ผมขยับตัวไปมาเล็กน้อย

เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรรบกวน

"อืออ อย่าแกล้ง"

หัวเราะแต่ก็ยังไม่หยุดแกล้ง

ผมเลยลืมตาขึ้นมองตัวต้นเหตุ​

กำลังอมยิ้มที่ได้แกล้งผม

ก่อนจเจ้าตัวจะก้มลงใช้จมูกโด่งได้รูปไล้ไปมาตรงช่วงคอ​

"อือ พี่สิกส์"

ริมฝีปากหยักแนบจูบเบาๆ บนลงริมฝีปากของผม

ผมยิ้มรับก่อนจะจูบอรุณสวัสดิ์​คืนคนที่อมยิ้มมอง

"จุ๊บ!!"

"อรุณสวัสดิ์​ครับปะป๋า"

ถามพร้อมกับมือไล้แก้มผม

แววตาที่แสดงออกว่า ห่วงและรักใคร

ไม่คิดบ้างเลยว่าผมจะเขิน

สัมผัสจากพี่ฟิสิกส์​จะบอก ให้ผมชินก็คงจะทำไม่ได้

เพราะความรักล่ะมั้งครับ

ที่ทำให้ผมไม่ชินสัมผัส​ จากคนพิเศษตรงหน้า

"ไม่ครับ"

จะว่าไปท้องผมก็ เข้าช่วงเดือนที่สองแล้ว

แต่อาการแพ้ท้อง ถือว่าน้อยมาก

แต่ในหนังสือบอกไว้ว่า

คุณแม่แต่ละคนแพ้ท้อง ไม่เหมือนกัน

ไม่รอให้ผมค้านใดๆ

แน่นอนว่าผมถูกพี่ฟิสิกส์​ อุ้มเข้าห้องน้ำ

แต่ไม่ได้อาบด้วยกันหรอกนะ

เพราะพี่ฟิสิกส์​ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ออกไปทำอาหารเช้า

คนเล็กโชคดีเนอะ คิกคิก​

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้ว

ก็ออกไปหาพี่ฟิสิกส์​ที่ห้องครัว

"หอมจังเลย"

ผมว่าพร้อมกับเข้าไปกอด พี่ฟิสิกส์​จากด้านหลัง

ถึงจะเตี้ยแต่ก็ชะโงกหน้า ออกมาให้เห็นได้นะ

พี่ฟิสิกส์​เลยวาดแขนขวามา

เปลี่ยนมาโอบรั้งผม ให้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแทน

ก่อนจะโดนฉกชิง ความหอมที่แก้มไป

คนตัวสูงกว่ายิ้มกว้าง

ผมเลยถองศอกใส่ไป ด้วยความหมั่นไส้

หันไปพิจารณา​สิ่งที่อยู่ในหม้อ

"ข้าวต้มธัญพืชทะเล?"

ถามแบบนั้นเพราะหม้อข้างกัน

พี่ฟิสิกส์​ใช้กำลังลวกกุ้งกับปลา

ส่วนหม้อตรงหน้าคือข้าวต้ม

ที่มีแต่ธัญพืช​เช่น ฟักทอง เผือก แครอท ข้าวโพด ผักโขม

ครบทุกสารอาหารแน่

"นี่ทำเผื่อพี่ผักบุ้งกับพี่ใจ๋ ด้วยใช่มั้ยครับ"

"พี่สิกส์​ไปอาบน้ำเถอะครับ"

"เดี๋ยวคนเล็กจัดการต่อเอง"

"พี่​สิกส์​เราเอาไปทานกับพวก พี่เขาที่โรงพยาบาล​ได้มั้ยครับ"

"คร้าบบ ฟอด! ไปอาบน้ำได้แล้ว"

เมื่อพี่ฟิสิกส์​ไปอาบน้ำ​

ผมจัดการปิดเตาทั้งสองฝั่ง

ก่อนจะเตรียมข้าวเช้าใส่กล่อง

เมื่อจัดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

ผมก็หยิบแครกเกอร์​มาทาน รองท้องกับน้ำผลไม้หนึ่งแก้ว

ผมอมยิ้มกับคำเรียก ของพี่ฟิสิกส์​

ชอบนะ คนดี เด็กดี ที่รัก

มันอบอุ่นหัวใจดี

"เสร็จแล้วครับ"

"อะนี่น้ำผลไม้​ของพี่​สิกส์"

ผมส่งแก้วให้พี่ฟิสิกส์​ยกขึ้นดื่ม

พี่ฟิสิกส์​ว่าก่อนจะหยิบแก้วทั้งของผมและของตัวเองไปล้าง

หันกลับมาหยิบกระเป๋าที่ใส่กล่องข้าวเช้าไว้สะพายข้าง

จับมือผมจูงออกไปที่ลิฟท์​

"พี่สิกส์​บอกพี่ใจ๋แล้วใช่มั้ย ว่าจะเข้าไป"

"คน​เล็ก​อยู่เป็นเพื่อน พี่ผักบุ้งก็ได้"

ผมหัวเราะเบาๆกับความห่วง จนโอเวอร์​ของพี่ฟิสิกส์​

"นั่นโรงพยาบาล​นะครับ"

"อีกอย่างคนเล็กแข็งแรงดี ไม่เป็นลมง่ายๆ หรอกครับ"

"หืมม แทนตัวว่าพี่สิกส์?"

"ฮ่าๆๆ น่ารักดีครับ"

"คิกคิก​ เขินตัวเองใช่มั้ย"

พี่ฟิสิกส์​ไม่ได้ตอบอะไร

แต่ตอบด้วยหน้าแดง หูแดงเท่านั้นเอง

น่ารักจริงๆ เลยสามีคนเล็กเนี่ย

พี่ผักบุ้ง​ยิ้มรับ

นั่นทำให้ผมยิ้มพร้อม มองด้วยความแปลกใจ

พี่ผักบุ้งในเช้าวันนี้ ต่างจากคนเมื่อคืนมาก

ดูพี่เขาจะร่าเริงปกติ

นี่พี่เขาทำใจได้แล้วหรอ

พี่ฟิสิกส์​บอกก่อนจะผละไปเตรียมข้าวเช้าทางห้องครัว

ผมเลยเดินเข้าไปยืน ข้างเตียงอีกฝั่งหนึ่งที่ยังว่าง

ผมแค่ส่งยิ้มให้ ไม่ได้ถามอะไรออกไป

พี่ผักบุ้ง​ก็เหมือนจะรู้

เลยแค่ส่งยิ้มตอบกลับมา

ก่อนจะเอื้อมมือมา จับมือผมไว้บีบเบาๆ

ผมยิ้มขำกับการเถียงกัน เล็กๆ น้อยๆ ของทั้งคู่

พี่ใจ๋ทำหน้าหงุดหงิด​แบบไม่จริงนักก่อนเดินไปเลื่อนโต๊ะมา

ก็เข้าท่าเนอะ

"ครับ"

ผมรับคำก่อนจะเดินไปนั่ง ฝั่งตรงข้ามกับพี่ฟิสิกส์​

เราใช้เวลาทานข้าวกันไม่นาน

เพราะพี่ฟิสิกส์​กับพี่ใจ๋ ต้องไปประชุม

ตอนแรกผมว่าจะอยู่ คุยกับพี่ผักบุ้งสักหน่อย

แต่เราทั้งคู่ต่างนอนหลับ

พี่ผักบุ้ง​หลับเพราะฤทธิ์​ยา

แต่ผมหลับเพราะเพลีย

ตื่นมาอีกทีก็เที่ยงพอดี

แต่พี่ผักบุ้ง​ยังไม่ตื่น

ผมเลยลงไปซื้ออาหาร เพื่อสุขภาพ​

ร้านด้านล่างโรงพยาบาล​ขึ้น มาทาน และซื้อเผื่อพี่ผักบุ้งด้วย

"อ้าว ตื่นแล้วหรอครับ"

"คนเล็กไปซื้อของกินมาครับ"

"พี่ผักบุ้ง​ดื่มน้ำมั้ยครับ"

พี่ผักบุ้ง​ไม่ได้ตอบแต่พยักหน้า

ผมเลยจัดการรินน้ำใส่แก้ว

แล้วส่งให้คนบนเตียงได้ดื่ม

"เป็นยังไงบ้างครับ"

พี่ผักบุ้ง​ส่งยิ้มให้ทันที ที่ผมถามออกไปแบบนั้น

พี่ผักบุ้ง​ตอบยิ้มๆ

แต่ผมเห็นว่าแววตา ของพี่เขาวูบไหว

เหมือนจะเศร้าแต่ก็ไม่

พี่ผักบุ้ง​กำลังพยายามเข็มแข็ง

"พี่ผักบุ้งเก่งนะครับ"

"ที่เข้มแข็งได้ขนาดนี้"

"คนเล็กนับถือเลย"

"ที่จริงผมกับพี่ฟิสิกส์​เรา รู้กันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

"แต่พอเห็นพี่กับพี่ใจ๋แล้ว.."

"พี่ฟิสิกส์​เลยพากลับก่อน"

"แล้วหมอบอกจะมียากมั้ยครับ"

"แสดงว่าต้องขยัน"

"คิกคิก"

"เปล่านะ"

มือผมยกจับตา​ตัวเองอัตโนมัติ​

นั่นทำให้พี่ผักบุ้งหัวเราะใหญ่

ที่จับผิดผมได้ และคงพลาด

เพราะเมื่อเช้าส่องกระจก ตาก็ไม่ได้บวมอะไร

"โธ่ พี่ผักบุ้งอะ"

"ครับ เก่งครับ"

"ทานข้าวกันครับ"

"คนเล็กซื้อมาเผื่อพี่ด้วย"

"ไม่เป็นไรครับ"

ผมยิ้มรับก่อนจะไปจัดอาหารใส่จาน ยกมาไว้บนโต๊ะเลื่อน

ก่อนจะเลื่อนโต๊ะไปให้พี่ผักบุ้ง

พี่ผักบุ้ง​เอ่ยชม หลังจากชิมไปหนึ่งคำ

"จริงครับ"

ผมพยักหน้า​เห็นด้วย

"ฮ่าๆๆ"

"คนเล็กได้ภรรยาครับ"

"ไม่ใช่สามี"

"สักครั้งตอนเขาไม่อยู่"

"ผมก็คิดว่าอย่างนั้น"

พี่ผักบุ้ง​หันมายิ้มให้ผม

ผมได้แต่ยิ้มตอบ

นึกตามคำที่พี่ผักบุ้งสอน

"พี่ผักบุ้งล่ะโชคดีรึเปล่าครับ"

ผมมองแววตาของพี่เขาแล้ว

อดคิดไม่ได้ว่าที่ผ่านมา

พี่ผักบุ้ง​ต้องเจออะไรมาบ้าง

ก่อนที่จะเจอคำว่าโชคดี

"เพราะความรักของพี่ผักบุ้ง"

"เขาถึงได้เปลี่ยนไป"

"พี่ใจ๋เป็นคนยังไงหรอครับ"

"ดูแลพี่ดีรึเปล่า"

"คนเล็กไม่รู้ว่าแต่ก่อน พี่เจออะไรมาบ้าง"

"แต่ที่ผมเห็นเมื่อวาน"

"พี่ใจ๋รักพี่ผักบุ้งมากนะ"

"แบบนี้รึเปล่าครับที่เขาบอกว่า"

"รักด้วยหัวใจ"

"ฮ่าๆ ก็มีบ้างนิดนึงครับ"

"พี่ใจ๋กลับมาแล้วครับ"

ผมยิ้มให้พี่ใจ๋ที่เดินเข้ามา

มาถึงก็ตรงมาหอมแก้มภรรยา​

นี่คิดว่าผมไม่มีตัวตนหรือยังไง

"แล้วพี่สิกส์ล่ะครับพี่ใจ๋"

ครับไม่ทันแล้ว

น้ำตาผมไหลพรากเลย

เสียงมาแต่คนยังไม่มา

แต่น้ำตาผมนี่สิมาไม่หยุดเลย