ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 ซุ้มดอกแก้ว (ตอน 1)

ชื่อตอน : บทที่ 1 ซุ้มดอกแก้ว (ตอน 1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 305

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2564 00:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ซุ้มดอกแก้ว (ตอน 1)
แบบอักษร

“H H H U M M M M A N N N N I T T T T I E S ................ BOOM” 

เสียงเซ็งแซ่ของบรรดานิสิตรุ่นน้องที่กอดคอกัน ‘บูม’ พี่บัณฑิต ผสมผสานไปกับถ้อยคำแสดงความยินดีจากครอบครัว เพื่อนสนิทมิตรสหาย สายรหัส รวมทั้งเสียงรัวชัตเตอร์ของเหล่าขุนพลช่างภาพที่พร้อมเพรียงกันขนอาวุธคู่กายมาประชันในวันสำคัญของบัณฑิตใหม่ป้ายแดง ณ มหาวิทยาลัยที่ได้ชื่อว่ามีพื้นที่กว้างขวางเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ

‘ซุ้มดอกแก้ว’ ลานม้านั่งหินอ่อนหน้าตึกคณะมนุษยศาสตร์ร่มรื่นด้วยใบไม้ที่ทับซ้อนกันบนกิ่งก้านที่แตกแขนง แซมด้วยช่อดอกแก้วสีขาว ‘ดอกไม้ประจำคณะ’ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ไปทั่วบริเวณ

“พี่ภาม มาถ่ายรูปทางนี้กันเถอะ ใกล้จะถึงคิวแล้ว” เพชรพราว วงศ์วาณิชย์ หญิงสาวเสียงใสในชุดครุยสีดำประดับพู่ขาวชะเง้อชะแง้มองพี่ชายที่กำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีชมพูอ่อนตัดกับผมดำขลับที่ตบแต่งเข้าทรง แต่ยังไม่โดดเด่นเท่าดวงตากลมโต พวงแก้มอิ่มและรอยยิ้มที่สดใสน่ามอง

“พ่อครับ แม่ครับ ไปกันเถอะ ยัยพราวเร่งมาแล้ว ขืนช้าไม่ทันใจเดี๋ยวนายนั่นจะหน้าหงิกไปมากกว่านี้” ภาม พี่ชายมาดเนี้ยบ ดีกรีนายแพทย์สุดหล่อ ยืนเด่นอยู่กลางซุ้มดอกแก้ว ไม่ใช่เพราะความสูงหรือความบึกบึนด้วยหุ่นนักกีฬาเท่านั้น แต่ความหล่อทะลุแว่นกันแดดทำให้ชายหนุ่มตกเป็นเป้าสายตาของสาวน้อยสาวใหญ่จนเจ้าตัวรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

“พี่ภามมมมมมม” หญิงสาวลากเสียงยาว

“…” ชายหนุ่มถอดแว่นตาดำ ส่งสายตาพิฆาตมาเป็นคำตอบ แต่เขาคิดผิดเพราะนั่นกลับดึงดูดความสนใจจากสาวๆ ยิ่งกว่าเดิม

‘โถ น้องๆ จ๋า กรี๊ดผิดคนละจ้า ไม่รู้เสียแล้วว่า เห็นหล่อๆ ขรึมๆ แบบนี้ จริงๆ แล้วกวนประสาทขนาดไหน’ ผู้เป็นน้องได้แต่ทอดถอนใจ

 

‘พี่ภาม รู้มั้ยว่าพี่น่ะฮ็อตมาก เพื่อนพราว รุ่นน้อง รุ่นพี่ กรี๊ดพี่กันทั้งนั้น ติดแต่ว่าพี่น่ะชอบทำหน้านิ่ง เก๊กดุตลอดเวลา’ น้องสาวพูดเจื้อยแจ้วพลางมองหน้าพี่ชายสุดหล่อในชุดนักกีฬาบาสเกตบอลที่นั่งอยู่ข้างๆ

‘พี่ภาม ได้ยินน้องพูดมั้ยเนี่ย’ คนถูกถามก้มผูกเชือกรองเท้าอย่างไม่ค่อยสนหรือไม่อยากสนใจกับประเด็นที่กำลังถูกกล่าวถึง

‘นี่ไงกับน้องทั้งชอบแกล้ง ชอบแซว ชอบกวนประสาทและที่สำคัญขี้บ่นมาก’

‘ใครว่าพี่บ่นพี่ก็แค่พูดเฉยๆ อะไรถูกต้องพี่ก็บอกว่าถูก อะไรไม่ดีไม่ถูกพี่ก็ต้องติ ส่วนที่เธอชอบหาว่าพี่เก๊ก พี่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปยิ้มแย้มกับทุกคนทำไม สู้ยิ้มให้น้องสาวแก้มยุ้ยของพี่คนเดียวดีกว่า’ ว่าพลางหยิกแก้มซาลาเปาอย่างมันเขี้ยว

‘โอ๊ย ปล่อยเลยพี่ภาม นี่ไง วันๆ แกล้งแต่น้อง กับสาวๆ ละหน้าบึ้ง แบบนี้สาวๆ หนีกระเจิงกันหมดแน่ๆ’

‘ก็ช่างพวกเค้าสิ พี่ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว มีน้องสาวแก้มป่อง ขี้งอนให้พี่แกล้งแบบนี้คนเดียวก็พอแล้ว’ ว่าพลางแกล้งยีหัวน้องสาวอย่างเคย

‘พี่ภามหยุดนะ พี่เอามือที่จับรองเท้ามาจับหัวน้องทำไม ไม่ หยุดนะ’ เสียงหัวเราะของสองพี่น้องยังก้องอยู่ในความทรงจำ ไม่ว่าจะกี่ปีๆ พี่ชายก็ยังนิสัยเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

 

“มาแล้วคร้าบบ คุณน้องสาวสุดที่รัก ใจเย็นๆ สิ คนก็เยอะ ร้อนก็ร้อน” ภาพอดีตพลันหายไปเมื่อเจ้าของเรื่องลากเสียงยาวล้อเลียน พร้อมแหวกฝูงชนมายังป้ายคณะซึ่งเป็นจุดแลนด์มาร์คอีกจุดหนึ่ง

“พี่เอเค้าร้อนกว่าเป็นไหนๆ ยืนตากแดดรอถ่ายอยู่นั่น”

“พร้อมแล้วครับ คุณเอ จะถ่ายก็ถ่ายเลยครับ เชิญเลยครับ” ถึงหน้าตาจะยิ้มแย้มอย่างมีไมตรีแต่น้ำเสียงก็มิวายขอเหน็บ ‘ช่างภาพหน้าหงิก’ รุ่นพี่ของเพชรพราวที่ขันอาสามาช่วยถ่ายภาพสักนิดสักหน่อย

“พี่ภามนี่ก็กวนพี่เอเค้าอยู่ได้ เค้าอุตส่าห์มาช่วยน้องแท้ๆ” หญิงสาวกระซิบดุพี่ชายตัวดีพร้อมกับแจกขนมเปี๊ยะเข้าที่แขนล่ำไปหนึ่งที

“อ้าว! ตีพี่ทำไม ก็ดูหน้าสิยังกะไปโกรธใครมา มันน่ากวนมั้ยล่ะ” ชายหนุ่มรู้สึกไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย ไม่ใช่กลัวว่าจะมาจีบน้องสาวหรอกนะ แต่เป็นเพราะหน้าตาที่ไม่ค่อยรับแขก มองทีไรมันน่าหงุดหงิดชะมัด

“พอเถอะ พ่อว่าแซวกันไปแซวกันมาเดี๋ยวก็งอนกันอีก” สมบัติ ปรามลูกทั้งสองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พรพรรณ ผู้เป็นแม่ทำได้เพียงอมยิ้มกับภาพคุ้นตาของสมาชิกต่างวัยทั้งสาม

“พราว!!!!!” บัณฑิตสาวร่างอวบกระโดดกอดคอเพชรพราวอย่างไม่ทันตั้งตัว เพื่อนสาวสวมชุดครุยสีดำประดับพู่สีเดียวกับเธอ จัดเต็มด้วยมงกุฎดอกไม้และสายสะพายสีม่วง ชมพู ทอง และยังถือป้ายทะเบียนรถสีแดงที่การันตีว่าเรียนจบแน่นอนในปีนี้ 

“โถ่! ปลาย ตกใจหมด ไปอยู่ที่ไหนมา โทรไปก็ไม่รับสาย” ปลายฝน เพื่อนสาวคนสนิทเพียงหนึ่งเดียวตั้งแต่อนุบาล จะไม่สนิทกันได้อย่างไรในเมื่อบ้านแทบจะรั้วติดกัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน คณะเดียวกัน และกำลังจะทำงานที่เดียวกันอีก

“ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน จะวนกลับไปก็กลัวไม่ทัน ดีนะที่เมื่อวานเรานัดกันไว้ก่อน” พ่อแม่ของปลายฝนถือดอกไม้และของขวัญตามมาพร้อมกับช่างภาพ ทั้งสองเป็นทันตแพทย์ชื่อดังที่เคยคิดจะกรุยทางในวงการทันตแพทย์ให้แก่ลูกสาว แต่ยัยเพื่อนตัวดีกลับกลัวเลือดเป็นที่สุด ถึงขั้นเป็นลมในคาบเรียนสุขศึกษาเพราะแค่เห็นวิดีโอทำคลอด โครงการใหญ่ของพ่อแม่ก็เป็นอันต้องล้มเลิกไป

“ทุกคนถ่ายรูปกันดีกว่าค่ะ พี่ภามมายืนข้างๆ ปลายสิคะ” หญิงสาวตุ้ยนุ้ยผู้หมายมั่นตำแหน่งสะใภ้บ้านวงศ์วาณิชย์ มาตั้งแต่เด็ก คล้องแขนพี่ชายเพื่อนอย่างสนิทสนม สร้างรอยยิ้มแก่สมาชิกทั้งสองครอบครัว

“ยัยพราว วันนี้ พี่ภามเท่ชะมัด” ปลายฝนกระซิบกระซาบอย่างมีเลศนัย เธอผู้ซึ่งคลั่งไคล้พี่ชายเพื่อนอย่างกับอะไรดี ตั้งแต่เล็กๆ เขามักจะออกโรงปกป้องสองสาวเสมอเมื่อทำผิด เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ กลับกลายเป็นความประทับใจมาโดยตลอด นอกเสียจากวันไหนมีซีรีส์เรื่องใหม่ พี่ภามก็อาจตกกระป๋องไปชั่วคราว หรือเมื่อไหร่ที่เพื่อนสาวนักเขียนคิดพล็อตนิยายเรื่องใหม่ได้ วันไหนรักมากก็ให้เป็นพระเอก วันไหนหลงรักพระเอกซีรีส์มากกว่า พี่ชายก็เป็นพระรองหรือไม่ก็ตัวร้ายไปเลย

“ตายแล้ว พราว พราว นั่นพี่ต่อ พี่ต่อ พี่ต่อมาได้ยังไง” พูดยังไม่ทันขาดคำเมื่อเป้าหมายใหม่อยู่ในพิกัด 10 นาฬิกา ปลายฝนเขย่าแขนเพชรพราวพร้อมเรียกชื่อซ้ำๆ หญิงสาวผู้โชคร้ายเหมือนตุ๊กตาล้มลุกที่โยกไปมาตามแรงนางพญาช้างสาร

นักแสดงหนุ่มน้องใหม่แห่งวงการบันเทิงที่โด่งดังจากภาพยนตร์แนววัยรุ่นด้วยบทลูกชายเจ้าพ่อ ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ทั้งประเทศยอมศิโรราบอยากเป็นสะใภ้เจ้าพ่อกันเป็นแถวๆ รวมทั้งเพื่อนของเธอที่วิ่งลิ่วไปพร้อมช่างภาพส่วนตัว

“น้องพราว จะเข้าไปถ่ายรูปด้วยมั้ย เดี๋ยวพี่แหวกทางให้” พี่เอ ส่งยิ้มมาให้พร้อมทำท่ากางมือเลียนแบบท่าทางของบอดี้การ์ดในภาพยนตร์เรื่องเดียวกัน

“ไม่เอาล่ะค่ะ พี่เอ พราวไม่ค่อยกรี๊ด แค่นี้ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ปล่อยรายนั้นไปคนเดียวเถอะค่ะ นั่นไงเดินกลับมาแล้ว” เพชรพราวชี้ไปทางปลายฝนที่ยิ้มแป้นราวกับผู้ชนะในศึกครั้งนี้ เมื่อเธอใช้ความพลิ้วไหวแทรกตัวเข้าไปประชิดตัวพี่ต่อได้ก่อนใคร

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน” เพชรพราวคว้ามือเพื่อนที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปยังจุดนัดพบ ทันที่กับที่เครื่องขยายเสียงของมหาวิทยาลัยขานเวลาและย้ำการนัดหมายเพื่อให้บัณฑิตไปยังจุดรวมพลก่อนเริ่มเดินขบวนเกียรติยศมายังอาคารที่จัดพิธี

ความคิดเห็น