Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.24 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.24 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 558

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.24 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ข้าวสวย talk's

@1อาทิตย์ต่อมา

@ห้างCt. เวลา15:30น.

 

อ่า ผ่านมาอีกหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านไปไวมากๆเลยค่ะ

อยากจะบอกว่า...หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาการปฏิบัติตัวของเฮียน่านน้ำทำฉันแปลกใจมากๆเลยค่ะ

ทั้งการกระทำ ทั้งคำพูด ถึงฉันจะหลงเขาในรูปแบบนี้ก็เถอะแต่...ฉันกลับมีความรู้สึกว่า...เขาทำดีกับฉันเพื่อปกปิดอะไรสักอย่างที่เขาอาจจะทำผิดกับฉันไว้

ยกตัวอย่างเช่นวันนี้ฉันขอเขาไปเดินตลาดกับเพื่อน เขาก็ให้ฉันมาเฉยเลยค่ะแถมยังถามด้วยว่า มีเงินพอใช้หรือเปล่าคะ? และก็ตบท้ายด้วยว่า เที่ยวเสร็จเมื่อไหร่ก็โทรมาหาเฮียแล้วกันนะคะ เดี๋ยวเฮียไปรับ แบบนี้มันแปลกไปนะคะคือ...ปกติอ่ะเขาก็จะถามแหละแต่จะ...เป็นคำถามที่ว่า ไปที่ไหน!!? ไปกับใคร!!? นานแค่ไหน!!? กลับกี่โมง!!? และสุดท้ายมันก็จะจบลงที่ว่า ไม่ให้ไป!! กลับห้องเดี๋ยวนี้!! ทุกครั้ง

ก็ขอให้การที่เขาทำดีกับฉันแบบนี้เกิดจากความรักไม่ใช่ทำดีกลบเกลือนความผิดอะไรสักอย่างด้วยเถอะนะ

เอาจริงก็ว่า...จะเดินตลาดนั่นแหละแต่นับดาวเรื่องมากเสือกบอกร้อนซ๊ะงั้นเลยเปลี่ยนมาเดินห้างแทน

 

"อิข้าว!!" เสียงนับดาวเรียกฉันมา

"ห๊ะ!? มีห่าไรนักหนาเนี้ยมึง...? เรียกกูจังกลัวลืมชื่อกูไง?" ฉันถามมันกลับไป

 

ก็...มาเดินกันแค่สองคนเนี้ยแหละค่ะเพราะขิงมันติดผัวตอนนี้มานั่งอยู่ร้านไอศกรีมที่ชื่อว่า...Loveyou icecream หน่ะค่ะ

 

"มึงนั่นแหละมีเรื่องห่าไร!? ไอติมเนี้ย...ซื้อมาเซ้นพ่องมึงหรอไง!? ดูดิ๊ละลายหมดและ" มันถามฉันกลับมาเป็นคำด่าและคำตอบมาในตัวเลยแหละ เหอะ! ซื้อมาเซ้นพ่อกูหรอ?

"อ่า กูก็คิดอะไรไปเรื่อยนั่นแหละ" ฉันตอบมันไป

"ว่าแต่ว่า...มือข้างซ้ายของมึงเป็นห่าเหวอะไรมากป้ะ!? มึงเงี่ยnถึงขนาดนั้นเลยหรอว๊ะ!? อิข้าว...?" เงี่ยnแล้วมันเกี่ยวไรกันอ่ะ?

"???" มองหน้ามันไปด้วยสายตาสงสัยแทน

"กูเห็นตั้งแต่วันจันทร์ยันวันศุกร์มาเนี้ยมึงเอามือข้างซ้ายมึงเก็บใต้โต๊ะวางตลอดเลย เงี่ยnมากบอกกูนะ..." มันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

"ทำไมต้องบอกมึงว๊ะ?"

"เดี๋ยวกูหาผัวให้ไง" มันพูดมา

"หึ่ๆ" ฉันจึงส่ายหัวตอบมันไป

"ทำไม? อย่าบอกนะว่า...มึงมีผัวแล้ว?" มันถามฉันมา

"มึงจะบ้าหรอไง!?" ฉันด่าพร้อมถามมันไป

"เอ้า!? กูแค่ถามไหม?"

"....." ฉันเงียบและตักไอศกรีมเข้าปากเหมือนเดิม ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับมันอ่ะนะ

 

@ชั้น3 ชั้นเครื่องแต่งกาย เวลา15:45น.

 

"....." ยืนกอดอกเก็บนิ้วมือข้างซ้ายรอนับดาวซื้อกระเป๋าอยู่ค่ะ

"หืม?" สายตาเจ้ากรรมของฉันก็ไปสะดุดที่ชายหญิงคู่หนึ่งในร้านเช่าชุดแต่งงาน

"....." เหมือนโลกหยุดหมุนทุกๆอย่างหยุดชะงัก

 

เมื่อผู้ชายคนนั้นหันหน้าไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายตัวเองและผู้หญิงคนนั้นก็เข้าไปกอดแขนของผู้ชายคนนั้นทันทีและฉันจะไม่รู้สึกเจ็บที่หัวใจเลยถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้มีหน้าตาที่เหมือนกับ เฮียน่านน้ำ มากถึงมากที่สุดแต่...ฉันคิดว่าคงจะไม่ใช่หรอกงั้นลองโทรไปหาดู

 

[เฮียน่านน้ำ] Trrrr Trrrr Trrrr ฉันรอสายอยู่นานสองนานจนสายตัดไปเองและแน่นอนว่าเขาคนที่ฉันมองอยู่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆหรืออาจจะเพราะมีเธออยู่หรือเปล่านะมันถึงทำให้เขาไม่รับสายฉัน

 

"อื้อๆ" ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดงี่เง่าพวกนั้นออกไป

 

ไม่ใช่หรอก...ข้าวสวย ก็อาจจะเป็นแค่คนที่หน้าเหมือนมากๆมากซ๊ะจนฉันที่อยู่กับเขามาตลอดคิดว่าเป็นเขาแต่ว่า...ไม่ใช่หรอกหน่า ฉันเชื่อใจเฮียน่านน้ำว่าเขาจะไม่มีทางหักหลังและเอามีดมาแทงหัวใจฉันแบบนั้นแน่

 

"ป้ะกัน! กูซื้อเสร็จแล้ว!" เสียงนับดาวชวนฉันขึ้นมา

"มึงกลับได้เลยเดี๋ยวกูโทรตามไอ้โซ่มารับก็ได้..." ฉันพูดไป

"ไม่ต้องเลยกูไปส่ง เดี๋ยวกูเนี้ยแหละจะถูกไอ้เหี้ยกัสแหกกะบาลเอาข้อหาพามึงมาได้แต่เสือกพามึงกลับไม่ได้" นับดาวพูดมา

"เออๆ" ฉันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะให้มันไปส่งที่อพาร์ทเม้นท์ค่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@ห้องCt. ชั้น3 ร้าน loveyou เวดดิ้ง เวลา15:45น.

 

ตอนนี้ผมอยู่ที่...ร้านเช่าชุดแต่งงานครับ ด้วยความ...รำคาณและผมก็ผลัดเธอมาหลายครั้งแล้วด้วยบวกกับ...วันนี้ยัยเมียเด็กของผมก็ขอไปเดินตลาดด้วยอ่ะนะเลยมีเวลาพาเธอมาดูชุด...

 

"พอใจเธอยัง...?" ผมหันหน้าไปถามผู้หญิงข้างกายด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"หึ~" เธอยิ้มหวานส่งมาให้ผมพร้อมกับเข้ามากอดแขนผม

"....." ผมจึงเงียบไปครับ

"พอใจ...ที่สุดเลยค่ะ~" น้ำเสียงดีใจเอ่ยบอกผมมา

"....." ผมเงียบและมองดูชุดอื่นๆไปด้วยความเบื่อหน่าย

 

ถ้ายัยเมียเด็กของผมได้ใส่แม่งต้องสวยมากแน่ๆเลยว่ะ

 

"เปลี่ยนได้ยัง...?" ผมถามเธอไปน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"เปลี่ยนเลยก็ได้ค่ะ" เธอตอบผมมา

"เห้ยย~" ผมจึงถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจในทันทีและเดินไปเปลี่ยนชุดของผมที่อยู่ในห้องลองชุดครับ

 

เมื่อผมเปลี่ยนชุดเสร็จผมก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดเพื่อที่จะดูเวลาแต่ดวงตาของผมก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันทีที่มีสายที่ไม่ได้รับหนึ่งสายของยัยเมียเด็กนั่นแหละครับ

 

"หืม? เดินตลาดกับยัยดาวเสร็จแล้วหรอว๊ะ...?" ผมพึมพำถามตัวเองออกมา ก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์เข้าในกระเป๋ากางเกงของผมที่เดิมและผมก็เดินออกไป

"น่านน้ำคะ? แล้วถ่ายพรีเวดดิ้ง?" เธอถามผมมาแน่ใจว่า...เป็นคำถามนะถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้เลิกคิ้วขึ้นก็ตาม

"จำเป็น...ด้วยหรอ...?" ผมถามเธอไป มันจำเป็นด้วยหรอว๊ะ?

"น่านน้ำ! ถามบ้าอะไรของนาย!? จำเป็นสิงานแต่งงานครั้งเดียวของผู้หญิงเลยนะ!" เธอ...กำลังข่มผมต่อหน้าพนักงานที่นี่สินะ?

"เธอก็รู้...ว่าฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอเธอต่างหากที่ดิ้นรนอยาก...แต่งกับฉันไม่ใช่...?" ผมเลิกคิ้วถามเธอไปต่อหน้าพนักงานในร้านพร้อมย้ำชัดคำว่า กับเธอ และ ดิ้นรน ไปเพื่อที่จะได้เข้าใจความหมายว่า ผมไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอเลยสักนิดมีแต่เธอที่อยากจะแต่งงานกับผมจนตัวสั่น

"น่านน้ำ! พูดบ้าอะไรของคุณ...?" ทีตอนนี้ทำมาเป็นหน้าบาง

"ฉันไม่ถ่าย...! ไม่มีเวลาต้องเรียน...!" ผมบอกเธอไปเพียงแค่นั้นผมก็เดินออกไปจากร้านในทันที

 

หมับ! และมือของผมก็ถูกเธอกระชากให้หันกลับไปหาเธอในเวลาต่อมา

 

"....?" มองหน้าเธอไปด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิด

"งั้น...เราไปซื้อแหวนเพชรกันนะคะ น่านน้ำ" เธอพูดขอร้องอ้อนวอนผมมา

"จะซื้อทำไม...? เธอ...ไม่รู้หรอว่า...? ยังไงเธอก็ต้องใส่แหวนของตระกูลฉันอยู่ดี..." ผมบอกเธอไปเสียงเรียบนิ่งเบื่อหน่าย

"งั้นน่านน้ำเรา...ไปดูบ้านกันไหมคะ?" เธอถามผมมา

"บ้านหรอ...? เธอคิดว่าฉัน...จะเข้าไปอยู่บ้านนั้นกับเธอหรอไง...?" ผมเลือกที่จะเลี่ยงประเด็นตอบและเปลี่ยนเป็นประเด็นถามเธอไปแทน

"หน่ะ..ไหนน่านน้ำบอกคุณพ่อว่า...เราจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอกด้วยกันไงคะ?" เห้อ~ จะเอาอะไรกับคำพูดของคนถูกบังคับว๊ะ...?

"เธอควรที่จะ...รู้ตัวไว้หน่อยนะชะเอม...ว่าฉันกับเธอไม่มีวันที่จะได้ใช้คำว่าเรา..." ผมพูดบอกเธอไป

"และที่สำคัญเลยนะ...ที่ฉันบอกแม่ของฉันกับพ่อของเธอไปแบบนั้นก็เพราะว่า...ฉันไม่อยากให้พวกท่านมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก..."

"เหอะ! ต้องขอบคุณเธอจริงๆว่ะ...ที่ทำให้ฉันเป็นอิสระสักที...หึ!" ผมยิ้มเยาะเย้ยพลางมองเธอด้วยความสมเพชและบอกขอบคุณเธอไป

"แล้วคุณจะให้ชะเอมไปอยู่ไหน!?"

"เรื่องของเธอ...!" ผมตอบคำถามของเธอไปเสียงเย็นเพียงแค่นั้นก็สลัดมือของเธอออกจากแขนของผมทันทีและผมก็เดินออกไป

 

เอาจริง! ผมก็ไม่ได้ใจร้ายกับสตรีมีครรภ์ขนาดนั้นป้ะ? ถึงแม้สตรีมีครรภ์คนนี้จะเป็นคนที่ผมไม่ควรเห็นใจก็เถอะ

.

.

.

ชะเอม talk's

 

น่านน้ำ แววตาที่เขามองฉันทำไมถึงมีแต่ความรังเกียจขนาดนั้น ฉันแน่ใจว่าไม่ใช่เรื่องเมื่อห้าปีก่อนแน่นอน

แต่...เป็นเรื่องนี้ เรื่องเด็กในท้องของฉัน...ทำไมเขาถึงได้เกลียดเด็กมากมายขนาดนี้ แถมแววตาของเขามันเหมือนกับคิดถึงใครอยู่ตลอดเวลาหรือว่า...ช่วงเวลาที่ฉันทิ้งเขาไปเขาจะมีใครคนอื่นแล้วงั้นหรอ?

 

"ฉัน...ไม่ยอม...!" ฉันพูดออกมาเพียงแค่นั้นก็เดินตามน่านน้ำออกไป

"น่านน้ำ!" ฉันเรียกเขาไปเสียงดังหงุดหงิด

 

หมับ!! เมื่อไม่ยอมหันฉันจึงเข้าไปกระชากแขนเขามากอดไว้และเดินไปด้วยกันในทันที

 

"แหม~ รอชะเอมด้วยสิคะ..." ฉันบอกเขาไป

"ตอแหล...!" น่านน้ำด่าฉันออกมาเสียงเย็น

 

แรงนะ กล้าดียังไง!? มาด่าฉันแบบนี้พ่อฉันยังไม่เคยด่าแรงๆแบบนี้เลยนะ ไม่สิ! พ่อของฉันยังไม่เคยด่าฉันสักคำเลยนะ

 

"ก็ฉันท้อง...ลูกของนายอยู่นะ จะเดินตัวปลิวเป็นคนโสดได้ยังไง!?"

"ลูกของฉัน...? เหอะ! ไอ้อิเด็กผีเนี้ยนะลูกของฉัน? คลอดเมื่อไหร่เดี๋ยวก็รู้ชะเอม"

"น่านน้ำ!! มันจะมากไปแล้วนะ!!" ฉันตะโกนพูดกับเขาไป

"ไม่มากไปหรอก...ชะเอม...เพราะไอ้เด็กผีห่าซาตานเนี้ย...มันไม่ใช่ลูกของฉัน...!"

"....." ด้วยความสงสารลูกของตัวฉันเองฉันจึงเงียบไป

"น่านน้ำจะไปส่ง...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามจบประโยคที่ว่า น่านน้ำจะไปส่งชะเอมใช่ไหมคะ? เลยค่ะ

"ไม่ไป...! ง่วง...! จะกลับห้อง...!" น่านน้ำก็พูดออกมาซ๊ะก่อน

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@Q Apartment

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr

 

"อื้อออ~" ฉันครางงัวเงียออกมาและคำมือหาโทรศัพท์ของตัวเองทันที

 

Rrrrr Rrrrr [เฮียน่านน้ำ]

 

"ฮัลโหล..." ฉันเลื่อนหน้าจอไปที่ฝั่งรับสายและพูดออกไปน้ำเสียงงัวเงีย

"ข้าว! อยู่ไหน!? ทำไมไม่กลับห้อง!?" น้ำเสียงหงุดหงิดของปลายสายถามฉันออกมา

"ข้าวอยู่ที่ห้องของ...ข้าวค่ะ" ฉันตอบปลายสายไปน้ำเสียงเหมือนเดิม

"ห๊ะ!? ไอ้ห้องห่านั่นเธอยังไม่ขายไปอีกหรอ!!?" ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วย

"อื้ออ ก็ของของข้าวยังอยู่นี่...อยู่เลยนี่คะ..." ทั้งตู้เตียงเครื่องครัวต่างๆของฉันหมดนั่นแหละฉันก็ยังต้องเช่าต่อไปสิ

 

เงินจากไหนหรอคะ? ก็ของเฮียน่านน้ำนั่นแหละ

 

"งั้นเดี๋ยวเฮียไปรับแค่นี้แหละ ติ้ด" พูดจบปลายสายก็กดวางสายไปทันที ฉันยกโทรศัพท์ออกจากหูและมาดูนาฬิกา

 

@ห้องของฉัน เวลา17:00น.

 

"อื้อออ~ เห้ยยย~" ครางออกมา ก่อนที่จะพลิกตัวนอนหงายให้หายงัวเงียและก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าค่ะ

 

@ห้องน้ำ

 

"อ่า...ควรถามดีไหม?" ฉันถามตัวเองออกมาขณะที่ตัวฉันเองกำลังมองตัวเองในกระจกอยู่ค่ะ

"อื้อๆ ไม่ถามดีกว่า..." ฉันตอบตัวเองไปเพียงแค่นั้นและก็ก้มตัวลงล้างหน้าค่ะ

 

@หน้า Q Apartment เวลา17:15น.

 

ยืนรอเฮียน่านน้ำมาจะสิบนาทีแล้วนะคะแต่...ก็ยังไม่เห็นวี่แววรถสักคัน เห้อ~

 

"กว่าจะมา..." ทันทีที่เห็นรถยี่ห้อดังขับมาฉันก็จำได้ในทันทีว่าเป็นรถของเฮียน่านน้ำ

"ไหนบอกจะไปตลาด...!?" ทันทีที่รถจอดปุ๊บเฮียน่านน้ำก็เลื่อนกระจกรถลงมาถามฉันด้วยใบหน้าหงิกงอในทันที

"....." มองหน้าคนหน้างอไปนิ่งๆ ก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถค่ะ

 

ปั้ง~ และปิดประตูรถด้วยน้ำหนักแบบเดิมทุกครั้ง

 

"ข้าวเฮียถ่ะ!!...." เฮียน่านน้ำยังพูดไม่ทันจบประโยคที่น่าจะพูดประมาณว่า เฮียถาม!! มั้งนะเลยค่ะ

"แล้วเฮียน่านหล่ะ!? ไปไหนมา!?" ฉันจึงถามขึ้นไปบ้างน้ำเสียงหงุดหงิด มันขึ้นมาเองอ่ะ

"ห๊ะ!? ถามบ้าอะไรของเธอ!? เฮียก็เรียนอยู่หน่ะสิ..." เฮียน่านน้ำตอบฉันมาในน้ำเสียงที่เบาลง

"เรียนห้าโมง? มีเรียนเช้ากลับห้าโมงเลยหรอคะ? เห๋...ดูจากลักษณะแล้วคณะบริหารมอPน่าจะหนักเนอะ?"

"ข้าว...ทำไมคะ? มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมพูดเหมือนกับกำลังจับผิดเฮียเลยคะ?" อ่า ฉันแพ้คำลงท้ายเขาอ่ะ

"จะจับผิดทำไมในเมื่อก็ไม่มีอะไรเป็นความผิดไม่ใช่หรอคะ? ไม่เห็นต้องกลัว" ฉันพูดไป

"ไม่ได้กลัวค่ะ เฮียแค่กลัวข้าวเข้าใจผิด" อ่า ทำไมถึงเปลี่ยนโหมดไวแบบนี้อ่ะ?

"ว่าแต่ว่า...ไปเดินตลาดกับเพื่อนมาไม่ใช่หรอคะ? ได้อะไรมาบ้าง?"

"ไม่ได้ไปค่ะ พอดีอินับดาวมันร้อนหน่ะค่ะก็เลยพาไปเดินCt.แทน"

"ห๊ะ!? เดินที่ไหนนะ!?"

 

ควับ! หันหน้าไปมองเฮียน่านน้ำด้วยสายตาแปลกใจในทันที ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยหล่ะ?

 

"....?"

"ก็แค่...อยากรู้เฉยๆหน่ะค่ะพอดีเฮียไม่ค่อยได้ยิน" งั้นเองหรอ?

"ห้างCt.หน่ะค่ะ อ้อ ใช่...ข้าวเจอคนที่หน้าตาเหมือนเฮียน่านน้ำมากๆเลยหล่ะค่ะ มากซ๊ะจนข้าวคิดว่า...เป็นคนเดียวกัน" ฉันบอกเฮียน่านน้ำไปแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักเพราะตาของฉันมองออกไปนอกกระจกอยู่

 

ก็บอกไปแล้วไงคะว่า...ฉันไม่คิดว่าเป็นเฮียน่านน้ำที่พูดไปอ่ะประโยคบอกเล่าค่ะ

 

"หืม? หรอคะ? ไม่ใช่เฮียหรอกค่ะเพราะเฮียเรียนอยู่ที่มหาลัยค่ะ"

"อื้ม!" พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเป็นอันว่า เชื่อแล้วค่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

ยัยเมียเด็กเห็นผมเป็นผมแน่ๆอ่ะ

 

"ข้าวคะ?" ผมเรียกยัยเมียเด็กของผมไปด้วยน้ำเสียงแบบเดิม

"หืม?" ข้าวสวยขานรับมาแต่ตากลับมองแต่นอกหน้าต่าง

 

หมับ~ ผมจึงเอื้อมมือตัวเองไปจับมือบางของเธอมากอบกุม

 

"เฮียน่าน?" ยัยเมียเด็กของผมเรียกผมออกมาน้ำเสียงแปลกใจ

"เฮีย...ขออะไรข้าวสักอย่างได้ไหมคะ?" ผมถามยัยเมียเด็กไปครับ

"คะ?" ข้าวสวยขานถามผมมา

"อย่าฟังคำพูดของใคร...มีอะไร สงสัยอะไร ให้มาถามเฮียเอง ได้ไหมคะ?" ข้าวสวยทำหน้าตาไม่เข้าใจ

"นะคะข้าวสวย ข้าวสวยเชื่อเฮียนะคะว่า...เฮียจะไม่มีวันโกหกข้าวสวยอีกแล้ว..." ผมบอกเธอไปสายตาอ้อนวอน

"ค่ะ ข้าวจะถามในเรื่องที่ข้าวไม่แน่ใจนะคะ" ทันทีที่ยัยเมียเด็กตอบผมมาแบบนั้นผมก็ยิ้มออกมาในทันทีพร้อมกับ

 

จุ๊บ~ จับมือข้างขวาของเธอขึ้นมาจูบ

ผมไม่ได้อยากโกหกแต่เพื่อที่จะยื้อข้าวสวยไว้ผมเลยยังไม่ได้บอกความจริง เพราะถ้าผมบอกความจริงไปในตอนนี้พวกคุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหล่ะครับ?

.

.

.

เตโช talk's

1 อาทิตย์ต่อมา

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจน์ ที่จัดงานแต่งงาน เวลา12:35น.

 

อ่า พอดีผมมาเป็นแรงงานเป็นพวกแบบคนยกโต๊ะอะไรแบบนี้หน่ะครับ

ครั้งแรกเลยครับที่ผมได้มางานแต่งเพราะปกติจะไปแต่งานศพอ่ะนะ

อยากเห็นหน้าเจ้าบ่าวเจ้าสาวจังเลยว่ะ ว่าจะเป็นยังไง? ถึงขนาดมีบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้อยู่ต้องรวยมากๆแน่นอนแต่ก็แปลกเพราะไม่เห็นจะมีรูปถ่ายพรีเวดดิ้งเลยว่ะ

 

"เฮีย!" ผมเดินไปเรียกเฮียคนจ้างผมมาเป็นแรงงานหน่ะครับ

"อะไร!?" เฮียแกหันมาถามผมใช้น้ำเสียงเหมือนเฮียใหญ่หน่ะครับ ฟังดูไม่ข่มแต่น่าเกรงขามแปลกๆ

"เราจะได้เห็นหน้าบ่าวสาวอ่ะเปล่าอ่ะ?" เพราะเป็นเด็กวัดที่เคยวิ่งเล่นกันเมื่อตอนเด็กๆอ่ะนะผมเลยพูดกับเฮียแกไปแบบติดตลกได้นิดหน่อยถึงมากที่สุด

 

เฮียแกชื่อเฮียเทพครับ มีเมียหรือยังอันนี้ผมก็ไม่รู้ครับอดีตเด็กวัดแต่...ตอนนี้เฮียแกเป็นถึงเจ้าของคณะดนตรีรับจ้างทั่วทุกสารทิศทุกการแสดงไม่ว่าจะเป็นลิเก,ฟ้อน,รำไทย,มโนราห์หรือแม้แต่...โขนเฮียแกก็มีและไปแม่งหมดทุกที่จนตอนนี้รวยเป็นเศษฐีแล้วครับ อ้อ! ซึ่งผมก็ไม่รู้อ่ะนะว่าเจ้าของคณะอื่นต้องมานั่งจัดโต๊ะจีนอย่างงี้ด้วยหรือเปล่าแต่...ที่ผมรู้คือเฮียแกมีทุนทำคือจ้างแค่คณะนี้จ่ายรอบเดียวแต่หนัก มีแม่งครบทุกการบริการอาหารเครื่องดื่มโต๊ะจีนเก้าอี้และก็ช่างแต่งหน้าช่างทำผมด้วยนะเว้ย...!!

 

"เห็นดิ่! แต่เป็นพรุ่งนี้นะ...ตอนกลางคืนอ่ะน่าจะได้เห็นหมดทุกคน พรุ่งนี้มึงว่างเปล่าอ่ะ?" เฮียแกตอบผมมาก่อนที่จะถามผม

"พรุ่งนี้หรอ? อ๋อ...อาร์ฟเตอร์ปาร์ตี้อ่ะนะ เออๆว่างดิ่ครับ"

"เออ ถ้าพรุ่งนี้มึงว่างและมาได้มึงก็ได้เห็น"

"เฮียว่าสวยหล่อป้ะ?"

"กูไม่รู้ ไปทำงานของมึงป้ะอย่าเอาเปรียบคนอื่น" อ่า...พ่อคนที่สามของกูเองครับ

"ครับ เตี่ย เออ ใช่! ขอถามอีกข้อนึง" ผมพูดไป เฮียแกหันหน้ามามองหน้าผมอย่างตั้งคำถาม

"ถ้าผมอยากขอเมียเฮียเป็นเถ้าแก่ให้ผมหน่อยได้ป้ะ?"

"เรียนให้จบก่อนดีป้ะมึงอ่ะ? ไปทำงานครับ~"

"ฮ่าๆ อ่ะล้อเล้นหน่า...เออๆ ไปทำงานและ!" ผมพูดไปแค่นั้นแหละครับและก็กลับไปทำงานของตัวเองต่อเพราะเฮียมันมองค้อนใส่ผมอ่ะ

 

หึ! เอาจริงก็คือ...อาจจะล้อเล่นหรืออาจจะไม่ล้อเล่นก็ได้อ่ะนะเพราะผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานด้วยมีแค่คนเดียวครับ...

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@Basic R condo สาขา1 ห้องนอนของเฮียน่านน้ำ เวลา16:35น.

 

อ่า...ผ่านมาอีกหนึ่งอาทิตย์แล้วค่ะที่เฮียน่านน้ำทำตัวแปลกๆ

แต่...ฉันก็ไม่คิดว่ามันแปลกอะไรแล้วหล่ะนะเพราะเฮียน่านน้ำก็ทำแบบนี้มาตั้งสองอาทิตย์แล้ว

ฉันคิดว่า...ที่เฮียน่านน้ำทำแบบนี้กับฉันเพราะเขารักฉันและแน่นอนว่าตอนนี้ฉันก็เชื่อใจเขามากๆแล้วเหมือนกันค่ะ

ฟุ๊บ~ เฮียน่านน้ำค่อยๆคานขึ้นมาบนเตียงนอนขนาดใหญ่ของเขาที่มีฉันนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ค่ะ

 

"หืม? หึ! อย่ามามองหน้าข้าวด้วยสายตาแบบนั้นเลยค่ะ" ฉันพูดไป

 

เมื่อผู้ชายหน้านิ่งคนนี้กำลังนอนมองหน้าฉันอยู่ด้วยสายตาเว้าวอนฉันเหมือนแมวน้อยขออาหารกินไม่มีผิด

เพียงแต่...กลับกันเขาไม่ได้เป็นแมวแต่เขาเป็นคนและสิ่งที่เขากำลังขอก็ไม่ใช่อาหารแต่...เป็นฉันต่างหาก

 

"วันนี้...ก็ไม่ได้หรอคะ?" เฮียน่านน้ำถามฉันมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"อื้อออ~" ฉันครางออกมาอย่างออดอ้อน ก่อนที่จะหันหน้าเอาหน้าของตัวเองไปซุกเข้ากับหน้าอกแกร่งเขาแขนเล็กๆกอดเอวของเขาไปด้วย

"อ้อนอีกและ" เขาพูดมา

"งื้อออ~" ฉันเงยหน้าไปมองหน้าเขาด้วยสายตาอ้อนๆ ก่อนที่ฉันจะ...

"ก็ข้าวยังไม่อยาก...ไม่ได้หรอคะ?" ถามออกไปน้ำเสียงอ้อนๆพร้อมกับเอามือที่กอดเขามากำไว้หลวมๆตรงปากของตัวฉันเอง

"อย่ามาอ้อน...!" น้ำเสียงเย็นๆถูกส่งออกมา

"แต่ว่า....อ๊ะ!?" เฮียน่านน้ำกำลังจะใช้กำลังกับฉันอีกแล้ววันนี้เขาคงไม่ยอมสินะ

 

เฮียน่านน้ำกดฉันลงกับเตียงนอนเหมือนเดิมก่อนที่จะขึ้นมานอนทับร่างกายของฉันไว้และซุกหน้าเข้ากับซอกคอของฉัน

 

"วันนี้...เฮียต้องกลับไปนอนบ้าน" เฮียน่านน้ำใช้ริมฝีปากบางๆนั่นมาขบเม้มที่ลำคอของฉัน ก่อนทึ่เขาจะพูดออกมา

"เอ๊!? กลับไปสิคะ" ฉันพูดไปเพราะคิดว่าที่บ้านเขาน่าจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

"หืม? ไม่คิดจะรั้งเฮียไว้เลยหรอคะ?" เขาถามมาพร้อมกับผละหน้าขึ้นมาจากซอกคอฉันและมามองหน้าฉันแทน อ๊ะ!? จะเอายังไง?

"ที่บ้านเฮียอาจจะมีปัญหาก็ได้นะคะ กลับไปดูหน่อยก็ได้หนิคะ" ฉันพูดไป

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

มีแค่ยัยเมียเด็กคนเดียวที่จะสามารถรั้งผมไว้ได้แต่...เธอก็ไม่คิดจะรั้งผมแถมยังคิดว่า...เพราะที่บ้านผมมีปัญหาอีกด้วย

เมียกูจะใสซื่อน่ากินไปถึงไหนว๊ะ!?

 

"ถ้าเฮีย...ไปแล้วไม่ได้กลับมาข้าวจะรอเฮียใช่ไหมคะ?" ผมถามลองใจยัยเมียเด็กนี่ไป

"ทำไมเฮียจะไม่กลับมาหล่ะคะ? เฮียน่านน้ำจะทิ้งข้าวไปหรอคะ?" หน้าตากังวลถูกส่งออกมาจากคนร่างบางใต้ร่างผม อ่า...อย่าทำหน้าตาแบบนั้นได้ไหมว๊ะครับ!?

"หึ่ๆ!" ผมส่ายหน้าปฏิเสษ

"หึ! เฮียแค่ถามเฉยๆค่ะ เมียน่ารักขนาดนี้จะให้เฮียทิ้งไปได้ไงหล่ะ?" ผมจึงเฉลยออกไปและก้มหน้าลงไปซุกซอกคอหอมกรุ่นนั่น

"เฮียรักข้าวนะคะ...รักมากที่สุด" รักมากกว่าแม่ผู้ให้กำเนิดผมด้วยซ้ำ

"อื้ม!" ยัยเมียตอบมาเพียงแค่นั้น

"ข้าว...รอเฮียนะคะ รอเฮียอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ?" ผมเลือกที่จะถามไปแทนที่จะพูดไปเป็นคำสั่ง

"อื้มม ถ้านานไปอาจจะไม่รอ" อะไรว๊ะ!?

"....?" เงยหน้าขึ้นไปมองหน้ายัยเมียเด็กด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิด

"ก็...ถ้าเกิดรอนานๆแล้วยังไม่กลับมา...ข้าวก็จะไม่รอที่นี่และจะกลับไปอยู่อพาร์ทเม้นท์ของข้าวที่เดิม"

"ไม่ได้!" ผมเอ่ยห้ามไปในทันที ยัยเมียเด็กไม่เอ่ยถามแต่...ส่งสายตาสงสัยปนหงุดหงิดมาให้ผมแทน

"ก็...เฮียอยากกลับมาและเจอข้าวเป็นคนแรกหนิคะ" ผมพูดไปตามความจริง

"อื้อ! เฮียน่าน...กลับบ้านไปได้แล้วค่ะ!" หน่ะ! ทำไมชอบไล่จังว๊ะ!? ทั้งๆที่ห้องนี้มันก็เป็นของผม

"ข้าวคะ...? เฮียไม่อยากไป รั้งเฮียไว้หน่อยสิ...!" เออเนอะ! กูก็แปลกคน

"ไม่ค่ะ เฮียอ่ะดีแค่ไหนรู้ไหมคะที่มีครอบครัวที่ดีรออยู่ที่บ้าน" ยัยเมียเด็กพูดขึ้นมา

"....." ยัยเมียจะไปรู้อะไร หึ! ครอบครัวที่ดีหรอครับ?

"กับข้าวอ่ะยังไงข้าวก็เป็นคนของเฮียอยู่แล้ว เพราะงั้นไม่ต้องห่วงกลับบ้านเถอะนะคะ...เฮียน่านน้ำ" ยัยเมียพูดมาใบหน้ามีรอยยิ้ม

"....." มองใบหน้าสวยสดไร้เครื่องสำอางค์นี่ไปด้วยสายตาเว้าวอนอีกครั้งนึง แค่พูดคำเดียวว่า ไม่ไปได้ไหม? แค่นี้ผมจะเลื่อนงานแต่งงานไปเลยครับ

"เฮียน่านขา~ นะรีบไปรีบกลับไงคะ กลับมาข้าวให้รางวัลเลยอ่ะ" เนี้ย...! มีหงมีให้รางวัลด้วย

"ก็ได้ค่ะ..." ที่ไปเนี้ยไม่ได้หวังรางวัลหรอกนะ(?) อ่ะ หวังนิดหน่อยก็ได้แต่...ก็ไม่ได้ทั้งหมดเพราะอยากจะรีบเคลียร์ให้มันจบๆจะได้หมดคนมาบังคับต่างหาก

"น่ารักที่สุดเลยค่ะ" เพราะรู้ว่ายัยเมียเด็กนี่ไม่มีทางที่จะบอกรักผมหรอกผมเลยไม่ถามคำถามชวนเลี่ยนหน่ะครับ

 

ผมจึงลุกขึ้นจากตัวของเมียเด็กของผมและเดินไปหยิบกุญแจรถที่อยู่บนโต๊ะทำงานและเดินออกไปในทันทีโดยที่มียัยเมียเด็กนี่เดินออกมาด้วย

 

"อย่าลืมกินข้าวให้ครบ" ผมพูดไป ช่วงนี้ยัยเมียเด็กน่าจะลงไปซื้ออะไรได้แหละเพราะยัยนับดาวน่าจะมางานแต่งของผม

"ค่ะ" ยัยเมียพูดออกมา

"แล้วก็อย่าลืมพ่นยาก่อนนอนกับตอนเช้าด้วย!"

"โอเคค่ะ"

"ถ้ามีเงินไม่พอใช้ก็ไลน์มาขอเฮียได้"

"ค่า~"

"อย่าลืมคิดถึงเฮียด้วย!"

"หึ~ ค่ะ จะคิดถึงทุกเวลาเลยดีไหม?" ทำเป็นมาพูดถาม

"อื้ม" ผมพยักหน้าตอบไปหนึ่งที

 

หมับ! สวบ! ก่อนที่จะดึงตัวยัยเมียเด็กเข้ามากอด

 

"อ๊ะ!? เฮีย...?"

"และก็อย่าทิ้งเฮียไปไหนนะคะ" ผมพูดไป

"ข้าวจะไม่ทิ้งเฮียน่านน้ำไปไหนแน่นอนค่ะ" เมื่อยัยเมียเด็กยืนยันมาแบบนั้นผมจึงวางใจ

"งั้น...เฮียจะรีบไปรีบมานะคะ" ผมพูดไป ก่อนที่จะผละกอดออกจากยัยเมียเด็กไปครับ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

ทันทีที่คนร่างสูงเดินจากไปแล้วฉันก็รู้สึกว้าเหว่ขึ้นมาทันที

อ่า ในห้องนี้ก็มีฉันอยู่แค่คนเดียวด้วยสิ เอาหน่า...นอนคนเดียวแค่คืนสองคืนไม่เป็นอะไรหรอกหน่าข้าวสวย...

 

"อยู่ได้อยู่แล้ว..." พูดกับตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบาเพียงแค่นั้นฉันก็เดินเข้าไปอยู่ในห้องเฮียน่านน้ำเหมือนเดิม

 

End ep.24

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"เหอะ! ดีกว่าตรงไหนหรอ...ชะเอม? ดีกว่าทุกตรงนั่นแหละ เธอเป็นใครงั้นหรอ? เป็นเมียฉันไง"

"แต่ชะเอมก็เป็นเมียน่านน้ำนะ! แถมชะเอมกำลังตั้งท้องลูกของน่านน้ำอยู่นะ!"

 

{To be continue}

 

อิเฮียก็แปลกคนจริงๆนั่นแหละเนอะ! อะไรคือ...บอกให้น้องรั้งตัวเองไว้ง่ะ

นี่คือไม่ได้โกหกเมียเลยเนอะอิเฮียมันทำดีกลบเกลื่อนจริงๆด้วยอ่ะ อิเฮียอ่ะมันเริ่มโกหกแล้วมันก็จะต้องโกหกต่อไปเรื่อยๆนั่นแหละ

.....

 

น้องเป็นคนดีและน้องก็ไม่ได้โง่น้องแค่เชื่อใจแกกกกก!! อย่าให้น้องร้ายยยยย!! ไม่งั้นแกจะชิบหายวายวอดนะ!!! 55555

.....

 

สำหรับเฮียเทพเฮียแกจะไม่มีบทในเซทพ่อแม่นี้แต่รุ่นลูกลูกของเฮียแกจะมีบทแน่นอนค่ะ เกี่ยวกับการรำการโขนก็ต้องเกี่ยวกับนางในวรรณคดีอ่ะดิ่เนอะแต่ว่า...อาจจะเปลี่ยนเป็นนายก็ได้...!!

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว