พี่ฟิสิกส์​ชะงักไปตอนเห็นผม

ก่อนจะรีบเข้ามากอดปลอบ

ปลอบเป็นเด็กห้าขวบเลย

ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไร

มีแค่เสียงสะอื้นเท่านั้น

"พี่ใจ๋บอกว่าพี่ฟิสิกส์​ ไปจีบพยาบาล ฮึก...ฮืออ"

พี่ฟิสิกส์​หันไปว่าพี่ใจ๋ แต่พี่ใจ๋กลับยักไหล่ไม่สนใจ

"ฮือออ"

แล้วนี่ผมจะร้องไห้ทำไม

"รู้แล้วแต่...ฮึก...มัหยุด ฮึก...ไม่ได้ ฮือออ"

ใช่ครับมันหยุดร้องไม่ได้

"ฮึก...ฮึบก่อน...ฮึก"​

โอยเหนื่อยจัง

ผมเงยหน้าขึ้นมอง ตามเสียงเรียก

พี่ผักบุ้งตบปากพี่ใจ๋ ไม่แรงมากนักแต่ก็เจ็บไปเบาๆ

"ก็ดีครับ"

พี่ผักบุ้งง้างมือทันทีที่ผมบอก

พี่ใจ๋หันมาขอโทษหลังจาก พี่ผักบุ้งยังไม่ยอมลดมือลง

แถมยังมองตาขวาง น่ากลัวอะ

"สวัสดีครับพี่ผักบุ้ง พี่ใจ๋"

ผมยกมือไหว้ทั้งสองคน

"ครับ"

เป็นครั้งที่สองที่ผม ได้มาท่าเรือของโรงแรม JI

ครั้งแรกก็คืองานแต่งงาน

การจะไปเกาะJI นั้น

เราต้องมาขึ้นเรือ ที่ท่าเรือโรงแราJI ครัว

เป็นทางเดียวที่จะไป รีสอร์ท​บนเกาะได้

แต่สำหรับเจ้าของ ไปได้สองทาง

นั่นคือทางบก และทางน้ำ

รวยขนาดไหนถึงได้มี เฮลิคอปเตอร์​ส่อวนตัว

"สู้ๆ นะครับพี่ผักบุ้ง"

"ครับ"

พี่ผักบุ้ง​เข้ามากอดผม

ก่อนจะผละออกยิ้มให้

และเดินขึ้นเรือไป

โดยมีลูกน้องของพี่ใจ๋ คอยประคอง

พี่ใจ๋ยังยืนคุยกับพี่ฟิสิกส์​อยู่

"ใช่ครับ พี่ผักบุ้งเข้มแข็ง กว่าที่พี่เห็นนะ"

"จริงครับ"

พี่ใจ๋หัวเราะน้อยๆ

ก่อนจะหันไปคุยกับพี่ฟิสิกส์​ต่อ

พี่ใจ๋หันมาหาผมอีกครั้ง

ก่อนจะยิ้มเอ็นดู

"อย่าพูดแบบนั้นสิครับ"

"มีก่อนคนเล็กคลอด แน่นอนครับ"

"ครับ"

แล้วพี่ใจ๋ก็ขึ้นเรือไป

ทั้งสองคนโบกมือให้เรา

เราสองคนก็โบกมือกลับ

ก่อนเรือจะออกจากท่า

จนไกลลิบ

"ไปไหนต่อครับ"

ผมหันไปถามคนข้างๆ

อื้อหือประธานพูดแบบนี้ได้ด้วย

ไม่ใช่วัยเรียนสักหน่อย

คิดจะโดดงานเป็นเด็กๆ

"ไม่ดีครับคุณปะป๋า"

"ไม่ครับคุณปะป๋า"

"ลูกยังต้องกินต้องใช้"

"ปะป๋าต้องทำหน้าที่ครับ"

ขำจริงๆ เลย

ผู้ชายตัวโตๆ งอแง

"ไม่งอแงครับ"

"จะให้คนเล็กขับเองมั้ย"

"งั้นไปสิครับ"

"ไม่งอแงแล้วนะ"

"คนเล็กเข้าไปด้วย"

แค่ผมไปด้วยพี่ฟิสิกส์​ ก็ยอมแล้ว

พี่ฟิสิกส์​เปิดประตู​รถ ให้ผมเข้าไปนั่ง

ก่อนตัวเองจะมาประจำที่คนขับ

และออกรถไปแบบไม่รีบเร่ง

เป็นประธานบริษัท​ที่ชิลมาก

รถสปอร์ตคันหรูยี่ห้อสี่ห่วง

จอดลงหน้าบริษัท

พี่ฟิสิกส์​ลงจากรถ มาเปิดประตูรถทางฝั่งผม

ส่งแขนให้ผมคอยจับยึด

ก่อนส่งกุญแจรถให้ลูกน้อง

เพื่อเอารถไปจอด

"แวะไปหาพี่คนกลางก่อนนะ"

มือหนาเลื่อนมาโอบเอวผมไว้

ระหว่างที่เราเดินเข้าตึก

ตรงไปที่ร้านพี่คนกลางก่อน

คาเฟ่พี่กลางขยายแล้วนะ

มาเปิดใต้ตึกของพี่ฟิสิกส์​

"พี่สิกส์​รู้สึกแปลกๆ มั้ย"

ผมถามเมื่อรู้สึกว่าสายตาคนรอบข้างที่มองมามันแปลกไป

"ไม่รู้สิ"

"คนเล็กคงคิดมากไปมั้ง"

บีบจมูกผมอีก

"พี่คนกลางงง"

ผมโผเข้ากอดพี่คนกลาง

ไม่ได้สนใจอะไรใครทั้งนั้น

"คิดถึงงง"

"วันศุก​ร์นี้น้องกลับ"

"พี่สิกส์"

"เย้!"

"น้องจะกินนมร้อน"

พี่คนกลางจูงมือผมเข้าร้าน

พาไปนั่งรอที่มุมส่วนตัว

เป็นมุมของพี่คนกลางกับคิม

"คนเล็กว่ามันแปลกนะ"

อีกครั้งที่ผมพูดขึ้นถึง ความแปลกที่สัมผัสได้

หันมองไปรอบๆ ตัว

ทำไมถึงรีบหลบสายตา

พี่ฟิสิกส์​เห็นแบบนั้น

เลยลองสังเกตดูบ้าง

"ขอบคุณ​ครับ"

ผมรับแก้วนมร้อน มาจากพี่คนกลาง

เป่าควันเบาๆ ก่อนจิบช้าๆ

มันไม่ร้อนเพราะผมไม่ดื่มร้อน

พี่คนกลางจะรู้ว่าผมดื่มแบบอุ่น

พี่ฟิสิกส์​ถามพี่คนกลาง

นั่นไง

พี่คนกลางหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมา

แล้วส่งมาให้พี่ฟิสิกส์​

ผมเลยเอนตัวเข้าไปดูด้วย

เลขาพี่ฟิสิกส์​โทรมา

สีหน้าพี่ฟิสิกส์​ดูไม่ดีเลย

ผมจับมือพี่ฟิสิกส์​ไว้

เรื่องที่ว่าคืือเรื่องข่าว

พูดถึงคืนงานเลี้ยงบริษัท​

ที่ผมไปทะเลาะกับพนักงาน

แค่หัวข้อข่าวก็ไม่ดีแล้วครับ

ส่วนเนื้อหาก็พูดถึงพี่ฟิสิกส์​

ที่เข้าข้างภรรยาผู้ชาย

เลยไล่ลูกน้องสาวออกสองคน

ข้อหาแค่มีปากเสียง

คนส่งข่าวนี่ก็บิดเบือนได้อีก

มีเรื่องแบบนี้ในฝ่าย บริหาร​ด้วยหรอ

ผมเพิ่งจะรู้ก็วันนี้ตอนนี้

ทั้งสองคนบอกผมยิ้มๆ

นั่นสิผมมีทายาทแล้ว

จะกลัวอะไรกับคำพวกนั้น

ตอนนี้แค่ดูแลทายาท ของเราให้ดีก็พอ

"ได้ครับ"

มือหนาลูบศีรษะ​ผม

พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

พี่คนกลางออกปากไล่

คู่หมั้นไม่อยู่แล้วหาเรื่องน้อง

"ขอให้โชคดีนะครับ ฟอด!"

เมื่อพลัดกันหอมแก้มไปแล้ว

พี่ฟิสิกส์​ก็ขึ้นไปประชุมบอร์ด​

ส่วนผมก็นั่งเล่นอยู่ในร้าน

จะลุกขึ้นไปช่วยพี่คนกลาง

ก็โดนพี่ชายตัวเองห้ามไว้

ช่วงเฝ้าระวังก็แบบนี้

โดนห้ามไปหมด

ไอ้คิมครับเพิ่งกลับมา จากร้านสาขาในมหาลัย

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงครึ่งแล้ว

แต่พี่ฟิสิกส์​ยคงไม่ลงมา

"หมายถึงกู?"

"นิดนึง"

ปากว่าไปมือก็เตรียม อาหารมื้อเที่ยงให้กับผม

มื้อนี้มีสลัดทูน่ากับสเต็กปลา

และผลไม้อย่างแอปเปิ้ล

"อืม ก็พี่ฟิสิกส์​โดนบอร์ด​ เรียกประชุมน่ะ"

"อืม"

มื้อนี้ผมทานสเต็ก กับคิม และพี่คนกลาง

คิมมันก็ชวนผมคุยนั่นนี่

เพื่อไม่ให้ผมเครียด

มันก็ช่วยได้นิดนึง

ยังไงผมก็ยังคิดอยู่ดี

ไม่รู้ว่าพี่ฟิสิกส์​จะเจออะไรบ้าง

"อ๊ะ!"

ผมยกมือขึ้นจับหน้าท้อง

ทำไมมันปวดจัง

"อ๊ะ!"

"ปวดท้อง...อื้อ"

"มะ...มาก อึก"

แล้วผมก็ถูกคิมอุ้มขึ้น

ก่อนพี่คนกลางจะวิ่งนำไปที่รถ

หลังจากที่โทรบอกลูกน้อง

ให้เตรียมรถหน้าตึกบริษัท

พี่คนกลางนั่งประคองผมไว้

มีคิมคอยจับมือให้ผมบีบ

"ลูก...คนเล็กจะปลอดภัย​มั้ย"

ไก้ยินชื่อพี่คริสผมก็เบาใจ

แต่ความเจ็บที่ท้องยังคงมี

หรือว่าเป็นเพราะผมคิดมาก

แบบนี้รึเปล่าที่ส่งผลถึงลูก

อ่า ใช่สิผมพิเศษ

และความพิเศษนี้

ผมต้องดูแลตัวเองดีๆ

อยู่กับหม่ามี๊ก่อนนะ

หม่ามี๊​สัญญาว่าจะดูแลตัวเอง

ไม่คิดมากอะไรอีกแล้ว

หนูอยู่กับหม่ามี๊​ก่อนนะ

คนเล็กถูกนำตัว เข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว

มีพี่คริสเป็นเจ้าของไข้ดูแล

ผมได้แต่โทรบอกพี่คนโต

และบอกเลขาของฟิสิกส์​ไว้

ว่าคนเล็กอยู่โรงพยาบาล​

ขอให้เรื่องมันไม่แย่ด้วยเถอะ

"หึ ไม่ในงานเลี้ยง"

"ก็ไอ้คนที่มีเรื่องนั้นแหละ"

"กลางว่าสองคนนั้น"

"โดนเชิญออกแบบนั้น คงไม่พอใจอยู่มาก"

"แล้วนักข่าวนี่ก็ไว"

"ไม่คิดจะถามหาความจริง"

"มันเลยตกมาอยู่ ที่คนของเราไง"

"พี่คนโต"

"ยังไม่มีใครออกมาเลย"

"โดนบอร์ด​บริหาร เล่นงานเรื่องข่าวอยู่"

"เข้าประชุมตั้งแต่ช่วงสาย"

"ตอนนี้เลขาบอกยังไม่จบเลย"

"เกี่ยวเต็มๆ"

"โดนใส่ร้ายอยู่ไงพี่คนโต"

"เลยโดนบอร์ดเรียกไป"

"ร้ายแรงขนาดไหนกัน"

ตกใจนะครับที่ได้ยิน ว่าจะเอาถึงชีวิตกัน

ถ้าไม่หนักหนาจริงๆ

พี่ใจ๋คงไม่หมายหัวไว้

ผมยกมือปิดปากอย่างตกใจ

ใจหายที่รู้ว่าเด็กคนนึงต้องไป

เพียงเพราะเรื่องไร้สาระ

เรารู้กันแค่ว่าสองคนนั้นหา เรื่องทะเลาะเพราะชอบฟิสิกส์​

แต่ไม่รู้เลยว่ามีหนึ่งชีวิต​ต้องจบ

"แย่ที่สุดเลย"

"พี่คริส คนเล็กเป็นยังไงบ้าง"

ผมถลาตัวเข้าไปหาพี่คริสทันทีที่พี่เขาออกมาจากห้องฉุกเฉิน

"หมายความว่าคนเล็กจะเครียดหรือคิดมากไม่ได้เลยหรอครับ"

"โล่งใจไปบ้างแหละนะ"

พี่คริสพยักหน้ารับ

ก่อนจะเดินนำไปห้องพัก ผู้ป่วยของคนเล็ก

ผมกับคิมเลยยืนรอน้อง อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน​

ก่อนบุรุษ​พยาบาลจะเข็นเตียงคนไข้ที่มีคนเล็กนอนอยู่ออกมา

ผมกับคิมจึงค่อยเดินตามไป

"เดี๋ยวน้องก็ผ่านไปได้"

"คิดมากแทนคนเล็กรึไง"

คิมหันมาพูดยิ้มๆ

"หึหึ"

"กวนว่ะ"

"จะกวนอะไรนักหนา"

"แค่นี้ใจก็สั่นจะแย่แล้ว"

ผมว่าก่อนจะรีบเดิน

เรื่องอะไรจะให้คิมเห็น ว่าหน้าผมแดง