ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 145

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2563 16:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4 

 

“ไอ้คิน!!!!!  มึงทำเชี้ยอะไรของมึงเนี่ยไอ้สัส!!!!!!!!!!” 

………………………………………… 

“อะไรๆ  มึงจะตะโกนทำไมเนี่ยกูตกใจหมดแม่ง” ไม่รู้ว่าไอ้ซันมันเป็นเชี้ยอะไรของมัน   มันกลับมาตอนไหนไม่รู้   แต่ที่รู้คือผมต้องรีบวิ่งออกจากห้องน้ำเพราะเสียงมันนี่แหละ  ถึงได้ออกมาในสภาพที่นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาแค่ผืนเดียวแบบนี้อ่ะ 

“มึงทำเชี้ยอะไรกับมดของกู!!”  

“กูทำอะไรมดมึงที่ไหน   มึงควรจะขอบใจกูด้วยซ้ำนะที่อุส่าจัดการไอ้มดพวกนั้นให้อ่ะ” 

“ไอ้เชี้ยคิน  มึงตาย!!!!” ไอ้ซันคว้าเอาขวดไบกอนที่อยู่ตรงหน้ามาถือไว้ในมือ   แล้วยกขึ้นเหนือหัวเหมือนจะขว้างใส่หัวผมอย่างนั้นแหละ   สถานการณ์แบบนี้จะอยู่เฉยทำไมละครับวิ่งสิครับ 

“เฮ้ยมึงจะทำอะไรของมึงเนี่ย   มึงวางขวดไบกอนลงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ซัน!!”  

“ไม่!!!  วันนี้กูจะเอาเลือดหัวมึงออกไอ้เชี้ยคินมึงตาย!!!”  

“อ๊ากกก!!!”   

 

“มึงออกไปเลยนะ  ออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้เลย!” ไล่อย่างเดียวไม่พอเก็บเสื้อผ้าให้กูพร้อมงามไส้แล้วไหมกู   

“มึงจะไม่ใจร้ายกับกูหน่อยหรอ”  

“หึ! ใจร้ายหรอ    นี่มันยังเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำกับการที่มึงฆ่ามดกูทั้งตู้อ่ะ” ก็ใครจะนึกละว่ามดในตู้นั้นมันเป็นคนเลี้ยงไว้อ่ะ   ผมก็เล่นมันซะเกลี้ยงตู้เลย 

“ก็กูไม่รู้นี้หว่าว่ามึงเลี้ยงไว้อ่ะ”  

“แล้วมึงมายุ่งกับของของกูทำไมไอ้สัส!!!” ผมว่างานนี้ผมคงทำให้มันใจอ่อนให้ผมอยู่ต่อไม่ได้แน่    เพราะตอนนี้มันโกรธมากจนจะกินหัวผมได้แล้วอ่ะ   คนน่ารักแม่งดุอย่างนี้ทุกคนไหมว่ะเนี่ย   

“ขอโทษละกัน  กูยอมไปก็ได้ถ้ามึงไม่คิดสงสารกูอ่ะ   ไม่รู้คืนนี้จะนอนที่ไหน  อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วด้วย   ถ้าไม่เจอไอ้ตะวันคงต้องแย่แน่ๆเลย”   

“มึงอย่าพูดมาก  กูไม่สงสารมึงหรอก   รีบออกไปจากบ้านกูเลยนะ!!” จากที่จะทำให้มันประทับกลับกลายเป็นว่าทำให้มันเกียจจนได้เลยกู     

 

ทำยังไงได้ละในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วก็ต้องจำยอมถือกระเป๋าเดินออกจากบ้านมันไป  เป้าหมายแรกของผมหลังจากที่เดินออกจากบ้านไอ้ซันคือร้านขายโทรศัพท์เลยครับ  นาทีนี้ต้องรีบติดต่อหาไอ้ตะวันแล้ว  

ในที่สุดผมก็ได้มันมาแล้วสมาร์ทโฟนราคากลางๆไม่แพงจนเกินไป   แต่ถ้าเทียบกับเครื่องเก่าที่หายไปบอกได้คำเดียวเลยว่าเสียดาย    ในเมื่อได้มาแล้วผมก็จัดการล็อคอินเข้าเฟสบุ๊คแล้วทักหาไอ้ตะวันทันที    ไม่ต้องสงสัยนะว่าทำไมผมถึงเข้าเฟสบุ๊คได้ทั้งๆที่บอกไอ้ซันไปเมื่อคืนว่าจำรหัสไม่ได้  ที่จริงแล้วผมก็จำได้แหละ  แต่ทำเป็นแกล้งจำไม่ได้ไปเท่านั้นเอง   คนเราอะนะเมื่อเจอรักแรกพบทุกคนก็ต้องพยายามหาทุกข้ออ้างบนโลกนี้มาเพื่อที่จะได้อยู่กับเขาไปนานๆ  แต่ไอ้ผมมันโง่เองไงที่เล่นฆ่ามดเขาซะหมดตู้ขนาดนั้น   เป็นการสร้างความประทับใจแรกได้เชี้ยจริงๆ  แต่ไม่เป็นไรหรอกยังไงผมก็รู้แล้วว่ามันอยู่ไหน  ไว้เจอไอ้ตะวันแล้วค่อยมาหามันทีหลังก็ได้ 

 

อคิน: ไอ้ตะวันมึงอยู่ไหน   

ตะวัน : ไอ้สัสมึงหายไปไหนมา  

กูตามหามึงแทบตาย  

 โทรไปก็เป็นเจ้าหน้าที่ที่สถานีรถไฟรับ 

อคิน: กูทำโทรศัพท์หายอ่ะ 

ตะวัน: โทรศัพท์มึงไม่ได้หายไปไหนหรอกไอ้สัส 

พนักงานเขาบอกว่ามึงลืมไว้ 

อคิน: อ้าวหรอ  ชั่งเรื่องโทรศัพท์ก่อนเถอะ 

     ตอนนี้มึงช่วยมารับกูก่อน 

    เดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นไปให้รีบมานะมึงกูร้อน 

 

 

^^ ซัน ^^  

ผมอยากจะบ้าตายกับไอ้โง่คิน    แต่พอคิดไปคิดมาผมอาจจะโง่กว่ามันก็ได้ที่ไว้ใจมัน     ยอมให้มันมาอยู่ด้วยทั้งที่พึ่งรู้จักกัน  ก็นั้นแหละเพราะผมขับรถชนมันเลยอยากรับผิดชอบ แต่ก็ต้องแลกด้วยมดตัวน้อยที่ผมเฝ้าเลี้ยงดูเฝ้ามองมันอยู่ทุกวันต้องมาจบชีวิตด้วยไบกอนที่ไอ้คินตั้งใจซื้อมาฆ่าพวกมันโดนเฉพาะ  พูดแล้วยังโมโหไม่หายดีนะที่มันยอมออกจากบ้านผมไปง่ายๆ ไม่งั้นคงได้ใช้กำลังกันบ้างล่ะ   ชั่งเรื่องมันก่อนละกัน    

ผมว่าทุกคนคงจะสงสัยว่าทำไมบ้านหลังนี้ถึงมีผมอยู่แค่คนเดี๋ยว  ก็เป็นผมเองนั้นแหละที่ดื้อมาเรียนไกลบ้าน  แต่พ่อกับแม่ผมรวมทั้งพี่อาทิตยพี่ชายผมก็ตามใจผมอยู่ดี  ผมเลยได้มาเรียนในสิ่งที่ตัวเองรักและสนใจ   พ่อผมถึงกับลงทุนซื้อบ้านหลังนี้ให้    ท่านกลัวว่าผมจะไปสร้างความรำคาญให้คนอื่นเพราะผมเป็นคนชอบเลี้ยงสัตว์โดยเฉพาะพวกแมลงผมยิ่งชอบเป็นพิเศษ   พูดไปก็คิดถึงเหมือนกันนะครับไม่รู้ว่าป่านนี้บ้านที่กรุงเทพฯ จะเป็นยังไงบ้าน 

ความคิดเห็น