเซ็กส์ทอยราคาถูกที่ดิ้นได้ร้องได้ แล้วก็เป็นเซ็กส์ทอยที่ใช้แล้วทิ้งตอนไหนก็ได้เพียงแค่แลกกับเศษเงิน ดังนั้นเวลาที่เซ็กส์ทอยอย่างเธอจะพูดหรือจะทำปากดีอะไร กรุณาสำเหนียกตัวเองเอาไว้หน่อย เพราะเธอกับผมมันอยู่ห่างไกลคนละขั้น เราสองห่างไกลกันคนละระดับ สูงสุดกับต่ำสุดเธอรู้บ้างไหมมายา”

“ฮึก” คำดูถูกของเขาทำน้ำตาฉันไหลเป็นทาง ไอ้สถุนตรงหน้าปาดเลียเข้าที่มัน

“ฮ่าฮ่า ทีนี้เลิกดีดดิ้นหาทางรอดให้กับตัวเองเถอะนะคนสวย เพราะยังไงเธอก็ไม่รอดผมอยู่ดี แล้วอีกอย่างถ้าเธอไม่อยากเจ็บตัวฉีกจนถึงก้นได้เลือดเพราะโดนผมทำรุนแรง ก็ช่วยกรุณาอ้าขาออกกว้าง ๆ แล้วก็ปล่อยเนื้อตัวสนุกสุดเหวี่ยงไปกับผมดีกว่า ปลดปล่อยแบบที่เธอเคยทำกับไอ้เสี่ยคนเลี้ยงของเธอไง แล้วถ้าเธอลีลาดี ๆ ครางเสียงหวาน ๆ สยิวได้ใจ เสร็จงานแล้วผมจะจัดเต็มสมนาคุณเธออย่างงามเลย เธออยากได้อะไรจะจัดให้ทุกอย่างตามต้องการเลย ทีนี้ก็มามะมายา มาเล่นสนุกกับแด๊ดดี้ของเธอกัน” พูดจบแล้วฝังใบริมฝีปากซุกไซร้ซอกคอฉันต่อทันที น้ำตาฉันรินไหลไม่ขาดสายแค่ได้ฟัง

สำหรับไอ้สารเลวอย่างเขา ฉันมันก็เป็นได้แค่นั้นสินะ แค่เซ็กส์ทอยราคาถูกเอาไว้ระบายอารมณ์ดับตัณหาความต้องการของเขา มันไม่ได้มีค่าสลักสำคัญอะไรใด ๆ แต่ว่าถึงฉันจะอยู่ต้อยต่ำติดดินยังไง คนอย่างฉันก็จะไม่มีวันยอมให้ไอ้เศษสวะลูกเศรษฐีที่ชอบย่ำยีศักดิ์ศรีคนอื่นมาข่มขืนฉันตรงนี้หรอก ให้ตายยังไงก็ไม่มีวัน…

แต่ว่าฉันจะรอดพ้นจากเขาไปได้ยังไงล่ะในตอนนี้ ฉันต้องทำยังไง…?

นั่นสิมายา คิดสิว่าแกจะหนีจากเขาได้ยังไง ร่างกายแกก็เล็กกว่าเขาเห็น ๆ แถมเรี่ยวแรงก็ผิดกันสู้ไม่ได้สักทาง แล้วถ้าขัดขืนหนีได้ขึ้นมาจริง ๆ แล้วเกิดเขาวิ่งตามมาจะทำยังไง นักกีฬาโรงเรียนอย่างเขาฉันวิ่งหนีไม่ทันแน่ ๆ จะกลายเป็นว่าฉันยิ่งหาทางฆ่าตัวตายให้ตัวเองเปล่า ๆ

แล้วแบบนั้นฉันจะทำยังไง คิดสิ คิดสิมายา…

 

‘สาวๆท่านไหนที่มีความจำเป็นต้องเดินทางยามค่ำคืนดึกๆดื่นๆเพียงลำพัง

วันนี้รายการผู้หญิงถึงผู้หญิงของเรา จะมาสอนเทคนิคการป้องกันตัวและการเอาตัวรอดเมื่อต้องเผชิญกับอันตราย’

 

 

อาา…

 

จู่ ๆ สมองก็นึกย้อนไปในวันวานและองค์ความรู้ที่เคยได้ดู

ถ้าจะรอดก็คงมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น สติสัมปชัญญะ ความกล้าและไม่กลัว แล้วสำหรับผู้ชายเพลย์บอยเจ้าชู้มักมากอย่างเขา เขาคงชอบผู้หญิงใจง่าย ได้ง่าย อ้าขาให้เขาง่าย ๆ เหมือนที่เจอประจำอยู่สินะ ถ้างั้นคงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่จะพาฉันรอดออกไป

ฉันตั้งสติข่มความกลัว พยายามรวบรวมความกล้าเท่าที่มี ฉันเลิกดีดดิ้นเมื่อมองไม่เห็นทางหลบหนี อ้าเรียวขาทั้งสองออกกว้างอย่างว่าง่ายตามคำขอของเขา มันกว้างมากซะจนส่วนที่แข็งขืนของเขาบดเบียดช่วงล่างจนรู้สึกได้ ใบหน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นสีกับท่วงท่าที่ดูน่าละอาย แต่ถึงแบบนั้นฉันก็ยอมไปต่อ ปล่อยให้เขาซุกไซร้โดนไม่ขัดขืนเบือนหน้าหนีอีก

“แฮก แฮก” เขาผละออกแทบจะทันทีเมื่อฉันทำมัน

“เลิกขัดขืนแล้วหรอคนสวย” ตาคมจ้องลึกเข้ามานัยน์ตาฉัน คิ้วหนาเลิกขึ้นสงสัยกับท่าที

ฉันหลับตาแน่นตั้งสติชั่วอึดใจ ก่อนจะฉายขึ้นใหม่พยักหน้าตอบเขาแทน

“อาาา น่ารักจัง ถ้าแบบนั้นเธอจะไม่ร้องตะโกนใช่ไหมถ้าผมปล่อยมือออกจากปากสวย ๆ และแขนของเธอ” เขาถาม ฉันพยักหน้าให้เขาอีกครั้ง

“แล้วผมจะเชื่อเธอได้ยังไงล่ะเนี่ย” เขาเต๊าะลิ้นเอียงคอมองฉันอย่างพิจารณากับท่าที

“อืมมม ถ้าอย่างงั้นเอาอย่างนี้ล่ะกัน” จู่ใบหน้านั้นก็ร่าเริงขึ้นมาราวกับคิดอะไรดี ๆ

“ถ้าผมปล่อยมือออกจากเธอเมื่อไหร่ แล้วเธอเกิดดีดดิ้นแหกปากร้องโวยวายขอความช่วยเหลือ ผมคงจำเป็นต้องใช้มาตรการโหดกับเธอนะมายา คงจะต้องต่อยท้องนุ่มนิ่ม ๆ ของเธอสักทีสองทีเอาให้จุกจนพูดไม่ออก จากนั้นก็ใช้ชั้นในสีขาวบริสุทธิ์ของเธอยัดปากให้ร้องตะโกนออกมาไม่ได้ เสร็จจากนั้นก็ใช้เข็มขัดมัดมือเธอไพล่หลังเอาให้ดิ้นหนีไม่หลุด”

“อาาา สุดท้ายท้ายสุดเลย เธอก็จะโดนผมเยแบบจัดหนักจัดเต็มจนขึ้นใจแทน จะเยเธอเอาให้แบบ full options unlimited เลย เอาให้หนักชนิดที่ว่าต้องร้องขอชีวิตกันเลยทีเดียว อ้อ แล้วตอนเยผมจะถ่ายคลิปเธอเก็บไว้ดูต่างหน้าเป็นความทรงจำในค่ำคืนอำลาที่เร่าร้อนของเรา รับรองเลย ว่าจบจากคืนนี้ไป เธอจะต้องจดจำผมจนขึ้นใจแน่นอนมายา ภาพความทรงจำในหัวของเธอคงมีแต่ตอนผมสอดใส่ในตัวเธอไม่หยุด ฮ่าฮ่า เธอรู้ไหมมายางานถนัดผมเลยนะ เรื่องทำสาว ๆ เสียวจนคลั่งคุมสติไม่อยู่ ครางไม่เป็นภาษามนุษย์แบบนั้น หึ ทีนี้ถ้าผมปล่อยมือออกจากเธอ เธอคงจะไม่ร้องแล้วสินะมายาม้าป่าคนสวยของผม” ลิ้นสากสกปรกปาดเลียข้างแก้มเป็นทาง เขาพูดมันออกมาอย่างร่าเริงไม่สนใจอะไรได้ยังไง ปากหยักนั้นก็บรรจงฉีกยิ้มกว้างเยือกเย็นน่ารังเกียจมาให้

 

แกมันไอ้ลูกหมาสารเลวไอ้ปืน…

 

“โอเค ถือว่าเธอเข้าใจและก็รับรู้แล้วนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ถ้าเธอคิดหนีไปจากผมมายา”

ตอนนี้หัวใจฉันเต้นโครมครามหนักกว่าเก่า ฉันกลัวแต่ก็พยายามข่มความกลัวเอาไว้ข้างใน พยักหน้างุดทั้งน้ำตาเข้าใจ

“โอเค งั้นผมปล่อยเธอแล้ว” ข้อมือทั้งสองโดนปลดพันธนาการเมื่อเขาพูดมัน มือหนาอีกข้างที่ปิดเรียวปากกั้นกลางก็ด้วย เขาเอามันออกอย่างเชื่องช้าราวกับจับตาดูฉันตลอดเวลา

 

แฮก แฮก…

 

“……” ไม่มีคำพูดหรือเสียงร้องใด ๆ เล็ดลอดออกจากปากฉันสักคำเมื่อได้รับอิสระ มีเพียงแค่เสียงหอบหายใจดัง ๆ ที่เกิดขึ้นในความเงียบที่โรยตัว ใบหน้าหล่อคมคายสารเลวนั่นอยู่ใกล้กับฉันมาก มันใกล้จนลมหายใจของเขาเป่ารดใส่ผิวหน้า แถมนัยน์ตาสีนิลอันแสนคมกริบทรงพลังของเขาก็มองลึกเข้ามาราวกับลืมหายใจ

“ทีนี้ เรามาสร้างความทรงจำดี ๆ ระหว่างสองเราร่วมกันเถอะมายา” เขาบิดยิ้มเยือกเย็นร้ายกาจขึ้นมา

“อึก” ดวงตาฉันเบิ่งกว้าง เขาก้มลงมาประกบปากจูบฉันทันที เปิดฉากจูบโดยการดูดดึงขบเม้มกลีบปากฉันอย่างดุดัน มือหนาก็แตะบีบเค้นอกอิ่มอย่างเอาแต่ใจ ฉันเกร็งร่างกันแน่น ตัวแข็งทื่อเป็นหินตั้งแต่ตัวจรดเท้า

โอ้วพระเจ้า ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยว่ะ

ริมฝีปากของคนใจทรามยังพยายามบดจูบ เขาพยายามจะสอดลิ้นนุ่ม ๆ หยุ่น ๆ นั้นเข้ามา ฉันเม้มปากกันแน่นจนสั่น เขาผละออกในระยะประชิดเมื่อฉันไม่ตอบสนอง

“มายาเธออย่ากวนอารมณ์ผม ทำไมไม่เปิดปากจูบตอบ”

เวรกรรม จะให้ฉันชำชองเก่งกร้านโลกเหมือนกับเขาได้ยังไง ในเมื่อในชีวิตนี้ฉันไม่เคยจูบใครเลย

“เธอเข้าใจคำว่าปลดปล่อยอารมณ์ไหมมายา ถ้าเธอยังขืนนอนนิ่งทื่อแข็งเป็นหุ่นแบบนี้ มันไม่ต่างอะไรกับได้ทำกับเซ็กส์ทอยห่วย ๆ หรอกนะผมจะบอกให้”

“นั่นมันก็เรื่องของนายไม่เกี่ยวกับฉัน แล้วอีกอย่างฉันจูบใครไม่เป็น นายจะให้ฉันทำยังไง” ฉันดันปากไวสวนเขาไป

“เธอพูดว่าอะไรนะ” คิ้วหนาขมวดเป็นปมอย่างสงสัย ฉันรู้สึกผิดมหันต์ที่หลุดพูดมันออกไป

“ทำไม ปกติอยู่กับไอ้เสี่ยคนเลี้ยง เธอให้มันเยลูกเดียวไม่เคยให้มันจูบเลยรึยังไง หรือว่าเพราะมันแก่เกินไปเธอเลยจูบมันไม่ลง”

นั่นไง ดูจิตใจอกุศลกับปากสกปรกโสมมของเขาสิ แม่งต้องเติบโตมาแบบไหนว่ะถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้

“ทำไมนายถึงเป็นคนน่ารังเกียจสะอิดสะเอียนได้แบบนี้ว่ะปืน แล้วอีกอย่างพี่เขาไม่ได้เหมือนกับนายเลยสักนิดเดียว” เสียงฉันสั่นเครือไปหมดในตอนนี้ เพราะฉันกำลังคิดถึงพี่แทน คิดถึงมาก ๆ พี่เขาไม่เหมือนกับคนตรงหน้าเลย เขาสุภาพให้เกียรติ ไม่ถ่อยสถุนเหมือนกับเขา

“ว้าวว ออกโรงปกป้องมันแบบนี้ แสดงว่ามีตัวตนจริง ๆ สินะไอ้เสี่ยคนเลี้ยงของเธอ หึ ถ้าอย่างงั้นคืนนี้ขอผมซ้ำรอยมันหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวจะให้พิเศษกว่ามันแบบงาม ๆ เลย”

 

อ่ะ…!!

 

เขาบีบเค้นอกฉันอย่างแรง มันเจ็บมากจนฉันต้องนิ่วหน้าเหยเก จากนั้นเขาก็ฝังใบหน้าเข้ามาขบเม้มทำรอยสีกุหลาบที่เนิ่นอก

ไม่ได้นะ ทำรอยไม่ได้…

“ปืน ปืน นายจะทำรอยนะไม่ได้ฉันขอร้อง ฉันขอร้อง” ฉันยันมือผลักอกแกร่งเขาให้ขึ้นมองสบตา

ร่างกายฉันมันจะเป็นรอยไม่ ได้เพราะฉันต้องใช้มันพรุ่งนี้เพื่อทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว

“นายจะทำอะไรก็ทำ แต่อย่าทำรอยเลย แล้วเดี๋ยวฉันจะยอมนายทุกอย่างเลยจริง ๆ นะปืนนะ ยาขอร้อง” ฉันอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา แต่จู่ ๆ เขาก็ยิ้มออกมาแล้วใช่มือหนาเชยปลายคาง

“ก็ได้ ถ้างั้นก็จูบผมสิ จูบกับผมเอาให้แบบเร่าร้อนจนมอดไหม้เหมือนกับค่ำคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของเรา”

“ฮึก” ทำไมโชคชะตาต้องเล่นตลกกับฉันแบบนี้ตลอดเลยนะ แต่ว่า…

“ก็ได้ ฉันจะจูบนาย”

มือบางคว้าลำคอคนตรงหน้า ฉันดึงเขาโน้มลงแล้วยื่นหน้าเข้าจูบ ดวงตาปิดลงแน่น ในหัวจินตนาการขอให้เป็นใครสักคน ใครสักคนก็ได้ที่ไม่ใช่เขา จากนั้นก็เปิดปากให้เขาแทรกลิ้นเข้ามารุกรานฉันอย่างย่ามใจ ลิ้นหนาหยุ่น ๆ นั้นไล่แตะสำรวจไปทั่วโพรงปากและไรฟันราวกับอยากรู้รสชาติ ก่อนที่ลิ้นนั้นจะเกี่ยวกระหวัดลิ้นฉันไปดูดกลืนแรง ๆ ในไว้อุ้งปาก ฉันจำใจต้องแลกลิ้นเข้ากับเขาอย่างงก ๆ เงิ่น ๆ ภาษาคนไม่เป็น แต่ดูเหมือนเขาจะชอบใจครางอื้ออึงพอใจฉันในลำคอ กลางกายแข็งขืนขยับเบียดขึ้นลงชนฉันอย่างจัง มือเขาก็ไล่แตะสะเปะสะปะไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งก่อนจะลงไปที่ขอบชั้นใน เขาทั้งท่าเกี่ยวมันไว้ในมือ

 

หมับ

 

ฉันตะปบมือปลาหมึกไว้แน่น ก่อนจะผละจูบพูดชิดริมฝีปากเขา “เดี๋ยวสิ”

“ทำไมล่ะมายา ดูสิ เธอทำเครื่องผมร้อนแล้วรู้ไหม” เขาพูดเสียงแหบหร่า กลางกายเพิ่มแรงบดขยี้ลงมา ตาคมปรือฉ่ำบอกอารมณ์

แบบนี้แสดงว่าเขามีอารมณ์แล้วสินะ ถ้างั้น…

“คือว่า ปืนช่วยถอดก่อนได้ไหมคะ มายาอาย ขอยาถอดที่หลังได้ไหม นะ ยาขอร้องจริง ๆ นะคะปืน” ฉันพูดไพเราะกับเขา พยายามข่มใจมองเขาให้เต็มสองตา เราสองสบตากันนิ่งอย่างที่ฉันไม่เคยมองเขามาก่อน จู่ ๆ ตาคมนั้นก็วาวแสงระยิบระยับเป็นประกาย

“เธอรู้ไหมมายา เวลาเธอพูดจาหวาน ๆ ออดอ้อนแบบนี้ แล้วใช้สายตาคู่สวยมองผมชัด ๆ ให้เต็มสองตาอย่างที่ไม่เคยทำและมองใคร เธอตอนนี้น่ารักมาก ๆ เลยรู้ไหม เห็นเธอแบบนี้แล้วผมอยากจะเก็บเธอมาเลี้ยงดูไว้ซะเองเลยจริง ๆ” เขาลูบแก้มนวลฉันราวกับเอ็นดู ฉันฉีกยิ้มหวานให้เขา

“เอาสิคะปืน เลี้ยงดูมายาเลย เลี้ยงไปตลอดได้ยิ่งดี แต่ว่าตอนนี้ถอดก่อนเถอะค่ะ ปืนทำมายาเครื่องร้อนตามจนอยากได้ขอปืนใจจะขาดแล้ว” ตากลมมองเขาอย่างหวานเยิ้มยั่วยวน ปากอิ่มบรรจงพูดจาลื่นหูน่าฟังให้เขาหลงไหล

ใช่ แบบนี้แหละ ดัดจริตเข้าไปมายา แกต้องมีมัน…

“เธอน่ารักจังมายา น่ารักสุด ๆ เลย จุ๊บ” เขาเอ่ยชมแล้วก้มลงจูบฉันอีกครั้งราวกับให้รางวัล

ร่างหนาผละออกแล้วชันตัวขึ้นนั่งคุกเข่าคร่อมขาฉัน ฉันมองมือเขาที่แตะเข้าที่หัวเข็มขัดก่อนจะเริ่มปลดมัน

ตอนนี้แล้วสินะ ตอนนี้แล้วมายา…

 

ตึก ตึก ตึก…

 

หัวใจเต้นระส่ำรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ ฉันรู้สึกกลัวร้อนลนกับแผนการ ไม่กี่อึดใจแล้วมายาที่เขาจะปล่อยน้องชายออกมา

แต่ว่าตอนนี้…

 

โอ้ว พระเจ้าช่วย…!!

 

ตากลมฉันเบิกโพลงขึ้นอีกครั้ง ฉันตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ไอ้บ้าเอ้ย แล้วนั่นมันขาที่สามของเขารึไงว่ะ ทำไมมันถึงได้ใหญ่โตน่ากลัวอะไรแบบนั้น

บ้าแล้ว บ้าแล้ว แบบนี้เค้าเรียกว่าพิการแล้ว ไม่ได้แล้วมายา แกต้องทำ ถ้าแกไม่ทำตอนนี้แกต้องโดนมันเอาเข้าไปในตัวข่มขืนแกตรงนี้แน่ ๆ เลย

 

เอาวะมายา สู้ตาย…

 

ฉันหลับตาลงอีกครั้งหายใจเข้าออกลึก ๆ แรง ๆ อย่างตั้งสติ โอกาศมีเพียงแค่ครั้งเดียว พลาดคือฉันจบ

“มายาจ๋า น้องปืนน้อยมาหามายาคนสวยแว้ววว~” เขาเปลือยท่อนล่าง อ้าแขนเตรียมพุ่งตัวเข้ามากอดฉัน

 

ตอนนี้แหละมายา...

 

ฮึบ

 

ผัวะ…!!

 

ฉันหยัดร่างพร้อมแทงเข่าขึ้นใส่ลูกอัณฑะใบแฝดเต็มแรง

“โอ้ยยย!! แคก แคก แคก”

ได้ผล... เขาร้องลั่น งอตัวเป็นกุ้งล้มลงไปกองสำลักข้างฉัน

พอเห็นเขาแบบนี้ฉันรีบลุกขึ้นทันควัน ดึงชุดขึ้นใส่แล้วหยิบกระเป๋าติดมือให้ไว ฉันมองซ้ายมองขวา ตั้งท่าเตรียมจะวิ่งหนีเขาแบบไม่คิดชีวิต

“โอ้ยยย มายา ผมเจ็บเธอช่วยผมก่อน อย่าเพิ่งไป”เรียงร้องโหยหวน ฉันหันไปมองด้วยความสมเพชเวทนา ไอ้อุบาทว์นั่นนอนร้องโอดโอยมือกุมเป้า เขานิ่วหน้าเหยเกหายหล่อไปเลย

แหม ฉันล่ะอยากให้สาว ๆ Fc ของเขามาเห็นสภาพทุเรศ ๆ ของเขาตอนนี้ดีจริง ๆ แต่ว่าเมื่อกี้นี้เขาร้องขอความช่วยเหลือจากคนอย่างฉันหรอ…?

ได้สิ ได้อยู่แล้ว การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์คืองานถนัดของฉันเลย มันก็เหมือนกับงานถนัดของเขาที่ชอบทำสาว ๆ ร้องลั่นไม่เป็นภาษามนุษย์เหมือนกัน

ฉันสะบัดคอและข้อเข่าบริหารร่างกายเตรียมเข้าช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างเขาทันที คือว่าผู้ประสบภัยค่อนข้างตัวใหญ่น่ะ ฉันคงต้องใช้แรงเพิ่ง คิดว่านิดนึง

ถ้างั้นก็เริ่มเลยจ๊ะปืนจ๋า มายามาช่วยเหลือแว้วววว~

 

ผัวะ ผัวะ ผัวะ!!

 

“โอ้ย โอ้ยยย เจ็บ ผมเจ็บบ!!” ฉันเตะเข้าที่สีข้างเขาเต็มแรง ปากก็ยังร้องตะโกนด่าเขาไปหลายคำ ก็มันเจ็บใจนิที่เมื่อกี้ผู้ประสบภัยกระทำรุนแรงกับฉันก่อนทำไม

“ผัวะ ผัวะ หนอยย ถ้าอยากนักทำไมนายไม่ไปสีกับเสาไฟฟ้าล่ะไอ้ปืน ไอ้ผู้ชายหน้าหม้อปัญญาอ่อนสมองมีแต่เรื่องต่ำตม อ้อ แล้วที่เมื่อกี้นายบอกว่าฉันคือของเล่นดับตัณหาความต้องการสำหรับนาย ฉันว่านายคงจะฝันกลางวันไปนะไอ้ปืน แล้วต่อให้โลกใบนี้จะมีเพียงฉันกับแกเหลือรอดอยู่เพียงลำพังแค่สองคน แล้วฉันจำเป็นต้องขยายเผ่าพันธุ์เพิ่มจำนวนมนุษย์มีอารมณ์ขึ้นมาจริง ๆ ฉันจะไปสไลเดอร์ลงจากสันเขื่อนให้เสร็จ ๆ หมดอารมณ์กันไป จากนั้นก็จะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายในเขื่อนนั้นหนีนายไปเลย ฉันจะยอมให้โลกสวยงามใบนี้ต้องอวสานสูญพันธุ์ถ้าต้องฟีเจอริ่งเข้าพระเข้านางกันกับนาย ไอ้ปืนไอ้ผู้ชายชั่วร้ายอุบาทว์นิสัยไม่ดี”

 

ผัวะ ผัวะ!!

 

แฮก แฮก…” ฉันหอบหายใจตัวโยน มันเหนื่อยจาการช่วยเหลือผู้ประสบภัย ช่วยเสร็จก็ผละออกหันหลังวิ่งหนีไอ้มนุษย์ต่ำตมทันที

ไม่อยู่แล้วจ๊ะปืนจ๋า มายาไปอยู่แว้ววว…

สองเท้าออกวิ่ง ฉันพยายามวิ่งไปเรื่อย ๆ จนเห็นแสงสว่างของทางออกอยู่ไม่ไกล ตอนนี้จู่ ๆ ก็นึกขอบคุณพระเจ้าที่ประทานมันสมองอันชาญฉลาดมาให้

“ยา แกหายไปไหนมา” หมอนอิงที่รออยู่แถวปากทางทักฉันที่วิ่งหน้าตื่นออกมา

รอดแล้ว รอดแล้ว มายาแกรอดจากมันแล้ว…

 

หมับ

 

ฉันตะปบเข้าที่ข้อมือหมอนอิงแล้วพาเธอวิ่งต่อ “กลับบ้านกันหมอนอิง ยาอยากกลับบ้านแล้ว”

“เฮ้ยมายา จะรีบวิ่งไปไหน แล้วนี่ยาหายไปไหนมา”

“ไปเดินเล่นในเขาวงกตมา แต่ว่ารีบกลับกันเถอะ ป่านนี้พี่แทนมารอรับแล้ว” ฉันตะโกนบอกเธอพร้อมพาเธอวิ่งตรงไปที่ถนน รถยนต์คันหรูที่คุ้นเคยจอดรอฉันอยู่ตรงนั้น

จบแล้วสักทีสินะ ค่ำคืนอำลาและความทรงจำสุดท้ายสุดแสนจะเฮงซวยในสมัยเรียน ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเรื่องราวที่ฉันไม่อยากจะจดจำมันอีกเลยไปตลอดชีวิต

แต่ว่านายนั่นน่ะ หลังจากจบคืนนี้ไป เขาคงจะจดจำค่ำคืนอำลาอันแสนเร่าร้อนจนมอดไหม้ของสองเราจนขึ้นใจได้แน่นอน เขาจะต้องจดจำมันได้แน่ ๆ เผลอจะจำไปจนวันตายได้เลยฉันรับประกัน

 

 

…………………………

Written by HelleN

ความคิดเห็น