ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

3. อีหนูของฉัน

ชื่อตอน : 3. อีหนูของฉัน

คำค้น : พิษรัก (มาเฟีย)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2563 07:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3. อีหนูของฉัน
แบบอักษร

"แมวบ้านมึงดิ ออกไปนะไม่งั้นกูจะแจ้งตำรวจ" ไอ้กายตะคอกใส่คุณแชมป์แล้วเดินถอยหลังมานิดหน่อยเพื่อเว้นระยะห่าง คนแถวนี้คงคิดว่าเราทะเลาะกันกันไปแล้วมั้งไอ้กายตะคอกใส่หน้าลั่นแบบนี้อ่ะ

"......."

"แล้วนี่มาตามเพื่อนกูถึงที่ แล้วรู้ได้ไงว่าไอ้ฮาร์ทอยู่นี่อ่ะเป็นโรคจิตรึไงวะ" เออนั่นดิรู้หอผมได้ไงวะ มาเฟียนี่อยากรู้อะไรก็ต้องรู้ทุกอย่างเลยเหรอมันหาง่ายขนาดนั้นเลยรึไง

"ไอ้กายพอได้แล้ว" ไอ้กายยอมถอยออกมาโดยที่สีหน้าไม่สบอารณ์เลยแม้แต่น้อย ส่วนคุณแชมป์ก็ดูไม่ทุกร้อนอะไรทั้งนั้น เห้ออ ให้มันได้งี้ดิวะ

"........"

"เอ่อ คุณแชมป์ฮะ....คือคุณกลับไปเถอะฮะ ผมขอลาออกแล้ว" ผมคุยกับคุณแชมป์แต่สายตาผมหันไปมองรถตู้ที่คุณแชมป์น่าจะขับมา มันคุ้นตาแปลกๆ

"ผมบอกนายให้คุณได้ครับ แต่ถ้านายไม่ยอมก็คือไม่ยอม ถ้าคุณไม่ยอมไปกับผมตอนนี้มันอาจจะวุ่นวายไปมากกว่านี้นะครับ" จะวุ่นวายอะไรนักหนาแค่ผมลาออกแค่คนเดียวเนี่ยนะ มันใหญ่โตนักรึไงเนี่ยแค่พนักงานคนนึงลาออกชีวิตของมาเฟียมันจะพังขึ้นมารึไงไม่เข้าใจเลย

"ผมตัดสินใจไปแล้วฮะ และผมกำลังจะไปสมัครงานใหม่"

"ไปกับผมเถอะครับคุณฮาร์ท ถ้านายมาตามเองคุณเองนั่นแหละจะเดือดร้อน"

"เดือนร้อนบ้าอะไร เรื่องแบบนี้พวกคุณไม่มีสิทธิมาบังคับนะ" ไอ้กายก็เหลืออดอีกครั้งเพราะยืนฟังเรื่องไร้เหตุผลมาสักพัก

"ไอ้กาย เดี๋ยวกูคุยเอง" แล้วไอ้กายก็เงียบกดอารณ์เดือดเอาไว้พายในใจก่อนจะเดินไปรอในรถ

"ผมจะเดือดร้อนได้ยังไงในเมื่อผมไม่ได้ทำอะไรผิด และผมก็ไม่ได้ทำอะไรให้ฝั่งคุณอสูรต้องวุ่นวายอะไรด้วยแค่ผมลาออกแค่คนเดียวเอง พนักงานของคุณอสูรก็ตั้งเยอะนี่ฮะ ขาดผมไปคนเดียวมันจะเสียหายขนาดนั้นเลยรึไงฮะ"

"......."

"ผมขอโทษแทนเพื่อนของผมด้วยนะฮะที่พูดจาไม่ดีใส่ งั้นผมขอตัวก่อนสวัสดีฮะ" ผมพูดยาวเหยียดก่อนจะพนมมือไหว้ลาคุณแชมป์คุณแชมป์รับไหว้อย่างไม่ถือโทษอะไรส่วนผมก็เดินมาขึ้นรถเพื่อจะไปหางานใหม่ต่อ

"ไอ้มาเฟียบ้านั่นมันเป็นบ้าอะไรวะ แค่มึงจะลาออกต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรอ"

".............."

"หรือมึงมีอะไรปิดบังกู"

"ม...ไม่มีห่าไรทั้งนั้นแหละ ไปได้แล้ว" จะให้ผมบอกมันว่าผมจูบกับคุณอสูรตั้งแต่วันแรกที่เจอกันหรอ ผมไม่ได้สนผู้ชายสักหน่อยแต่แปลกตรงที่ว่าผมรู้สึกดีมากตอนที่จูบกับเขา

"เออๆ สั่งเป็นแม่เลยเวร" หลังจากนั้นเราก็มุ่งหน้ามาที่ทำงานใหม่ที่ผมกับไอ้กายตั้งใจไว้ว่าจะมาสมัครงาน

"มึง กูว่ามันแปลกๆจริงๆนะเว้ย"

"เรื่อง?" ผมทำหน้าสงสัยว่ามันพูดถึงเรื่องอะไร

"ก็เรื่องไอ้มาเฟียไรนั่นอ่ะ กูว่ามันแปลกๆมึงไม่คิดเหมือนกูเลยหรอ"

"ไม่รู้!!" พูดถึงเขาละผมหงุดหงิดลืมๆไปไม่ได้รึไง ต่อไปนี้เขาก็คงไม่มายุ่งวุ่นวายกับผมแล้วมั้งเพราะผมก็บอกไปเด็ดขาดแล้วนี่ว่าจะลาออกจะไม่ไปอีก

"มึง!!.. เขาตามมึง ตื้อมึงจนเกินคนเป็นนายกับลูกจ้างแล้วนะเว้ย" ผมหันไปมองไอ้กายพูดอย่างไม่เข้าใจ ก็จริงอยู่ว่าผมกับเขาเคยจูบกันแต่ก็แค่เผลอแค่อารมณ์ชั่ววูบอ่ะ มั้งนะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยหรือเขาโกรธผมที่ไปขัดขวางความสุขตอนที่กำลังกินเหยื่อตอนนั้นรึป่าววะ โอ้ยยยย คิดแล้วทำไมต้องหงุดหงิดก็ไม่รู้

"หรือว่าเขาจะชอบมึงวะ"

"กูเป็นผู้ชายมั้ยหล่ะ แถม.....ท้องได้ ใครจะเอาคนอย่างกู" ใช่ครับผมมีมดลูก ผมรู้เมื่อตอนที่ผมไม่สบายมากๆจนเข้าโรงพยาบาลเมื่อผมอายุ14 หมอต้องตรวจร่างกายและตรวจเลือดก็เลยรู้ พูดแล้วหดหู่ชิบหายเลยผม เป็นผู้ชายนะทำไมต้องมีมดลูกหน้าตาก็เหมือนผู้หญิง พ่อแม่ก็ไม่มี บ้านก็ไม่รวยไม่มีดีอะไรเลยเห้อออชีวิต แต่เมื่อไอ้กายได้ฟังคำที่ผมพูดไปมันก็ไม่พูดอะไรอีกจนถึงร้าน

"ถึงละ ตามมา" ไอ้กายบอกผมก่อนจะเดินนำผมไปในร้าน อย่างกะรู้จักเจ้าของร้านอย่างงั้นแหละ ผมพึมพัมในใจแต่ก็เดินตามมันไปติดๆในร้ายคนเยอะอยู่พอสมควรท่าจะขายดีแฮะ

"สวัสดีครับพี่โม่ พี่อาร์มไปไหนอ่ะ"

"กูอยู่นี่ โหล่หัวมาแล้วรึไง" คนชื่อโม่ดูเป็นคนนิ่งๆสูงประมาณ176-177ได้มั้งสูงกว่าผมไม่เท่าไหร่หน้าตาออกหวานๆ ส่วนคนชื่ออาร์มหล่อเข้มสูงราวๆ183ได้มั้ง หล่อแบบหล่ออะไม่รู้จะพูดไงไม่แปลกทำไมลูกค้าเยอะ

"นี่ มึงรู้จักพวกเขาอ่อ" ผมถามด้วยสีหน้างง ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทจะรู้จักคนหล่อๆแบบนี้กับเขาด้วย

"เออ รู้จัก พ่อพี่อาร์มเป็นเพื่อนสนิทของพ่อกูเอง พี่อาร์มกับพี่โม่เป็นหุ้นส่วนกัน"

"อ่อ"

"เอ่อ ผมชื่อ...."

"ชื่อฮาร์ทใช่ปะ ไอ้กายมาโม้ให้ฟังบ่อยๆ" ห้ะไอ้กายเนี่ยนะ มันคงไม่ได้เม้าเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกนะไม่งั้นผมฆ่ามันแน่ ไม่ว่าเปล่าผมหันไปมองหน้ามันอย่างคาดโทษ

"กูเปล่าเอาเรื่องมึงมานินทานะ กูเอารูปมึงให้พี่เขาดูเฉยๆว่ากูมีเพื่อนสวย" ผมหันหน้ากลับแล้วไม่พูดอะไร ก็มันเป็นอย่างที่มันพูดนี่ครับ ผมไม่ได้หลงตัวเองหรือภูมิใจอะไรหรอกนะ แค่มันเป็นความจริงนี่นาไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เห้อออ

"ก็สวยจริงๆนั่นแหละ" เมื่อพี่อาร์มพูดงั้นไม่รู้ทำไมผมรู้สึกเขินๆ ไม่ได้เขินเพราะเขาเป็นคนชมหรอกไม่ได้ชอบหรืออะไร แต่มันเขินๆอ่ะบอกไม่ถูกเหมือนกัน

"น้อยๆหน่อยตาแก่ นี่เพื่อนรักผมเลยนะ"

"แล้ว น้องเขาเป็นเมียมึงรึไงถึงพูดอะไรไม่ได้"

"ทำเมียได้ทำไปละ แต่มันเป็นเพื่อน....เพี๊ยย!! โอ้ยย" ผมตีที่แขนมันสุดแรงไปหนึ่งที ไอ้เพื่อนเวรนี่ปากน่ายัดส้วมจริงๆ แต่เมื่อผมหันกลับไปก็เห็นพี่โม่ยืนมองพี่อาร์มอยู่นัยตาดูเศร้าๆแปลกๆ เขาทะเลาะกันรึป่าววะพวกผมคุยเล่นกันอย่างสนุกปากแต่เขาไม่พูดอะไรเลยได้แต่มองพี่อาร์มอยู่อย่างงั้น

"สมควร แล้วนี่จะมาทำงานใช่ปะ"

"ถั่วต้ม เพื่อนผมมันตกงานอ่ะผมเลยพามาสมัครที่นี่"

"อือ เริ่มงานได้วันไหน?" ถ้าเริ่มงานพรุ่งนีเลยได้ปะวะ ผมยอมรับนะว่าผมร้อนเงินจริงๆ

"ไง มึงจะทำวันไหน ส่วนกูยังไงก็ได้ไม่รีบ"

"เริ่มทำพรุ่งนี้เลยได้มั้ยฮะพี่อาร์ม"

"ตามนั้น พรุ่งนี้ใส่อะไรมาก็ได้แบบสบายๆ"

"งั้นผมใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงบ็อกเซอร์รองเท้าแตะช้างดาวมาได้ปะ" ไอ้กายนี่บ้ารึป่าว ใส่มาลูกค้าได้หายกันหมดพอดีทำห่าไรปัญญาอ่อนอยู่เลื่อย

"ใส่ให้ร้านกูเจ้งรึไงไอ้ชิบหาย"

"ห้าาาาๆๆๆๆ ผมแค่พูดเล่นเองโถ่" พี่อาร์มด่าไปขนาดนั้นยังมีหน้ามาขำใส่เขาอีก เห้อออเพื่อนนะเพื่อน

"พี่อาร์มฮะ ผมขอเบอร์หน่อยได้มั้ยฮะ" ที่ขอไม่ได้เพราะจะจีบพี่อาร์มแต่อย่างใด ผมขอเบอร์เขาเพราะเวลามีอะไรฉุกเฉินผมจะได้ติดต่อเขาได้ง่ายๆ

"เอาโทรศัพท์มาสิ" พี่อาร์มก็ไม่ได้ว่าอะไร ผมเลยหยิบโทรสัพท์ในกระเป๋ากางกางขึ้นมา เออผมเกือบลืมไปว่าโทรศัพท์ผมปิดเครื่องอยู่ผมเลยเอามาเปิดเครื่อง เมื่อเปิดเครื่องเสร็จข้อความการโทรก็เด้งขึ้นมาทันทีว่ามีสายที่ผมไม่ได้รับหกสิบกว่าสาย จะโทรจิกทำไมนักหนาเนี่ยไม่ต้องสงสัยหรอกครับว่าใครโทรมาก็คุณอสูรนั่นแหละครับ หลังจากนั้นผมก็ปัดข้อความทิ้งแล้วปลดล็อคหน้าจอเข้าไปที่การเพิ่มเบอร์แล้วยื่นให้พี่อาร์ม

"หน้านิ่วเชียวนะ" ผมยิ้มแห้งให้พี่อาร์มอ่อนๆแล้วเหลือบมองพี่โม่ที่ยืนเช็ดแก้วอยู่หลังเคาเตอร์ เมื่อพี่โม่เห็นว่าผมมองอยู่ผมเลยเลยยิ้มให้เขานิดหน่อยส่วนเขาก็ยิ้มให้ผมกลับและยืนเช็ดแก้วต่อโดยที่ไม่พูดอะไร แต่ตอนนี้ผมรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาแล้วดิห้องน้ำอยู่ทางไหนเนี่ย

"พี่อาร์มฮะ ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอฮะ"

"เดินตรงไปเลยห้องน้ำอยู่ซ้ายมือ"

"ฮะ โทรศัพท์ฝากไว้ที่ไอ้กายก่อนก็ได้ฮะ" พี่อาร์มชี้ไปทางที่เข้าห้องน้ำให้ผม ก่อนที่ผมจะวิ่งแจ้นมาเข้าห้องน้ำอย่างไว

.

.

Rrrrr Rrrrr Rrrrr

เสียงโทรศัพท์ของฮาร์ทดังขึ้น โดยมีชื่อขึ้นหล่าว่าคุณอสรูซึ่งทำให้กายรู้ทันทีว่าโทรมาทำไม

"พี่ พี่อาร์ม"

"ช่วยคุยกับไอ้โรคจิตนี่หน่อยดิ ตื้อไอ้ฮาร์ทไม่เลิกเลย"

"แฟนน้องเขาหรอ"

"เปล่า เจ้านายที่ทำงานเก่ามันอ่ะไม่รู้ไอ้ฮาร์ทไปทำเสน่ห์ใส่เอาตอนไหนถึงได้จิกเป็นไก่ขนาดนี้"

"ชื่อคุ้นๆนะ"

"ก็คุณอสูรไง ที่เป็นมาเฟียอ่ะอย่างโหดเลย พี่ก้บอกไปว่าฮาร์ททำงานกับพี่แล้วไรเงี่ย" ที่กายไว้ใจพี่อาร์มเพราะว่าพี่อาร์มเคยเรียนช่างมาพวกก็ไม่ใช่ว่าจะน้อย ที่เขาหันมาทำร้านคาเฟ่เพราะเบื่อไม่มีอะไรทำเบื่อกับการทะเลาะกับอริ

"ร้านกูจะไม่เจ้งเอารึไง"

"เออนา รับๆไปเหอะเปิดลำโพงด้วย"

"ติ๊ด...สวัสดีครับ"

"ใคร?"

"ผมเป็นเจ้านายฮาร์ทครับ" แค่คำถามสั้นๆก็ทำเอากายขนลุกขนพองแล้ว ขืนทำให้โกรธนี่ร่างกระจายชัวร์

"ไล่ฮาร์ทออกซะ"

"ทำไมผมต้องทำตามคุณด้วย"

"อย่ายุ่งกับคนของกู" คนของกู คำนี้ทำให้กายรู้สึกมึนงงว่าเพื่อนรักของเขาไปเป็นคนของคุณอสูรตอนไหน หรือมีอะไรที่กายยังไม่รู้จากปากของฮาร์ท

"แล้วถ้าผมจะยุ่ง"

"เดี๋ยวมึงเจอกู อีกสามนาทีมึงเตรียมตัวไว้เลย ติ๊ด..." พี่อาร์มไม่ทันได้พูดอะไรกลับไปปลายสายก็กดวางไปเสียก่อน เชี่ยยเขาจะมาบุกร้านเหรอ ตาย ตายแน่ๆรู้งี้ไม่รับยังจะดีกว่า

.

.

เมื่อผมทำธุระเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ทำไมสีหน้าไอ้กายกับพี่อาร์มมันดูแปลกๆวะ เครียดอะไรกันเนี่ย

"เป็นไรวะกาย"

"ฮาร์ทมึงเป็นของเสี่ยอสูรต้องแต่ตอนไหนวะ"

"เป็นห่าอะไรหล่ะเวร มึงพูดห่าไรเนี่ย"

"กลับกันไปก่อนเลย เดี๋ยวจะแย่เอา" เอ้า จู่ๆพี่อาร์มก็บอกให้กลับ คืออะไรวะงงเกิดอะไรขึ้นระเบิดลงหรอแล้วไอ้กายก็จูงมือผมวิ่งออกมาหน้าร้านเพื่อจะขึ้นรถ

"ระเบิดจะลงรึไง เป็นอะไรกันเนี่ยบอกกูหน่อย" ก่อนจะขึ้นรถผมก็ถามไอ้กายว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องทำตัวร้อนรนแบบนี้

"ไอ้คุณเสี่ยอสูรมึงนั่นแหละ เขาจะมาบุกร้านแล้วเนี่น เร็วรีบไปขึ้นรถ" ห้ะ เขารู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่แล้วจะมาบุกทำไม อะไรงง

บึ้นนน บึ้นนน

แล้วก็มีรถแรมโบสีดำเข้ามาจอดหน้าร้าน พร้อมกับรถตู้สีดำอีกหนึ่งคัน เมื่อรถจอดสนิทคุณอสูรก็ก้าวเท้าลงมาจากรถแรมโบออร่าฟุ้งไปทั่วความหล่อของเขากินขาดทุกเม็ดท่ามกลางผู้คนที่เดินไปมารอบๆร้านและคนในร้านก็มองมาทางพวกผมและคุณอสูรอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

"ฮาร์ทขึ้นรถ" ผมเอาแต่ยืนมองความหล่อระดับสี่มิติของคุณอสูรอยู่จนผมไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมแล้ว

"อ เอ่อ ทำไมผมต้องไปกับคุณ"

"ฉันบอกให้ขึ้นรถไปกับฉันซะ!!! ไม่งั้นร้านนี้ฉันจะสั่งปิดอยากลองดูมั้ยว่าฉันทำได้รึป่าว" คำแรกเขาตะโกนใส่ผมดังลั่นจนผมสะดุ้งกลัว ส่วนไอ้กายกลายร่างเป็นหินไปแล้ว เขาตะโกนลั่นโดยที่ไม่สนสายตาใครเลยด้วยซ้ำเขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย

"อย่ามายุ่งกับฮาร์ท" เสียงพี่อาร์มก็ดังขึ้นมาทางด้านหลังผม ผมเหมือนเจอเทวดาก็ตอนนี้แหละ และคุณอสูรก็เดินเข้ามาใกล้พี่อาร์มถึงแม้พี่อาร์มจะเตี้ยกว่าแต่ดูจะไม่ยอมอยู่เหมือนกัน ต่างคนต่างสบตากันอย่างฟาดฟันไม่มีลดละ

"ฟึบ แกร็กก....อย่ามายุ่งกับอีหนูของฉัน ถ้าอยากมีจุดยืน" คุณอสูรเข้าไปประชิดตัวพี่อาร์มแล้วดึงชายเสื้อเหมือนจะต่อยแต่เปล่า คุณอสูรจับปืนจ่อคางพร้อมยิงพี่อาร์มทิ้งโดยที่เขาหลบๆปืนไม่ให้คนอื่นเห็นมากนัก สายตาคุณอสูรบ่งบอกว่าเขาทำจริง สายตาเย็นชานั่นแทบเสกคนเป็นน้ำแข็งได้ในพริบตา แต่ตอนที่คุณอสูรพูดพับพี่อาร์มผมไม่รู้หรอกว่าเขาพูดอะไรเพราะคุณ​อสูร​พูดเบาเพื่อให้พี่อาร์มได้ยินคนเดียวถึงได้ยินก็ฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร คนรอบข้างที่เดินไปวนมาก็โดนการ์ดไล่และคนในร้านก็มีการ์ดคอยคุมคงกลัวมีคนแอบถ่ายคลิปนายของตน

"คุณอสูร คุณจะทำอะไร" ผมเดินไปแกะมือคุณอสูรออก กว่าจะแกะได้มือผมเกือบล็อคแหนะเอาแรงมาจากไหนนักหนานะ

"ไปขึ้นรถฉันเดี๋ยวนี้ อย่าให้พูดซ้ำไม่งั้นฉันจะพังร้านนี้ซะ" เอาไงดี ทำไมไม่มีทางเลือกดีๆให้ผมเลยในใจผมตอนนี้กลัวไปหมด เขาจะเอาผมไปขายผมเหรอ เขาจะเอาผมไปฆ่ารึเปล่า

"ค....คุณจะทำอะไรผม อ...อย่าทำอะไรผมเลย"

"ฉันไม่ทำอะไรเธอ ขึ้นรถซะ"

"อย่ามายุ่งกับเพื่อนผมนะ" ไอ้กายเห็นว่าผมกำลังจะเดินไปขึ้นรถมันก็ตะโกนห้าม พร้อมกับจะเดินมาหาผม

"แชมป์"

"ครับนาย"

"อย่าเข้ามานะไอ้ยักษ์ไอ้ชั่ว เห้ยยย ปล่อยกู" แล้วไอ้กายก็โดนคุณแชมป์ลากเข้าไปในรถของมันไม่ให้มันลงมาจากรถอีก

"ฉันจะแจ้งตำรวจ" พี่อาร์มพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

"ก็แจ้งสิถามเขาด้วยนะว่ารู้จักฉันรึป่าว ถ้าคิดว่าเอาฉันลงให้แบกทั้งสน.มาเลย" เขามีอำนาจขนาดนั้นเลยเหรอ เอาไงดีใช้จังหวะตอนเขาเผลอแล้ววิ่งดีมั้ย แล้วถ้าเขายิงสวนมาหล่ะจะหลบได้ไงอ่ะ โอ้ยยยยยย

"อ้ะะ นี่คุณ...ปล่อยนะ" จู่ๆเขาก็อุ้มผมในท่าเจ้าสาว แล้วพาผมขึ้นรถแรมโบกินีคันหรูของเขาก่อนที่จะรัดเข็มขัดนิรภัยให้ผม ไม่ฟังคำขัดขืนผมแม้แต่น้อยส่วนตัวเขาก็เดินมาขึ้นรถฝั่งคนขับ เขาออกตัวอย่างไวระหว่างทางผมไม่พูดไม่คุยอะไรกับเขาเลย จนภาพเขากับผู้ชายหน้าหวานคนนั้นเข้ามาในหัวผมอีกครั้ง มันทำให้ผมรู้สึกเศร้าแปลกๆ จนมาถึงบ้านของเขา เชี่ยยยยยยยยย นี่บ้านหรือวังวะเนี่ยใหญ่โคตร

"ลงมา" เมื่อถึงที่จอดรถก็มีการ์ดมาเปิดประตูให้ แต่ผมกลับไม่กล้าลงผมกลัวไปหมดเขาพาผมมาที่นี่ทำไมกัน

"ได้" เขาเดินอ้อมมาฝั่งผมและอุ้มผมพาดบ่าดดยไม่มีอาการหนักเลยแม้แต่น้อย เขายกผมเหมือนถือกระดาษหนึ่งแผ่นเขาเป็นคนรึเปล่าเนี่ย

"คุณจะพาผมไปไหน ปล่อย ฮึก ฮึก ปล่อยผม" เมื่อเขาได้ยินผมร้องไห้ เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อโดยไม่ฟังอะไรผมทั้งนั้น ผมกลัวจนอั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว

"ยินดีต้อนรับกลับครับนาย" เมื่อมาถึงหน้าบ้านหลังโตนี้ก็มีการ์ดยืนเรียงแถวคอยต้อนรับ แต่เขากลับไม่สนใจอะไรเขาก็เดินอุ้มผมมาชั้นสองเข้ามาในห้องนอนห้องหนึ่งมันหรูหรามากห้องโทนสีดำน้ำตาลเข้ม

"ปึก อึก.....พาผมมาทำไม ฮึก ปล่อยผมไปเถอะ" เขาโยนผมไปบนที่นอนขนาดคิงไซต์ที่นุ่มๆของเขา แต่ก็ทำผมจุกนิดๆก่อนที่ผมจะอ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไป ตอนที่ผมตัดสินใจมากับเขาเพราะคิดว่าเขาพาผมไปที่ผับของเขาเพื่อให้ผมกลับไปทำงานแต่นี่คืออะไร ถ้าให้ผมกลับไปทำงานอีกครั้งผมกลับไปทำก็ได้เพื่อแรกกับร้านของพี่อาร์ม

"เงียบซะ"

"ผมกลับไปทำงานที่ผับกับคุณก็ได้ แต่..ฮึก ปล่อยผมไปเถอะฮะ" เขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น และเขาก็เริ่มถอดเสื้อออกนี่มันหมายความว่าไง เขาจะทำอะไรผม

 

 

 

 

 

ปะป๋า จะทำอะไรน้องเนี่ยน้องร้องไห้แล้วนะ

***ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ พึ่งหัดแต่งดีไม่ดียังไงบอกไรท์ด้วยนะคะทุกคน***

1เม้น1ล้านกำลังใจ /คอมเม้นให้ด้วยนะคะทุกคน

ผิดพลาดประการใดขอโทษด้วยนะคะ

ความคิดเห็น