ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 อยากเจอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 อยากเจอ

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 174

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2564 08:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 อยากเจอ
แบบอักษร

รักนี้ผมขอลิขิตเอง 

-5- 

 

“เป็นไงมึง  เมื่อคืนไปนอนไหนมา” ทันทีที่ผมขึ้นมาบนรถไอ้ตะวันมันก็ถามผมทันทีเลย ปล่อยให้กูได้พักหายใจก่อนก็ได้เพื่อน 

 

“บ้านเพื่อน” 

 

“บ้านเพื่อน? เพื่อนที่ไหนของมึงไอ้คินอย่ามาตอแหล” รู้ทันกูไปอีกไอ้สัส 

 

“เพื่อนใหม่ที่พึ่งเจอเมื่อวาน” 

 

“แล้วทำไมไม่ยืมโทรศัพท์เขาติดต่อกูมาตั้งแต่เมื่อวานไอ้สัส!!  มึงรู้ไหมว่ากูเป็นห่วง” 

 

“รู้แล้วหน่ามึงอย่าบ่นมากได้ไหมเนี่ย” 

 

“จะไม่ให้กูบ่นได้ไงไอ้สัส  ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมากูจะหาแบบนี้ที่ไหนไปแทนพ่อกับแม่มึงอ่ะ” 

 

“มึงก็ไม่ต้องหาไง เพราะยังไงพวกเขาก็ไม่สนใจกูอยู่แล้ว” 

 

“ไอ้สัสอย่าดึงเข้าดราม่าดิว่ะ  เอางี้เดี๋ยวคืนนี้กูพามึงไปฉลองต้อนรับมึงเองโอเคนะเพื่อน” 

 

“แล้วแต่มึงละกัน ว่าแต่กูถามอะไรหน่อยสิ  มึงพอจะรู้จักคนชื่อซันปะว่ะ” ผมตัดสินใจถามไอ้ตะวันไปมันอาจจะรู้อะไรบ้างเผื่อผมจะได้ข้อมูลอะไรดีๆจากมัน  เพราะยังไงมันก็เรียนที่นี่มาก่อนผมมันก็ต้องรู้จักคนเยอะกว่าผมอยู่แล้ว 

 

“ซันไหนวะมีตั้งหลายซัน แล้วมึงอย่าบอกนะว่าซันที่มึงกำลังพูดถึงคือคนที่มึงไปอยู่กับเขาเมื่อคืนอ่ะ” 

 

“ก็ใช่ แล้วมึงรู้จักไหมว่ะ” 

 

“แล้วซันไหนกูจะรู้ไหม มึงช่วยพูดให้มันละเอียดๆกว่านี้หน่อยดิว่ะ  บนโลกนี้ไม่รู้ว่ามีคนชื่อซันกี่คน  แล้วกูจะรู้ไหมว่ามึงหมายถึงซันไหน” ก็จริงอย่างที่ไอ้ตะวันว่า เดี๋ยวผมคงต้องอธิบายละเอียดๆแล้วแหละ 

 

“ซันคนที่เรียนคณะเกษตรอ่ะมึงรู้จักไหม ที่น่ารักๆ ออกตี๋ๆ ขาวๆ ตัวหอมๆหน่อยที่บ้านเขาจะชอบเลี้ยงสัตว์หน้าตาแปลกๆ อ่ะ  แล้วอีกอย่างกูพึ่งจะฆ่ามดที่เขาเลี้ยงไว้ตายยกรังเลยอ่ะมึงเชี้ยเอ๊ย!!  พูดแล้วโมโหตัวเอง ถ้ากูไม่โง่กูคงได้อยู่กับเขานานกว่านี้” 

 

“อ๋อ ที่แท้ที่มึงไม่ยอมติดต่อมาหากูคือมึงเจอรักแรกพบว่างั้น  แล้วนี่ถ้าไม่โดนเขาไล่ออกมาก็คงจะไม่ยอมติดต่อกูเลยว่างั้น”  

 

“ก็คงงั้น” 

 

“ไอ้คินไอ้เพื่อนเชี้ย!!  มึงลงจากรถกูไปเลยนะ” ไอ้ตะวันว่าแล้วก็ทำท่าจะหยุดรถจริงๆ 

 

“กูล้อเล่นไหมล่ะ  ยังไงกูก็คิดจะติดต่อไปหามึงอยู่แล้ว แต่กูแค่รอโอกาสอยู่เท่านั้นเอง  ถ้ากูติดต่อมึงไปแบบโต้งๆ เขาก็ไม่ให้กูอยู่ด้วยดิว่ะ  กูก็ต้องแกล้งเนียนๆทำเป็นจำรหัสเข้าระบบเฟสบุ๊คตัวเองไม่ได้เขาจะได้สงสารกู” 

 

“แต่สุดท้ายมึงก็ตายเพราะความโง่ตัวเอง  กูล่ะแม่งโคตรสงสารตัวเองเลยว่ะที่มีเพื่อนโง่ๆแบบมึงเนี่ย” 

 

“เกินไปแล้วไอ้สัส มึงอย่าด่ากูมากกูจะร้องแล้ว” 

 

“สมน้ำหน้ามึง” 

 

“เออๆชั่งเรื่องนั้นก่อนเถอะ  ว่าแต่มึงรู้จักเขาไหมเนี่ย” 

 

“ถ้าเรียนเกษตร ตี๋ๆ ขาวๆ น่ารักๆ ตัวเล็กกว่ามึงนิดหน่อยใช่ไหม” 

 

“เออใช่ๆ มึงรู้จักใช่ไหมว่ะ” 

 

“รู้จักดิว่ะทำไมจะไม่รู้จัก  เขาดังจะตายนั้นน่ะอดีตเดือนคณะเกษตรเลยนะมึง  แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยเพราะน่ารักเกินไป  ตำแหน่งเดือนมหาลัยเลยตกไปเป็นของคณะวิศวะเลย” 

 

“ขณะนั้นเลยเหรอว่ะ” 

 

“ก็เออดิว่ะ” 

 

“แล้วเขามีแฟนหรือยัง” ไม่อ้อมค้อมรีบเข้าประเด็นเลยเพราะถ้าเขายังไม่มีผมจะได้เดินหน้าจีบเต็มที่  แต่ถ้ามีแล้วก็ขอถอยหลังไปตั้งหลักก่อนละกันแล้วค่อยว่ากันใหม่อีกที 

 

“อันนี้กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ  แต่กูก็เคยเห็นเขาอัพรูปผู้ชายคนหนึ่งในไอจีบ่อยๆนะ  ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนเป็นพี่หรือเป็นแฟนว่ะ  แล้วตอนอยู่มอกูก็เห็นเขาไปกับอีกคนหนึ่งนะมึง  แต่คนนี้กูคิดว่าน่าจะเพื่อนเขาว่ะเพราะเห็นเรียนคณะเดียวกัน” 

 

“เหรอว่ะ” 

 

“เออ ว่าแต่มึงเนี่ยถามถึงแต่เขา ไม่คิดจะถามถึงสารทุกข์สุกดิบกูบ้างหรือไงไอ้สัส” 

 

“แล้วมึงเป็นไงบ้างว่ะ” 

 

“ไอ้สัสกูประชด!!” 

 

 

หลังจากที่เมื่อคืนไอ้ตะวันพาผมไปพบปะสังสรรค์กับเพื่อนๆของมันแล้ว  วันนี้ก็เลยตื่นสายเลยนิดหน่อยอุตส่าห์ผมตั้งใจว่าจะรีบตื่นแต่เช้าไปหาซื้อมดไปคืนไอ้ซันซะหน่อย  เผื่อมันจะหายโกรธผมบ้างแต่ผมก็ไม่รู้ไงว่าไอ้มดแบบนั้นมันต้องหาซื้อจากที่ไหน ผมเลยต้องพึ่งไอ้ตะวันอีกครั้งโดยการให้มันพาผมไปตระเวนหาตามร้านที่ขายสัตว์เลี้ยงแถวๆนี้  แต่ถ้าไม่ได้จริงๆก็คงคิดหาทางอื่นแล้วล่ะว่าจะทำไงต่อ 

 

“ไปได้ยังมึง” 

 

“รอแป๊บดิว่ะ  กูขอแต่งหล่ออีกหน่อยสิเผื่อเจอสาวๆ เขาจะได้มองกูบ้าง” เอาจริงไม่ต้องแต่งเยอะมันก็ดูดีแล้วแหละ แต่ไอ้ตะวันมันเยอะไง แต่งตัวยังกับจะไปเดินแบบที่ไหน 

 

“กูรอมึงนานแล้วนะไอ้สัส!” เริ่มจะโมโหแล้วนะ ผมยิ่งอยากเจอคนน่ารักอยู่ด้วยจะเป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิตต่อไป 

 

“เออ!! ไปๆ บ่นจริงว่ะมึงเนี่ยเดี๋ยวกูก็ไม่พาไปซะเลย  ธุระกูก็ไม่ใช่” เร่งหน่อยทำเป็นบ่นนะมึง ถ้ากูรอมึงสิบนาทีก็จะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่มันนานเกินไปไง 

 

 

“พี่ครับที่นี่มีมดแบบนี้ขายไหมครับ” ทันทีที่ถึงร้านขายสัตว์เลี้ยงไอ้ตะวันมันก็จอดรถให้ผมลงไปถามเจ้าของร้านโดยใช้รูปจากอินเทอร์เน็ตที่ผมพอหามาได้ให้เขาดูว่ามีมดแบบในรูปที่ผมให้ดูไหม  แล้วก็ปรากฏว่าไม่มีสักร้านเลยครับ แล้วนี่ก็ร้านสุดท้ายแล้วด้วย 

 

“ไม่มีหรอกน้อง ร้านพี่มีแต่แมวเอาไหม” จากมดตัวเล็กๆ กลายเป็นแมวเลยเหรอว่ะ เอาไงดีว่ะกู 

 

“ไอ้คินไหนมึงบอกจะไปซื้อมดทำไมได้แมวมาว่ะ” นั้นไงผมนึกแล้วว่ามันต้องถามคำนี้ 

 

“มดอ่ะไม่มี เอาแมวไปก่อนละกัน” หวังว่าจะพอแทนกันได้นะ 

 

“แล้วมึงคิดว่าเขาจะเอาเหรอว่ะ” คำถามมึงโคตรบั่นทอนจิตใจกูเลยเพื่อน 

 

“เอาไม่เอาไม่รู้แค่กูมีข้ออ้างได้ไปเจอเขาก็พอแล้ว” 

ความคิดเห็น