สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนที่​ 19​ : คุณพ่อขี้หวง

ชื่อตอน : ตอนที่​ 19​ : คุณพ่อขี้หวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.9k

ความคิดเห็น : 87

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 11:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 19​ : คุณพ่อขี้หวง
แบบอักษร

ตอนที่ 19 : คุณพ่อขี้หวง

 

 

"คุณพ่อเป็นอะไรคะทำไมดูอารมณ์ไม่ดีเลย" วันนี้คุณพ่อดูเงียบขรึมผิดปกติแม้แต่ลูกยังดูรู้ ทุกทีจะหยอกล้อวิ่งเล่นกับลูกๆ แต่เช้าก่อนไปทำงาน แต่วันนี้เขากับนั่งเงียบหลังจากหอมแก้มลูกไปคนละฟอด

 

"เมื่อคืนพ่อนอนไม่ค่อยหลับ เพราะคุณแม่ของลูกไม่ยอมให้พ่อรัก" หลังจากเอ่ยขอเธอไปซึ่งๆ หน้าและล่วงเกินเธอไปอีกนิดหน่อยก็โดนแม่คุณบิดจนเนื้อเขียวแถมเอาเข่ากระทุ้งไปที่กล่องดวงใจอีกทีหนึ่ง มันเจ็บจนจุกและหมดอารมณ์ไปในทันที ยิ่งพองอนแล้วนอนหันหลังให้เธอไม่ง้อยิ่งหงุดหงิด

 

"แค่กๆ พูดจาบ้าบออะไรของคุณ! " ฟางฟางสำลักอาหารหน้าดำหน้าแดง เรื่องแบบนี้ควรมาพูดให้ลูกๆ ฟังงัั้นหรือ? อีกอย่างคืนนั้นก็ลั่นวาจาไว้ชัดแล้วว่าจะไม่มีครั้งต่อไป

 

"คุณแม่ขา... ทำไมละคะ คุณพ่อไม่ดีตรงไหนทำไมถึงรักคุณพ่อไม่ได้" ปันฟ้าถามอย่างไม่เข้าใจ โตขึ้นหากจะมีคนรักจะต้องหาผู้ชายที่ดีพร้อมแบบพ่อให้ได้

 

"เอ่อ...เปล่าจ๊ะ ไม่ใช่รักไม่ได้แต่เมื่อคืนพ่อของลูกทำตัวไม่น่ารักต่างหาก" คนอะไรจ้องแต่จะจับเธอทำเรื่องอย่างว่า ตายอดตายอยากมาจากไหนนักหนา เมื่อไม่กี่คืนก่อนก็พึ่งจะเอาเปรียบเธอไปไม่ใช่หรือไงกัน

 

 

"ปันฟ้าอย่าไปยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่ รีบกินเข้าก่อนที่จะสาย" ทอฝันฟังอยู่เงียบๆ ดูเหมือนพ่อกับแม่จะไม่ได้ทะเลาะกันอะไรรุนแรงนักหรอก เพราะเมื่อครู่เธอยังแอบเห็นคุณแม่ลอบยิ้มอยู่เลย

 

"ทำไมพี่สาวขี้บ่นจังละ คุณแม่ยังไม่ว่าเลยเห็นไหม"

 

"โอ้ยๆๆๆ หนูเจ็บ"

 

"เจ็บก็รีบๆ กินเข้าไป จะสายแล้วรู้บ้างไหม" นิ้วน้อยๆ หยิกแก้มน้องสาวอย่างหมั่นไส้ ปันฟ้าได้แต่ลูบแก้มน้ำตาคลอแต่ก็ไม่ได้งอแงโกรธพี่สาวแต่อย่างใด แถมยังพูดต่อว่า...

 

"กลับมาหนูจะฟ้องพ่อ ว่าพี่โดนรุ่นพี่ผู้ชายหอมแก้ม! "

 

"ยัยโง่ พูดขนาดนี้แล้วจะฟ้องอะไรอีก" ทอฝันว่าเข้าให้อีกที พูดหมดเปลือกขนาดนี้ไม่มีอะไรให้ฟ้องเสียแล้วละมั้ง ยัยน้องซื่อบื่อเอ๊ย!!

 

"เอ่อใช่...จริงๆ หนูไม่ได้โง่นะ แต่โดนพี่ด่าทุกวันหนูเลยโง่จริงๆ " เด็กน้อยมองค้อนให้พี่สาวแล้วพูดออกมา คำพูดเธอทำเอาทุกคนหัวเราะร่า จะมีก็แต่คุณพ่อที่ทำหน้านิ่งขรึมไม่พอใจ

 

"หนูอิ่มแล้ว จะไปรอที่ห้องโถงนะคะนม" เธอส่ายหน้าเบาๆ ให้กับน้องสาวแล้วเดินออกไปทันที อยู่กับเธอมากๆ รู้สึกเหมือนไอคิวจะลดลงทุกวินาที

 

"อะอ้าว พี่สาวหนูไปด้วย อิ่มแล้วค่ะหนูไปแล้วนะคะ" ปันฟ้าร้อนรนรีบวิ่งตามพี่สาวไป แต่เด็กขี้อ้อนก็ไม่ลืมที่จะหอมแก้มพ่อกับแม่ก่อนจะวิ่งหายไปโดยมีแม่นมคอยเดินตาม

 

"ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ" บ้านทั้งหลังเงียบกริบลงในทันที เหลือแต่คุณพ่อที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ใครกันนะมันบังอาจมาหอมแก้มลูกสาวเขาได้ อยากรู้นักว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกลับมาเห็นทีต้องสอบสวนกันยกใหญ่แล้ว

 

 

_______________ 

 

 

เหมราชนั่งทำงานในห้องอย่างไม่มีสมาธิ อารมณ์ที่ค้างเติ่งมาตั้งแต่เมื่อคืนยังทำให้หงุดหงิดใจไม่หาย แถมเมื่อเช้ายังได้รู้ว่ามีคนมาหอมแก้มลูกอีก หงุดหงิดจนไม่รู้จะหงุดหงิดยังไงแล้ว!

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

"บอสครับวันนี้คุณเทวิกาออกไปไซต์งานกับสถาปนิกครับ" เลาขานทียื่นหน้าจอไอแพดที่มีรูปเธอตอนก้าวลงจากที่นั่งข้างคนขับ ตอนที่เธอเดินเข้าไปในบ้านนั้นกับผู้ชายคนหนึ่ง แม้จะรู้ว่าเธอไปทำงานแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

 

"รถมีทำไมไม่ขับไปเองว่ะ! " เขาสบถเสียงดังอย่างหัวเสีย ไม่ชอบให้เธอทำตัวใกล้ชิดหรือสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นเลยสักนิด สักนิดเดียวก็ไม่ได้!

 

"เอ่อ... ผมไม่ทราบครับ"

 

"ผมไม่ได้ถามคุณ!! "

 

"อะ อ้าว..." เลขานทีทำหน้างงพลางคิดไปถึงว่าผิดอะไร ก็เจ้านายถามเข้าก็ตอบ แล้วพอตอบก็บอกไม่ได้ถามอยู่กันสองคนไม่ถามเขาแล้วจะถามใครล่ะ?

 

"ให้คนตามดูไว้อย่าให้คาดสายตา เธอไปไหนให้มารายงานผมทุกที่" อยากจะตะโกนดังๆ มันจะมีเรื่องอะไรให้หงุดหงิดได้มากมายขนาดนี้กันนะ

 

"ทราบแล้วครับ" เจ้านายนี่เป็นเอามาก หวงขนาดนี้กลับปากแข็งบอกว่าตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชอบทั้งๆ ที่หายใจเข้าออกก็เป็นเธอทุกนาทีแล้ว

 

เหมราชเดินวนในห้องทำงานเป็นรอบที่ร้อยเห็นจะได้ เขาเฝ้ารอการรายงานของเลขาหนุ่มอย่างร้อนรน นี่ผ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้วยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย ชักอยากจะไปตามเธอเองเสียแล้วสิ!!

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

"บอสครับ ตอนนี้คุณเทวิกาอยู่ที่ร้านอาหารแถวโครงการครับ" เลขานทีเข้ามารายงานอีกครั้ง คราวนี้เจ้านายคงร้อนรนมากกว่าเก่าจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่

 

"ไปทำไมว่ะ... ที่ทำงานไม่มีข้าวให้กินหรือยังไงทำไมต้องไปหากินข้างนอก" สบทพึมพำอย่างหัวเสีย หงุดหงิดชะมัดแค่นึกไปถึงเวลาเธอหัวเราะต่อกระซิกกับชายอื่นก็แทบจะบ้าตายแล้ว

 

"เอ่อ... ขอถามได้ไหมครับ"

 

"ถามอะไร! " น้ำเสียงเกรี้ยวกราดแบบนี้เลขานทีได้ยินจนชินจึงไม่ได้นึกกลัวแต่อย่างใด

 

"บอสไม่ได้ชอบคุณเทวิกา แล้วบอสหงุดหงิดอะไรครับ"

 

"ผมบอกคุณหรือว่าไม่ชอบ? " เหมราชหยุดนิ่งพร้อมจ้องตาลูกน้อง เมื่อก่อนอะไม่ชอบ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว!!!!!

 

"ครับ เคยบอก"

 

"แล้วคุณว่าถ้าตอนนี้ผมชอบ คุณว่าผมต้องทำยังไง" เหมราชคิดไม่ตก จะเดินไปบอกเธอตรงๆ ว่าชอบงั้นหรือ แล้วถ้าเธอปฏิเสธมาหน้าไม่แหกเลยหรือยังไง

 

"ชอบก็จีบสิครับยากตรงไหน ยังไงก็มีลูกด้วยกันผมว่าบอสน่าจะมีโอกาสสูงเลยแหละ" เลขานทีเอ่ยแนะนำ มีลูกเป็นตัวช่วยสำคัญอยู่แล้วคงไม่ยากเท่าไร ถ้าเป็นเขาคงจีบเธอไปตั้งแต่วันแรกแล้วด้วยซ้ำ คนอะไรสวยงามปานนางฟ้า

 

"จีบยังไงละ ผมเคยจีบใครที่ไหนคุณก็รู้" คนเก่ง ฉลาดรอบด้านกลับมาแพ้เรื่องการจีบเมียตัวเองนี่ยะ น่าขำสิ้นดี

 

"พูดจาเพราะๆ อ้อนนิดๆ หน่อยๆ ซื้อของให้ แค่นี้ผู้หญิงก็แพ้แล้วครับ หรือไม่บอสก็สารภาพแล้วก็ขอเธอคบไปตรงๆ เลยก็ดีนะครับ" แนะนำตามประสบการณ์ล้วนๆ เขาเป็นผู้ชายโรแมนติกคนนึงเลยหล่ะ แต่เสียที่บ้างานจนผู้หญิงพวกนั้นทนไม่ไหว

 

"ทุกวันนี้ผมปรับตัวหลายอย่างมากเลยนะคุณก็เห็น แต่เธอกลับไม่เห็น เหอะ" เหมราชได้แต่ถอดหายใจ การที่จะรู้สึกดีกับใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่าย ทำไมเธอถึงมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของเขาบ้างนะ

 

"ก่อนอื่นบอสก็ต้องเข้าใจคุณเทวิกา เธอเจ็บมาเยอะ โดนกระทำมาก็เยอะ การที่เธอจะเชื่อใจหรือไว้ใจใครมันไม่ได้ง่ายเลยครับ" ที่เลขานทีพูดมันก็ถูก เธอคงถูกครอบครัวนั้นรังแกมาเยอะจนต้องเจ็บปวดและต้องคอยระวังตัว แต่เอาเถอะตอนนี้เขาจะดูแลปกป้องและลบล้างความหวาดกลัวให้ออกไปจากเธอเอง

 

 

เขานั่งทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงาน ดีหน่อยที่วันนี้กลับไปบ้านก็เจอเธออยู่กับลูกๆ แล้ว เธอนั่งวาดภาพอยู่ในสวนโดยมีทอฝันเป็นนางแบบ ส่วนปันฟ้าก็ใช้กระดานวาดรูปอีกอันนั่งวาดธรรมชาติอยู่ข้างๆ แม่ เมื่อเห็นภาพน่ารักๆ แบบนี้ความหงุดหงิดที่สะสมมาทั้งวันก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง เขาเดินเข้าไปหาปันฟ้าแล้วยกตัวลูกสาวมานั่งตักลูกสาวยิ้มกว้างโชว์ฟันน้ำนมชัดครบทุกซี่

 

"คุณพ่อขา คุณแม่วาดรูปเก่งมากเลยดูสิคะ"

 

"สวยจริงๆ ด้วย พ่อต้องให้รางวัลแม่เสียหน่อยแล้ว" เหมราชอุ้มลูกสาวเดินไปหาคุณแม่ เขาก้มลงหอมแก้มสวยฟอดใหญ่จนปันฟ้าหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ส่วนคุณแม่ก็บิดเข้าให้ที่เนื้อแขนจนแดงช้ำ

 

"โอ้ยๆๆ ฟางฟาง มือคุณหนักมากรู้ตัวหรือเปล่า"

 

"สมน้ำหน้า ใครใช้ให้คุณมาทำรุ่มร่ามแบบนี้กันละ! "

 

สุดท้ายสองพ่อลูกก็ระเห็จตัวเองออกไปนั่งเล่นเงียบๆ ปล่อยแม่กับลูกสาวคนโตอยู่วาดรูปกันไปอย่างนั้น เขาแอบมองเธอเป็นระยะเวลาที่เธออยู่กับศิลปะเธอดูจะมีความสุขไม่น้อย ก่อนเวลาอาหารเย็นหลังจากพาเด็กๆ ไปอาบน้ำแล้วคุณแม่ก็ขอตัวไปอาบน้ำบ้าง เหมราชได้ที่ต้องเรียกลูกสาวคนโตมาสอบสวนเสียหน่อย

 

"ทอฝัน เมื่อเช้าน้องบอกว่ามีคนมาหอมแก้ม ใครงั้นหรือ" ทอฝันมองหน้าน้องสาวอย่างเบื่อหน่ายเพราะความปากมากของเธอทำให้ต้องมาโดนคุณพ่อสอบสวนแบบนี้

 

"รุ่นพี่ที่อยู่ชั้นประถมค่ะ"

 

"ชื่ออะไรเหรอ"

 

"ถามทำไมคะ? จะไปจัดการเขางั้นหรือ" ทอฝันทำหน้าเซ็งไม่อยากจะพูดถึง เธอไม่ชอบพวกผู้ชายที่ฉวยโอกาสเลยสักนิด

 

"ใช่ พ่อจะไปคุยกับพ่อแม่เขาว่าอบรมเลี้ยงลูกยังไงให้มาล่วงเกินผู้หญิงแบบนี้" พูดแล้วอารมณ์ขึ้น ถ้าโตกว่านี้พ่อจะตะบันหน้าเข้าให้สักที หน้าหงุดหงิดชะมัด

 

"หนูชกหน้าเขาไปทีหนึ่งจนฟันหัก เขาไม่กล้ามายุ่งกับหนูอีกแล้ว อย่าใส่ใจไปเลยค่ะ" หลังจากนั้นเขาก็ไม่เข้าใกล้เธออีกเลย เพราะการกระทำในครั้งนั้นเพื่อนๆ เลยพากันเรียกเธอว่ายัยโหด!

 

"พ่อว่าพ่อส่งไปเรียนลูกๆ ไปเรียนการต่อสู้ดีกว่า" เหมราชได้ยินแบบนี้ก็เบาใจ ลูกๆ ต้องมีวิชาป้องกันตัวไว้บ้างเผื่อในอนาคตพบเจอเรื่องคับขัน

 

"อยากทำอะไรก็ทำเถอะค่ะ" ทอฝันตัดบทสนทนาโดยการหยิบหนังสือไปอ่านระหว่างรอคุณแม่ ส่วนปันฟ้าเธอเล่นเกมอยู่ไม่สนใจใครทั้งนั้น เหมราชจึงได้แต่นั่งเหงาเพราะลูกๆ ไม่สนใจ

 

 

______________ 

 

 

 

"ฟางฟาง มานี่เร็ว" เหมราชกวักมือเรียกเธอให้เดินมาหา ก่อนกลับบ้านวันนี้เขาแวะไปร้านขายเครื่องเพชรธุรกิจในเครือมา เพื่อเลือกของขวัญให้เธอตามที่เลขานทีแนะนำ

 

"อะไรอีกละคะ" แม้ปากจะถามแต่ตัวก็เดินไปหาเขาอย่างว่าง่าย วันนี้เขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่เช้าเธอก็ไม่อยากจะกวนใจให้โมโห

 

"ใส่ได้พอดีเลยแหะ ผมให้คุณ" แหวนทองฝังเพชรมีตัวอักษรย่อชื่อของเขาเป็นภาษาอังกฤษอยู่ตรงกลางถูกสวมเข้านิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างพอดิบพอดี...

 

"ไม่เอาค่ะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ" แค่ดูแลค่าใช้จ่ายในส่วนของเธอด้วยก็รู้สึกเกรงใจจะแย่อยู่แล้ว เธอไม่เคยหวังสิ่งอื่นใดจากเขาเลย

 

"ไม่ให้ถอดนะ... คนอื่นเขาจะได้รู้ว่าคุณมีเจ้าของแล้ว" เหมราชจับนิ้วเรียวที่กำลังจะถอดแหวนไว้แน่น จะไม่ยอมให้เธอถอดออกเด็กขาด พวกผู้ชายที่เข้าหาเธอจะได้รู้ว่าเธอมีผัวแล้ว!

 

"เจ้าของอะไรของคุณอย่ามาซี้ซั้วนะ" คนตัวเล็กเขินจนแทบจะมุดเตียงหนี ตอนนี้ใจเต้นแรงจนหายใจไม่ทั่วท้องรูปตัวอักษร'เอช'มันหมายถึงเขา

 

"ฟางฟาง... ผมจริงจังมากนะ แต่งงานกันไหม" นี่เขาไม่ชัดเจนตรงไหนกัน ถ้าพูดไปขนาดนี้แล้วถ้ายังไม่เก็ตอีกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

 

"คุณนี่เพ้อเจ้อไปใหญ่แล้ว" เขาสับสนอะไรตรงไหนหรือเปล่าทำไมถึงสวมแหวนก่อนขอแต่งงาน... ไม่ๆ ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นประเด็นมันอยู่ที่ว่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร?

 

"ผม... ผมชอบคุณ" เหมราชกลั้นหายใจจนแทบช็อกเมื่อสารภาพความในใจออกไป หัวใจเหมือนจะหยุดเต้นปวดหนึบจุกในอกเมื่อเธอเงียบไปแล้วไปพูดอะไรออกมาอีกเลย จนเขาได้แต่บีบมือเธอเบาๆ

 

"ล้อเล่นใช่ไหม ตอนนั้นคุณลั่นวาจาเสียงแข็งว่าไม่มีทางชอบฉัน คุณจะเล่นตลกอะไร"

 

"ผมไม่ได้เล่นตลกผมเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือ.. ว่าผมรู้สึกดีกับคุณ ผมหวั่นไหวทุกครั้งที่อยู่ใกล้คุณ"ฟางแทบจะเป็นลม วันนี้คุณพ่อไปกินอะไรมาทำไมจู่ๆ ถึงได้รุกหนักขนาดนี้ เรื่องคืนนั้นเธอก็จำอะไรได้ไม่มากเพราะอยู่ในห้วงของความปรารถนา...

 

"ฉัน... ฉันง่วงแล้ว" ทางหนีทีรอดอยู่แค่เอื้อม เธอกระโดดขึ้นเตียงนอนในทันที แต่ไม่วายถูกดึงจนเซถลาล้มลงบนตักคุณพ่อ

 

"เรามาตกลงกันใหม่ได้ไหม....ผมรู้นะว่าคุณก็รู้สึกดีกับผมไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคุณไม่เขินจนหน้าแดงขนาดนี้หรอก" การที่เธอหลบตาหรือไม่กล้าสู้หน้านั่นหมายความว่าเธอกำลังปิดบังความจริงและความรู้สึก แต่เธอจะยอมรับไหมว่าเธอรู้สึกดีกับเขานั่นก็อีกเรื่อง

 

"เวลาแค่ไม่กี่วันคุณจะยอมกลืนน้ำลายตัวเองหรือคะ? " รู้สึกดีมันก็ใช่แหละ ต้องยอมรับว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มากๆ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นแบบที่หายไปนานตั้งแต่คุณแม่เสียไป

 

"ทำไมผมจะกลืนน้ำลายตัวเองไม่ได้ น้ำลายคุณผมก็กลืนมาแล้วนะ" แขนแกร่งโดนฟาดเข้าให้เต็มแรงโทษฐานที่พูดจาสองแง่สองง่าม แถมด้วยบิดหน้าท้องแรงๆ ไปอีกทีหนึ่ง คนอะไรคิดแต่เรื่องอย่างว่าได้ตลอดเวลา

 

"ตกลงแต่งนะ... ผมจะได้ส่งข่าวไปบอกคุณแม่ แล้วให้ท่านหาฤกษ์ให้เลย" คนใจร้อนเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี เธอไม่พูดอะไรก็แปลว่าตกลง

 

"ขอเวลาให้เราเรียนรู้กันไปเรื่อยๆ ได้ไหมคะ ฉันไม่อยากรีบร้อน เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา" ถ้าทุกอย่างมันไม่เป็นดั่งฝันก็ขอให้มันเจ็บน้อยที่สุด เรื่องราวของเธอมันเหมือนนิยายก็จริง แต่นิยายก็ไม่ได้แปลว่าจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งเสียทุกเรื่องไป

 

"ถ้ายังไม่อยากแต่ง... งั้นก็เป็นแฟนกันไปก่อนได้ใช่ไหม" รู้สึกกระดากปากกับคำว่าแฟนชะมัด... อายุสามสิบกว่าปีต้องมานั่งขอแม่ของลูกเป็นแฟน มันใช่หรือ!!!!

 

"ถ้าฉันไม่ตกลงละคะ? "

 

"ผมก็จะปล้ำจนกว่าคุณจะตกลง! "

 

"เฮ้อ... งั้นฉันก็คงไม่มีทางเลือกแล้วแหละ"

 

 

_____________________ 

 

 

ไรท์ขอขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งผ่านตัวอักษรนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว