เฮ้อ!~

ปัญหาไร้สาระ

ที่ไม่คิดว่าบอร์ด​บริหาร

จะยกมันขึ้นมาใช้โจมตีผม

เปิดบริษัทมาได้สี่ปี

เริ่มมีปัญหาคนหัวสูง

คิดจะหุบบริษัทเป็นของตัวเอง

กะแล้วเชียวว่าถ้าเอาบริษัท

เข้าตลาดหลักทรัพย์​ไป

ปัญหาเรื่องผู้ถือหุ้นจะตามมา

ทั้งๆ ที่ผมมีหุ้นอยู่ห้าสิบ

พี่ใจ๋กับริชาร์ด​เพื่อนผม อีกคนละสิบ

รวมๆ มันเป็นฝั่งของผม

แล้วพวกเขาคิดจะทำบ้าอะไร

ปั่นประสาทผมหรอ

จะสร้างชื่อเสียงให้พัง

ฝันไปเถอะถ้าผมยังอยู่

หลังจากประชุมบอร์ด​จบลง

ได้ข้อสรุปที่ผมตอกกลับ พวกเขาไปว่ามันเรื่องไร้สาระ

ถ้าแคร์ภาพลักษณ์​ ในเรื่องไม่เป็นเรื่อง

แคร์แค่ข่าวพวกนี้

ไม่โฟกัสที่ผลงาน

ผมขอให้ลาออกไป

เพราะผมไม่อยากทำงาน กับคนที่ทัศนคติ​โบราณ

เพียงแค่นั้นสิ่งที่ถกกันมา

ตลอดในเวลาสามชั่วโมง

ก็จบลงได้ด้วยดี

สิ่งที่ผมต้องเคลียร์ต่อ

คือพวกสำนักข่าว

จัดการขั้นเด็ดขาด

ด้วยการฟ้องร้อง

กล้าลงข่าวก็ต้องกล้ารับผิดชอบกับข่าวที่มั่วประเด็นขึ้นมา

ส่วนสองคนนั้นที่ทำ

เฮียผมหมายหัวไว้ตั้งแต่คืนนั้น

เป็นผม ผมก็ทำแบบเฮีย

ลูกเราทั้งคนทำไมต้องยอม

เพียงเพราะแค่อารมณ์​ชั่ววูบ

"เชิญครับ"

"ครับพี่ซี"

สีหน้า และท่าทางของ พี่ซีเลขาทำให้เริ่มร้อนใจ

"ใครเป็นอะไรครับ"

"คงไม่ใช่..."

ไม่อยากให้เป็นแบบที่คิดเลย

"งั้นวันนี้ผมไม่กลับ เข้ามาแล้วนะครับ"

"พี่ซีก็เลิกงานกลับไปอยู่ กับลูกชายได้เลยนะครับ"

"ขอบคุณ​มากครับ"

"ฮือออ"

"ฮึก...ฮืออ"

ผมไม่ตอบเพียงแค่ชี้ไปที่ทีวี

กำลังฉายฉากพระนางกอดกัน

แต่เป็นการกอดเพื่อจากลา

ไม่ได้ลาเป็นแต่ลายตาย

คนที่ตายคือพระเอก

ฮืออ ซีรี่ส์​บ้าอะไรเนี่ย

โคตรเศร้าเลย

"ฮึก...ตาแดงเหมือนกัน...ฮึก"

ผมชี้พี่ทั้งสองคนที่ตาแดง

พี่เขาแค่น้ำตาคลอ

แต่ผมนี่แหกปากร้องไห้ไง

มือทั้งสองคนลูบศีรษะ​ผม

มือทั้งสองข้างก็ถูกจับไว้

เห็นมั้ยพ่อแม่ผมชัดๆ

"ฮึก...ฮืออ"

"ฮืออ...พระเอกตาย"

"ฮึก...ฮืออ"

"ฮืออ...หยุดไม่ได้"

"ฮืออ ไม่เอาไม่ดู"

อะไรจะมาปลอบผม ด้วยการ์ตูน

ผมไม่ใช่เด็กนะ

แต่พี่คนกลางไม่ฟัง

กดรีโมทเปลี่ยนเป็น การ์ตูนช่องชื่อดัง

"ฮึก...อึก"

"อึก"

ผมหยุดร้องไห้เพราะการ์ตูน

เพราะแมวกับหนูสองตัว

ที่มันวิ่งไล่อีกตัววิ่งหนี

ผมสะดุ้งตกใจกับเสียง

ก่อนจะหันไปมองทางเสียงนั้น

"พี่สิกส์"

พี่คนโตหลบให้พี่ฟิสิกส์ ​เข้ามายืนข้างๆ

"พี่สิกส์​~"

ผมยกมือขึ้นกอดเอว ซบหน้าลงกับอกแกร่ง

"อื้อออ"

ไม่ตอบไม่อยากตอย

ตอนนี้อยากอ้อนพี่ฟิสิกส์​

"ตกลงอาการคนเล็ก เป็นยังไงบ้างครับพี่คนโต"

"น่าจะเป็นเรื่องพี่ผักบุ้งครับ"

"คงสะเทือนใจคนเล็กไม่น้อย"

ผมก้มลงมองคนตัวเล็ก ในอ้อมกอด

"ดูการ์ตูน?"

น้องจ้องตาแป๋วเลยครับ

"แล้วร้องไห้ทำไม"

"ฮึก...พระเอกตาย"

"โอ๋ๆ ดูการ์ตูน​ต่อนะครับ"

"อึก"

ผมเงยหน้ามองเหล่า พี่ชายของน้องคนเล็ก

"หึหึ เด็กน้อยจริงๆ นั่นแหละ"

หอมหัวเด็กน้อยไปหนึ่งที

"ยัง รอพี่คริสออกเวร"

"ทำไมกลางจะไปไหน"

"ห่วงร้านหรือหวงไอ้คิม"

"ได้ข่าวว่ามีพนักงานมาอ่อย"

คนกลางหน้ามุ่ยทันที

"งั้นก็ไม่ต้องกลับไป"

"แค่ไม่กลับก็ไม่เห็นละ"

"ว่ามีพนักงานมาอ่อยผัว"

แล้วมันก็เดินปึงปัง ออกจากห้องไป

คาดว่าคงจะไปโทรตามสามี

"หื้มม"

"ฮ่าๆ จริงครับ"

"แล้วคนเล็กจะออกจาก โรงพยาบาล​ได้วันไหนครับ"

"งั้นผมกลับไปเอาเสื้อผ้า ที่เพนท์เฮาส์​ก่อนดีกว่า"

"ครับ"

"คนเล็ก"

"พี่จะกลับไปเอาเสื้อผ้า ที่เพนท์เฮาส์"

"คนเล็กอยู่กับพี่ๆ ไปก่อนนะ"

"เดี๋ยวพี่รีบกลับมา"

"หึหึ ครับจะรีบมาพร้อม ซูชิกับสตอเบอรี่​นะ"

จูบหน้าผากมนก่อนหนึ่งที

ถึงจะได้กลับไปเพนท์เฮาส์​

ยังไม่ทันโผล่หน้าไปให้เห็น

เด็กน้อยก็ส่งเสียงเรียกแล้ว

ผมยิ้มก่อนจะเดินไปวาง กระเป๋าบนโซฟาอีกตัวที่ว่าง

ก่อนจะเลื่อนโต๊ะมาที่เตียงน้อง

วางของกินทั้งหมดลงบนนั้น

เด็กน้อยทำตาเป็นประกาย

"ใจเย็นๆ นะคนเล็ก"

พี่คนโตเดินมาหาคนเล็ก

หอมแก้มน้องไปหนึ่งฟอด

คนเล็กก็หอมแก้มกลับซ้ายขวา

และลากันด้วยการหอมแก้ม

คิมมันใช้มือยีผมคนเล็ก

และเมื่อทั้งหมดออกไป

คนเล็กก็จับมือผม ดึงให้มานั่งบนเตียงข้างกัน

น้องยื่นซูชิมาให้หนึ่งคำ

แต่ผมส่ายหน้าเพราะอยาก ให้คนเล็กได้กินให้อิ่มก่อน

"คนเล็กกินให้อิ่มก่อนเลยครับ"

"อย่าบอกนะว่ากินไม่หมด"

"พูดแบบนี้หมดแน่นอนเลย"

ผมชิงจูบขมับน้อง

ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดอะไร

"ทานให้เสร็จก่อนนะคนดี"

"แล้วพี่จะเล่าให้ฟัง"

"ไม่มีอะไรน่ากังวลหรอก"

ระหว่างที่คนเล็กกินข้าวเย็น

ผมนั่งจิบน้ำเต้าหู้

และดูรายงานผ่านจอแพด

ดูไปดูมาปากก็เริ่มรับ อาหารที่น้องป้อน

สงสัยน้องจะอิ่มแล้ว

เลยเอามาป้อนผมไม่หยุด

"อิ่มแล้วใช่มั้ยครับ"

"อิ่มแล้วครับ"

"พี่กินเยอะแล้วเนี่ย"

นั่นล่ะผมถึงได้เงยหน้าจากจอ

ของกินทุกอย่างที่ผมซื้อมา

เกลี้ยงโต๊ะเลยล่ะ

"ใครกินเยอะกว่าล่ะเนี่ย"

"ฮ่าๆๆ"

"เนอะลูกกินเยอะที่สุด"

"นั่งเล่นไปก่อนนะครับ"

"พี่ขอสรุปงานวันนี้แป๊บเดียว"

"อะนี่หนังสือ"

ผมส่งหนังสือคุณแม่ให้น้อง

เวลาผ่านไปจนล่วงเลย เข้าสู่ช่วงหัวค่ำ

ผมพาน้องไปอาบน้ำ

อยู่เฝ้าในห้องน้ำเลยล่ะ

จัดการแต่งตัวให้เสร็จ​สรรพ

ก็พาตัวเองไปอาบน้ำบ้าง

ก่อนจะออกมานอนคุยกับ เด็กน้อยบนเตียงคนไข้

"จบครับแต่จบพรุ่งนี้นะ"

"พรุ่งนี้ยื่นฟ้องสำนักข่าว"

"ส่วนบอร์ด​ที่มีปัญหา"

"เตรียมตัวหางานใหม่"

"มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้ หรอกนะคนเล็ก

"แต่มันเป็นเพราะ พวกเขาโลภมากต่างหาก"

"ถือซะว่ากำจัดออกไปเลย ก็แล้วกันจะได้ไม่มีปัญหาอีก"

"พี่คิดรอบคอบ​แล้วครับ"

"ถึงจะมีมาอีกก็ไม่กลัว"

"พรุ่งนี้ประกาศขายหุ้นด้วยนะ"

"พี่ซื่อเพิ่มให้มั้ยครับ"

"ไว้เก็บให้ลูก"

"เอางั้นหรอ"

"โอเคครับ"

"คนเล็กว่ายังไง"

"พี่ก็ว่าตามนั้น"

"ดีนะที่กระจายหุ้น ให้ครอบครัวเรา"

"ไม่งั้นคงมีคนคิดล้มพี่แน่"

"เพราะคนเล็กเปิดดูเลยครับ"

"พี่ถึงได้จำมาปรับใช้กับ บริษัทของเรา"

"คนเล็ก"

"ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ"

"พี่มีเมียแค่คนเดียว"

"พี่ไม่อยากให้คนเล็ก เป็นอะไรไป"

"รวมถึงเจ้าตัวเล็ก ในตอนนี้ด้วย"

"ดีมากครับเด็กดี"

"แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ"

"บอกพี่คุยกับพี่นะครับ"

"อย่าเก็บไว้คนเดียว"

"ครับเราจะคุยกัน"

"คุยกันทุกเรื่องเลย"

แน่นอนว่าถึงตรงนี้แล้ว

ผมก้มลงจูบน้อง

เหมือนเป็นการให้สัญญา

ไม่ว่าจะมีปัญหาหรือไม่มี

เราจะคุยกันทุกเรื่อง

"นอนได้แล้วครับคนดี"

"ครับ"

"พี่นอนกับคนเล็กอยู่แล้ว"

"เตียงตั้งกว้าง"

"พี่ก็รักคนเล็กครับ"

"รักเจ้าตัวเล็กในนี้ด้วย"

"ปะป๋ารักหนูนะครับ จุ๊บ!"

ผมก้มลงไปจูบ ช่วงท้องของคนเล็ก

ก่อนจะขึ้นมาจูบปาก คนแม่อีกครั้ง

"หม่ามี๊​ของปะป๋าก็น่ารักครับ"

"ฝันดีครับหม่ามี๊"

ผมสอดแขนเข้าใต้คอน้อง

เพื่อให้คนเล็กได้นอนหนุน และซบลงที่อก

ดึงผ้าห่มขึ้นห่มเรา สองคนเอาไว้

ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรากัน