ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 พญานาคราช

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 พญานาคราช

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 823

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2563 02:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 พญานาคราช
แบบอักษร

กัลป์หน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่เข้าใจความคิดของภุชคินทร์เลยสักนิด ปากบอกไม่ชอบกินผักมาวันนี้กลับสั่งให้บ่าวจัดสำรับผักมาเสียบาน

 

"เมี่ยงคำ แกงฝักทอง ต้มจืด น้ำพริกผักต้ม...."ผมไล่ดูอาหารในสำรับทุกจาน จนมาถึงของหวานนั่นก็คือปลาแห้งแตงโม อาหารไทยหากินยาก ทุกอย่างล้วนจัดทำขึ้นจากฝีมือแม่ครัวพ่อครัวสมัยโบราณ

 

"กินได้หรือเปล่า"เสียงทุ้มที่หายไปนานนึกว่าเจ้าตัวกำลังอยู่ในห้องน้ำเสียอีก อีกฝ่ายอยู่ในสภาพตัวเปียกชุ่มใส่กางเกงผ้าแพรผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดเนื้อเช็ดตัว กล้ามเป็นมัดๆบ่งบอกถึงการฝึกปรือสร้างกล้ามเนื้อเรียงสวยได้เป็นอย่างดี

 

ผมหันกลับขวับกลับมาอย่างไวไม่กล้าจ้องนาน อยู่ๆเลือดมันก็วิ่งมารวมกันอยู่ที่หน้าไม่รู้เป็นเพราะอะไร

 

"เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแดงๆ"ภุชคินทร์นั่งลงฝั่งตรงข้าม สังเกตเห็นกัลป์นั่งหน้าแดงหูแดงก้มหน้าไม่ปล่อย

 

"ปะ...เปล่าครับ ผมสบายดี"ตอบเสียงติดๆขัดๆ ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรอยู่ๆก็ใจเต้นแรง อดไม่ได้เลยที่จะยกฝ่ามือขึ้นมาสัมผัสหน้าอก

 

"อืม...."เขาตอบเพียงแค่นั้น แล้วเงียบลง พอค่อยๆสงบจิตสงบใจได้แล้วก็ค่อยๆเงยหน้ามองพลันเผลอสบตาเข้ากับดวงตาคู่คมของภุชคินทร์ พึ่งรู้ว่าอีกฝ่ายมองผมอยู่นานแล้ว...

 

"หน้าแดงอีกแล้ว...นี่ถ้าเจ้าไม่ใช่ผีข้าคงนึกว่าเจ้าเป็นคนธรรมดาเสียอีก ผีอะไรใช้ชีวิตอย่างกับคน"ไม่พูดเปล่ามือฝ่ามือของเขาเอื้อมมาแตะที่หน้าผากเหมือนกำลังจะวัดไข้

 

จะบ้าหรอ...! ผมเป็นผีนะไม่ใช่คน แอบได้ยินเสียงถอนหายใจเล็กน้อยจากภุชคินทร์

 

"ก็กะไว้หรอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ เอาเถอะ...กินข้าว ประเดี๋ยวสำรับจะชืด"ภุชคินทร์ชักมือกลับมา มองอาหารในสำรับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

 

"ไหนบอกไม่ชอบผักไม่ใช่หรอ แล้วทำไมวันนี้ถึง.."ค้างเสียงไว้อย่างนั้นรอคำตอบจากภุชคินทร์

 

"ก็ไหนเจ้าบอกว่าผักมีประโยชน์ไง ข้าก็สั่งจัดให้แล้วเจ้าจะได้ไม่ต้องวิ่งหนีออกไปอีก"พูดจบก็หยิบเมี่ยงคำที่ห่อพอดีๆคำใส่เข้าปาก เคี้ยวไปเคี้ยวไปก็หยุดชะงักกึก

 

"นี่ท่านจะไม่ปล่อยให้ผมออกไปไหนเลยหรือไง"กัลป์คว่ำปากเล็กน้อย เห็นเขาเป็นผีรับใช้แล้วเอาใหญ่เลยไม่ยอมให้ออกไปไหน....

 

แต่ใครจะรู้ดีไปกว่าเจ้าตัว...

 

"เจ้าไม่รู้หรอกข้างนอกอันตรายขนาดไหน ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้วสำหรับเจ้าเพราะมีข้าอยู่"

 

กัลป์นิ่งเงียบไป สิ่งที่ภุชคินทร์พูดออกมาในประโยคๆนั้นมีคำว่าห่วงใยแฝงอยู่ ใบหน้าได้รูปค่อยๆเงยหน้ามองร่างสูงอีกครั้ง ดูเผินอาจเห็นเป็นคนเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจคนหนึ่ง...แต่ในความรู้สึกภุชคินทร์ไม่เหมือนภายนอกที่แข็งกระด้าง ภายในต่างหากที่อ่อนโยน

 

"อืม....งั้นผมจะพยายามไม่ผลีผลามแบบนั้นอีกแล้ว"

 

ภุชคินทร์พยักหน้ารับ ฝืนหยิบเมี่ยงคำขึ้นมากินทีละคำสลับกับต้มจืดหากขมเกินไป กินผัก..มันก็ไม่ได้แย่เสียเท่าไหร่

 

และมื้ออาหารสุขภาพดีก็ผ่านไป ภุชคินทร์มีงานในตอนบ่ายซึ่งผมต้องไปด้วยเหมือนกัน.....

 

 

"นี่..... มันเป็นงานแบบไหนกัน เดินมานานแล้วนะ"กัลป์คว่ำปาก มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้...

 

 

"พูดมาก...งานที่ข้ารับมาเป็นงานหาของหาย "

 

 

ชิ มาว่าเราพูดมาก.. เหอะ! ตัวเองพูดน้อยแล้วมาโบ้ยคนอื่นป้ะเถอะ...

 

 

"แล้วของที่ว่านั่นมันคือของอะไรล่ะครับ"กัลป์เลิกเดินแล้วลอยตาม พึ่งพบว่าตนสามารถทำแบบนี้ได้แต่ก็เหนื่อยเหมือนเดินปกติ แค่สะดวกกว่าหน่อยนึง

 

 

"....... หวีทองคำประดับด้วยบุษราคัม​"

 

 

กัลป์นึกตามคำบอกของภุชคินทร์ ค่อยๆนึกตามแล้วใช้การลอยตัวให้เป็นประโยชน์

 

"งั้นเดี๋ยวผมขึ้นไปดูข้างบนให้"

 

" อืม....."

 

วิญญาณ​ของผมลอยขึ้นเหนือป่าสายตาก้มมองต่ำ ลอยไปมาอยู่นานไม่มีท่าทีจะเห็นสิ่งที่บ่งบอกว่ามันคือทองสักอย่าง

 

 

ฟุบ

 

 

" ไปดูข้างบนมาแล้วไม่เห็นมีอะไรเลย" ผมล่อนตัวลงมาหาภุชคินทร์ เห็นอีกฝ่ายหน้านิ่งคิ้วขมวดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งขมวดเข้าไปใหญ่

 

ได้แต่อยู่นิ่งๆรอให้ภุชคินทร์ใช้ความคิด หวีทองประดับด้วยบุษราคัมปกติจะสะท้อนแสงหากแสงแดดส่องลงมาถึง....

 

"นี่ภุชคินทร์ เป็นไปได้ไหมถ้าหวีทองคำมันตกอยู่ในแถวๆพุ่มไม้น่ะ" กัลป์พยายามเสนอความคิด

 

"ทหารของข้าตรวจสอบดูทั่วทุกมุมแล้ว ไม่ได้ตกอยู่ตรงไหนเลยสักที่"

 

ทหารวิญญาณของพี่อุไรพยักหน้าพร้อมกัน งั้นก็หมายความว่าไม่ได้อยู่ในพุ่มไม้ มีที่ไหนอีกไหมนะ...

 

"ในน้ำ เรายังไม่ได้หาในน้ำ นังสายออกมาหาข้า! "อยู่ๆภุชคินทร์พูดออกมาเสียดื้อๆ

 

สายหรือสายน้ำคือผีพรายน้ำรับใช้ภุชคินทร์ เธอมีหน้าตาสะสวยถ้าเนื้อตัวแห้งหน่อยๆอะนะ

 

 

"ไปหาหวีทองคำมาให้ข้า.... "

 

 

"เจ้าค่ะ" พี่สายน้ำรับคำแล้วหายวับไปกับตา บางทีผมก็อาจจะทำแบบนั้นได้เหมือนกันแหละหน่า....

 

ผมกับภุชคินทร์นั่งรอแล้วรอเล่า ตอนแรกจะไปช่วยพี่สายค้นหาแต่น้ำคืออาณาเขตของเธอภุชคินทร์เลยให้ผมอยู่นิ่งๆดีกว่าจะได้ไม่เหนื่อย...

 

"กรี๊ด!... "

 

" เห้ย!! "ผมสะดุ้งตัว เสียงกรีดร้องดั่งไปทั่วป่าพร้อมกับวิญญาณ​พี่สายปรากฏอยู่ตรงหน้าในสภาพนอนบาดเจ็บ

 

"เกิดอันใดขึ้นนังสาย!" ภุชคินทร์ถามเสียงเข้ม

 

"ในป่านี้มีพญานาคราช​อาศัยอยู่ ข้าพยายามเข้าไปแล้วแต่กลับโดนผลักออกมา ไม่แน่ว่าหวีอาจจะอยู่ในนั้นเจ้าค่ะ" ผมอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินไม่น้อย ภุชคินทร์บอกให้สายธารกลับไปก่อน ส่วนทางนี้เขาจะดูแลเอง

 

"พญานาคงั้นหรอ... "ผมพูดเสียงแผ่ว ในหัวมีข้อความสงสัยเต็มไปหมด

 

" ไปกันเถอะกัลปพฤกษ์​"อีกฝ่ายเดินนำหน้าไป ผมหลุดออกจากภวังค์​ถามอีกฝ่ายหน้าตั้ง

 

" เดี๋ยวๆ ไปไหนกัน"

 

" ไปหาพญานาคราช​" เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินต่อเลย ไม่รอให้ผมทักท้วง

 

"นั่นมันพญานาคราชเลยนะ!"นึกถึงสภาพพี่สายน้ำแล้วอดหวาดหวั่นไม่ได้

 

เขาสองคน เอ้ย หนึ่งคนและวิญญาณ​อีกหนึ่งดวงเดินไปตามลำน้ำ ภุชคินทร์บอกว่าทางเข้าถ้ำที่ว่าอยู่ใต้น้ำแสดงว่าผมต้องลงไปในน้ำเหมือนกัน

 

" แต่ผมว่ายน้ำไม่เก่งนะ"

 

"ผีโง่เอ๊ย...."

 

คำผีโง่สองคำก็ผีโง่ จังหวะที่ผมจะหันไปท้วงว่าตัวเองไม่ใช่คนผีโง่ภุชคินทร์ก็รวบเอวของผมไปกอดแล้วกระโดดลงน้ำไป

 

ตู้ม!

 

ผมเบิกตากว้างพยายามกลั้นหายใจเอาไว้มือทั้งสองข้างปัดป่ายไปทั่วจึงถือวิสาสะกอดตัวอีกคนเอาไว้แล้วหลับตาปี๋

 

ภุชคินทร์มือข้างหนึ่งกอดเอวอีกฝ่ายไว้แน่นอีกข้างก็ว่ายน้ำมุ่งลงไปพลางหลุบตามองผีโง่ที่กอดตัวเขาแน่นราวกับลูกลิง

 

'หึ... '​

 

เขายิ้มออกมาไม่กลัวอีกฝ่ายเห็น กระชับวงแขนแน่นขึ้นแล้วตีขาว่ายน้ำให้เร็วขึ้น.. กลัวว่าผีโง่จะกลั้นหายใจจนตายอีกรอบ.....

 

ซู่ม!

 

"แค่กๆ! ผีโง่ ปล่อยได้แล้วถึงแล้ว!"

 

กัลป์ค่อยๆลืมตามองดูรอบๆ ตอนนี้ตัวเองมาอยู่ในถ้ำชื้นๆเย็นๆอยู่ที่หนึ่ง น่าแปลกที่แสงลอดผ่านเข้ามาให้เห็น

 

พอหันมามองทางนี้สายตาก็ไปสบเข้ากับนัยย์ตาของภุชคินทร์ที่จ้องผมอยู่.... หน้าของผมกับเขาห่างกันไม่ถึงคืบ... อีกนิดก็จะจูบกันได้อยู่แล้ว!

 

" อ่ะ... เอ่อ....." กัลป์ปีนลงมาจากตัวภุชคินทร์ ให้อีกฝ่ายเป็นอิสระขึ้นจากน้ำได้สะดวก พลางหันไปอีกทางซ่อนความเขินอายเอาไว้ไม่ให้เห็น

 

"ไปต่อกันเถอะ ประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อนเราต้องตามหาหวีทองให้เจอ"

 

"อ่ะ.. อื้อ..." ผมขานรับเดินตามอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ เหตุการณ์เมื่อกี้ยังตรึงอยู่ในหัวไม่ยอมหาย.....

 

"บังอาจ! กล้าดียังไงมาบุกรุกถ้ำของข้า!!..."

 

"!!!"พญานาคราช!

 

+++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น