ไอ้คิมถามผมทันที ที่นั่งลงเก้าอี้ข้างมัน

ผมมองหน้ามันแล้ว อยากจะตบกบาลสักที

"เป็นไงอะไรมึงล่ะ"

"เหนื่อยมาทั้งวัน"

"ก็ต้องนอนสิวะ"

"ที่ถามนี่ทำไม"

"จะเอาไปปรับใช้ตอนมึง เข้าหอกับพี่กลางหรอ"

"ไอเวร คิดได้นะมึง"

ผมเลิกคุยกับไอ้คิม

หันมาสนใจอาหารเช้าตรงหน้า

ที่พี่​ฟิสิกส์​ไปตักมาให้

ผมหันไปมองพี่คริสกำลัง นั่งลงเก้าอี้ที่พี่คนโตเลื่อนให้

ใครจะไปคิดว่าพี่คริสจะแซว

พี่คริสหน้าแดง

ผมอมยิ้มก่อนจะคีบซูชิกิน

"คนเล็กอยากกินครับ"

พี่ทั้งสองไม่พูดอะไรต่อ

ต่างพยักหน้าเข้าใจ

ผมยิ้มขำกับหน้าตาพี่ทั้งสอง

จะว่าอะไรได้อีก ในเมื่อผมอยากกิน

ตอนนี้ไม่ใช่แค่พี่ชาย ที่หันมามอง

พี่คริสคิมก็หันมามอง ด้วยความแปลกใจ

"มองอะไรแบบนั้นล่ะครับ"

"มันแปลกตรงไหน ที่คนเล็กอยากกิน"

คราวนี้พวกพี่มองกัน แทบตาถลน

"อยากกินแล้วก็หิวมากด้วย"

ผมเถียงพี่ฟิสิกส์​กลับ

"ไม่เยอะนะ"

"ก็คนมันอยากกินนี่นา"

"พี่สิกส์​จะห้ามคนเล็กหรอ"

"ก็พี่สิกส์​ฟ้องพวกพี่เขานี่"

"ไม่เห็นจะแปลกเลย"

"สองอาทิตย์แล้วครับ"

"แต่ไม่ได้กินเยอะอะไร"

"ช่วงพี่สิกส์​ประชุม"

"ครับ"

"ทั้งวันครับ"

"กินได้ไม่เบื่อเลย"

ผมตอบไปตามความจริง

สองอาทิตย์​นี้มา ผมอยากกินซูชิมาก

กินมันทุกวันกินได้ทั้งวัน

ถึงจะกินข้าวอิ่มแค่ไหน

ผมก็กินเจ้าซูชินี้ได้ไม่อั้น

แต่ยิ่งผมตอบคำถามพี่คริส

พวกพี่ยิ่งมองผมแปลกไป

กินทุกวันทั้งวันนี่ มันแปลกหรอครับ

พี่คริสนี่รู้จริงเพราะเรื่อง อาหารการกินในบ้านใหญ่

พี่คริสเป็นคนดูแลทั้งหมด

น้ำผลไม้ผมไม่ค่อยดื่มหรอก

เลือกได้ก็ดื่มนมมากกว่า

แต่พักนี้ผมชอบดื่มน้ำผลไม้ หลังจากที่ได้กินซูชิ

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

"ก็ไม่รู้สิพี่คริส"

"คนเล็กชอบกินหลังกินซูชิน่ะ"

"ไม่มีนะครับ"

"ปกติทุกอย่าง"

พี่คริสฟังคำตอบจากผม

ก่อนจะหันไปขอคำยืนยัน จากพี่ฟิสิกส์​

ก็ผมไม่เคยกิน ให้พี่ฟิสิกส์​เห็นนี่นา

จะกินข้าวกับพี่ฟิสิกส์​ ก็ไม่เคยสั่งซูชิหรือน้ำผลไม้

เมื่อคืนนี่แหละครั้งแรก ที่พี่ฟิสิกส์​ได้เห็น และรู้

พี่คนโตแบมือมาตรงหน้าผม

ผมกระพริบตา​ปริบๆ

แต่ก็ยื่นมือออกไปให้พี่คนโต

นิ้วชี้กับนิ้วกลางของพี่คนโต

ถูกวางลงบนข้อมือผม

"จับชีพจรหรอ จับทำไมอะ"

ไม่ตอบคำถามผม แต่หันไปบอกพี่คริส

นี่มันเรื่องอะไรกัน

ผมงงแล้วนะหรือว่า ผมเป็นอะไรร้ายแรง

"พูดกันขนาดนี้แล้ว"

"คนเล็กจะรับไม่ไหว เพราะสงสัยนี่แหละครับ"

"จะตรวจอะไรคนเล็กกัน"

"หรือคนเล็กเป็นอะไรร้ายแรง"

ไอ้คิมทำตาโตตกใจ

ทำท่าได้น่าถีบมากเลย

แล้วพี่คริสก็ลุกขึ้นไปตัก อาหารเช้ากับพี่คนโต

พูดกันจนผมไม่รู้สึกหิวเลย

มือหนาลูบศีรษะ​ผมเพื่อปลอบ

แต่มันก็ไม่อยากกินแล้วอะ

คิมมันทำท่าจะยกจานซูชิ ตรงหน้าไปจากสายตาผม

ผมตีมือคิมมันทันที

พร้อมกับจับจานเอาไว้

"อย่ามาแย่งนะ"

"จะกินก็ไปตักเองเลย"

ผมยู่ปากใส่ไอ้คิมมัน

แต่มันกลับหัวเราะ

ผมค้อนใส่ไอ้คิมรีบจ้วงซูชิ เข้าปากเพราะกลัวมันแย่ง

หลังจากนั้นทุกคนต่างหันไปจัดการข้าวเช้าของตัวเอง

เมื่อทานเสร็จเรียบร้อยแล้ว

พี่คนโตดึงตัวผม ให้ไปด้วยกันกับพี่คริส

โดยไม่ให้อีกสามคนตามมา

ผมได้แต่เดินตามพี่ทั้งสองคน ไปศูนย์แพทย์​บนเกาะของพี่ใจ๋

เมื่อถึงที่หมายผมก็โดน จับตรวจนั่นนี่ในทันที

ศูนย์​แพทย์​ที่นี่ดูจะมีเครื่องมือครบ และพร้อมอยู่ตลอด

ไม่รวยจริงซื้อเครื่องมือแพทย์​ ไม่ได้หรอก

ระหว่างที่นั่งเล่นรอผล

พี่คนโตกวักมือเรียกผม ไปนอนที่เตียง

ก่อนจะใช้เจลสีขาวใสเย็นๆ

ทาลงบนท้องของผม

แอบสะดุ้งเพราะเจลมันเย็น

พอทาเสร็จพี่คนโต หยิบเครื่องมืออะไรสักอย่าง

มาวางลงบนหน้าท้องของผม

สายตาพี่คนโต มองที่จอข้างเตียง

จากหน้าเครียดๆ กลายเป็นเผยรอยยิ้มมุมปาก

ผมเลยหันไปมองจอดูบ้าง

มันปรากฏ​ภาพขาวดำ

มีอะไรไม่รู้เล็กๆ เห็นไม่ค่อยจะชัดเท่าไหร่

เรียกซะเสียงหวาดหยดย้อย

ทำเอาพี่คริสหน้าแดงไปเลย

พี่คริสมองหน้าผมยิ้มๆ

พี่คนโตยิ้มตามหันมามองผม

"มีอะไรกันครับ"

"แล้วหน้าจอนี่มันคืออะไร"

ผมทำหน้าไม่เข้าใจ

ปาฏิหาริย์​อะไรอะ

"รับได้อะไรหรือครับ"

ผมมองตามนิ้วชี้ของพี่คนโต

มันชี้ลงบนท้องของผม

ผมคิดตามคำพูดพี่คนโต

เจ้าตัวเล็กในนี้

ในท้องผมหรอ

"เจ้าตัวเล็ก"

ผมพึมพำออกมาเบาๆ

ไม่เข้าใจอยู่ดี

ผมมองมือพี่คริสที่จับมือผมไว้

ก่อนเลื่อนสายตาไป สบตากับพี่คริส

ดะ...ดีใจหรอ

ไม่...ไม่ใช่ตอนนี้

ตอนนี้ผมรู้สึกช็อคมากกว่า

ผมคือผู้ชายในวัยยี่สิบห้า

กำลังท้องได้หนึ่งเดือน

"บ้าน่า...บ้าหรอคนเล็ก จะท้องได้ยังไง"

"คนเล็กเป็นผู้ชายนะ พี่คนโตพี่คริส"

พี่คนโตกอดผมไว้

"เป็นไปได้ยังไงกัน"

"ท้อง ท้องได้ยังไง"

"แปลก...ประหลาดรึเปล่าครับ"

"แต่มันแปลก...มันประหลาด"

"คนเล็ก...ทำตัวไม่ถูก"

ระหว่างที่พี่คนโตพูด

ผมได้คิดตามคำพูด เหล่านั้นไปด้วย

มันก็จริงอย่างที่พี่คนโตบอก

ผมพิเศษ ผมโชคดี

ผมสามารถ​ท้องได้

ผมมีลูกให้พี่ฟิสิกส์​ได้แบบงงงง

และมันคงเป็นปาฏิหาริย์​

"คนเล็ก...เข้าใจแล้วครับ"

"นานแล้วนะไม่ใช้คำว่าเฮีย"

"ครับ"

"บอกไม่ถูกครับ"

"พี่สิกส์​ช็อคพอดี"

พี่คนโตสนุกซะงั้น

พี่คริสถึงกับส่ายหน้าปลง

"ตรวจเสร็จแล้วใช่มั้ยครับ"

"พอดีคนเล็กหิวอีกแล้ว"

ได้ยินแบบนี้แล้วรู้สึกแปลกๆ

จะบอกว่ามีความสุขก็ไม่เชิง

คงต้องดูท่าทีของพี่ฟิสิกส์​ก่อน

ถึงจะตอบตัวเองได้ว่ารู้สึกยังไง

หลังจากนั้นพี่คนโตกับพี่คริส ก็พาผมไปที่ห้องอาหาร

เพื่อหาอะไรให้ตัวเล็ก ในท้องผมทาน

ก่อนจะพากันกลับไปที่บ้าน ติดเชิงเขาที่เป็นของพี่ฟิสิกส์​

พี่ใจ๋เขายกให้พี่ฟิสิกส์​น่ะครับ

ก็เป็นน้องชายเขานี่นะ ถึงจะต่างสายเลือดก็เถอะ

"แหกปากเลยนะมึง"

"เว่อร์จริงๆ เลย"

"พี่สิกส์​ล่ะ"

ผมมองตามที่มันชี้

พี่ฟิสิกส์​นั่งอยู่ ตรงสวนชายหาด

พี่คนโตไม่ให้ใคร ได้พูดอะไรต่อ

กลับเดินนำไปที่ ห้องนั่งเล่นด้านใน

พี่คนกลางกับคิม จำต้องเดินตามไป

พี่คริสยิ้มให้ผม ก่อนบุ้ยปากไปทางพี่ฟิสิกส์​

จะให้ผมไปบอกเลยสินะ

เอาเถอะไม่บอกวันนี้ แล้วจะไปบอกวันไหน

ผมเลยเดินออกไปหาพี่ฟิสิกส์​

สามีผมกำลังนั่งทำเอ็มวีอยู่

หึหึ พระเอ๊กพระเอก

ดีนะตรงนี้มันที่ร่มไม่ร้อน

"พี่สิกส์"

สองแขนอ้ากว้างให้ผม ลงไปนั่งข้างกันบนเก้าอี้ลม

ผมก็นั่งนะไม่อายหรอก เพราะตรงนี้ไม่มีใคร

พี่ฟิสิกส์​กอดผมไว้ในอ้อมแขน

ดูท่าจะคิดถึงมาก กอดซะแน่นเลย

"เฮ้อ~"

ผมถอนหายใจ จับมือหนามาเขี่ยเล่น

พี่ฟิสิกส์​ถามพร้อม กดริมฝีปากลงบนขมับผม

"ไม่ใช่ไม่ดี"

"มันดีดีมากๆ"

"แต่ที่ตรวจเจอ"

"คนเล็กไม่รู้ว่า จะบอกพี่สิกส์​ยังไง"

"ว่าคนเล็กท้อง ได้หนึ่งเดือนแล้ว"

บอกไปแล้วนะ

ผมบอกพี่ฟิสิกส์​ไปแล้ว

คนที่ผมนั่งซบอกอยู่ ดูเหมือนจะนิ่งไป

นิ่งไปจนผมใจหาย

พี่ฟิสิกส์​คงคิดว่าผมล้อเล่น

หรือไม่ก็คิดว่ามันไม่น่าเชื่อ

นั่นสิจะเชื่อได้ยังไง

ในเมื่อผมเป็นผู้ชาย

มีอะไรกันมาก็นานแล้ว

แต่ผมเพิ่งมาท้องเอาตอนนี้

พี่ฟิสิกส์​คงคิดว่าผมล้อเล่นแน่ๆ

ผมยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง

ร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"พี่สิกส์​ไม่เชื่อใช่มั้ย"

"คิดว่าคนเล็กล้อเล่น ใช่มั้ยครับ"

ผมเงยหน้ามองพี่ฟิสิกส์​ทันที

"พี่คริสบอกพี่สิกส์​แล้วหรอ"

"แล้ว...พี่สิกส์​รู้สึกยังไง"

พี่ฟิสิกส์​ยิ้ม

"จริงหรอครับ"

"ไม่ได้มองว่าคนเล็ก ประหลาด​หรือแปลกหรอ"

พี่ฟิสิกส์​เพิ่มแรงกอด

ทำเอาผมหลุดหัวเราะ

"คนเล็กดีใจนะ ที่พี่สิกส์​ยอมรับได้"

พี่ฟิสิกส์​ใช้มือแตะลง ที่หน้าท้องของผม

สัมผัสนั้นทำให้ผม อุ่นวาบไปทั้งใจ

มาแล้วครับไอ้คิม

วิ่งมาแต่ไกล

พี่คนโตคงบอกแล้วเรียบร้อย

คิมมันพูดตื่นๆ จับมือผมไปเขย่า

"เออ หลานมึง"

ไอ้คิมมันทำตาโตพูดอะไร ไม่ออกแต่หน้ามันยิ้ม

ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ เป็นแบบไอ้คิมนี่เอง

พี่คนกลางว่า

"ฮ่าๆๆ พี่ดูมันดิ"

ผมหัวเราะบอกพี่ฟิสิกส์​ ให้หันไปดูไอ้คิม

มันวิ่งไปหาพี่คริส

แล้วเขย่าตัวบอกว่าผมท้อง

และเรากำลังจะได้หลาน

พี่คริสน่ะยิ้มดีใจด้วยกับมัน

คิมมันวิ่งมาอ้อนพี่คนกลาง

แทนที่จะได้รับการปลอบใจ

กลับเป็นการโดน ตบกบาลไปสองที

จากพี่คนกลาง และพี่คนโต

"ฮ่าๆๆ มึงยังไม่หยุดอีก"

"เดี๋ยวก็โดนตีนแทนหรอกนั่น"

"ฮ่าๆๆๆ"

ไม่ใช่แค่ผมที่หัวเราะ

แต่เป็นทุกคนหัวเราะไปกับ ความแกล้งเด็กน้อยของมัน

ก่อนจะลูบหลัง ด้วยการยีหัวมันคนละที

เสียงเรียกดังมาก่อนที่เจ้าตัว จะนั่งลงบนโซฟาข้างกัน

"ครับ"

ผมตอบรับพร้อมกับรั้ง ตัวน้องเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน

"อ้อนจะเอาอะไรครับคนดี"

"ยังไม่เบื่ออีกหรอ"

"ตั้งแต่กลับมาจากเกาะ"

"ก็กินแต่ซูชิ"

"ระวังลูกได้สารอาหาร ไม่ครบนะครับ"

นั่นมันข้าวปั้นมั้ยล่ะ

แต่เมียผมน่ะกินแต่แบบหน้า

ไม่ได้กินผักเลยยกเว้นสาหร่าย

แต่ดีหน่อยที่กินน้ำผลไม้

อ้อนแบบนี้มันน่าฟัดมากกว่า ต้องพาไปกินซูชิซะอีก

"ก็ได้ครับ"

"ทานเสร็จแล้วก็ไปหา พี่คนโตด้วยเลยละกันนะ"

คนเล็กขมวดคิ้วใส่

ผมยิ้มนี่คงลืมแล้วมั้ง

ว่ามีอีกคนอยู่ในท้องที่ต้องดูแล

"ที่พี่คริสบอกไงครับ"

"ตรวจซ้ำอีกรอบ"

"แล้วก็ไปคุยเรื่องการดูแลลูก"

"อย่าลืมสิว่าคนเล็ก มีตัวน้อยอยู่ในท้องนะ"

น้องร้องอ๋อก่อนจะยิ้ม

"โอเคครับ"

"อิ่มรึยังครับ"

"พี่ถามลูกน่ะ"

น้องทำปากยื่นไม่พอใจ

มันดูน่ารักมากกว่า

"หึหึ ก็น่าแกล้งนี่นา"

"คร้าบบ"

ผมหันไปเรียกพนักงาน มารับออเดอร์​เพิ่ม

ก่อนจะสั่งเซตกลาง อีกหนึ่งชุดให้กับแม่ลูกกินจุ

ทั้งที่น้องทานไปแล้วสองชุด

"ลูกเรานี่กินเก่งเนอะ"

"ไม่รู้จักอิ่ม

คนเล็กทำหน้ายู่

"เปล่าสักหน่อย ^^"

"โอ๋ๆ ไม่งอนนะครับคนดี

"เดี๋ยวลูกออกมาหน้ายับหมด"

ฮ่าๆๆ เชื่อด้วยวุ้ย

"ไม่จริง ^----^"

"โอ๋ๆ ไม่งอนนะ ไม่แกล้งแล้ว"

"เดี๋ยวสั่งเพิ่มให้อีกชุดเอามั้ย"

"ลูกอิ่มหรือหม่ามี๊อิ่ม"

อดอมยิ้มตามน้องไม่ได้

ผมชอบเวลาคนเล็กอารมณ์​ดี

"แล้วเซตที่สั่งไปล่ะ"

ผมพยักหน้ารับ

ก่อนจะเอื้อมมือไป สัมผัสท้องคนเล็กเบาๆ

"หม่ามี๊หนูกินเยอะขนาดนี้"

"หนูเกิดมาต้องตัวโตแน่ๆเลย"

"อวบๆ เหมือนหม่ามี๊เลยเนาะ"

ฮ่าๆๆ น้องทำเสียงประชดใส่

"ก็ต้องเห่อสิครับลูกเราทั้งคน"

"แถมยังเป็นลูกคนแรกด้วย"

มีเด็กน้อยใจแถวนี้หนึ่งอัตรา

ผมนี่รีบโอบเด็กน้อยไว้เลย

"โธ่ ไม่น้อยใจนะคนดี"

"ลูกเห่อก็จริง"

"แต่เมียน่ะพี่เห่อทุกวันนะ"

"เพราะเมียพี่น่ารักขึ้นทุกวัน"

"ยิ่งช่วงนี้อุ้มท้องลูกของเรา"

"ยิ่งน่ารัก น่ารักที่สุด"

"หึหึแต่พี่รักคน​เล็ก​มากนะครับ"

เด็กน้อยของผมยิ้มแล้ว

"ครับผม"

ผมจับจูงมือคนตัวเล็ก ไปจ่ายค่าอาหารตามบิล

ก่อนจะไปโรงพยาบาล​กัน