Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.25 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.25 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 637

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.25 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจน์ บ้านใหญ่ ห้องกินข้าว เวลา18:25น.

 

"อิ่มแล้วหรอลูก...น่านน้ำ?" คุณแม่ถามผมมา

"เปล่าครับ...จะไปกินกับ...คุณพ่อต่อ" ผมตอบท่านไปตามความจริง

"ทำไม? อาหารบ้านใหญ่ไม่อร่อยหรอไง!?" เสือก!

"ก็อร่อยแต่...แดกไม่ลง" ผมตอบไอ้พ่อใหญ่ไป

 

ตุ่บ! สงสัยคำพูดของผมจะทำให้หัวล้านๆนั่นร้อนสินะ ถึงได้ทุบโต๊ะกินข้าวเสียงดังขนาดนั้น

 

"น่านน้ำ! ขอโทษพ่อใหญ่เดี๋ยวนี้!" ผมต้องทำตามหรอว๊ะ!?

"ไม่หล่ะครับ...ขี้เกียจยกมือไหว้...ตัวเหี้ยตัวนี้" ผมพูดไปพร้อมกับจ้องหน้าของมันไปด้วยเพื่อที่จะสื่อความหมายไปว่า...ตัวเหี้ยที่กูหมายถึงก็คือมึงนั่นแหละ

"คุณผู้หญิง!!!"

"หึ! พอด่าผมเองไม่ได้ก็แปลงร่างจากตัวเหี้ยเป็นแมงดาเลยเว้ย! เก่งดี! ผมไปหล่ะ!" ผมบอกคุณแม่จบและก็ว่าจะลุกขึ้นและเดินออกไปทันทีแต่ว่า...

"อ้อ... ลืมบอกไปอย่างครับวันพรุ่งนี้ถ้าผมเจอคุณพ่อที่งาน ฮึ! คุณแม่รู้ใช่ไหมครับว่าจะเกิดอาเพศอะไรขึ้น? แค่นี้หล่ะครับ" ผมก็เกือบลืมบอกเรื่องสำคัญกับท่านไปแต่ว่า...ก็นึกขึ้นได้พอดีเลยบอกไปเพียงแค่นั้นผมก็เดินออกมาในทันที

 

คุณพ่อของผมจะมีลูกสะใภ้เพียงคนเดียวเท่านั้นคือ...ข้าวสวย คนอื่นไม่ใช่...!

 

@บ้านสวน ห้องนั่งเล่น เวลา18:35น.

 

"ไง นับดาว" ผมเอ่ยทักทายน้องสาวของผมไปด้วยน้ำเสียงปกติ

"เอ๊!? อิเฮียสุดท้ายเฮียมึงก็เลือกพี่ชะเอมจริงๆสินะ? แต่ว่า...ก็ดีแล้วหล่ะ" เห็นไหมหล่ะ?

"ทำไมถึงดี?" ผมถามยัยนับดาวไปเสียงเรียบนิ่ง

"นับดาวรู้ว่าเฮียอ่ะไม่ลืมมันหรอกใช่ไหมหล่ะ? อิข้าวหน่ะ?" แต่ว่า...แทนที่จะตอบยัยนับดาวกลับถามผมมาแทน อ่า...ก็จริงนะ

"อืม เฮียไม่ลืม" ผมตอบไป

"ถึงเฮียไม่ลืมแต่...เฮียก็ไม่ควรที่จะกลับไปหามันอีก! เพราะเฮียกำลังจะแต่งงาน!" ยัยนับดาวพูดมา

"เป็นน้องสาวเฮียจริงหรือเปล่า?" ผมถามกลับไปบ้าง

"ห๊ะ!?"

"เปล่า ไม่มีอะไร" ผมตอบไป

"แต่...จะว่าไปเฮียดูไม่มีออร่าเจ้าบ่าวเลยนะ" แน่อยู่แล้วเพราะผมไม่ได้เต็มใจแต่งนี่หว่า

"ชั่งเถอะ"

"กับข้าวเสร็จแล้วนะลูกนับดาวพี่เรามายังหล่ะ?" เสียงของคุณพ่อดังออกมาจากในครัว พวกผมจึงเดินเข้าไป

 

เอาจริง ไม่ได้คิดจะปิดยัยนับดาวหรอกครับแต่...พอบอกไปแล้วต้องไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่แน่นอนผมจึงเลือกที่จะไม่บอกไปดีกว่า

 

@เช้าวันต่อมา

@บ้านใหญ่ เวลา04:35น.

 

"ห๋าวววว~" เป็นผมเองหล่ะครับที่หาววอดออกมา

"ค่ะ..คุณน่านน้ำ อย่าหาวสิคะ" เอ้า!? ก็กูง่วงอ่ะอินี่

"กูง่วง...!" ผมบอกเธอไปน้ำเสียงเย็นๆทันทีที่เธอได้ยินหน้าเธอก็ถอดสีทันที

"เร็วๆเถอะ...!" ก่อนที่ผมจะเร่งเธอไป  เธอจึงลงมือแต่งหน้าให้ผมต่อ

 

หน้าตัวเมียหรอครับ? เหอะ! กูไม่แคร์จะคิดจะนินทายังไงก็ชั่งเถอะว่ะ ขอแค่ให้มันจบเร็วๆก็พอ

.

.

.

ชะเอม talk's

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ ห้องนอนของฉัน เวลา07:35น.

 

"สวยแล้วค่ะ คุณ" ช่างทำผมและช่างแต่งหน้าที่ถูกส่งมาจากคุณป้าหรือแม่ของน่านน้ำบอกฉันมา

"อื้ม ขอบใจ...มาก" ทำไมหล่ะชะเอม? เธอควรจะยิ้มสิ

"งั้นมาแต่งตัวกันต่อเถอะค่ะ"

"อื้ม"

 

ชุดที่จะใส่ก็คือชุดไทยหน่ะค่ะ ชุดเดียวตลอดทั้งงานไม่สิ พูดให้ถูกคือ...แค่ครึ่งวันแห่ขันหมากตอนเช้าเสร็จก็แค่รดน้ำสังข์ที่นี่และก็...ส่งตัวเข้าหอเลยที่นี่เหมือนกัน และก็ค่อยไปเจอกันอีกทีที่บ้านของน่านน้ำตอนเย็น

 

@เวลาต่อมา เวลา08:00น.

 

"เสร็จแล้วค่ะ คุณสวยมากเลยนะคะ" ทันทีที่แต่งตัวเสร็จเธอคนเดิมก็เอ่ยปากชมฉันขึ้นมา

"อื้ม" พยักหน้าตอบเธอไปหนึ่งที

"ยิ้มหน่อยสิคะคุณ"

"หมดหน้าที่แล้วก็ออกไปสักที!" ฉันหันหน้าไปบอกเธอเสียงหงุดหงิด น่ารำคาณ! พูดมากซ๊ะจริง!

"ค่ะๆ" เธอพูดมาและก็เดินออกไป

 

แอ๊ดดดด~ แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นมาและถูกปิดลง ไม่ต้องมองก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอออกไปแล้ว

 

"เห้อ~" ฉันถอนหายใจออกมา

 

ฟุ๊บ~ และฉันก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเครื่องแป้งในเวลาต่อมา

มือบางข้างนึงเอาขึ้นมาลูบหน้าท้องตัวเอง

 

"หึ~" มุมปากยกขึ้นสูง

 

น่าแปลกตั้งแต่ตื่นมาตอนเช้ามืดฉันยิ้มไม่ได้เลยแต่...พอฉันลูบหน้าท้องตัวเองปุ๊บปากฉันกลับยิ้มออกมาได้เองและหัวใจฉันก็ฟูขึ้นมาในทันทีเลยด้วย

 

"งานแต่งงานงั้นหรอ? ครั้งเดียวในชีวิตฉันด้วย..." เพราะงั้นฉันต้องมีความสุขที่สุดสิที่ได้แต่งงานและเอาชนะเขาได้

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ ห้องรับแขก เวลา11:00น.

 

เนื่องจากว่า...ข้างนอกมันร้อนมากร้อนแบบร้อนเหี้ยๆอ่ะนะผมทนไม่ไหวจนอาละวาดงานข้างนอกแทบพังพวกผู้ใหญ่รวมถึงคนงานที่คุณแม่จ้างมาร่วมงานก็เลยต้องมาจัดงานรดน้ำสังข์ในบ้านของเธอหน่ะครับ ส่วนพิธีแห่ขันหมากชั่งแม่งเถอะครับขี้เกียจเล่า แค่นึกถึงก็โมโหจนจะตายห่าแล้ว

 

"แม่ขอให้น่านน้ำกับหนูชะเอมนั้นรักกันหวานชื่นเหมือนกันน้ำผึ้งพระจันทร์และขอให้รักกันยืนยาวจนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรเลยนะลูก..." แม่ของผมที่เป็นผู้ใหญ่ในงานคนสุดท้ายที่สามารถรดน้ำสังข์ให้ผมได้พูดขึ้นมา

"แม่รักน่านน้ำมากๆเลยนะลูก" เห้อ~

"ครับ..." ผมตอบท่านไปน้ำเสียงเนือยๆเหมือนกับทุกที

"ต่อไปเป็นพิธีส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอค่ะ" คนที่พูดเป็นอิ....อืมม ไม่สิ สายไหมหน่ะครับ

"แต่..." แต่เหี้ยอะไรอีกว๊ะ?

"....?" หันหน้าไปมองหน้าอิเด็กดอกไม้สีทองนั่นไปด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิด

"อยากจะให้เจ้าบ่าวแสดงความรักที่มีกับเจ้าสาวต่อหน้าคุณพ่อคุณแม่รวมถึงคนรับใช้สักหน่อย โดยการหอมแก้มค่ะ" ห๊ะ!?

"หอมเลย! หอมเลย!" เสียงคนงานในงานแต่งที่ถูกจ้างมารวมถึงพ่อของเธอและแม่ของผมพูดขึ้นมาจะมีก็แค่ยัยนับดาวคนเดียวนั่นแหละที่เบะปากมองบน

 

ฟื้อออ!! ผมหายใจเข้าไว้ก่อนที่จะเอาจมูกไปชนกับแก้มของเธอและหายใจออกมา

 

"แหะๆ" เธอยิ้มแห้งๆส่งไปให้พ่อเธอ หลังจากที่ผมถอนจมูกออกมาจากแก้มเธอแล้ว

"ต่อไปอยากจะให้เจ้าสาวหอมแก้มเจ้าบ่าวบ้างค่ะ" เห้ย! อิเด็กห่านี่จะเอาห่าเหวอะไรนักหนาว๊ะ!?

"น่านน้ำ..." ชะเอมเรียกผมมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"อื้อ!" พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเป็นอันให้เธอหอมได้ ชั่งเถอะ! ค่อยไปล้างหน้าเอา

 

ฟอด! เธอเขย่งเท้าขึ้นมาหอมแก้มผมฟอดเล็กๆหน่ะครับ

 

"ได้ฤกษ์ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอแล้วค่ะ" เออ! ดี!

 

แต่...ความจริงแล้วอ่ะฤกษ์ห่าฤกษ์เหวอะไรนั่นไม่มีหรอกครับมีแต่ฤกษ์สะดวกกับฤกษ์พอใจแค่นั้นแหละแต่...ถ้าเป็นเลิกกันอันนี้มีแน่นอน

 

@ห้องนอนของเธอ ห้องน้ำ เวลา12:00น.

 

"อ่า..." ผมเข้ามาล้างหน้าหลังจากที่ผู้ใหญ่ออกไปแล้ว

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ และก็เปิดประตูห้องน้ำออกมา

เธอกำลังนั่งแกะผมของตัวเองอยู่อ่ะนะ

ตุ่บ~ โยนพวงมาลัยคล้องคอนั่นแหละลงพื้นไป น่ารำคาณชิบหาย!

 

"ฉันกลับหล่ะ" ผมอุตส่าห์บอกเธอเลยนะเว้ย ทั้งๆที่ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ

"เดี๋ยวสิ น่านน้ำ!" เธอเรียกผมไว้

"เห้อ~ มีห่าไรอีกว๊ะชะเอม...? เสียเวลาชิบหาย..." ผมหันหน้าไปมองหน้าเธอด้วยความไม่พอใจพร้อมถามเธอไปน้ำเสียงเนือยๆด้วยความเหนื่อย เหี้ย...อยากกลับไปนอนกอดนอนกกเมียแล้วไหม?

"ถ้าน่านน้ำออกไปตอนนี้หล่ะก็คิดว่าคุณพ่อของชะเอมจะคิดยังไงหรอ?" เธอถามผมมา

"ก็ชั่งหัวพ่อเธอสิว๊ะ!? น่ารำคาณจริงๆ" ผมพูดกับเธอเพียงแค่นั้นและก็ว่าจะจบการสนทนากับเธอแต่...

"ถ้านายก้าวขาออกไปจากหน้าประตูเมื่อไหร่ เรื่องลูกนายที่อยู่ในท้องของฉันถึงหูคุณป้าแน่!" เธอก็พูดขู่ผมขึ้นมาก่อนแต่...

"หึ! ฉันแต่งงานกับเธอแล้วชะเอม อย่าเสือกลืม!" ผมพูดเตือนสติเธอไป

"ใช่! แต่...ถ้าคุณป้ารู้ว่าฉันท้องลูกของนายอยู่ก็คงจะไม่ให้นายไปนอนกกอิเมียน้อยแน่นอน!" ทันทีที่เธอพูดจบ

 

ควับ! ผมก็หันไปมองหน้าเธอด้วยสายตาตกใจทันที

 

"นายคิดว่า...ฉันโง่ถึงขนาดที่จะไม่รู้อะไรเลยหรอน่านน้ำ?" เธอถามผมมา

 

หมับ! ผมเดินเข้าไปกระชากข้อมือเธอทันที

 

"อ๊ะ! นี่! เบาๆหน่อยสิ!!"

"เธอต้องการอะไร...?" ผมถามเธอไปเสียงเย็น

"คนแต่งงานกันเขาทำอะไรกันหล่ะน่านน้ำ? หืม?" อ่า...

"ที่แท้ก็แค่เงี่ยnเองหรอกหรอ?" ผมถามเธอไป

"หึ!" มุมปากนั่นยกขึ้นสูงมือบางทั้งสองข้างของเธอลูบมาที่หน้าอกของผม

"จะว่างั้น...ก็ได้นะ...!" พูดมาได้ไม่อายปากเลยไงว๊ะ!?

"ในเมื่อเธออยากฉันจะช่วยเธอก็ได้ชะเอม..." ผมบอกเธอไป

 

มือหนาข้างนึงรวบเอวบางของเธอเข้ามาใกล้ๆกับตัวของผมมือหนาอีกข้างหนึ่งเอาขึ้นมาบีบนวดเต้าอวบใหญ่ของเธอที่เนินอกโผล่พ้นชุดไทยออกมา

 

"อ่า...น่านน้ำ เตียงไปที่เตียงสิคะ อ๊ะ! อ๊า~" ปากครางสั่งผมไม่หยุด

 

ตุ่บ! ผมพาเธอเดินมาที่เตียงและผลักเธอนอนลงไป

ริมฝีปากล่างของเธอถูกตัวเธอเองกัดยั่วอารมณ์หื่นของผมไปอีก มือบางข้างหนึ่งของเธอค่อยๆร่นชุดไทยตัวใหญ่กว่าเอวของเธอเองกองลงไปที่สะโพกทำให้ตอนนี้ที่เหลืออยู่บนร่างกายส่วนบนของเธอมีแค่บราปีกนกตัวจิ๋วที่ปกปิดแค่ส่วนหัวของเต้าอวบใหญ่ของเธอ

และแน่นอนว่าผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทนต่อสิ่งเร้าตรงหน้าได้

เอาจริงผมแค่จะทำให้เธอค้างนะครับแต่...ก็ไม่รู้ว่า...เป็นเพราะไม่ได้ปลดปล่อยมานานหรือเปล่ามันถึงทำให้ผมปลุกติดง่ายขนาดนี้ผมไม่สามารถอดใจตัวเองไหวจริงๆ

ผมจึงลงไปทาบทับบนร่างกายบางสวยนมน่าขย้ำของเธอทันที มือหนาสากข้างนึงของผมขึ้นไปบีบขย้ำเต้าอวบใหญ่กว่ามือของผมไปตั้งสามนิ้ว ก่อนที่ผมจะดึงบราปีกนกของเธอออกไป อ่า...ใหญ่แต่เต่งตึงดีว่ะ

 

"อ๊าา~ อ๊ะ!! อึ่ก!! น่านน้ำคะ...ชะเอม  อั๊ย! เสียว!" ริมฝีปากบางของผมดูดดึงไปที่เต้าอวบใหญ่สีชมพูของเธอแต่แล้ว...จากเสียงครางของเธอก็กลายเป็นเสียง...

"ฮึ่กๆ! ฮือออ~ ฮื้ออๆ! ฮึ่ก อึ่กๆ! ฮื้อออๆ~" สะอึ่กสะอื้นของยัยเมียเด็กแทนพอผมเงยหน้าขึ้นไปมอง...

"เชี้ย!!" ก็ต้องสบถด่าออกมาในทันทีเมื่อหน้าที่ผมเห็นอยู่คือใบหน้าของข้าวสวยแถมน้ำตายังไหลอาบแก้มอีกและแน่นอนว่า...

 

กึ่ก! มันทำให้ผมชะงักทุกอย่างลงทันที

 

"เอ๊!? น่ะ..น่านน้ำคะ...?" เธอเรียกผมมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"....." ผมเงียบและถอยตัวออกมา ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินออกไปแต่...

 

หมับ! เธอก็จับมาที่ข้อมือของผมซ๊ะก่อน

 

"อินั่นมันเป็นใคร!? มันมีดีกว่าชะเอมตรงไหน?!" ในเมื่อเธอกล้าถามผมก็กล้าตอบ

"เหอะ! ดีกว่าตรงไหนหรอ...ชะเอม? ดีกว่าทุกตรงนั่นแหละ เธอเป็นใครงั้นหรอ? เป็นเมียฉันไง" ผมตอบเธอไปโดยทวนคำถามของเธอไปและเน้นชัดที่คำตอบ

"แต่ชะเอมก็เป็นเมียน่านน้ำนะ! แถมชะเอมกำลังตั้งท้องลูกของน่านน้ำอยู่นะ!" เห้อ~

"จะต้องให้ฉันบอก...เธออีกกี่ครั้งว๊ะ...!? ว่ามันไม่ใช่ลูก...ของฉัน...! และอย่าเอาเรื่องลูกของเธอมาพูดกับฉันอีก...!" ผมพูดกับเธอไปเสียงเรียบนิ่งออกไปทางเฉื่อยชาพร้อมเน้นย้ำชัดประโยคว่า ลูกของเธอ ไปให้เธอได้ยิน ก่อนที่จะสบัดมือเธอออกไป

"เพราะถ้าเมียฉันท้องขึ้นมาหล่ะก็...เธออย่าหวังว่า...ลูกเธอจะได้เจอหน้าของฉันเลยชะเอม...แม้แต่เงาฉันก็จะไม่โผล่มาให้มันเห็น...!"

"แต่...น่านน้ำแต่งงานกับชะเอมแล้วนะ เพราะงั้น...อินั่นก็คือเมียน้อย!"

"เหอะ! เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า...ว๊ะ? เมียฉันมีเพียงแค่คนเดียวก็คือ...ผู้หญิงที่ฉันรักและคนคนนั้นไม่ใช่เธอ...!"

"น่ะ..น่านน้ำ"

"จะลงไปรออาร์ฟเตอร์ปาร์ตี้ข้างล่าง...อยู่บนนี้อึดอัดว่ะ...!" พูดเพียงแค่นั้นผมก็เดินออกไปในทันที

 

แอ๊ดดดด~ แกร็ก! เปิดและปิดประตูห้องของเธอลงไป

 

"ฮู้ว์~" เกือบไปแล้วไหมหล่ะมึง?

.

.

.

เตโช talk's

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจน์ ห้องครัว เวลา19:00น.

 

"อ่ะ! ไก่ทอด! เอาไปวาง!" เสียงป้าคนทำอาหารที่เป็นหนึ่งในคนงานของเฮียพูดขึ้นมา

"ครับ!" ผมตอบรับป้าแกไป ก่อนที่จะถือถาดไก่ทอดและเดินออกไปด้านนอกในทันที

 

อ่า...พอดีว่าวันนี้ผมขอเฮียใหญ่หยุดหน่ะครับ ก็...นานๆทีเฮียเทพจะลงมาทำงานที่นี่แถมงานในครั้งนี้เป็นงานมงคลด้วย

ก็...อย่างที่เคยบอกไปไงว่า ผมอ่ะไม่ค่อยได้ไปร่วมงานมงคลกับคณะเฮียแกเท่าไหร่ ไม่ดิ่ พูดให้ถูกคือกูไม่เคยไปงานมงคลกับเฮียมันเลยดีกว่าเพราะงานส่วนใหญ่ที่เฮียเทพจะลงมาทำที่นี่ที่จังหวัดนี้คืองานศพนั่นแหละ

พอดีว่า...ผมก็เพิ่งรู้อ่ะนะว่าเฮียแกไปซื้อบ้านอยู่ที่เชียงใหม่แล้วด้วย

ตุ่บ~ วางถาดไก่ทอดลงที่โต๊ะรับรองของคาวครับ

 

"เฮ้ยยย~ เมื่อไหร่งานจะเริ่มว๊ะเนี้ย...?!" ผมถามดินถามฟ้าถามเจ้าที่แถวนั้นไปครับ

 

@เวลาต่อมา เวลา19:30น.

 

อ่า...ในที่สุดงานก็เริ่มสักที แสงไฟจากสปอร์ตไลท์สาดส่องไปทั่วทั้งสนามหญ้ารวมถึงเวทีเล็ก

แขกต่างๆเริ่มเข้ามาในงาน ไม่ดิ่ เพราะมีโต๊ะจีนแค่สองโต๊ะเองน่าจะมีแค่ญาติฝั่งเจ้าสาวกับฝั่งเจ้าบ่าว

 

"งานเริ่มแล้ว..." ผมพูดออกมาอย่างตื่นเต้นเหมือนกับเป็นงานของตัวเอง

"อ๊ะ!" และผมก็ถูกใครสักคนที่ฟังดูจากน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็นผู้หญิงนะเดินมาชนผมแต่เธอกลับ...

 

ตุ่บ~ ล้มลงไปนั่นกับพื้นครับ

 

"เอ่อ...ขอโทษทีนะครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ทำจนเป็นนิสัยถึงไม่ผิดแต่ก็...ขอโทษอยู่ดี

"อื้มๆ ไม่เป็นไรทางนี้....เอ๊!?" เธอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมและก็หยุดชะงักไปพร้อมอุทานออกมา

"หืม? เพื่อนข้าวสวยหรอ?" ผมถามเธอไป

 

เนื่องจากแสงไฟสลัวๆของสปอร์ตไลท์ในวันนี้มันไม่ต่างจากวันที่ผมได้เจอเธอครั้งแรกที่ร้านนั่งชิลนั่นมันจึงทำให้ผมจำเธอได้ในทันที

 

"อ่าห๊ะ! นึกว่าจะจำไม่ได้ซ๊ะอีกนะ...!" เธอพูดพร้อมกับลุกขึ้นมาเอง

"แหะๆ พอสปอร์ตไลท์สาดมาหน่ะถึงจำได้" ผมบอกเธอไป

"โห่! นึกว่าจะจำฉันได้เองเลยซ๊ะอีก"

"ล้อเล่นหน่า" โกหกครับ

"หึๆ แล้วนี่นายมาทำอะไรหล่ะ?" เธอถามผมมา

"อ๋อ มาเป็นเด็กเสริฟหน่ะ" ผมจึงตอบเธอไปตามความจริง

"เว่อร์เนอะ มีแค่ห้าหกคนจ้างซ๊ะอย่างกับจัดงานในพระราชวัง" เธอพูดมาพร้อมกับทำหน้าตาเบื่อหน่ายและรำคาณมาก

"ฮ่าๆ แล้วเธอมาทำอะไรหรอ?" ผมหัวเราะให้กับคำพูดและรีแอคของเธอไป ก่อนที่จะถามเธอไป

"อ่า...อ๋อ มาเป็นชั่งภาพหน่ะ" เธอพูดพร้อมกับยกกล้องที่เธอแขวนติดคอมาโชว์ให้ผมดู

"อ๋อ..."

"เชิญคู่บ่าวสาวขึ้นเวทีครับผม..." เอาจริง มันมีเสียงนี้มาตั้งนานแล้วหล่ะแต่...ผมไม่สนใจเพราะกำลังคุยกับเธออยู

"งั้นฉันไปทำงานก่อนหล่ะ" เธอพูดมา

"อื้ม!" ผมตอบไป ก่อนที่ผมจะหันไปสนใจเวทีต่อ

"!!!" ทันทีที่ผมเห็นหน้าบ่าวสาวคู่นั้นแล้วดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

น่ะ..นั่นมัน เฮียน่านน้ำกับเธอคนนั้นหรอ? ล่ะ..แล้วข้าวสวยหล่ะ? มันทำแบบนี้กับเธอคนนั้นได้ไงว๊ะ? หึ! แบบนี้ต้องพูดว่าชายชั่วหญิงเลวสินะ?

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจน์ ที่จัดงานเลี้ยง เวลา19:45น.

 

"ขอถามคุณเจ้าบ่าวก่อนเลยนะครับว่า...เจอกับเจ้าสาวได้ยังไงครับ?" พิธีกรก็ขี้เสือกเหลือเกิน

"ไม่รู้ดิ่ จำไม่ได้" ผมตอบไปเพียงแค่นั้น

"อ่ะ แหะๆ งั้นถามเจ้าสาวแล้วกันนะครับ เจอคุณเจ้าบ่าวได้ยังไงครับ?"

"เจอกันตั้งนานแล้วค่ะ คบกันมาตั้งนานแล้วค่ะแต่...ก็ต้องเลิกกันไปเพราะตัวฉันต้องไปเรียนต่อค่ะ" สุดยอด...ตอแหลสุดยอด

"แต่ก็...คิกๆ ไม่คิดว่ากลับมาครั้งนี้เราสองคนจะโสดกันทั้งคู่บวกกับทางบ้านของเราทั้งสองคนก็...หมายหมั้นกันไว้ตั้งนานแล้วก็เลยเทิร์นจากแฟนเป็นสามีภรรยากันเลยค่ะ" สุดยอด เทพสุดเลยว่ะ

"แบบนี้ต้องเรียกว่า...."

"!!!" ไอ้เตโช!!? ผมจึงรีบขยี้ตาทันทีพอลืมตามาอีกทีไม่ใช่ไอ้เตโชนี่หว่า

 

อ่า...หลอนไปเองหรอว๊ะ!? สงสัยคงจะใช่เพราะว่า...คนที่ผมไม่อยากให้รู้เรื่องงานนี้มากที่สุดมีอยู่แค่สองคน

หนึ่งเลยคือ...ข้าวสวย เมียของผม

ส่วนคนที่สองก็คือ...ไอ้เด็กเหี้ยเตโชที่มันรอเสียบกลางระหว่างผมกับเมียผม สงสัยจะกังวลจนหลอนไปเอง...นั่นแหละนะ

 

"ค่ะ จะเรียกว่างั้นก็ได้...!" ผมมองยัยนับดาวที่เบะปากมองบนพร้อมกับกดชัตเตอร์รัวๆโดยไม่มองฟิมล์

 

แล้วมันจะถ่ายสวยไหมว๊ะหน่ะครับน้องรัก?

 

"จบงานหรือยัง? หิว" ผมหันไปถามพิธีกร

"เอ่อ...ตอนนี้เจ้าบ่าวของคุณเจ้าสาวหิวแล้วนะครับ เพราะงั้นต่อจากนี้ไปขอเชิญแขกผู้มีเกีรติทานอาหารในงานกันได้เลยครับ" เออ จบงานกันได้สักที

 

ผมเดินลงมาที่ด้านล่างของเวที และตรงไปที่โซนอาหารทันที หิวจริงไม่ได้โกหกเว้ย! ป่านนี้ยัยเมียของผมจะกินอะไรยังว๊ะ!? ต้องโทรถามสักหน่อยแล้วหล่ะ ผมจึงเดินออกมาในที่ลับสายตาคน

 

[ยัยเมียเด็ก] Trrrr Trrrr Trrrr Trrrr ติ้ด

 

(ฮัลโหล เฮียน่านที่บ้านเป็นยังไงบ้างคะ?) ทันทีที่ปลายสายกดรับปุ๊บยัยเมียเด็กก็ถามผมมาทันที

"ก็โอเคนิดหน่อยแล้วค่ะ" ผมตอบยัยเมียเด็กไป

(แล้วมีเรื่องอะไรกันหรอคะ?) อ่า...

"มีปัญหาเรื่องธุรกิจที่บ้านนิดหน่อยหน่ะค่ะ" ผมตอบปลายสายไป

(หรอคะ? อืมม? แล้วเฮียน่านน้ำกินข้าวหรือยังอ่ะ?) เมียดีขนาดนี้...

"กำลังจะกินค่ะ แล้วข้าวหล่ะกินหรือยัง?" จะให้ผมไปหาทึ่ไหนได้หล่ะว๊ะ...!?

(อืม แหะๆๆ) หัวเราะแบบนี้

"ทำไมยังไม่กินข้าวคะ...!?" ผมจึงถามไปด้วยน้ำเสียงดุๆเย็นๆ

(ก็...ข้าวลืมหนิคะ ปกติเฮียน่านน้ำจะคอยตามตลอดเลย...) น้ำเสียงอ่อยๆสั่นๆนั่นมันอะไรกันว๊ะ?

"....."

(ฮึ่กๆ คิดถึงมากๆเลยค่ะ) ว่าแล้วเชียว

"ข้าว..."

(ฮึ่บๆ เฮียน่านรีบกลับมา ฮึ๊บ นะคะ ข้าวจะรอนะคะ) อ่า...

"ค่ะ... เฮียจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จและก็จะรีบกลับนะคะ" ผมบอกเธอไป

(ค่ะ)

"อย่าลืมกินข้าวด้วยลงไปซื้อข้าวข้างล่างก็อย่าถเลถไลด้วยหล่ะ เข้าใจใช่ไหม?" ผมกำชับยัยเมียเด็กไป

(ค่ะ)

"เฮียรักข้าวสวยนะคะ"

(ค่ะ ติ้ด!) และข้าวสวยก็กดวางสายไปครับ ผมหันหลังเตรียมตัวจะเดินออกไปแต่ก็...

 

ผลั่ว!! ถูกหมัดของใครคนนึงต่อยเข้ามาที่หน้าของผม

หมับ! และมันก็...เข้ามากระชากคอเสื้อของผม

 

"มึงแม่งเหี้ยชิบหายเลยไอ้น่านน้ำ!!" มันด่าผมออกมา

"ฮึ!" ผมยกยิ้มมุมปากไปให้มัน ไอ้เด็กเหี้ยเตโช ไงครับ

"กูถนุถนอมของกูมาตั้งนาน มึง!...มีสิทธิ์เหี้ยไรมาทำให้เธอเสียใจว๊ะ!?" มันถามผมมา

"กูมีสิทธิ์ที่มึงไม่มีและไม่มีทางมีไง คงไม่ต้องให้กูพูดใช่ไหม? ว่าสิทธิ์นั้นคือสิทธิ์อะไร!?" ผมบอกมันไป

 

ผลั่ว!! และมันก็ต่อยมาที่หน้าผมอีกหนึ่งที

 

"มึงบอกรักผู้หญิงอีกคนและมาแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนเนี้ยนะ!? เหี้ยชิบหาย!!"

 

คิดว่าผมแคร์ไหมครับ? บอกเลยผู้หญิงที่ผมบอกรักก็คือ...ผู้หญิงที่ผมรักนั่นแหละ

 

"เรื่องของกู!" ผมบอกมันไปและกำลังจะเดินออกไปแต่ว่า...

 

หมับ!! ผลั่ว!! มันก็ยังคงกระชากตัวผมไปต่อยหน้าอยู่ มึงจะเอาให้ได้ใช่ป้ะ?

ผลั่ว!!!! ผมจึงสวนมันไปทันที

 

"อ่า..." มันอุทานออกมา

 

หมับ! ผมจึงดึงคอเสื้อของมันมาบ้าง

 

"มึงจำไว้ด้วยนะไอ้เตโชว่า...ต่อให้มึงจะพยายามสักแค่ไหน!? ไม่ว่ายังไงมึงก็ไม่มีวันที่จะได้ข้าวสวยไป!!" ผมพูดใส่หน้ามันไป ก่อนที่ผมจะ...

 

ผลั่ว!!!! ต่อยหน้ามันไปอีกทีนึง

 

"เพราะเธอคือคนของกู! อย่าได้หวังจะมายุ่งกับคนของกู!! เพราะมึงไม่มีสิทธิ์นั้น...ฮึ! สิทธิ์ของคนที่เธอรัก!" ผมบอกมันไปเพียงแค่นั้นและผมก็เห็น...ดวงตาของมันเบิกโพลงด้วยความตกใจ

 

กึ่ดไปดิ่!

ตุ่บ! และผมก็...ผลักคอเสื้อรวมทั้งตัวของมันออกไปในทันทีทำให้มันล้มลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้น

 

"กระจอก!" และไม่ลืมที่จะด่ามันไปบ้างพร้อมมองมันไปด้วยสายตาเหยียดๆเพียงแค่นั้นผมก็เดินออกไป

"น่านน้ำ! เอ๊!? โดนอะร่ะ....อ๊ะ!" เธอยังพูดไม่ทันจบผมก็...

 

หมับ!! กระชากข้อมือของเธอและพาเดินออกมาทันที

 

"นี่! น่านน้ำ! จะรีบไปไหนหน่ะ!?" เธอตะโกนถามผมออกมา

"....."

"นี่! ช้าๆหน่อยสิชะเอมท้องอยู่นะ!!"

"กลับคอนโดขี้เกียจอยู่ที่งาน...!" ผมบอกเธอไปน้ำเสียงเนือยๆปนหงุดหงิด

"เอ๊!? คอนโดไหน!?" ถามมากจังว๊ะ!? ไม่พาไปอยู่คอนโดผมหรอก

"ฉันเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว...!"

.

.

.

ชะเอม talk's

@R condo สาขา4 ห้องของฉัน เวลา21:00น.

 

พอบอกลาคุณพ่อและก็คุณป้าเสร็จน่านน้ำก็พาฉันออกมาทันทีและก็พาฉันขับรถออกมาอย่างไว

อืมมม คอนโดนี้ใกล้มหาลัยของฉันดีนะคะ

 

"ฉันกลับหล่ะ" ว่าไงนะ!?

"อิเมียน้อยนั่นโทรตามแล้วงั้นหรอ?" ฉันจึงถามไป

"เหอะ! ถ้าเมียฉันโทรตามฉันหล่ะก็...อย่าหวังเลยชะเอมว่าฉันจะมาส่งเธอ!" อีกแล้ว...อินั่นมันมีอะไรดีนักหนา!? ยังไงๆเมียน้อยก็มีรูไว้ให้แค่ผู้ชายเสียบแค่นั้นไม่ใช่หรอไง!?

"ฉันไม่ยอม น่านน้ำ! นายต้องอยู่กับฉันที่นี่!!"

"เหอะ! โทษทีว่ะ...! แต่...ฉันไม่อยู่...!"

"น่านน้ำ! ถ้านายก้าวขาออกไปแม้แต่ก้าวเดียว! ฉันจะบอกคุณป้า!! ว่านายทำฉันท้อง!!" ฉันจึงขู่เขาไป

"อยากทำอะไรก็ทำ...เพราะฉันไม่แคร์...!" เขาเปลี่ยนไป

 

แอ๊ดดดด!! ปั้ง!!! เขาเปิดประตูห้องออกไปและก็ปิดลงมาเสียงดัง

 

"น่านน้ำ!!! กรี๊ดดดดดดด!!!" ฉันเรียกชื่อของเขาออกมาและกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่นห้อง

"เฮ้อ! เฮ้อ! ฮู้ว์~" จะว่าไปวันนี้ฉันก็เครียดมาทั้งวันเลยนี่หน่า

"ไปแช่น้ำอุ่นดีกว่า~ เนอะ" ฉันพูดออกมามือบางขึ้นลูบที่หน้าท้อง

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Basic R condo ห้องนอนของผม เวลา22:15น.

 

พอเข้ามาปุ๊บก็เห็นคนร่างบางที่เป็นเมียของผมหลับไปซ๊ะแล้วผมจึงไปอาบน้ำและถอดชุดไทยนั่นทิ้งไปในถุงขยะสีดำครับ

ฟุ๊บ~ ค่อยๆคลานขึ้นมาบนเตียงนอนที่มียัยเมียเด็กนอนอยู่

ฟอดดดด~ จุ๊บ~ จุ๊บ~ ผมก้มลงไปหอมแก้มข้างนึงเพราะตอนนี้ยัยเมียเด็กของผมนอนตะแคงข้างอยู่และไม่ลืมที่จะจุ๊บไปด้วย

 

"อื้ออออ!" ดูเหมือนการทำแบบนี้มันจะกวนยัยเมียของผมสินะ

"ไงคะ" ยัยเมียเด็กลืมตาตื่นขึ้นมาผมจึงเอ่ยทักทายไป

"เฮียน่านน้ำ...กลับมา....อุ๊บ! อื้มมมม~" ผมว่า...ผมเดาไม่ยากนะครับว่ายัยเมียของผมเธอจะพูดว่าอะไร ผมจึงไม่อยากฟัง

 

มือหนาของผมจับมือบางของเธอมาผสานไว้และก็จับตัวเธอนอนหงาย

ผมค่อยๆผละริมฝีปากของตัวเองออกมาและมองเข้าไปในตากลมสวยใสซื่อนั่น

และผมก็ค่อยๆแทรกตัวไปกลางหว่างขาของยัยเมียเด็ก

 

"เฮียน่าน...เรื่องที่บ้าน...? อื้มมม~" ผมก้มหน้าลงไปจูบยัยเมียต่อและก็ผละออกมา

"เรื่องที่บ้านเฮีย...ชั่งมันเถอะค่ะ...ตอนนี้เฮียอยากได้รางวัลที่ข้าวบอกจะให้เฮีย...มากกว่า" ผมพูดไป

"รางวัล? อะไรคะ...? ข้าวเคยพูดว่าจะให้หรอคะ...?" ฮึ! ลืมก็ดีครับผมจะได้เลือกรางวัลเอง

"ไม่เป็นไรค่ะ เฮียเลือกรางวัลเอง อื้มมม~" ผมพูดเพียงแค่นั้นผมก็ก้มหน้าลงไปจูบปากยัยเมียเด็กทันที

"อื้มมม~"

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@2 ชั่วโมงผ่านไป

 

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! เชื่อเลยจริงๆพอกลับมาก็หื่นใส่ฉันเต็มที่เหมือนเดิม รางวัลที่ฉันจะให้เขาก็คือเรื่องนี้เนี้ยแหละค่ะแต่...เขาดันรู้ทันไม่อาละวาดฉันซ๊ะงั้น เอ๊!? ว่าแต่...ฉันกลายเป็นคนหื่นเซ็กส์โหดเหมือนเขาไปได้ยังไงเนี้ย

ร่างกายของฉันโยกขึ้นโยกลงตามแรงกระแทรกกระทั้นของคนบนร่างกาย เอาจริง! ฉันขอลองขึ้นบ้างแต่...เขาก็ไม่ให้บอกว่ามันไม่ใช่หน้าที่บ้าบออะไรก็ไม่รู้

อ่า...ร่างกายของฉันกับเขาบดเบียดเสียดสีกันขึ้นลงตามแรงกระแทรกของเขาเม็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มผุดขึ้นที่ใบหน้าของฉันและเฮียน่านน้ำจนมันหยดลงมาที่ปอยผมหน้าม้าของฉันช่องทางรักของฉันเริ่มตอดรัดความเป็นชายอันพองโตของเขาถี่มากขึ้น มือที่ผสานกันอยู่ข้างนึงกำแบๆตามแรงกระแทรกของเขาเหงื่อเริ่มซึมออกมาจากร่องนิ้วมือ

จ๊วบบๆๆๆ~ จั๊บบๆๆๆ~ ริมฝีปากร้อนร้ายนั่นกำลังดูดดึงเต้าอวบอิ่มพอดีมือหนานั่นของฉันเองหล่ะค่ะเหมือนกับมันเป็นของอร่อยงั้นแหละ ส่วนอีกข้างนึงก็ถูกมือหนาสากอีกข้างนึงของเขาบีบนวดอย่างมันส์มือ

 

"อ่า...อ๊ะ! อ๊ะ! อั๊ย~ อ๊ายยย~ จะเสร็จแล้ว อ๊าา~ อ๊ะะ~ อ๊ะ~" ฉันครางบอกเขาไป

"อื้ม! อึ่! อึ๊! อ่าส์...พร้อมกันค่ะ อ่า..." เขาครางตอบฉันมา

 

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ก่อนที่เฮียน่านน้ำจะยืดตัวขึ้นไปมือหนาทั้งสองข้างจับเอวคอดกริ่วของฉันและรัวเอวสอบเข้าใส่เอวบางของฉันในจังหวะเร็วๆแรงๆรัวๆและเน้นๆอีกประมาณห้าถึงหกทีเขาและฉันก็...

 

"อ๊ายยยย...! อื้อ...!! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!"

"อ๊าคคค....! ซี๊ด...!! เฮ้อ! เฮ้อ!" เสร็จพร้อมกันในรอบที่สี่ของคืนนี้

"พ่ะ..พอแล้วนะ~" ฉันบอกเขาไปน้ำเสียงอ้อนวอน

"หึ~ พอก็ได้ค่ะ" เขาพูดเพียงแค่นั้นและก็ถอดถอนความเป็นชายของตัวเองออกจากช่องทางรักของฉัน

 

ฟุ่บ~ และล้มตัวนอนลงบนที่นอนข้างๆฉันพร้อมทั้งหันตามมากอดเอวฉัน

 

"เฮียรักข้าวนะคะ..." เขากระซิบบอกฉันมา

"อื้ม" ตอบไปเพียงแค่นั้นและฉันก็หลับไป

 

End ep.25

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"แค่ไปส่งแล้วฉันก็...จะกลับคอนโดฉันทันที..."

"ทำไมต้องรีบ...!? อิเมียน้อยเร่งมาหรอ!?"

 

{To be continue}

 

ในที่สุดงานแต่งก็จบลง

.....

 

อิเฮียน่านน้ำแกเกือบไปแล้วไหมหล่ะ

ส่วนเตโชลูก หนูไปพักก่อนนะคะไปถามใจตัวเองก่อนลูก...ยังไงก็สู้อิเฮียไม่ได้หรอ?

ส่วนชะเอม อารมณ์แปรปรวนเหลือเกินแม่คุณก็นางกำลังท้องอยู่อ่ะนะ

คนสุดท้ายค่าตัวแพงมากแม่ หนูข้าวสวย...โผล่มาแป๊บเดียวแต่แซ่บมากแม่...!!!! น้องเริ่มจะติดนิสัยอิเฮียแล้วนะคะ  จบการอธิบาย

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจคร้าบบ~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว