สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนที่​ 17​ : คุณพ่อเอาแต่ใจ

ชื่อตอน : ตอนที่​ 17​ : คุณพ่อเอาแต่ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.6k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 11:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​ 17​ : คุณพ่อเอาแต่ใจ
แบบอักษร

ตอนที่ 17 : คุณพ่อเอาแต่ใจ

 

 

 

เหมราชตื่นขึ้นในช่วงสายของวันใหม่ในอ้อมแขนของเขามีแม่ของลูกนอนหลับซุกตัวอยู่ เขาจ้องมองใบหน้าสวยหวานไม่รู้อิ่ม เธอไม่ใช่คนขี้เซาปกติเวลานี้ถ้าอยู่บ้านเธอคงกำลังกินมื้อเช้าอยู่กับลูกๆ แน่ แต่เพราะบทสวาทที่เขามอบให้คงทำเธออ่อนเพลีย เขาจัดแจงกระชับผ้าห่มผืนหนาให้เธออบอุ่นเพราะเรือนร่างสวยยังคงเปลือยเปล่า จากนั้นก็อาบน้ำแต่งตัวลงไปหาลูกๆ ทันที

 

"คุณพ่อขาาา ตื่นสายจังเลยค่ะ คุณแม่ละคะ" ปันฟ้ารีบวิ่งเข้าหาพ่อจนต้องรีบวิ่งไปรับเพราะกลัวจะหกล้มเอา เหมราชแจกหอมฟอดใหญ่ไปหนึ่งครั้งอย่างมันเขี้ยว

 

"คุณแม่น่าจะเพลียๆ เมื่อวานคงจะถ่ายเพลงเหนื่อยให้นอนพักอีกสักหน่อยอย่าพึ่งไปกวนจะดีกว่า" คิดแล้วก็สุขใจเธออ่อนประสบการณ์แต่กลับเร่าร้อนจนแทบมอบไหม้ สะโพกพลิ้วไหวจนเขาเสียการควบคุม

 

"ปันฟ้ามานั่งกินข้าวดีๆ เดี๋ยวพี่จะพาไปวาดรูปริมทะเลตรงสะพานไม้โน่น" ทอฝันเรียกเอาน้องออกจากพ่อ สีหน้าพ่อวันนี้แลดูอารมณ์ดีคงต้องการเวลาอยู่กับคุณแม่อีกสักหน่อย

 

"จริงๆ นะ.... เดี๋ยวเอาที่ตักทรายไปทำปราสาททรายกันด้วย" ปันฟ้าเบิกตากว้างอย่างดีใจ สะพานไม้สีขาวทอดยาวถึงชายหาด ที่นั่นมีศาลาเล็กๆ ไว้นั่งเล่น เดินไปอีกหน่อยก็ถึงชายทะเล

 

"งั้นทอฝันดูแลน้องนะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จพ่อจะขึ้นไปดูแม่สักหน่อย อย่าพาน้องตากแดดมากน่ะครับ เดี๋ยวน้องจะไม่สบาย" ลูกสาวคนโตนี่ช่างน่ารักเสียจริงๆ รู้งาน เจ้าเล่ห์จอมวางแผนเหมือนพ่อไม่มีผิด

 

"เอามื้อเช้าขึ้นไปด้วยนะคะ จะได้ไม่ต้องลงมา" ทอฝันว่าต่อ เหมราชได้แต่พยักหน้ารับ ละเอียดรอบคอบไปเสียหมดทุกอย่าง เขานั่งกินข้าวจนอิ่มรอจนลูกๆ ออกจากบ้านไปกับพี่เลี้ยงและแม่นม จึงถือถาดมื้อเช้ากลับขึ้นไปหาคนที่ยังนอนอยู่

 

ถาดมื้อเช้าถูกวางที่โต๊ะริมระเบียงด้านนอก สายลมพัดผ่านบรรยากาศกำลังดีไม่ร้อนหรือเย็นจนเกินไป วิวด้านหน้าและด้านข้างเห็นทะเลสีฟ้าสวยสดใสเป็นบรรยากาศที่เห็นแล้วผ่อนคลายยิ่งนัก

 

เขานั่งลงบนเตียงกว้างข้างกายเธอ จ้องมองดวงหน้าสวยหวานอีกครั้งก่อนจะระดมจูบฟัดแก้มขาวจนขึ้นสีแดงเรื่อ คนนอนหลับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างรำคาญใจร่างกายเมื่อยล้าจนไม่อยากลืมตาตื่น แต่ทว่าก็ทนความก่อกวนไม่ไหวจนต้องตื่นขึ้นมา

 

ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างไม่ถึงคืบ ทั้งสองสบสายตากันโดยบังเอิญ แต่คนที่เป็นฝ่ายหลบคือคนที่พึ่งตื่น เพียงแค่ลืมตาตื่นเห็นหน้าเขาความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนก็ผุดขึ้นในหัวราวดอกเห็ด เธอได้แต่ผลักเขาหนีและหน้าแดงด้วยความเขินอาย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับมานอนในนี้ได้อย่างไร ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาอาบน้ำให้อยู่ใต้ฝักบัวใหญ่

 

"ถอยออกไปค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ" ร่างกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มทำให้ไม่กล้าขยับมากนัก เลยได้แต่กอดผ้าห่มไว้แน่นแล้วใช้มืออีกข้างผลักเขาออกเบาๆ

 

 

"อายอะไรหื้ม... ก็เห็นมาหมดแล้วทั้งนั้น" เหมราชพูดเย้า ฟางฟางได้แต่ก้มหน้าหงุดหงิดทั้งอายทั้งโกรธ เมื่อคืนก็คือเมื่อคืนสิ! นี่วันใหม่แล้วไม่ควรเอาเรื่องเก่ามาพูด!

 

"นี่คุณ หยุดพูดไร้สาระแล้วก็ออกไปได้แล้ว" อยากจะฟาดหน้าแรงๆ สักที แต่พอเห็นความหล่อแล้วก็ทำไม่ลง หน้าเขาดีเกินกว่าจะให้มีริ้วรอยใดๆ ที่เคยตบไปก่อนหน้านั้นก็ให้มันแล้วกันไปละกัน

 

"หอมก่อนแล้วจะไป" แก้มป่องเอียงข้างใกล้ริมฝีปากบางอ่อยเต็มที่กะให้เธอหอมสักฟอด แต่เธอกลับเอามือผลักหนีจนหน้าหัน

 

"อย่ามาเยอะ ฉันจะไปดูลูกๆ "

 

"เด็กๆ ออกไปเล่นกับเอมอรกับแม่นมแล้วอย่าห่วงเลย ลูกสาวคนโตสั่งผมให้ยกมื้อเช้าขึ้นมาให้คุณแล้วด้วยวางอยู่นั่น" นิ้วยาวชี้ไปทางนอกระเบียง ชุดอาหารในถาดพร้อมน้ำส้มคั้นสดวารออยู่ด้านนอกแล้วเพียงแต่รอเธอลุกไปกินมัน

 

"คุณก็ควรไปเล่นกับลูกๆ เดี๋ยวฉันกินมื้อเช้าแล้วจะตามออกไป"

 

"หอมก่อน ถ้าไม่หอมก็จะนั่งอยู่ตรงนี้" ฟางฟางลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปหอมแก้มเขาอย่างตามใจ จังหวะที่เธอจะผละออกเขาจับปลายคางมนเชิดขึ้นเล็กน้อยแล้วจูบลงไปอย่างแผ่วเบานานเกือบครึ่งนาทีกว่าจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

 

"เจ้าเล่ห์ที่สุด!!! "

 

"ผมจะไปรอข้างนอกนะ" ข้างนอกหมายถึงนอกระเบียง เขารูดม่านตรงทางออกให้ปิดทึบก่อนจะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์รอเธออยู่ด้านนอกอย่างอารมณ์ดี

 

เขาเปิดแม็คบุ๊คของเธอที่ถือติดออกมาด้วยอย่างถือวิสาสะ แอบดูแบบแปลนโครงการบ้านจัดสรรที่เธอทำอยู่ในบางส่วน แล้วก็ได้รู้ว่านอกเสียจากหน้าตาจะสวยแล้วการออกแบบของเธอยังสวยงามไม่เป็นรองใครด้วย แต่จะให้เธอได้งานนี้ไปเลยมันก็ไม่ได้ ต้องตัดสินกันที่ผลงานของใครหลายๆ คน ไม่งั้นคนอื่นจะหาว่าเขาลำเอียงเข้าข้างเมียตัวเองได้

 

เอ๊ะ! เมียงั้นหรือ? คิดเองเออเองทำเหมือนเธอจะยอมรับอย่างนั้นเธอยิ่งดื้อยิ่งหัวแข็งอยู่ด้วย แต่ก็เมียแล้วจริงๆ คนสองคนมีอะไรกันไม่เรียกเมียจะให้เรียกอะไร?

 

เพียงครู่หนึ่งฟางฟางก็กลับออกมาในชุดกางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อมัดย้อมลายสวย ลุคใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นอีกแล้ว เธอไม่แต่งหน้าเลยสักนิดมีเพียงริมฝีปากที่ทาลิปมันมันเงาให้เห็น เธอนั่งลงกินข้าวไม่พูดไม่จาราวคนหิวโหยมาแรมปี ก็แน่สิตอนนี้มันสิบโมงเข้าไปแล้วทุกทีมื้อเช้าไม่เกินเจ็ดโมง

 

"จะรีบกินไปไหนหื้ม..." เหมราชเกลี่ยปลายผมลอนเธอเล่นไปมามองดูเธอกินอาหารอย่างนึกเอ็นดู

 

"ไปหาลูกๆ สิ" อยากจะไปนั่งไกลๆ แต่ติดที่ว่าระเบียงนี้มันมีโซฟากับโต๊ะเพียงตัวเดียว แม่ละอยากจะออกแบบตกแต่งภายในใหม่เสียจริงเชียว!

 

"นั่งทำงานอยู่เฉยๆ เถอะน่า.. เจ็บอยู่ไม่ใช่หรือยังไง" ท่าเดินเธอดูยังไงมันก็ขัดๆ เธอคงเจ็บอยู่ไม่น้อยแล้วเขาก็เชื่อว่าเด็กๆ คงอยากให้เธออยู่กับเขามากกว่าในตอนนี้

 

"แต่ฉันหะ....."

 

"ถ้ายังดื้อผมจะทำให้คุณเจ็บกว่าเดิมเอาให้เดินไม่ได้สักสามวันเลยเป็นไง" ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบเหมราชก็สวนขึ้นทันทีทำเอาเธอเงียบกริบไม่พูดอะไรแล้วกินข้าวอยู่เงียบๆ

 

ฟางฟางใช้เวลาหลังอาหารทำงานตามที่เขาบอก อันที่จริงเธอเจ็บกายสาวมากไม่ได้อยากจะไปไหนแต่อย่างใด ใจจริงอยากพักผ่อนเสียมากกว่าแต่มันติดตรงที่ต้องอยู่กับเขาเพียงลำพัง เธอกลัวว่าจะเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาอีกเหมือนเมื่อคืน

 

"เราเข้าไปนอนข้างในดีกว่าไหม ผมอยากนอนสักงีบก่อนจะกลับ" เขานั่งเขี่ยไอแพดเทรดหุ้นจนเบื่อฟางฟางก็ยังไม่ยอมละสายตาจากหน้าจอเสียที จนตอนนี้ลมเย็นๆ มันทำให้เขาเริ่มง่วงแล้ว

 

"คุณก็ไปคนเดียวสิ ฉันทำงานอยู่" ไม่มีทาง ไม่มีทางยอมไปกับเขาเด็ดขาด ใครจะพาตัวเองไปอยู่ในสถานที่เสี่ยงแบบนั้นกัน

 

"งั้นเลิกทำเมื่อไรก็ปลุกผมแล้วกัน" เหมราชล้มหัวลงหนุนตักเธออย่างไม่สนใจว่าเธอจะต่อว่าด่าทออย่างไร เขาหันหน้าเข้าหาหน้าท้องแบนราบและเอามือโอบเอวคอดไว้หลวมๆ

 

 

"นี่คุณ... เมื่อไรจะเลิกเอาแต่ใจสักที" ฟางฟางดุใส่เสียงแข็งแต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจและหลับไปทั้งอย่างนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไรที่เขาอยู่ในท่านั้นส่วนฟางฟางเองก็คล้อยหลับหัวพิงพนักโซฟาหลับอย่างไม่รู้เรื่อง

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ประตูห้องนอนใหญ่ถูกเคาะหลายครั้งติดกัน แต่ว่าคนที่นอนอยู่ระเบียงด้านนอกนั้นไม่ได้ยินเลยสักนิด ทั้งสองยังคงหลับหลับตาพริ้มอยู่ในห้วงความฝันอย่างมีความสุข คนจากด้านนอกถือวิสาสะเปิดเข้ามาอย่างเงียบๆ ค่อยๆ ย่องกวาดสายตาหาคนภายในห้องจนพบกับประตูริมระเบียงที่เปิดออกกว้างอยู่

 

 

"นี่พี่สาว... คิกๆ ดูนั่นสิ" ปันฟ้าทำท่าหัวเราะคิกคัดชอบใจกับภาพที่เห็น คุณพ่อนอนกอดเอวคุณแม่ไว้แน่นเชียว

 

"ไปเถอะพ่อกับแม่นอนอยู่อย่าไปกวนเลย" ทอฝันจับมือน้องสาวเดินกลับออกจากห้องไป แม่นมที่เดินเข้ามาด้วยได้แต่อมยิ้มตามพวกเด็กๆ ที่กลับออกไปอย่างสุขใจ

 

"อีกสักชั่วโมงค่อยขึ้นไปปลุกคุณพ่อกับคุณแม่นะคะคุณหนู ตอนนี้อยู่เล่นกับนมก่อนดีกว่าค่ะ" แม่นมจูงมือคุณหนูทั้งสองเดินทอดน่องไปยังสวนเล็กๆ ข้างตัวบ้าน โต๊ะวาดรูปถูกย้ายเปลี่ยนวิวทิวทัศน์มาเป็นต้นไม้เขียวขจีแทนน้ำทะเลสีฟ้า เด็กน้อยสองคนวาดรูปกันอย่างเพลิดเพลินรอเวลาที่จะต้องเดินทางกลับ

 

 

 

 

_____________________ 

 

 

 

"ยังไม่ได้เล่นน้ำเลยค่ะคุณพ่อ... ต้องกลับแล้วจริงๆ หรือคะ" ปันฟ้าเริ่มหน้างอนิดๆ เมื่อวานแม่ก็ถ่ายละครจนเย็น ส่วนวันนี้ก็ต้องเดินทางกลับในช่วงบ่าย จะเล่นน้ำตอนเช้าแม่นมก็บ่นว่าอากาศยังเย็นเกินไป

 

"ไว้หยุดหลายๆ วันพ่อพามาใหม่ดีไหม หรือเราจะเปลี่ยนไปเที่ยวน้ำตกดูบ้าง ขึ้นดอยไปรับอากาศเย็นๆ ก็ดีนะ" บ้านพักของเขามีอยู่ทั่วทุกธรรมชาติ เขาซื้อไว้พักผ่อนหย่อนใจถึงแม้ว่าจะไม่เคยได้ไปเลยก็ตาม ที่มีไว้ก็เพื่อประดับบารมีตามประสาคนรวยเท่านั้นเอง

 

"อยากไปขึ้นดอยค่ะ ไว้คราวหน้าพาไปได้ไหมคะ" คนพูดน้อยอย่างทอฝันพูดขึ้นทำเอาทุกคนแปลกใจไปตามๆ กัน

 

"ได้สิ ทอฝันอยากไปไหนพ่อจะพาไปหมดเลย" เหมราชว่าขึ้นอย่างดีใจ อาการแบบนี้ของทอฝันไม่ได้มีให้เห็นกันบ่อยๆ ส่วนมากเธอจะเหมือนแม่เธอคือฟังอยู่เงียบๆ มากกว่า

 

"เดี๋ยวอีกสองอาทิตย์เราค่อยไปกันนะ หยุดสามวันพ่อจะพาลูกๆ ไปหาคุณปู่กับคุณย่าด้วยดีไหม" บ้านเขาอยู่ทางภาคเหนือของจังหวัดอยู่บนดอยที่สูงที่สุดแห่งหนึ่ง พ่อกับแม่ของเขาใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่นั่นกับสวนผลไม้กับธรรมชาติ

 

"ดีค่ะๆ แต่คุณปู่กับคุณย่าจะรักหนูใช่ไหมคะ" ในตอนแรกก็ดีใจ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกกังวลนี่คือข้อเสียของปันฟ้าที่เป็นคนคิดมากและขี้กลัว ส่วนนี้เธอก็ได้แม่มาเหมือนกัน

 

 

"ไม่มีใครไม่รักลูกของพ่อหรอกครับ พวกลูกน่ารักจะตายไป" ขนาดทัพเทพเจอแค่ครั้งสองครั้งยังหลงจนหัวปักหัว เห็นว่าเคลียร์ตารางงานออกอาทิตย์ละหนึ่งวันเพื่อมาเล่นกับหลานๆ โดยเฉพาะ

 

 

กว่ารถตู้ครอบครัวจะแล่นสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ก็เลยตะวันตกดินไปเสียแล้ว เด็กๆ รีบอาบน้ำกินข้าวและเข้านอนอย่างรวดเร็วเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นไปเรียนแต่เช้า ส่วนฟางฟางยังคงทำงานจนดึกเพราะใกล้กำหนดส่งเข้ามาเสียทุกที เหลือเวลาเพียงสามสี่วันเท่านั้น

 

"มานอนเถอะผมขอร้องละ" เหมราชหน้างออย่างเอาแต่ใจ เขาเรียกเธอเป็นรอบที่ห้าเห็นจะได้ เธอเอาแต่บอกว่าแป๊บเดียวจนตอนนี้เที่ยงคืนเข้าไปแล้ว...

 

"ก็นอนก่อนสิคะ อีกเดี๋ยวฉันก็ไปนอนแล้ว" ฟางฟางร้องบอกเขาอีกครั้ง ทำไงได้ละก็มันระแวงไปแล้วนี่นา แถมคิดถึงทีไรก็เขินทุกทีจะให้ทำตัวตามปกติต่อหน้าเขายังทำไม่ได้เลย

 

"แป๊บรอบที่เท่าไรแล้วหื้ม ผมเริ่มไม่ชอบใจแล้วนะ" เหมราชบ่นให้อย่างเซ็งๆ อยากนอนกอดจะแย่ทำไมไม่เข้าใจกันบ้าง..

 

"เมื่อไรคุณจะไปนอนห้องคุณสักที" เธอถามอย่างรำคาญใจ เพราะเขาอยู่ใกล้แล้วเธอเป็นอันต้องหวั่นไหวแพ้ลูกอ้อนกับการบังคับของเขาทุกที

 

"จะไปก็ต่อเมื่อคุณย้ายไปนอนกับผมที่นั่น"

 

"ตลก! ทำไมฉันต้องไปนอนกับคุณมิทราบ? "

 

"เป็นเมียผมก็ต้องนอนกับผมสิ"

 

"อย่ามาพูดจาเหลวไหลนะฉันไม่ใช่เมียคุณ... แค่... ความผิดพลาด!! " เหมราชจ้องเธออย่างเอาเรื่อง รู้สึกไม่พอใจและขัดหูกับคำพูดเธอมาก มากจนอยากกระแทกจูบใส่แรงๆ ให้เลือดกบปาก

 

"ครั้งแรกก็พลาดด้วยกันทั้งคู่ แต่เมื่อคืนผมตั้งใจแล้วคุณก็ตั้งใจด้วยไม่อย่างนั้นคุณคงจะไม่ขะ.. "

 

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!!! "

 

"คุณนั่นแหละหยุดพูดแล้วมานอน!! "

 

"ฟางฟาง... คุณอยากให้ผมไปอุ้มคุณไหม" เขาพูดพลางเปิดผ้าห่มออกเตรียมจะเดินไปอุ้มเธอมานอนจริงๆ ฟางฟางเห็นท่าทีแบบนั้นก็รีบเซฟงานเก็บไว้และเดินมานอนกับเขาแต่โดยดี

 

"ไม่ต้องกอดได้ไหม" เธอเริ่มรู้สึกระแวงทันทีที่มือหนาของเขาพาดทับใต้ราวนมเหมือนจงใจวางไว้ตรงนั้นเสียมากกว่า

 

"รู้ไหมว่าผู้หญิงไม่ควรใส่บรานอน มันไม่ดีเสี่ยงเป็นมะเร็ง" รู้สิทำไมจะไม่รู้ เมื่อก่อนเคยใส่นอนที่ไหนละ พึ่งจะมาใส่ก็ตอนมีเขามานอนด้วยนี่แหละ!!

 

"คุณรู้ดีจริงเป็นผู้ชายแท้ๆ "

 

"ผมพึ่งอ่านก่อนเข้ามานอน ผมคิดว่าคุณน่าจะไม่สบายตัวเลยไปเปิดหาอ่านว่ามันจำเป็นต้องใส่ด้วยหรือ? " เขาพูดความจริงทุกอย่าง แม้แต่กางเกงชั้นในผู้หญิงบางคนยังมาตอบในคอมเมนท์เลยว่าไม่ชอบใส่นอนเพราะมันอึดอัดแล้วก็เสียเวลาถอดตอนเข้าห้องน้ำ ซึ่งเขาก็เห็นด้วยมากๆ เพราะมันเสียเวลาตอนถอดจริงๆ

 

"อ๊ะ นี่คุณ!!! " ฟางฟางร้องเสียงดังเพราะเขาปลดตะขอชั้นในออกโดยที่ไม่ขออนุญาตเธอเลยสักนิด แถมยังสอดมือเข้าร่องแขนเสื้อสองข้างรูดสายออกมาอย่างรวดเร็ว

 

"ถ้าจะทำผมทำไปนานแล้วไม่ปล่อยให้คุณนั่งทำงานจนดึกดื่นแบบนี้หรอก" เหมราชว่าให้ กลัวอะไรไม่เข้าเรื่องเห็นเขาเป็นคนหื่นขนาดนั้นเชียวหรือ ทั้งที่เมื่อคืนเธอเองก็หื่นไม่แพ้กันนั้นแหละ

 

 

"ไหนว่าจะนอนทำไมพูดมากจัง" คนเขินบ่นอุบอิบ คิดถึงทีไรร้อนรุ่มไปทั้งร่างกายทุกที ภาพความเป็นชายยังติดตรึงตราไม่เลือนหาย

 

"คืนพรุ่งนี้หรือคืนไหนๆ ก็ห้ามใส่อีกนะ เข้าใจหรือเปล่าทั้งสองชิ้นเลย" เขาว่าพลางลูบไล้มือมาอยู่ที่ขอบกางเกงชั้นในแล้วดึงยางยืดให้ดีดบั้ยท้ายเธอเป็นเชิงบอกว่าชิ้นที่สองหมายถึงอะไร... แล้วพูดต่อว่า...

 

"ถ้าผมจะทำจริงๆ เสื้อผ้าสองชิ้นนี้ก็เอาผมไม่อยู่"

 

 

 

 

________________________ 

 

อย่าลืมกดถูกใจ หรือคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ❤️

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว