email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 85 สนามเด็กเล่นใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 85 สนามเด็กเล่นใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2563 08:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 85 สนามเด็กเล่นใหม่
แบบอักษร

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแผนที่จะทำให้เด็กสาวรู้จักการปฏิเสธเพื่อตนเองก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าแถมตัวเขาเองยังทำเลยเถิดไปไกลพอสมควร มองมือขวาของตนเองที่ล้วงลับเข้าไปใต้กางเกงและชุดชั้นในส่วนล่างของซุยเรนคาซึยะก็ถอนหายใจ

 

 

 

'โดนความหื่นครอบงำจนได้สิฉัน ให้ตายสิ'

 

 

 

"แฮกๆ ทะ ท่านคาซึยะพอใจแล้วใช่ไหมคะ"

 

 

 

ได้ยินคำถามดูเหนื่อยหอบของซุยเรนคาซึยะก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ มองดูเด็กสาวที่เต็มไปด้วยเหงื่อนั่งพิงอกหมดแรงอยู่บนตักของเขาก็รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่เล็กน้อยเท่านั้นจริงๆ

 

 

 

"ใช่ยังไงพรุ่งนี้ก็อย่าลืมละมาให้ฉันเล่นกับเธออีกนะ เอาละเธอก็ลุกได้แล้ว"

 

 

 

"ขะ ขอโทษค่ะ แต่ร่างกายของฉันไม่มีแรงเลยค่ะ"

 

 

 

ได้ยินแบบนั้นคาซึยะก็เกาหัว สองมืออุ้มเด็กสาวมานั่งเก้าอี้แทนเขา ก่อนจะเดินออกไป้างนอกชั่วครู่ก็กลับมาพร้อมกาลามังใส่น้ำอุ่น และผ้าขนหนูเขานำผ้าขนหนูชุบน้ำและเริ่มเช็ดเหงื่อให้เธอ

 

 

 

ใช้เวลาไม่นานเขาก็สวมชุดให้เด็กหญิงใหม่ก่อนจะแบกเธอเดินกลับไปที่หมู่บ้าน ตอนนี้แผนของเจ้าหนอนน้อยยางูระถูกเขาทำลายจนเละ คิดจะมาเล่นวิชาผนึกกับผู้มีสายเลือดอุซึมากิมันยังเร็วไปร้อยปี

 

 

 

แบกเด็กสาวไปที่บ้านโดยที่คาซึยะไม่รู้เลยว่าเด็กสาวที่ถูกแบกกำลังมองเขาอย่างหลงใหลแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอรู้สึกชอบความอ่อนโยนของเขาตอนเธอถูกเช็ดตัวมากที่สุดเลย

 

 

 

'ใครบอกว่าเขาเป็นคนใจร้ายและอำมหิตเหมือนอาชูร่า ฉันว่าเขานี่แหละนักบุญที่แสนใจดี'

 

 

 

ถ้าคาซึยะรู้ความคิดของเด็กสาวคงจะยืนขำจนฟันล่วงแน่ๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้นแค่รินโกะมาอาศัยอยู่ที่บ้าน ฮินะก็หัวร้อนพออยู่แล้ว และนี่เขายังจะเอาสาวจากหมู่บ้านอื่นไปอยู่ด้วยอีก ไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวไปสาธยายกับแฟนสาวยังไงดี

 

 

 

เขาไม่ได้กลัวเธอเลย แต่เขาไม่อยากให้เธอเสียใจมากกว่าคิดไปคิดมาก็มาไม่เอายัยนี่ไปที่บ้านน่าจะดีกว่า เขาพาเธอไปหาห้องเช่าและสั่งให้รากบางส่วนคอยตามติดเธอไว้

 

 

 

"อยู่ที่นี่ไปก่อนหลังจากที่ฉันคุยกับแฟนสาวเสร็จฉันจะมารับเธอ"

 

 

 

"ค่ะท่านคาซึยะ"

 

 

 

ชักจะเหมือนการแอบเมียหลวงนัดลับกับเมียน้อยเข้าไปทุกที ในนิยายหรืออนิเมะพวกตัวเอกกลับมีฮาเร็มที่สามัคคีกันดีแถมยังหากันได้ง่ายๆราวเป่าลมหายใจ แล้วทำไมเขาถึงไม่เป็นแบบนั้นบ้างละ ? แม่มหลอกลวงกันชัดๆ ไอ้ฮาเร็มสามัคคีเนี่ย

 

 

 

สำหรับเขาสิ่งที่ทำได้ก็อย่างมากคือการแอบมี! แต่ว่าความลับของเขาจะเหลืออยู่อีกหรอในเมื่อแม่สาวบนดวงจันทร์ก็คอยจับตาดูเขาอยู่ตลอด พูดคนเดียวในใจอยู่นานคาซึยะก็จากไปโดยทิ้งให้ซุยเรนที่เริ่มคลายสติจากตัณหาร้องห่มร้องไห้อยู่บนเตียง

 

 

 

"ยุ่งยากชะมัด"

 

 

 

เหล่มองไปทางห้องเช่าก็ทำหน้าเบื่อหน่ายตนเอง ยังดีที่เขายังไม่ได้เกินเลยไปขนาดที่แก้ไขไม่ได้ ทีหลังจะทำอะไรเขาควรระวังตัวเองให้ดี นี่ไม่ใช่เพราะเขาสงสารซุยเรน แต่เขาสงสารคนที่กำลังเหนื่อยเพื่อเขาต่างหาก

 

 

 

"ยังไงก็ต้องบอกฮินะละนะ คิทซึเนะจักระของหกหางแค่นั้นพอแล้วใช่ไหม"

 

 

 

"เพียงพอแล้วนายท่าน"

 

 

 

เสร็จธุระจากซุยเรนได้ครึ่งหนึ่งคาซึยะก็กลับไปยังสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อทำภารกิจให้เสร็จจะได้เริ่มรับภารกิจใหม่ การจะหาเงินให้ได้เร็วๆ ก็มีแต่ทางนี้เท่านั้นแถมหักเป็นเปอร์เซ็นแล้วส่วนมากเขาจะได้เงินเยอะสุด

 

 

 

ไม่นานเขาก็มาถึง คาซึยะจ้องมองไปที่พวกอิสุมิที่กำลังเล่นกับเด็กๆผู้หญิงกลุ่มใหญ่เกือบร้อยคน ส่วนอิทาจินั้นกำลังสอนเด็กชายคนอื่นๆปาชูริเคน ยูกิมิก็ไม่ได้อยู่เฉยเธอดูแลเด็กเล็ก โดยใช้คาถาดินสร้างตุ๊กตาปั้นมือให้พวกเขา

 

 

 

มองภาพที่แสนอุบอุ่นตรงหน้าคาซึยะก็รู้สึกดีไม่น้อย นี่สิคือสิ่งที่แตกต่างไปจากต้นฉบับมันคือสิ่งที่เขาต้องการเห็นมากที่สุด สายตาเหล่ไปอีกทางสยังสนามเด็กเล่นที่อยู่ในสภาพทรุดโทรมลงหลังผ่านมือเด็กๆ หลายร้อยชีวิตแบบซ้ำๆ มานับสามสี่ปีจนตกอยู่ในสภาพนี้

 

 

 

"ดูเหมือนเราจะต้องไปยังโรงตีเหล็กของอุจิวะ"

 

 

 

เครื่องเล่นเช่นชิงช้า เชือกปีนป่าย วงเวียนม้าหมุน และเครื่องเล่นอื่นๆส่วนใหญ่จะใช้โลหะเป็นฐานหลัก เขาจึงเดินทางไปติดต่อกับโรงตีเหล็กของตระกูลเพื่อขอเศษเหล็กหรือแม้แต่เหล็กขนาดเท่าเม็ดทรายเขาก็เอาทั้งหมด

 

 

 

"เพียงพอหรือไม่ครับนายน้อย"

 

 

 

"มากเกินพอ ขอบคุณนะครับ"

 

 

 

"ไม่ต้องเกรงใจครับนายน้อย จะมาขออีกเมื่อไหร่ก็ได้นะครับ"

 

 

 

คาซึยะได้เกาแก้มเมื่อได้เห็นท่าทางเทิดทูญเขาราวผู้กล้า ในขณะที่มืออีกข้างกำลังแปรงคุณสมบัติจักระเพื่อควบคุมเศษโลหะขนาดเท่าเม็ดทรายให้ลอยรวมตัวกันเป็นลูกบอลสีดำขนาดยักษ์อยู่เหนือหัว

 

 

 

'คนตระกูลนี้เป็นอะไรกันไปหมด'

 

 

 

ตั้งแต่เดินเข้ามาในตระกูลเขาก็ถูกสายตาเทิดทูญของคนในตระกูลราวกับเขาเป็นเทพพระเจ้าในสายตาของพวกเขา หรือการที่เขาโหดร้ายราวปีศาจจะเป็นที่ชื่นชมของตระกูลอุจิวะ ?

 

 

 

เลิกคิดเรื่องไร้สาระและมุ่งหน้ากลับไปยังสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ายาคุชิ พอเขามาถึงก็ถูกสายตาของเด็กๆตัวน้อยๆจ้องมองอย่างไม่เข้าใจ ว่าเขาที่กำลังทำอะไร

 

 

 

"เอาละเด็กๆช่วยถอยออกจากที่นี่หน่อยเดี๋ยวพี่ชายจะเริ่มมอบของขวัญสุดพิเศษให้แก่พวกเธอ"

 

 

 

เด็กๆจ้องเขาตาแป๋วอืนเอียงคออึนอย่างไม่เข้าใจ ยังดีที่อิทาจิและคนอื่นๆก็เริ่มช่วยนำเด็กๆหลายร้อยชีวิตออกจากพื้นที่ตามคำขอของคาซึยะ เมื่อเคลียเด็กๆเสร็จคาซึยะก็เริ่มลงมืออย่างไม่รีรอ

 

 

 

"Jiton : Satetsu Kesshū(คาถาแม่เหล็ก : รวมกลุ่มทรายเหล็ก)"

 

 

 

ฟูมม

 

 

 

หลายเหล็กที่ถูกคาซึยะควบคุมเริ่มแผ่สยายกลายเป็นคลื่นกลบพื้นดินจนมิด เขาใช้โอกาศนี้ส่งจักระจำนวนมากหล่อหลอมพื้นทรายสีดำเงาก่อตัวเป็นสิ่งต่างๆ 

 

 

 

ชิงช้า ม้าหมุน บ้านดอกไม้ติดสไลด์เดอร์มากกว่าสิบช่องเผยออกมา และยังมีเครื่องเล่นต่างๆ อีกมากมายเกือบยี่สิบชนิด เครื่องเล่นเหล่านี้ส่วนใหญ่เขาใช้ต้นแบบจากของโลกเก่าที่ผสมผสานกับความเป็นนินจาของโลกนี้

 

 

 

แถมเพื่อไม่ให้เด็กๆเล่นและต้องทนร้อนจากแสงแดดและเปียกชุ่มจากสายฝนหรือหิมะเขาจึงชักนำทรายเหล็กเกือบทั้งหมดมาสร้างโดมขนาดใหญ่ครอบคลุมสนามเด็กเล่นทั้งหมด 

 

 

 

ที่เหลือก็แค่เช็คสภาพความคงทน และความไหลรื่นในแต่ละเครื่องเล่นเพื่อรองรับความต้องการของเด็กๆ เขาเดินตรวจทานทุกเครื่องเล่นและเมื่อไม่พบว่ามีปัญหาก็หันไปทางสมาชิกทีมหก

 

 

 

"พวกเธอไปขอสีจาก..."

 

 

 

"นั่นอะไรน่ะ ฝีมือของท่านคาซึยะอีกแล้ว"

 

 

 

"รีบมาดูเร็วท่านคาซึยะสร้างอะไรแปลกๆออกมาเพียบเลย"

 

 

 

"ไหนๆ"

 

 

 

ชาวประชาจำนวนมากของโคโนฮะเริ่มแห่มาชมสิ่งแปลกใหม่อย่างสนอกสนใจ เสียงฮือฮายิ่งทำให้คนจำนวนมากหลั่งไหลมาที่นี่ คาซึยะมองภาพตรงหน้าก่อนจะเริ่มกุมขมับ เอิกเริกอีกแล้วสิเรา ไม่สิเราควรจะพลิกวิกฤตนี้ให้เป็นโอกาศ

 

 

 

"ทุกท่าน ขออภัยที่ผมสร้างความวุ่นวาย แต่ว่าตอนนี้เนื่องจากสนามเด็กเล่นของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ายาคุชิอยู่ในสภาพทรุดโทรม ผมและลููกทีมเกะนินจึงมาช่วยกันบูรณะที่นี่ขึ้นใหม่"

 

 

 

คาซึยะลากเด็กทีมหกสามคนออกมาโชว์ประชาชีและยิ้มให้แก่ชาวบ้าน เมื่อชาวบ้านได้รับรู้สิ่งที่ทีมของคาซึยะก็รู้สึกชื่นชม และเริ่มแอบรู้สึกอิจฉาเด็กๆ ของที่นี่ที่ได้รับดูแลเอาใจใส่มากมายขนาดนี้

 

 

 

"แม่จ๋าหนูอยากเล่นจัง"

 

 

 

"พ่อครับผมอยากเล่นไอ้นั่นอะ"

 

 

 

เสียงลูกหลายของชาวบ้านเริ่มดังขึ้น ทว่าชาวบ้านได้แต่เสียใจ เพราะที่นี่คงจะถูกสร้างให้แก่เด็กในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเท่านั้น จึงได้แต่พูดปลอบใจลูกๆหลานๆ โดยที่ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

 

 

"เอาแบบนี้ไหมครับ ยังไงที่นี่ก็ค่อนข้างกว้างแต่ว่าถ้าเด็กๆ คนอื่นๆมาเล่นด้วยการบำรุงรักษาก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นดังนั้นทางเราจะเปิดให้เด็กทุกคนในหมู่บ้านได้เล่น โดยคิดค่าเข้าห้าสิบเรียวต่อคนและสามารถเล่นได้ตลอดทั้งวัน"

 

 

 

พูดจบกลุ่มชาวบ้านก็กระซิบกระซาบกัน ทว่าสุดท้ายชาวบ้านก็ยินยอมที่เสียเงินให้ลูกหลานได้เล่นสนามเด็กเล่นที่นี่ บางคนอาจจะมีธุระสำคัญแต่ไม่กล้าทิ้งลูกหลานไว้ แต่เมื่อที่นี่ถูกสร้างขึ้นพวกเขาสามารถไว้วางใจได้

 

 

 

โนโนะนั้นมีชื่อเสียงนักบุญหญิงที่ดีเยี่ยมในหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างชื่นชมเธอราวกับเป็นแม่พระมาโปรดเหล่าลูกแกะตัวน้อยที่น่าสงสาร เธอดูแลเด็กทุกคนอย่างเท่าเทียมโดยไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยสักครั้ง ดังนั้นการจะฝากลูกหลานของพวกเขาไว้ที่นี่น่าจะเป็นสิ่งที่พวกเขาวางใจมากที่สุด

 

 

 

"ดีพวกเรายินดีจ่ายเงิน"

 

 

 

"ใช่ๆ แค่ห้าสิบเรียวไม่เกินกำลังพวกเราหรอก"

 

 

 

เห็นชาวบ้านยอมรับราคา เจ้าตัวร้ายก็ถอนหายใจ ในที่สุดแผนการยิงปืนหนึ่งนัดได้นกหลายตัวก็ประสบผลสำเร็จ เขาไม่ทราบว่าที่นี่จะขาดเงินตอนไหน แต่ถ้ามีธุระกิจนี้ปัญหาเรื่องเงินที่อาจจะเกิดในอนาคตจะหายวับไปกับตา

 

 

 

และนี่ก็ทำให้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ายาคุชิมั่นคงมากยิ่งขึ้น และนี่อาจเป็นโอกาศที่ดี ที่จะทำให้เด็กๆในหมู่บ้านสนิทสนมกับเด็กกำพร้าของที่นี่ การเป็นเด็กกำพร้าอาจจะทำให้พวกเขามีปมด้อย แต่อย่างน้อยถ้ามีเพื่อนเล่นนอกจากคนประเภทเดียวกัน

 

 

 

เด็กๆน่าจะลบปมด้อยในจุดนี้ได้ไม่น้อย เขารู้ว่าเด็กๆ ที่นี่ไม่ขาดความรักเนื่องจากเขาไว้ใจโนโนะผู้เป็นเลขาของเขามาก อีกอย่างถ้าคาบูโตะโตเป็นหนุ่มก็น่าจะแบ่งเบาภาระของโนโนะไปทั้งหมดเขาจึงไม่เป็นกังวลอีกต่อไป

 

 

 

"ที่เหลือก็แค่ลงสี มาช่วยกันเถอะพรุ่งนี้ที่นี่จะได้เปิดเล่นกัน"

 

 

 

"""""""""เย้!!!"""""""""

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว