ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความหดหู่ของแบธ์และการพบเจอกันครั้งแรก

ชื่อตอน : ความหดหู่ของแบธ์และการพบเจอกันครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2563 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความหดหู่ของแบธ์และการพบเจอกันครั้งแรก
แบบอักษร

"ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆแบธ์..นายพูดให้เธอเสียความรู้สึกมากๆจนเธอหนีไปแล้วนายก็เอาแต่สนใจงานของพ่อเดรนงั้นเหรอ..." คุณหนูนทีเดินเข้ามาหาแบธ์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะของพ่อเดรน

"ปล่อยไปดีแล้วครับคุณหนู..เธอชอบใครก็เป็นเรื่องของเธอนี่ไม่เกี่ยวกับผม"

"เดรนไม่รู้จักคำว่ารักนะ..ทำไมถึงคิดว่าเธอชอบภาชิล่ะบางทีเธออาจจะชอบนายก็ได้แต่เธอแค่กำลังสับสนอยู่ล่ะมั้ง"

"กับมันทำเป็นใจดียิ้มได้มีความสุขนักหนาแต่กับฉันทั้งเย็นชาบ่นจนน่ารำคาญถ้าไม่ชอบให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ?"

"อยากรู้ก็ไปถามเธอเองสิยังไม่ได้ฟังจากปากเดรนก็ตัดสินใจเองเนี้ยนะ? บางทีสิ่งที่นายคิดอาจจะไม่ใช่แบบนั้นเลยก็ได้" แบธ์สนใจงานต่อโดยเลือกที่จะเมินคุณหนูนทีไป

"ตามใจแล้วกันตอนนี้เดรนอยู่ในอันตรายนะนายจะทำนิ่งไม่สนใจก็ได้แต่ถ้าเธอตายขึ้นมาจริงๆนายก็จะไม่มีวันรับรู้อะไรตลอดไป" แบธ์ทำหน้าตายอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่โชคชัยจะเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมายบางอย่าง

"นายจะขาดใจตายตรงนี้เหรอแบธ์? ฉันสืบหาที่อยู่ของคุณหนูตอนนี้ได้แล้วนะเพราะแอบติดเครื่องติดตามไว้ที่รถของคุณหนูโดยที่เธอยังไม่รู้ตัวเลย"

"ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย...นั่นจดหมายอะไรล่ะ?"

"พึ่งได้ข่าวร้ายมานะนอกจากพวกของอัศรแล้วก็มีอีกพวกที่ตามล่าเธอคือแม่เลี้ยงของเดรนแล้วก็พวกมาเฟียแถวนั้นด้วยมีแผนว่าจะฆ่าข่มขืนเธอนายคิดว่าจะอยู่เฉยต่อได้ไหมล่ะ?!" โชคชัยพูดกล่อมให้แบธ์ตัดสินใจไปช่วยเธอแต่แบธ์ยังคงนิ่งและทำหน้าตายอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ

"แบธ์คิดว่าเธอฆ่าพวกมันได้งั้นสินายเลยไม่จำเป็นต้องไปช่วยถึงเดรนจะเก่งเรื่องการต่อสู้มากขนาดไหนแต่ร่างกายของเธอไม่ใช่อมตะถ้าโดนจุดสำคัญอย่างหัวหรือหัวใจเธอก็ตายได้เหมือนกัน" แบธ์ยังคงทำหน้าตายไม่ได้รู้สึกเลยแม้แต่น้อย

"อย่างที่คุณหนูนทีพูดนะแบธ์...นายจะไม่มีโอกาสได้ถามสิ่งที่นายสงสัยเลยถ้าเธอตายมีอะไรก็รีบๆพูดเถอะแบธ์ก่อนที่นายจะเสียเธอไปตลอดกาล" โชคชัยเดินออกไปจากห้องก่อนที่แบธ์จะวิ่งไปดูในห้องนอนของเธอ

 

((ย้อนกลับไปตอนที่แบธ์เข้ามาทำงานวันแรก))

 

"คุณท่านรอนายอยู่บนห้องทำงานนะที่ต้องทำแค่ทำแบบทดสอบนิดหน่อยกับเรื่องความแข็งแรงคงทำได้อยู่ใช่ไหม?"

"ได้ครับ..." เมื่อไปถึงห้องทำงานของคุณท่าน

"อดิตของนายนี่โครตจะหดหู่เลยนะ..แปลกดีที่นายอยากจะเข้ามาทำงานเป็นบอดี้การ์ด" เป็นเด็กมีพ่อมีแม่แต่พอ 5 ขวบก็ถูกทิ้งกลายเป็นเด็กขอทานข้างถนนสภาพแวดล้อมแย่ๆกินของเหลือๆเงินที่ได้มาก็ไม่พอแม้แต่จะซื้อข้าวสักกล่องเป็นที่น่ารังเกลียดใครเห็นก็ต่างด่าว่าแต่เป็นเด็กที่ฉลาดมากทำให้ยังรอดมาถึงตอนนี้ หลังจากทำอะไรเสร็จเรียบร้อยก็ลงมาข้างล่างแต่...

 

((แพยะ!!!!))

 

แม่เลี้ยงตบหน้าเธออย่างแรงก่อนที่เธอจะพยายามตบอีกฝ่ายกลับแต่ว่า...

"หยุดทั้งคู่นั่นล่ะ!! เดรนฉันสอนแกกี่ครั้งแล้วห๊ะว่าห้ามทำร้ายเธอ" พ่อของเธอเดินลงมาเห็นตอนที่เธอตั้งท่าจะตบอย่างพอดีทำให้พ่อของเดรนคิดว่าเธอเป็นคนผิด

"รักอีเมียน้อยยิ่งกว่าลูกกว่าเมียถ้าแม่ยังอยู่พ่อก็คงไม่ทำแบบนี้หรอก"

"นี่แกเถียงฉันงั้นเหรอห๊ะ!!?"

"หนูไม่ได้เถียง..มันเริ่มก่อนนะมันวางยาพ่อรึไงถึงได้ไม่สนใจที่หนูพูดเลยสักคำมันกระชากตบก่อนถ้าแน่จริงก็ตบอีกสิยัยกระหรี่"

 

((แพยะ!!!!!))

 

พ่อของเธอตบหน้าเธออย่างแรงก่อนที่เดรนจะนิ่งไปทันที

"กราบขอโทษเธอสะเดรน!! ทำไมถึงพูดจาแบบนั้นกับผู้ใหญ่!!?"

"มันไม่ใช่แม่!!! แล้วไม่มีวันเป็นหนูควรเลิกหวังใช่ไหมว่าพ่อไม่ใช่พ่อคนเดิมอีกแล้วถ้าเผลอเมื่อไหร่ระวังไว้ล่ะ...ฉันจะเอามีดแทงแกซ้ำๆๆจนแกขาดใจตาย"

 

((แพยะ!!!!!!))

 

"ไม่ได้ยินที่พูดรึไงเดรนห้ามพูดจาแบบนี้อีกกราบขอโทษเธอสะ" เธอโดนตบอีกครั้งแต่เธอก็ยังคงทำหน้านิ่งไม่สำนึกผิดอะไรเลยสักนิด

"ฮ่าๆๆๆ!!! น่าสมเพศอีกระหรี่หน้าไม่อายได้ไปกี่ล้านแล้วล่ะแกน่ะพ่อก็โง่ซื้อให้มันถ้าให้กราบขอโทษมันพ่อก็คงจะบ้าไปแล้วล่ะหนูว่าหนูไม่จำเป็นต้องมีพ่อก็ได้พ่อน่าจะตายไปกับแม่ตั้งแต่แรก" เดรนลุกขึ้นยืนและแสยะยิ้มอย่างไร้สำนึก(เดรนเริ่มมีปัญหาทางจิตเล็กน้อยแต่รักษาเกือบจะหายแล้ว100%ในตอนนั้นนะ)

"เดรนกลับมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!!" แบธ์แอบเดินตามเธอไปโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวพอออกมาจากพ่อเธอและแม่เลี้ยงเธอดูร่าเริงผิดกับเมื่อกี้มากอย่างกับคนละคนเธอนั่งอ่านหนังสือที่เก้าอี้ตรงสวนอย่างนิ่งๆ

"คุณหนู? ทำไมถึงมานั่งตรงนี้คนเดียวล่ะครับ"

"ก็อยู่กับคนเยอะๆมันอืดอัดแค่เห็นพ่อกับนางนั่นอยู่ด้วยกันก็จะบ้าตายอยู่แล้ว..." เธอหันหน้ามามองอีกฝ่าย

"บอดี้การ์ดใหม่สินะ..ฉันไม่ชอบเวลามีคนมากวนตอนนี้ไปทำงานของนายสิเรื่องความปลอดภัยฉันเอาอยู่อีกอย่างไม่มีใครสนใจฉันหรอกนะจะตายหรือเป็นก็ไม่ต่างกัน"

"ตามใจแล้วกันนะครับ..." หน้าของเธอแดงไปหมดก่อนที่แบธ์จะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาให้เธอ

"ให้ผมทำแผลให้นะครับ..."

"ไม่ต้องหรอกฉันทำเองได้แค่นี้เองแปปเดียวก็หายแล้วล่ะนี่ยังแค่น้อยๆนะ" แบธ์มองเธอทั้งชุดทั้งเสื้อผ้าปกปิดทุกอย่างมือทั้งสองข้างที่เห็นพันด้วยผ้าพันแผลทั่วข้อมือเรียกว่าตัวมีแต่แผลก็ว่าได้(มีกล่องปฐมพยาบาลเป็นความทรงจำอะ==)

 

((กลับมาที่ปัจจุบัน))

 

แบธ์หยิบของที่เดรนแอบเอาไว้ที่ตู้เสื้อผ้าออกมาเป็นกล่องพยาบาลแต่ไม่ได้มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลแต่อย่างใดเป็นกล่องเดียวกันกับที่เล่าไปภายในมีไดอารี่และภาพถ่ายต่างๆที่เธอเก็บไว้อยู่

"ถ้านายปล่อยเธอไปกับภาชิมีหวังจมน้ำตายคู่แน่"

"เลือกสิถามเธอตรงๆกับคิดเองเออเองน่ะ"

"นายจะเสียเธอไปตลอดกาลเหรอ?"

"นายมันโง่แบธ์"

"ไอเด็กขอทานน่าสมเพศ" เสียงในหัวของแบธ์กำลังตีกันอยู่เรียกได้ว่าสับสนอย่างหนัก

"เด็กขี้แยอีกแล้วนะแบธ์.." แบธ์นึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นพร้อมกับความรู้สึกต่างๆ

"คุณท่านทำแบบนั้นไม่ได้นะถ้าเดรนตายขึ้นมาจริงๆล่ะ?!"

"เดรนไม่ตายง่ายๆหรอกน่าถ้ามันจะตายก็มาตายในบ้านเหมือนน้องเหมือนแม่มัน.."

 

((ปั้ง!!!!!!!))

 

"เดรน.....ขอโทษ.." แบธ์อยู่ตอนที่พ่อของเดรนบุกเข้าไปในบ้านของอัศรและยิงเธอแต่ตัวเองไม่สามารถจะห้ามอะไรได้เพราะ... "คำสั่งของคุณท่าน"

"ห้ามแสดงออกล่ะคิดสะว่าเธอเป็นศัตรูห้ามใจอ่อนกับเธอเด็ดขาด" คำสั่งที่แบธ์ทำได้แค่แสร้งทำเป็นไม่สนใจเธอทำเป็นเย็นชามาโดยตลอด

"ออกมาจากในกองไฟเดรนถ้าเข้าไปเธอตายแน่!!" คำสั่งที่ห้ามแสดงออกมาเด็ดขาด คำสั่ง..

"ผมจะดูแลคุณหนูให้ดีที่สุด...ตามคำสั่งของคุณท่านผมสัญญาว่า..จะทำให้เธอมีความสุข" คำสั่งที่..ควรจะหมดลงสักทีแต่...ผู้ซื่อสัตย์อย่างแบธ์..ไม่มีทางจะทิ้งสิ่งที่พูดไว้

"ฉันจะตายก็ได้แต่ฉันไม่อยากเห็นคนรอบตัวฉันค่อยๆจากไปทีละคนนายก็ด้วยอยู่ห่างๆฉันน่ะดีแล้วฉันไม่อยากเห็นนายตายด้วยอีกคน"

"เพราะงั้นเลยหนีไปสินะเดรน..." แบธ์พูดขึ้นก่อนจะแสยะยิ้มขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ตายด้านสุดๆรอบตัวของแบธ์ดูมึดมนไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ

"ทั้งคำด่าทั้งการกระทำ...แบบนั้นไม่ต่างอะไรกับที่พ่อเธอทำหรอกงั้นสิแล้วก็คิดว่าเดรนอาจจะไม่ได้โกรธแต่เลือกหนีไปเพราะคำพูดนั้นใช่ไหม...จะต้องไปถามให้รู้จนได้" แบธ์รีบขับรถก่อนจะตรงไปหาเธอทันที

 

((ด้านของเดรน))

 

"เดรนเข้าไปในห้องน้ำนานแล้วนะมีอะไรรึเปล่า?" เดรนยืนพร้อมกับเปิดน้ำฝักบัวใส่ตัวเองแต่ร้องไห้ออกมานิ่งๆ

"ไม่สบายใจนิดหน่อยน่ะ..แต่ช่างเถอะ" ทำไมถึงรู้สึกเศร้าล่ะไม่ได้มีความสุขอย่างที่คิดไว้เลยสักนิดไม่ใช่คุณหนูแล้วนี่ควรจะมีความสุขแต่ทำไมฉันถึงหยุดร้องไห้ไม่ได้ เธอเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ

"เดรนไม่สบายรึเปล่าดูป่วยๆนะ"

"ไม่หรอกปกติดี" เหมือนกับขาดบางอย่างไปเหมือนกับ..ความรู้สึกดีบางอย่าง

"ฉันออกไปซื้อของก่อนนะคิดว่าคงหิวนิดหน่อย"

"อื้ม..." เธอเดินออกมาข้างนอกก่อนจะเห็นแบธ์ที่กำลังจะเคาะประตูอย่างพอดี

"แบธ์...." เดรนนิ่งแต่ไม่ใช่เพราะตกใจแต่อย่างใดเธอแสดงสีหน้าเหมือนกับดีใจปนกับรอยยิ้มเล็กน้อย

"ห้ามหนีไปไหนอีกนะครับ..คุณหนู" แบธ์พูดด้วยท่าทางรู้สึกผิดอย่างมาก

"ถ้าอยากจะตบปากผมที่พูดให้คุณหนูเสียความรู้สึกผมก็ยอมหรือจะแก้แค้นอะไรผมก็ได้แต่คุณหนูห้ามหนีไปไหนอีก..." เดรนยิ้มออกมาด้วยสีหน้าที่ดูดีใจก่อนจะเข้าไปกอดแบธ์โดยที่เขาไม่ตั้งตัว

"ฉันคิดว่านายจะปล่อยฉันสะอีกรู้ไหมว่าฉันรู้สึกว่าเวลาตั้งแต่เมื่อคืนผ่านไปช้ามากเลยล่ะต่างกับตอนนี้เลย"

"เดรนพูดตรงๆสิผมไม่เข้าใจ.."

"หมายถึงเวลาที่อยู่กับนายเวลามันดูตามปกติแต่พอไม่ได้อยู่ด้วยรู้สึกยาวนานมากๆเลยนะถ้ายังไม่เข้าใจก็..ฉันอยากอยู่กับนายไงเจ้าบื้อ..."

 

ผู้เขียน : ขอตัดจบก่อนนะคะตอนนี้ไรท์ปวดแขนมากเลยล่ะถ้ารอไรท์นานไม่ต้องแปลกใจนะคะไรท์จะทำเป็นSS2(เฉลยพระเอกแล้วค่ะ><) ไรท์จะวาดหน้าปกกับเปลี่ยนชื่อเรื่องใหม่นะคะแต่ตอนเก่าๆไรท์ไม่ได้ลบนะสามารถอ่านได้ตามปกติค่ะ ขอบคุณผู้อ่านทุกคนเลยนะคะเป็นการแต่งนิยายครั้งแรกเลยแล้วไรท์ไม่คิดว่าจะมีคนอ่านด้วยอะขอบคุณจากใจเลยนะคะ><

ความคิดเห็น