facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 กระต่ายเป็นสัตว์กินเนื้อ 100% NC

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 กระต่ายเป็นสัตว์กินเนื้อ 100% NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 04:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 กระต่ายเป็นสัตว์กินเนื้อ 100% NC
แบบอักษร

7  

กระต่ายเป็นสัตว์กินเนื้อ  

 

"ป๋าใจร้าย รังแกต้นน้ำ" ถ้อยคำในน้ำเสียงอ่อนระโหยเป็นของจำเลย เพราะถูกคุณป๋าสูบเรี่ยวแรงไปเสียเกือบหมด 

"เธอก็กัดฉันจมเขี้ยวเลยนี่" 

คนโดนดุเงยใบหน้าขึ้นจากซอกคอป๋า ริมฝีปากบวมช้ำงอง้ำ ไม่ได้แสดงท่าทางสำนึกเลยสักนิด รอยฟันเล็กๆ ของเขาเทียบกันไม่ได้กับรอยที่ป๋าทำ 

"ป๋ากัดผมตั้งหลายที่ ผมกัดคืนป๋าแค่ทีเดียว" 

"เพราะเธอทำความผิด" 

"ผมทำอะไรผิด ในเมื่อผมทำตามที่ป๋าบอกทุกอย่าง ป๋าให้ผมรับงานคนอื่นผมก็รับแล้วไง" ดูเหมือนความใกล้ชิดจะทำให้กระต่ายน้อยดื้อดึงมากยิ่งขึ้น กล้าเถียงกล้ายอกย้อนกับคนเลี้ยงแสนดุทั้งที่มือยังโอบรอบลำคอป๋าไว้ไม่ปล่อย 

สามสัปดาห์บ่มเพาะความน้อยใจไว้เต็มอก จะให้เขาทนเป็นกระต่ายเชื่องๆ อย่างเดียวคงไม่ได้ 

"ฉันให้เธอรับงานคนอื่นได้ แต่ไม่อนุญาตให้สร้างความสนิทสนมถึงขนาดออกไปเที่ยวด้วยกัน รับงานก็ควรรับที่เดอะคลับ มาม่าปล่อยให้ออกไปด้วยกันได้ยังไง" 

ใจดวงน้อยหล่นวูบ 

ป๋ารู้? 

คิ้วเรียวขมวดมุ่นคิดทบทวนคำพูดของตัวเองและคนอื่นๆ ตั้งแต่พบป๋าที่เดอะคลับ แต่เขามั่นใจว่ายังไม่มีใครพูดเรื่องที่ต้นน้ำออกไปข้างนอกกับคุณกรณ์เลย แล้วป๋าจะรู้ได้อย่างไร 

"เดี๋ยวนะครับ ป๋ารู้ได้ยังไงว่าผมออกไปข้างนอกกับคุณกรณ์" หากจะให้คิดว่ามาม่าบอกก็คงไม่ใช่ คนที่ไม่อยากให้คุณภูผารู้เรื่องนี้มากที่สุด ลองจากต้นน้ำก็มาม่านี่แหละ เธอกลัวถูกเล่นงานยิ่งกว่าอะไร ไม่มีทางคายความลับเด็ดขาด 

ถ้าอย่างนั้น.... 

"ป๋าให้คนติดตามผม? " คิดเป็นอื่นไม่ได้อีกแล้ว 

และการที่ป๋าเงียบ เท่ากับยืนยันคำตอบให้ต้นน้ำได้เป็นอย่างดี แม้จะตกใจอยู่บ้างที่มีคนติดตามตัวเขาโดยที่ต้นน้ำไม่รู้มาก่อน แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆ แล้วดีใจ ป๋าให้คนคอยตามดูเขาเท่ากับว่าป๋าไม่ได้ทิ้งขว้าง ป๋ายอมให้เขารับงาน แต่ป๋าไม่ยอมให้คลาดสายตา หัวใจดวงน้อยพลันชุ่มฉ่ำเมื่อได้รับหยาดน้ำแห่งความใส่ใจปลอบประโลม 

แต่เมื่อนึกได้ว่าคุณป๋ารู้ความเคลื่อนไหวของตัวเองทุกอย่าง ในขณะที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับป๋าเลยมันก็น่าน้อยใจ 

"ขี้โกงนี่ ป๋ารู้เรื่องผมอยู่ฝ่ายเดียว แต่ผมไม่เคยรู้ความเป็นไปของป๋าเลย" 

"ฉันไปทำงาน" 

ต้นน้ำอยากเถียงเหลือเกินว่าเขาเองก็ทำงานเหมือนกัน เพียงแต่ต้นน้ำพลาดที่เผลอตัวสร้างความสนิทสนมกับคุณกรณ์มากเกินไป ที่สำคัญคือเหตุการณ์เมื่อวานที่ป๋ายังไม่รู้ และต้นน้ำไม่มีทางให้ป๋ารู้ 

"ต่อไปไม่ต้องรับงานมัน" 

"ป๋าโลเล" กระต่ายน้อยปากกล้าว่าคุณป๋า เดี๋ยวบอกให้รับงานคนอื่น เดี๋ยวบอกให้ไม่รับ อยู่ๆ มาบอกกันว่าจะหายไปสองเดือนกะทันหันไม่ให้ต้นน้ำได้เตรียมตัว แต่นี่เพิ่งผ่านไปเพียงสามอาทิตย์ก็กลับมาแล้ว แถมกลับมาถึงก็ดุกันเลยด้วย ป๋าทำเหมือนต้นน้ำไม่มีความรู้สึก เสียใจไม่เป็น 

รู้สึกผิดก็ส่วนรู้สึกผิด แต่ป๋าก็ควรรู้เหมือนกันว่าที่สถานการณ์มันออกมาเป็นแบบนี้เพราะใคร ป๋าจะมาหงุดหงิดลงโทษต้นน้ำที่ทำตามคำพูดของตัวเองไม่ได้ เรื่องนี้เขามีสิทธิ์เถียง 

"เดี๋ยวนี้กล้าว่าฉัน? " 

กระต่ายน้อยหน้ามุ่ยก้มลงไม่สบตา นานๆ ครั้งเขาก็อยากดื้อดึงกับป๋าบ้าง แต่ตอนนี้ยิ่งพูดมีแต่จะยิ่งทำให้ป๋าโกรธเท่านั้น ถ้าป๋าไม่อนุญาตให้เขาเรียกร้อง การที่ต้นน้ำจะเอาคืนคุณป๋าได้ ....คงมีอยู่เรื่องเดียว 

 

คนถูกรวบตัวไว้บนตักเป็นฝ่ายดันคุณป๋าออกห่าง เอื้อมคว้าเนกไทราคาแพงบนพนักโซฟาติดมือมาด้วย กลีบปากบางสวยยกกระดกมุมหนึ่งเป็นรอยยิ้มร้าย ไม่ใช่กระต่ายน่ารักไร้เดียงสาอีกต่อไป ปกคลุมไว้ด้วยกลิ่นอายบางอย่างเข้มข้น ตาหงส์เปล่งประกายลุ่มลึกยั่วเย้ายวน 

ต้นน้ำกำลังร่ายมนตร์ 

ในเมื่อเขาชดใช้ความผิดของตัวเองแล้ว ป๋าก็ควรชดใช้ให้ต้นน้ำด้วย ถึงแม้ป๋าจะไม่คิดว่าตัวเองผิดก็ตาม 

สองแขนเล็กโอบกอดรอบตัวคุณป๋า จับท่อนแขนแข็งแรงทั้งสองข้างอ้อมไปด้านหลัง กระทำการหาญกล้าด้วยการมัดข้อมือใหญ่รวบกันไว้ด้วยเนกไทราคาแพง 

ใช่ว่าแรงมัดแค่นี้จะทำอะไรภูผาได้ เขาเพียงกำลังนึกสนุก อยากรู้ว่ากระต่ายน้อยของเขาจะงัดวิธีการแบบไหนออกมา เพราะกระต่ายดื้อตัวนี้มักมีเรื่องให้เขาเซอร์ไพรส์อยู่เสมอ 

บางคราวกินผัก ....บางคราวก็กินเนื้อ 

อย่างเช่นตอนนี้ที่คนตัวเล็กนั่งคุกเข่าเรียบร้อยอยู่ตรงหว่างขา ขะมักเขม้นกับการปลดเข็มขัดเขาออก ถอดกระดุมกางเกงด้วยความชำนาญ รูดซิปลงเชื่องช้า ก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นมองเขา 

"ป๋าดื้อ ต้นน้ำจะลงโทษป๋าบ้าง" 

จบคำพร้อมยอบตัวลงต่ำ ลิ้นเล็กร้อนชื้นเลียท่อนลำแข็งขืนที่บวมเป่งอึดอัดอยู่ในชั้นในสีเข้มมานานแล้ว เนื้อผ้าบางกางกั้นไม่ช่วยอะไร เพราะเมื่อเปียกชื้นน้ำลายก็แนบสนิทเนื้อให้ต้นน้ำเล่นสนุกง่ายขึ้น 

ไล่เลียสลับขบงับหยอกเย้าตลอดความยาว เรียกเสียงคำรามต่ำในลำคอป๋าดื้อ สามสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาเองก็ห่างหายจากเรื่องนี้เช่นกัน เพราะงานยุ่งทุกวัน และมัวแต่พะวงเรื่องเด็กคนนี้ แล้วดูสิว่าตอนนี้เป็นอย่างไร 

กระต่ายน้อยกลายร่างเป็นแม่กระต่ายยั่วสวาท เหยียดตัวขึ้นสลัดเสื้อเชิ้ตออกจากร่างกาย ร่นกางเกงให้พ้นสะโพกกลมกลึงในท่านั่งคุกเข่า เหยียดขาออกเพื่อถอดทีละข้างท่ามกลางสายตาร้อนระอุที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเข้มข้นของคุณป๋า 

"ก่อนไปป๋าพูดเหมือนไม่ต้องการต้นน้ำแล้ว คราวนี้กลับมาต้นน้ำจะทำให้ป๋ารู้ว่า กระต่ายตัวนี้มีตัวเดียวในโลก" 

คุณป๋าเลียริมฝีปากแห้งผาก ระบายรอยยิ้มนิ่งรอดูโชว์ 

ร่างเล็กลุกขึ้นจากโซฟา เวลานี้สิ่งที่ปกปิดร่างกายมีเพียงชั้นในตัวน้อยสีขาวกับโช้คเกอร์หนังบนลำคอเท่านั้น ทุกย่างก้าวยามเดินหายเข้าไปในห้องนอนอยู่ในสายตาคมดุของผู้ดูแลไม่คลาดสักวินาที กระทั่งเดินออกมาพร้อมขวดโลชั่นคุ้นตาในมือ 

ยามก้าวขึ้นบนโซฟาผ้าบางชิ้นสุดท้ายบนร่างกายก็ถูกถอดออกไปแล้ว คุณป๋าถูกดันไปพิงพนักริมสุด โดยมีต้นน้ำชันเข่าอยู่ตรงหน้า ขากางออกในองศาที่พอเหมาะ เทโลชั่นชโลมนิ้วเล็กของตัวเอง และก่อนที่ป๋าจะได้ทันตั้งตัว มือข้างหนึ่งท้าวลงข้างตัวคุณป๋า โน้มตัวลงยกสะโพกขึ้น ยื่นใบหน้าเข้าใกล้ในระดับเดียวกัน มืออีกข้างสอดใส่ในช่องทางด้านหลังของตัวเอง 

ภูผากลั้นลมหายใจคาดไม่ถึง ภาพตรงหน้าอีโรติกเกินกว่าจะทานทน กระต่ายน้อยกำลังปรนเปรอตนเองตรงหน้าเขา! 

เสียงครางหวานดังข้างหูเพราะเจ้าตัวยื่นหน้าข้ามาใกล้ กลิ่นกายหอมเฉพาะตัวกระแทกจมูก ปะปนมากับกลิ่นโลชั่นสุดแสนรัญจวน สองนิ้วผลุบหายเข้าไปในช่องทางที่ควรเป็นของเขา 

คุณป๋าทนไม่ไหวฝั่งคมเขี้ยวลงบนไหล่ขาวนวลเนียน เขาอึดอัดคับแน่นจนปวดร้าวไปหมดแล้ว อยากครอบครองคนตรงหน้าให้สมกับที่กำลังถูกยั่วยวน แต่ดูเหมือนแค่นี้ร่างเล็กจะยังทรมานเขาไม่พอ 

กระต่ายน้อยโน้มตัวลงหาส่วนที่เขาเพิ่งหยอกเย้าเมื่อครู่ คราวนี้มือเล็กเกี่ยวชั้นในของคุณป๋าออก ส่วนคับแน่นใหญ่โตดีดผึงออกมา ปากเล็กอ้ารับมันเข้าไปในโพรงปากฉ่ำชื้นทันควัน 

"อืมมมม" คุณป๋าเจียนคลั่งอยู่รอมร่อแล้ว 

เลือดในกายเดือดพล่านหลั่งไหลไปรวมกันอยู่ที่จุดนั้น สายตาเปล่งประกายวาววับมองไล่ไปยังแผ่นหลังเนียนสวย เลยไปถึงสะโพกกลมมนที่ยังคงมีนิ้วมือเล็กผลุบเข้าออกหายไปในนั้น 

และก่อนที่คุณป๋าจะได้ระเบิดอารมณ์ออกมา ต้นน้ำก็ผละริมฝีปากจากด้วยแรงดูดครั้งสุดท้ายจนเกิดเสียง พร้อมถอดถอนนิ้วจากร่างกายตนเอง ขยับเคลื่อนเข้าหาคุณป๋า นั่งทับบดเบียดสะโพกลงบนท่อนเนื้ออวบหนา ฟันคมกัดริมฝีปากล่าง ส่งเสียงครางเครือผะแผ่วยามใช้ก่อนเนื้อกลมกลึงทั้งสองข้างบดขยี้ตัวตนของคุณป๋า ตาหงส์ยามนี้ไม่ว่าใครได้มาเห็นเป็นต้องติดบ่วงจนถอนตัวไม่ขึ้นทุกราย 

แม้แต่ภูผาก็ไม่เว้น ฟันเรียงตัวขบกันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสันนูน ไม่ได้เจอกันไม่กี่สัปดาห์กระต่ายน้อยของเขาร้อนแรงขึ้นถึงเพียงนี้แล้ว 

"ต้นน้ำ" เสียงเรียกกดต่ำแหบพร่าเป็นการเตือน เจ้าของชื่อยิ้มรับเมื่อได้เห็นสีหน้าทรมานเต็มไปด้วยความต้องการสมใจ 

ร่างเล็กยกตัวขึ้นในตำแหน่งที่เหมาะสม ก่อนค่อยๆ กดกายลงกลืนกินคุณป๋าด้วยช่องทางคับแคบ 

"อา...." เสียงถอดถอนใจอย่างพึงพอใจเป็นของคุณป๋า ส่วนต้นน้ำนั้นกลั้นหายใจนั่งทับลงไปจนสุดความยาวในทีเดียว 

สองมือเกาะบ่าแข็งแรง ช่องทางด้านหลังคับแน่นเพราะการเติมเต็มของคุณป๋า จึงแนบริมฝีปากเข้าหาสร้างความผ่อนคลาย คุณป๋าตอบรับด้วยจูบหนักหน่วงถึงใจ ส่งผลให้สะโพกกลมมนเคลื่อนตัวขึ้นลงด้วยจังหวะเนิบนาบปรับความคุ้นชิน และค่อยๆ ทรมานคุณป๋าในคราวเดียวกัน สัมผัสอุ่นร้อนเสียดสีในร่างส่งผลให้ตาหงส์หลับพริ้มเพื่อรับรู้ถึงตัวตนของคุณป๋า และคงจะรู้สึกดียิ่งกว่านี้หากได้สัมผัสเนื้อตัวของกันและกัน ไวเท่าใจคิดเมื่อตาหงส์ปรือขึ้น นิ้วมือเรียวเลื่อนลงปลดกระดุมเสื้อ แต่เพราะมีเรื่องให้ทำหลายอย่างเกินไป ทั้งกำหนดลมหายใจ เคลื่อนกายเข้าจังหวะ สมาธิจดจ่อกับเม็ดกระดุมจึงน้อยเต็มที เป็นตอนนั้นเองที่ความอดทนของคุณป๋าหมดลง 

ท่อนแขนแข็งแรงกระชากปมเนกไทออกจนหลุด กระชากเชิ้ตตัวเองออกจนกระดุมหลุดหายและสลัดออกไปให้พ้นตัว สองมือตะปบลงบนก้อนเนื้อกลมนุ่มนิ่มทั้งสองข้างบีบขย้ำแยกออก และเป็นฝ่ายสวนกายขึ้นควบคุมจังหวะเอง 

"อ๊ะ! " ต้นน้ำมีโอกาสส่งเสียงประท้วงได้เพียงคำเดียว ก่อนทุกอย่างจะรวดเร็วรุนแรงเสียงจนแทบสำลัก เนื้อตัวสั่นโยกคลอน สองมือโอบรอบคอป๋าด้วยกลัวตก เสียงเครือครางระงมหวานหู 

ร่างกายผ่าวร้อนเสียวซ่าน ทุกการเข้าออกของคุณป๋าทำเอาแทบรับไม่ไหว ร่างกายงอตัวลงซับแรงกระแทก ทรมานแทบขาดใจด้วยความสุขสมล้นปรี่ ส่วนอ่อนไหวด้านหน้าถูกกระตุ้นจนแข็งขืนขึ้นมาอีกครั้ง เสียดสีกับแผ่นท้องเป็นลอนคลื่นของคุณป๋า 

"อื้อ ระ เร็ว...ไป ช้า หน่อย ครับ" 

เอ่ยถ้อยคำขอร้องกระท่อนกระแท่นแต่คนควบคุมจังหวะกลับไม่สนใจ โอบอุ้มกระต่ายน้อยนอนแนบแผนหลังลงบนพื้นโซฟานุ่ม โหมแรงพายุลูกใหญ่ที่หอบมาจากไต้หวันในบทรักครั้งนี้ 

เขาหวง เขาห่วง เขาหงุดหงิดที่มีคนกล้ามายุ่งวุ่นวายกับคนของเขา ทั้งที่ตัวเองไม่เด็ดขาด ทั้งที่ตัวเองเป็นคนอนุญาตเขาเอง ภูผาประมาทความรู้สึกตัวเองมากไป ที่มีอยู่ตอนนี้มันมากมายเสียจนเริ่มเกินกว่าจะควบคุมไหวแล้ว 

มันไม่ควรเป็นแบบนี้ 

ภูผาไม่ชอบตัวเองเวลาหลุดจากการควบคุม 

แต่กระต่ายน้อยที่ทำให้เขาคลั่งได้ มีเพียงเจ้าตัวนี้ตัวเดียวในโลกจริงๆ 

มือจับท่อนขาเรียวขึ้นพาดบ่า ทุกแรงโถมยิ่งแนบสนิทไม่มีช่องว่าง ตรงไหนที่ทำให้เสียงหวานดังมากคุณป๋าจะเน้นย้ำตรงนั้นเป็นพิเศษ ทั้งตอกทั้งย้ำให้เจ้าตัวรู้ว่า 'พื้นที่' ตรงนี้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว 

กระต่ายน้อยถูกเคี่ยวกรำบนโซฟาสองรอบ ไม่นับที่เขาถึงฝั่งฝันนำไปก่อนคุณป๋า ต่อในน้ำห้องอีกหนึ่งครั้งก่อนล้างเนื้อล้างตัว หากเจ้าตัวเล็กไม่งอแงร้องเสียงแผ่วอย่างน่าสงสารคงได้ถูกคุณป๋ากลืนกินอีกครั้งบนเตียง 

ร่างขาวผ่องพร่างพรายไปด้วยรอยทำรัก หมดเรี่ยวแรงพาดอยู่บนแผงอกบึกบึน 

"ป๋า" เสียงเบาเอ่ยเรียก 

ภูผารับคำในลำคอ 

"ทำไมกลับมาเร็ว" แม้จะคิดเข้าข้างตัวเองไปแล้วว่าเพราะเรื่องคุณกรณ์ แต่ก็อยากได้ยินชัดๆ จากปากป๋าอีกสักครั้งให้มั่นใจ 

"กระต่ายดื้อ เลยกลับมาตี" 

คนฟังยิ้มรับในความมืด ซุกใบหน้าเข้าหาแผ่นอกแข็งแรงมากยิ่งขึ้นกว่าเก่า แนบริมฝีปากบวมเจ่อลงบนผิวเนื้อระอุอุ่นที่แสนรัก แรงโอบรัดบนเอวก็มากขึ้นด้วย 

"แล้วงานล่ะครับ" 

"ทิ้งมา" 

คราวนี้อยากจะยิ้มก็ยิ้มได้ไม่เต็มที่แล้ว เมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้ป๋าเสียงานเสียการ ตลอดเวลาที่รู้จักกันมาคุณป๋าเคร่งครัดกับเรื่องงานเสมอ วันไหนมีงานวันไหนมาหาต้นน้ำป๋าจะแยกตารางอย่างชัดเจน แต่ครั้งนี้ท่านประธานถึงขนาดเบี้ยวงานกลับมาจัดการกระต่ายดื้อด้วยตัวเอง ทำเอาคนตัวเล็กอดรู้สึกผิดไม่ได้ 

"แต่จริงๆ แล้วกระต่ายไม่ได้ดื้อนะครับ กระต่ายแค่น้อยใจ" 

"มีแรงพูดเยอะแบบนี้ไม่ต้องนอนแล้วมั้ง" 

คำพูดพลันหยุดลงเมื่อป๋าเลี่ยงบทสนทนาอีกแล้ว หัวใจพองฟูเมื่อครู่แฟบลงนิดหน่อย แต่เมื่อคิดถึงสาเหตุที่ทำให้ป๋ารีบกลับมา ความดีใจก็มีมากกว่าอยู่ดี 

ที่ต้นน้ำว่าป๋าดื้อ เห็นทีจะเป็นเรื่องจริง 

คนตัวเล็กยิ้มบาง หลับตากอดป๋าให้แน่นขึ้น แรงกระชับบนเอวเขาก็แน่นขึ้นตามไปด้วย คืนนี้เจ้าความรักถูกลืมไปโดยปริยาย เพราะตัวจริงอยู่ตรงนี้แล้ว 

สามยกที่แสนหนักหน่วงของคุณป๋ากำลังเล่นงานต้นน้ำ ตาหงส์ปรือปรอยใกล้หลับเต็มที เสียงทุ้มนุ่มหูกลับดังขึ้นแหวกความเงียบรั้งสติที่กำลังจะหลุดลอยไว้ 

"ต่อไปนี้ไม่ให้รับงานคนอื่นแล้ว ฉันไม่เข้าเดอะคลับเธอก็ไม่ต้องไป" 

"...." 

"ครั้งนี้มันกระหยิ่มใจที่เข้าห้องเธอได้ ครั้งหน้าไม่รู้จะทำอะไรอีก ฉันต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม" 

ภูผารู้ว่าต้นน้ำพูดความจริง เขาเชื่อใจ เด็กคนนี้ไม่เคยโกหก แต่เขาไม่ไว้ใจคนอื่น โดยเฉพาะหมาที่มันอยากได้กระต่ายของเขา 

 

 

 

TBC. 

>>>> 

สรุปว่าใครถูกใครกินกันแน่คะ 

ป๋าอิ่ม น้องก็จุกจนแทบสำลักเลย >,,< 

ป๋าเริ่มแสดงออกเยอะแล้วน้า แต่ปากยังแข็งอยู่นะจ๊ะ 

อย่ามัวแต่ย่ามใจเน่อ.... 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังนะคะ 

รักมากกก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว