ติ่งเมนอยู่ดีๆ ก็ต้องเป็นนักสืบเพื่อปกป้องแฟนมโนซะงั้นอะค่ะ!! (อวสาน)

ตอนที่ 2-5 หลงรักนักซูโม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-5 หลงรักนักซูโม่

คำค้น : นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ นิยายญี่ปุ่น นิยายแปล รักข้างเดียวของยัยเพี้ยนฮินาโกะ ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 332

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2563 13:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-5 หลงรักนักซูโม่
แบบอักษร

โรงฝึกอบอวลไปด้วยความชื้นของปลายเดือนมิถุนายน ทั้งเหล่านักมวยปล้ำซึ่งกำลังขยับร่างกายกับผู้เยี่ยมชนล้วนมีเหงื่อซึมออกมาจากหน้าผาก  

ท่ามกลางบรรดานักมวยปล้ำตัวค่อนข้างผอมที่กำลังปะทะกัน ฮินาโกะแอบมองไปทางประตูทางเข้า การฝึกซ้อมตอนเช้าของนักกีฬาซูโม่ จะเริ่มจากนักกีฬาที่อยู่ลำดับต่ำก่อน ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่ง คนที่อยู่ในโรงฝึกซ้อมมีแค่นักกีฬาซูโม่ระดับล่างเท่านั้น พวกนักกีฬาซูโม่ระดับสูงอย่างฟุจิโนะฮารุซึ่งเป็นระดับเซคิวาเกะหรือริคิโอเซ็นซึ่งเป็นระดับมาเอะกะชิระยังไม่มา เพราะงั้นนอกจากฮินาโกะแล้ว จึงมีผู้ชมแค่สามคนเท่านั้น 

สุดสัปดาห์ที่แล้ว เซงาวะไม่ได้มาโรงฝึกซ้อม คงเพราะมีสื่อมวลชนมาป้วนเปี้ยนละมั้ง แต่ตอนนี้ข่าวเรื่องคบชู้ก็ฝ่ายมาได้สองสัปดาห์แล้ว ก็ยังไม่โผล่มาเลย 

...ขอร้องล่ะ ช่วยมาวันนี้ด้วยเถอะ  

ตั้งแต่พรุ่งนี้ เหล่านักมวยปล้ำจะต้องเดินทางไปนาโกย่าซึ่งเป็นสถานที่แข่งขันในเดือนกรกฎาคม จะไม่ได้ดูการซ้อมของค่ายซูโม่แห่งนี้อยู่ช่วงหนึ่ง จริงๆ ก็อยากจะไปด้วยอยู่เหมือนกัน แต่ฮินาโกะมีทุนไม่พอจะเดินทางไปถึงนาโกย่า ถึงจะลองฝืนขอร้องพี่ชายดูแล้ว แต่ก็ถูกไถเงินกลับด้วยคำพูดว่า “อย่าลืมเรื่องที่ฉันล้มละลายเพราะค่าเช่ารถสิ” 

ด้วยเหตุนี้ เธอถึงไม่อยากพลาดโอกาสในวันนี้ไป ฮินาโกะประสานมือบนตักแน่นคล้ายภาวนา รอคอยการปรากฎตัวของเซงาวะ 

เมื่อถึงเวลาแปดโมงซึ่งเป็นเวลาเริ่มฝึกซ้อมของนักกีฬาซูโม่ระดับสูงแล้วผู้เยี่ยมชมก็เริ่มมีจำนวนเพิ่มขึ้น...ก็มีผู้หญิงสวมผ้าปิดปากโผล่หน้ามาที่ประตู 

ฮินาโกะรีบลุกขึ้น โบกมืออย่างประหม่า เซงาวะทำตาโตอยู่แว็บหนึ่งแล้วส่งยิ้มให้ ก่อนค่อยๆ เดินมาทางนี้ 

“ดีใจจังค่ะที่ได้เจอกันอีก” 

ฮินาโกะลดเสียงลงเพื่อไม่ให้รบกวนการซ้อม ตาของเซงาวะหยีลงแล้วกระซิบตอบ “ฉันด้วย” 

“ตกใจหมดเลยค่ะ คุณเซงาวะคือเซงาวะคนนั้นสินะคะ” 

“อย่าพูดเรื่องนั้นเลยนะ” 

เซงาวะคิ้วตกลงเล็กน้อย แล้วมองไปรอบๆ ถึงจะมีข่าวในนิตยสารแค่ไหน แต่คนคงไม่คิดว่านักแสดงสาวชื่อดังจะมาโผล่าในโรงฝึกซ้อม ผู้เยี่ยมชมคนอื่นจึงไม่ได้มีทีท่าจะสนใจเซงาวะเลย ฮินาโกะเองถ้าเซงาวะไม่ได้เคยบอกชื่อมาก่อน ตอนนี้ก็คงยังไม่ได้คิดอะไรเช่นกัน 

ฮินาโกะชวนคุยต่อ โดยทำตัวให้เป็น ‘ปกติ’ ที่สุด 

“ริคิโอเซ็นยังไม่ออกมาเลยนะคะ” 

“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ ปกติก็มาตรงเวลาเฉียดฉิวแบบคาดไม่ถึงตลอดด้วย” 

“แต่น่าจะต้องอยู่ใกล้ๆ นี่ล่ะเนอะคะ จะบอกว่าหลังเวทีก็ เอ.. แบ็ค แบ็ค...” 

“แบ็คยาร์ด?” 

“อ๊ะ นั่นล่ะค่ะ คิดว่าน่าจะเตรียมตัวอยู่แถวนั้นรึเปล่านะ” 

พอฮินาโกะพยักหน้าแรงๆ เซงาวะก็ยิ้มตอบว่า “ที่นี่เป็นแค่ที่ฝึกซ้อม เพราะงั้นที่แบ็คยาร์ดน่ะไม่มีอะไรพิเศษหรอก” แล้วยกมือปิดปากท่าทางประหลาดใจต่อว่า “ถ้าเป็นสถานที่จริงก็ว่าไปอย่าง” 

“สถานที่จริงเหรอ ยังไม่เคยไปโคกุงิคังน่ะสิคะ คราวนี้คิดว่าจะไปดูลาดเลาด้วยการไปซื้อของฝากค่ะ เซงาวะซังมีพวกกู้ดส์รึเปล่าคะ” 

“กู้ดส์?” เซงาวะเอียงคอ “อย่างภาพรวมนักกีฬาหรือผ้าขนหนูเหรอ?” 

“ไม่ใช่ค่ะ พวกฟิกเกอร์” 

“เอ๋! นั่นแพงมากเลยนะ” 

“ราคากลางประมาณเท่าไหร่เหรอคะ” 

“หนึ่งหมื่นกว่าเยนมั้งนะ” 

“แพงจัง!” ฮินาโกะกุมหัวเมื่อฟังคำตอบของเซงาวะ แล้วเค้นเสียงถามต่อ “ของนอกฤดูกาลก็ไม่ได้ราคาถูกลงด้วยสินะคะ”  

เซงาวะตอบอย่างสดใสว่า “พูดเรื่องน่าสนใจดีนะ แต่กู้ดส์ของวงการซูโม่มันไม่ค่อยออกของใหม่น่ะ” 

...ว่าแล้วเชียว 

“คือว่า คุณเซงาวะคะ” 

ฮินาโกะที่ความมั่นใจเพิ่มขึ้น กระซิบที่ข้างหูของเซงาวะไม่ให้คนรอบข้างได้ยิน 

“ชื่อตัวคืออะไรเหรอคะ” 

“เอ๊ะ?” 

“เป็นพี่สาว หรืออาจจะน้องสาวกับเซงาวะ โมเอะสินะคะ” 

การเคลื่อนไหวของเซงาวะหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่โผล่พ้นผ้าปิดปากและผมหน้าม้าเบิกกว้าง มองตรงมาที่หน้าของฮินาโกะ 

“...ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ โมเอะไม่เคยพูดออกสื่อว่ามีพี่สาวอยู่แท้ๆ” 

“ก็หมายความว่า คุณเซงาวะเป็นพี่สาว ส่วนคุณโมเอะที่เป็นดาราคือน้องสาวสินะคะ” 

หลังจากถูกความเงียบครอบงำอยู่หลายวินาที เซงาวะก็พยักหน้าเบาๆ “ใช่” 

“ฉันชื่อซาเอะน่ะ” 

เซงาวะ ซาเอะ กับเซงาวะ โมเอะ เป็นชื่อที่ดีจังนะ ฮินาโกะคิด 

“ก็จริงอยู่ว่ามองผ่านๆ แล้วเหมือนกันมากเลยค่ะ เสียงก็เหมือนกัน หลังจากที่เจอกันที่นี่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนแล้วเห็นบทความในนิตยสารก็ช็อกไปเลยค่ะ หลังจากนั้นก็ลองคิดอะไรหลายๆ อย่างดู” 

ฮินาโกะพูดถึงความขัดกันของตารางการถ่ายทำกับประโยค ‘เมื่อตะวันลับฟ้า’ ว่า ณ เวลานั้น เซงาวะ โมเอะไม่มีทางปรากฎตัวในบริเวณใกล้กับค่ายยาเอจิมะในอำเภอคัทสึชิกะได้ ขณะเหลือบมองเหล่านักมวยปล้ำระดับล่างซึ่งกำลังจะซ้อมเสร็จแล้วไปด้วย  

หรือก็คือ คนที่ถูกถ่ายรูปตอนออกจากร้านอาหารพร้อมกับริคิโอเซ็น จะต้องเป็นคนอื่นที่คล้ายกันมาก 

“สังเกตถึงเรื่องนั้นด้วยสินะคะ เรื่องบทความนั่นจะมีช่องโหว่แบบนั้นอยู่...กระทั่งคนเขียนเองยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด” 

เซงาวะ โมเอะพึมพำเหมือนกำลังตกใจ 

“ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ ตั้งแต่ตอนที่พูดคุยกันครั้งแรก ก็รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยค่ะ” 

“รู้สึกแปลกๆ?” 

“ค่ะ คิดว่าเป็นคำติดปากรึเปล่านะ”  

ตั้งแต่ครั้งแรกก็มีภาพลักษณ์รางๆ ว่าอาจเป็นคนทำงานในแวดวงนี้รึเปล่านะ 

ลอสต์โอกาส 

ซีซัน 

อาจเป็นคำที่พูดจนชินปาก แต่ปกติแล้ว เวลาพูดถึงซูโม่คงไม่มีใครใช้ศัพท์ต่างประเทศแบบนี้ 

หลังจากนั้นก็นึกได้ว่าบทที่เซงาวะ โมเอะแสดงในละครเรื่องล่าสุด คือบทหญิงสาวซึ่งไต่เต้าขึ้นมาจากร้านทุกอย่างร้อยเยน และทุกอย่างก็เชื่อมโยงเข้าหากัน 

ความคิดเห็น