ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 15

ชื่อตอน : แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2563 02:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 15
แบบอักษร

 

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 15 

 

Ron’ S 

 

“ท่านประธานคะ เด็กคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?”

 

รอนเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ สาวที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่เดือนเพียงเพราะงานของเรย์โญ่มีมากเกินไปถึงได้จ้างเลขาฯ เพิ่มเพื่อแบ่งเบาภาระ เลขาฯ สาวเอ่ยถามรอนขณะที่รอลิฟต์พร้อมกับเธอ

 

เด็กคนนั้น...เหรอ?”

“อ้ะ! ขออภัยค่ะ...หมายถึงคุณผู้ชายที่อยู่ในห้องกับท่านน่ะค่ะ”

“หัวข้อการประชุม”

“คะ?”

“เธอควรสนใจแค่เรื่องการประชุมที่จะถึงนี้”

“อ่ะ…คือ..”

“อย่าสอดเรื่องเจ้านายให้มาก”  

“…ค่ะท่าน”

รอนสบตากับเลขาฯ สาวเอ่ยตำหนิเสียงเรียบแค่เหตุใดหล่อนถึงได้หน้าแดงแทนที่จะหน้าเสียกับคำตำหนิของรอน

เหอะ…คงเป็นผู้หญิงประเภทนั้น 

รอนคิดในใจ

นิ้วเรียวแต่งแต้มด้วยสีแดงสดบนเล็บสะดุดตาเปิดแฟ้มสีดำที่เจ้าตัวพกพาและเริ่มอ่านข้อมูลในเอกสารให้รอนฟังขณะที่กำลังเดินเข้าห้องประชุม

 

“ก็มีเท่านี้ค่ะท่าน….เอ่อ...คือว่าถ้าท่านรู้จักคุณคนนั้น แพรวว่าเขานิสัยไม่ค่อยดีเลยนะคะ เกาะแกะท่านประธานอยู่นั่น ทั้งๆ ที่ท่านมีประชุมด่วนเพราะคุณคนนั้นมัวแต่ถ่วงเวลาท่าน อาจทำให้ท่านเข้าประชุมสายและอาจเสียเครดิตด้วย...แถมยังมองแพรวแบบจิกๆ อีกค่ะ นิสัยไม่ดีเลยนะคะแบบนี้ท่านประธานอย่าพา--”

“กลับไป”  

“คะ!? แต่ท่านต้องมีแพรว--”

 

รอนคว้าแฟ้มสีดำในมือของเธอมาถือไว้กับตัวเองแล้วก้าวเข้าในห้องประชุมพลางปิดประตูไม่สนใจเลขาฯ สาวที่ตามมาด้วย แต่เธอกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง เปิดประตูและก้าวเข้ามาหารอนอย่างกระฉับกระเฉง ริมฝีปากสีแดงสดขบเม้มเบาๆ เปร่งเสียงหวานบาดหู รอนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายในหัวก็นึกตำหนิเอริคที่ใช้ให้มันหาเลขาฯ มาให้ รู้งี้สั่งเรย์โญ่ยังจะดีกว่า

 

“หรือว่าที่ท่านไม่ให้แพรวเข้าประชุมเพราะว่า...จะให้ไปจัดการกับเด็กนั่นเหรอค่ะ? คิก..แพรวจะกำจัดปลิงที่กำลังเกาะท่านอยู่ออกไปเองค่ะ”

 

ร่างระหงเบียดชิดกับร่างของรอน เนินอกบกเบียดกับอกแกร่ง นิ้วเรียวเกลี่ยที่ต้นคอแกร่ง รอนก้มมองเลขาฯ สาวแล้วยกยิ้มมุมปากทำเอาหล่อนเคลิ้มกับเสน่ห์ของรอน รอนเอื้อมมือไปแตะแก้มที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอาง เลขาฯ สาวใช้แก้มถูไถกับมือของรอนพร้อมส่งสายตาที่แสนยั่วยวน รอนหุบยิ้มฉับพลันเลื่อนมือลงมาที่ลำคอขาวแล้วกดแรงบีบจนเลขาฯ สาวอ้าปากหายใจ

“อ้ะ!”

“น่าขยะแขยง...”  

 

ไม่เหมือน 

ในสมองรอนโผล่ความคิดนี้ออกมาเมื่อกวาดสายตามองเลขาฯ สาวตรงหน้าตน

 

ทั้งๆ ที่วิเวียนก็ชอบใช้แก้มคลอเคลียกับมือของรอนและรอนก็ชอบมากด้วยเพราะมันเหมือนลูกแมวมาอ้อนแถมแก้มของวิเวียนก็นุ่มนิ่มอีกด้วย

 

แต่คนตรงหน้า

 

ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป

 

ขยะแขยง

 

รอนรู้สึกขยะแขยงสัมผัสของผู้หญิงคนนี้ รอนขมวดคิ้ว สะบัดข้อมือข้างที่บีบคอเลขาฯ สาวอยู่จนร่างระหงทรุดลงที่พื้นห้องประชุม รอนเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วจัดสูทให้เรียบร้อยก่อนจะขยับไปนั่งที่เก้าอี้ของประธาน

 

“ออกไป”

“ฮึก…”

“โชคดีที่เธอยังอยู่ตรงนี้ได้”

“…”

“ถ้ายังปากดีอีก ระวังจะพูดไม่ได้ไปตลอดชีวิต”

 

เลขาฯ สาวหน้าซีดเผือด รีบพาร่างอ่อนปวกเปียกออกจากห้องอย่างทุลักทุเล มือกำลำคอที่ขึ้นสีแดงจากแรงบีบ

 

ติ๊ง 

ณ หน้าลิฟต์ 

 

“อ้าว…นั่นมันคุณแพรวเลขาฯ ใหม่ของนายนิ ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีล่ะนั่น”

“เฮ้อ…บอกให้เลือกคนดีๆ ไงเอริค”

“แล้วชั้นเลือกไม่ดีตรงไหน? ดูสิ นมเป็นนม สะโพกเป็นสะโพก อื้อหืออ เปรี้ยวปาก!”

“ดูให้พอใจแล้วกัน แต่แค่วันนี้นะ”

“ทำไมอ่ะ?”

“คงถูกนายไล่ตะเพิดออกมาน่ะสิ ไปจัดการไล่ออกให้เรียบร้อยด้วยแล้วกัน”

“ห้ะ?! โห่ ยังไม่ทันกินเลยนะเว้ย!”

 

 

 

 

_____________________ 

หลังจากที่รอนติดพันกับประชุมใหญ่ การประชุมค่อนข้างติดขัดเพราะเรย์โญ่มีอีกงานที่ต้องไปทำ ทำให้รอนต้องนั่งประชุมกับเอริคนานเกือบค่อนวัน พอไม่มีเรย์โญ่การประชุมก็ไม่ค่อยราบรื่นเพราะเรย์โญ่จะเป็นฝ่ายพูดและเสนอแทนรอน หากให้รอนพูดก็ได้แต่ตำหนิ อะไรที่รอนไม่ชอบก็จะพูดตรงๆ ทำให้เหล่าลูกน้องพากันหน้าซีด ยิ่งไม่มีเรย์โญ่อยู่ด้วยก็พากันกลัวจนลืมเรื่องที่จะรายงานอีก

 

จบจากการประชุม รอนจำเป็นจะต้องออกไปทานข้าวกับลูกค้ารายใหญ่ที่นัดกะทันหันโดยไม่ได้บอกกล่าววิเวียน อีกฝ่ายเร่งจนรอนหงุดหงิด จำได้ว่าวิเวียนโทรฯ มาแต่รอนก็ตอบแบบส่งๆ ไปเพราะหงุดหงิดกับลูกค้ารายใหญ่ที่นับวันที่ทำตัวเหิมเกริม แค่ตนเองสั่งของจากรอนมากกว่าคนอื่นก็คิดว่าจะรอนตามใจงั้นหรือ

 

เห็นว่าโดยอีกแก๊งโจมตีจึงต้องการอาวุธด่วน รอนสนใจการปะทะของทั้งสองแก๊งนี้พอดีจึงตกลงไปคุยที่ภัตตาคาร ทั้งวันรอนยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องจึงใช้โอกาสนี้ทานไปและคุยไป

ตลกดี แก๊งน้องใหม่ที่ฟันน้ำนมกำลังขึ้นอยากจะถอนหงอกแก๊งรุ่นพี่

 

 

“แค่มาขอซื้ออาวุธจากเราแต่โม้ว่าตัวเองจะปราบแก๊งใหม่นั่นยังไงเป็นชั่วโมง นายก็ไม่ขัดอีก ชอบฟังเรื่องเพ้อเจ้อเหรอครับ?”

“หึ…ถึงแก๊งอามานอลจะมาใหม่แต่ก็มีผู้นำดี ดูท่าตาเฒ่านั่นจะโดนเด็กเล่นแล้วสิ”

 

ตาเฒ่าที่รอนว่านั่นคือ ผู้นำแก๊งแบลงกิ้น ลูกค้าเก่าและรายใหญ่ของรอน เมื่อก่อนคุณพ่อของรอนก็ค่อนข้างสนิทกัน แต่กาลเวลาผ่านไป ผู้นำแก๊งแบลงกิ้นแก่ตัวลง ไม่มีทายาทและอำนาจเริ่มหดหาย แต่ก็ยังหยิ่งทะนง ครั้งนี้แค่โดนแก๊งใหม่อย่างแก๊งอามานอลปั่นประสาทนิดหน่อยก็โมโหจนขาดสติ เร่งซื้ออาวุธจากรอนแถมยังอวดเบ่งเหมือนตนยังคงเสมอตนกับรอนอีก

 

“ตัดชื่อแบลงค์กิ้นออกจากลูกค้าด้วย”

“ไม่ไถตังอีกนิดล่ะนาย”

“แค่นั้นก็จะล้มละลายแล้ว ปล่อยไป เดี๋ยวจะมีปัญหาอีก”

“นี่สิน้า…สำนวนไทยที่ว่า ตัดหางปล่อยวัด

 

รอนยกแกแฟขึ้นมาจิบแทนการตอบกลับเอริค พวกเขายังคงอยู่ที่ภัตตาคาร เพลิดเพลินกับแสงสีในตอนกลางคืน ตอนนี้รอนค่อนข้างอารมณ์ดีเพราะได้เงินล็อตใหญ่มา

 

 

“อ้อ! นาย…”

 

รอนเหลือบมองเอริคที่ยิ้มร่าอย่างกวนประสาทในสายตารอน

“เด็กเวียนนั่นน่ะ…หายไปแล้ว”

 

รอนชะงัก หันขวับมาสบตากับเอริคที่ไม่มีแววเล่นหูเล่นตาเหมือนเมื่อกี้แล้ว รอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ กระแทกแก้วกาแฟวางที่จานรองจนเกิดเสียง ปลายนิ้วเรียวแตะที่ขมับหลับตาสงบสติอารมณ์ที่จู่ๆ ก็พลุ่งพล่านจนรอนควบคุมไม่ได้ ก่อนจะลืมตามองเอริคอย่างกดดัน

“…กูไม่เล่นเอริค ไปตามสิวะ!”  

“เอ่อ…นาย แค่เด็กคนเดียว--”

“กูเคยสั่งให้มึงดูแลดีๆ ไม่ใช่เหรอ?”

“…”

“อีกอย่างวิเวียนไม่ใช่เด็กชั้น แต่เป็นเมีย

“..!!”

“คืนนี้ถ้ามึงยังหาไม่เจอ คนที่จะหายไปอีกรายคือ มึง เอริค!”

 

 

 

  

เปลี่ยนเนื้อหาจากเดิมค่อนข้างเยอะ เลยมาช้านิดนึงง ต้องหาฟีลด้วยค่ะ แหะๆ มาสั้นด้วยนิดนึงง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว