ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.พลาด

คำค้น : พิษรัก (มาเฟีย)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2563 07:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.พลาด
แบบอักษร

SATANUS PART

คงสงสัยใช่มั้ยว่าทำไมผมถึงหวงน้องนัก เมื่อสามปีก่อนพ่อแม่ของฮาร์ทได้ติดการพนันที่คาสิโนของไอ้เสี่ยดงพลซึ่งไอ้เสี่ยดงพลมันเป็นคู่อริผมเอง และสองคนนั้นยังไปรู้การค้าการขายยาเสพติดและอาวุธสงครามของไอ้เสี่ยดงพลนั่นมาอีก และไอ้เสี่ยดงพลดันรู้เข้าว่าสองคนนั้นรู้เห็นเรื่องของตนมาก็หวังจะฆ่าสองคนนั้นทิ้ง แต่พ่อแม่ของฮาร์ทไหวตัวทันเลยหนีไปเลื่อยๆเมื่อตัวเองไม่มีเงินก็มาเล่นพนันเอาเงินที่บ่อนผมต่อและสุดท้ายไอ้ดงพลมันดันสืบได้ว่ามาเล่นที่บ่อนผม แต่มันกลับคิดว่าผมสั่งสองคนนั้นมาสืบเรื่องของมันมันเลยสั่งกองกำลังมาบุกที่บ่อนผมซะเละไปหมดแต่คนของผมมีฝีมือดีกว่าเลยทำให้คนของมันตายไปหลายคนส่วนตัวมันก็หนีไปได้ เพราะความโง่เขลาของมันที่คิดว่าผมสั่งให้สองคนนั้นเป็นตาหมาตาแมวให้ แต่มันคิดผิดเต็มๆระดับผมไม่ให้คนไปสืบแค่เรื่องนี้หรอกนะถึงไม่สืบผมก็รู้ แต่นี่ไม่เท่าไหร่หรอกแต่มันยังฆ่าคนที่ผมรักซึ่งเป็นน้องชายที่แม่ผมรับเลี้ยงมาแต่ผมก็รักเหมือนน้องแท้ๆของผมเอง เพราะผมกับน้องมาอยู่ที่เมืองไทยตั้งแต่ยังเด็กกับคุณยาย และผมสองคนก็โตมาด้วยกันจนผมได้รับตำแหน่งพ่อใหญ่มาเฟียจากคุณพ่ออย่างเต็มตัวซึ่งเป็นวันที่คุณยายผมเสีย แต่ไอ้เสี่ยดงพลก็มาพรากน้องชายผมไปอีกคนมันฆ่าน้องชายผมทิ้งเพราะความโกรธที่คิดว่าผมให้พ่อแม่ของฮาร์ทไปสืบเรื่องของมัน ผมโกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไง ผมแค้นจนไม่รู้จะแค้นยังไงและสุดท้ายผมก็บุกไปฆ่าไอ้ดงพลที่โกดังซึ่งเป็นที่เก็บอาวุธสงครามของมัน รู้มั้ยผมฆ่ามันยังไงผมเอามันไปเผาในกองไฟทั้งเป็นและยืนมองมันดิ้นไปดิ้นมาด้วยความเจ็บปวดจนขาดใจตาย วันนั้นเป็นวันที่ผมสะใจที่สุดหลังจากนั้นผมก็ไปจัดการกับต้นเหตุต่อนั่นคือพ่อแม่ของฮาร์ทตอนแรกผมก็กะจะฆ่าทิ้งอยู่หรอก แต่สองคนนั้นบอกว่ามีลูกชื่อฮาร์ทผมจะไม่แปลกใจเลยถ้าคนคนนั้นชื่อเดียวกันกับน้องชายผมตอนแรกผมก็คิดว่าโกหกแต่ผมก็ชั่งใจไม่ฆ่าแต่ซ้อมจนสาหัสและให้ลูกน้องไปส่งโรงพยาบาลเพื่อรักษาและปล่อยตัวไปเพื่อสั่งสอน ผมเลยให้คนของผมไปสืบว่าฮาร์ทคนที่เป็นลูกชายของสองคนนี้อยู่ที่ไหน และผมก็หาเจอผมเลยไปแอบมองอยู่บ่อยๆฮาร์ทเป็นเด็กที่ร่าเริงหน้าสวยคมสวยจนผมหลงไหลใบหน้านั้น แต่ภาพน้องชายผมที่โดนฆ่าวนเวียนอยู่ในหัวอยู่ตลอดและผมก็ไม่ไปพบเจอฮาร์ทอีกเลย

 

ปัจจุบัน

และวันนี้ฮาร์ทกลับมาหาผมเพื่อมาสมัครงานโดยที่แชมป์มือขวาของผมช่วยคุยให้ โดยที่แชมป์ให้เหตุผลแค่ว่าคือคนที่ผมน่าจะต้องการมากที่สุด และแชมป์ก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เจอกับฮาร์ทที่7-11 ถ้าเทียบกับตอนนั้นฮาร์ทสูงกว่านิดหน่อยใบหน้าน่าหลงไหลนั่นมันทำให้ผมใจสั่นไม่มีเปลี่ยน ไม่ใช่ว่าผมจำน้องไม่ได้ผมจำได้ดีแต่ไม่อยากพูดกลัวน้องจะคิดว่าเป็นเป็นโรคจิตเลยแกล้งถามชื่อไป และวันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้จูบกับฮาร์ท อย่าว่าแต่เป็นจูบแรกของฮาร์ทเลยนี่ก็เป็นจูบแรกของผมเหมือนกัน ถึงผมจะมีเซ็กกับสาวอกอึ๋มหรือหนุ่มหน้าสวยหลายคนก็จริง แต่ผมก็ไม่เคยมอบจูบให้กับใครนะและผมป้องกันตลอด ตอนนี้ผมกับน้องก็นั่งคุยกับเพื่อนๆผมอยู่ที่ผับของผมเอง ก่อนที่น้องจะขอตัวไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่ชั้นล่าง

"ไอ้สูร ทำไมน้องเขาชื่อเหมือนน้องชายมึงเลยวะ"

"................." ไอ้โกลถามผมแต่ผมไม่ตอบไม่ใช่ผมไม่ได้ยินแต่ไม่อยากตอบ เพราะตอนนี้ผมให้ความสนใจฮาร์ทอยู่

"ที่มึงสนใจไม่ใช่เพราะว่าน้องเขาชื่อเหมือนน้องมึงใช่ปะวะ"

"อย่าพูดถึงน้องกูอีก" คำถาที่ไอ้เจย์พูดขึ้นมันถามให้ฉุนขั้นมา ไม่ใช่เพราะผมลืมน้องชายเพียงคนเดียวของผมได้แต่ผมไม่อยากลื้อฟื้นความเจ็บปวดนั้นขึ้นมาอีกน้องผมไปสบายแล้วและผมก็ล้างแค้นได้แล้ว และสายตาผมก็มองไปยังฮาร์ทที่คนตัวเล็กให้ความสะดุดตาต่อเพศเดียวกันอย่างมาก และผมเหลือบไปเห็นไอ้หน้าตี๋คนนึงกำลังเดินมาหาน้องภาพน้องชายของผมก็วนมาอีกครั้ง ผมไม่รอช้าเดินไปอย่างไวพร้อมหยิบปืนที่ผมเหน็บไว้ที่ขอบกางเกงออกมา

"เห้ย....ไอ้สูร"

"ชิบหายแล้ว" จังหวะนี้ผมไม่สนใครทั้งนั้นดิ่งไปยังที่ไอ้หน้าตี๋นั่น มันกำลังจับก้นบั้นท้ายอวบของฮาร์ทมันทำให้เส้นประสาทผมขาดไปแล้วเรียบร้อย เมื่อผมถึงตัวมันผมก็รัดคอมันแล้วเอาปืนจ่อหัวพร้อมยิง แต่น้องดึงสติผมไว้จนผมอ่อนมือลงผมเลยผลักมันล้มแล้วกระทืบมันไปอย่าเต็มแรง

"กลับไปซะ"

"ฮาร์ทขอ..."

"ฉันบอกให้กลับไปซะ" น้องกำลังจะเอ่ยขอโทษทั้งๆที่ตัวเองไม่ผิด แต่ผมเอ่ยปากไล่น้องให้กลับไปเพราะผมกลัวคนอื่นจะทำแบบนี้กับน้องอีก ถ้ามีแบบนี้อีกผมบอกเลยต้องมีศพแน่ๆ

"ค....ครับ" ผมเหลือบมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้เหมือนกำลังจะร้องไห้นั่นทำให้ผมรู้สึกเจ็บใจไปหมด ไม่รู้ผมพูดให้น้องกลัวรึป่าวแต่ที่ผมทำไม่อยากให้น้องเป็นอันตราย ผมเลยดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดชิดอก และจูบที่หน้าผากเบาๆ ก่อนที่น้องจะไหว้ลาและเดินออกไปจากร้าน ส่วนผมก็เดินขึ้นไปที่โต๊ะที่เพื่อนผมยืนมองผมอยู่ จากที่คนให้ความสนใจมาทางผมด้วยเรื่องที่ผมจ่อปืนยิงหัวคนโจ่งแจ้ง ตอนนี้ก็กลับมาร่ายรำตามเพลงเหมือนเดิม

"มึงไล่น้องแบบนั้น ไม่กลัวน้องจะหายไปรึไง"

"น้องเขายังเด็ก"

"รำคาญ!!"

"เป็นห่วงไงครับเพื่อน พวกกูถึงได้พูดเนี่ย" ไอ้เจย์กับไอ้โกลพูดขึ้น ไม่ใช่ผมไม่กลัวก็บอกแล้วไงผมไม่อยากให้ฮาร์ทเป็นอันตราย ผมก็นั่งคิดอะไรไปเลื่อยมองสาวอกอึ๋มคนนั้นมองหนุ่มหน้าสวยบั้นท้ายอวบคนนี้ตามประสา​ผู้ชายทั่วไป ก็แค่อาหารตาผมไม่คิดสนใจอะไรหรอกสู้ฮาร์ทไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่น้องยังเด็กถ้าโตกว่านี้มีเหรอที่ผมจะไม่ครอบครอง ใจจริงอยากจะครอบครองตั้งแต่อยู่บนห้องแล้วด้วยซ้ำ

"นายครับ คุณวีขอเข้าพบครับ"

"อือ" วีคือหนุ่มหน้าหวานคนนึงที่ผมเอาไว้ระบายอารมณ์บนเตียงเวลาผมเครียด แต่เหมือนกับว่าวีจะคิดกับผมมากกว่าคู่นอนแต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ผมแค่ต้องการระบายอารมณ์เท่านั้นเมื่อทำให้ผมเครียดน้อยลงได้ผมก็จ่ายตังให้ก็เท่านั้น

"เสี่ยครับ คิดถึงจังเลย"

"เงินหมดละสิไม่ว่า"

"หึ....เห้ออ ไอ้โกลเราไปเฉิดฉายกันดีกว่าเพื่อน ลุกๆ" ไอ้โกลพูดหักหน้าวีอย่างรู้ทันจนวีหลุดทำหน้าไม่พอใจใส่ แต่ผมก็ไม่ได้คิดไรก็แค่เงินไม่กี่หมื่นผมไม่ซีเรียสหรอก เมื่อไอ้เจย์เห็นเหตุการณ์น่าอึดอัดมันเลยชวนไอ้โกลออกไปหาเหยื่อตามภาษาพวกมัน และวีก็ไม่ว่าเปล่าก็เอามือมาลูบคลำอสูรน้อยของผมผ่านกางเกงสเล็คจนมันเริ่มตื่น วีไม่รอช้าจูงมือผมขึ้นไปชั้นสามซึ่งเป็นห้องทำงานของผม รอจนฮาร์ทโตผมจะแก่หงำเหงือกเอาพอดี เห้ออ งั้นผมก็ขอเล่นกับตุ๊กตาอย่างวีไปก่อนละกัน

 

HEART PART

ผมเดินออกมาตอนนี้ผมยืนอยู่ที่รถของไอ้กาย จนผมคิดถึงตอนที่เขาเอาปืนจ่อหัวไอ้หน้าตี๋นั่นเขาเอาปืนมาจากไหน ตัวตนจริงๆเขาเป็นใครกันแน่

"ไอ้ฮาร์ท มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่ามึงเป็นอะไรกับเสี่ยอสูรเขากันแน่"

"ก็...ก็เป็นเจ้านายกับลูกจ้างไง จะเป็นอะไรหล่ะ"

"เขากอดมึงจูบหน้าผากมึงแถมมึงยังเรียกเขาว่าปะป๋าอีก เจ้านายกับลูกน้องบ้านมึงเขาทำกันรึไง" ไอ้กายก็พูดออกมาอย่างจับผิดผม จะให้ตอบว่าไรละก็เจ้านายกับลูกจ้างจริงๆอะ

"อย่าถามมากได้มั้ยกูตกใจอยู่เนี่ย เออมึงคุณอสูรเขาเป็นใครกันแน่วะ"

"ได้ข่าวว่าเขาเป็นมาเฟีย มึงก็รู้ใช่ปะว่ามาเป็นเป็นยังไง"

"เออรู้"

" ห่างๆไว้ก็ดีระวังจะโดนฆ่าเอา" ผมได้แต่ทำหน้าหึ้งๆเมื่อไอ้กายอธิบายเสร็จ ถ้าผมขึ้นไปลาออกตอนนี้ทันมั้ยถามว่าเงินดีมั้ยก็ดีดีมากด้วย แต่ผมก็กลัวเหมือนกันนะ

"มึง เดี๋ยวกูมา"

"มึงจะไปไหน เห้ยไอ้ฮาร์ท" ผมไม่รอให้ไอ้กายถามผมก็วิ่งเข้าไปในร้านเพื่อขอคุยกับคุณอสูรอีกรอบ และความรู้สึกตอนที่ผมจูบกับเขาวนเข้ามาทำให้ผมรู้สึกเขินๆแปลกจนทำให้ผมลังเล และที่คำพูดของคุณอสูรก็วนเข้ามาให้หัว ที่เขาบอกว่าแค่ทำให้เขาพอใจ สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ ถ้าเขาโมโหแล้วฆ่าผมขึ้นมาละเอาไงดีวะฮาร์ทคิดๆๆ เอาวะหางานใหม่ยังจะดีกว่า

"ขอตรวจบัตร"

"เด็กเสี่ย ให้เข้าไปเถอะ" เมื่อเดินมาถึงหน้าผับการ์ดก็ขอตรวจบัตร แต่คนที่ตรวจบัตรไอ้กายไปให้ผมผ่านเข้าไปได้โดยที่คิดว่าผมเป็นเด็กเสี่ยเสี่ยที่ว่านี่คงเป็นคุณอสูร เมื่อผมเดินเข้ามาได้ก็แหวกฝูงผู้คนมายังชั้นสองได้แต่ก็พบว่าไม่มีใครอยู่ที่โต๊ะเลย ผมเหลือบไปเห็นคุณโกลกับคุณเจย์เต้นกันอยู่ข้างล่างและคุณเจย์กับคุณโกลก็เห็นผมพอดีผมเลยโบกมือให้ เมื่อผมเห็นว่าคุรอสูรไม่อยู่ผมเลยคิดว่าน่าจะอยู่ห้องทำงานที่ชั้นสาม ผมไม่รีรอก้าวเท้าเดินไปชั้นสาม เมื่อถึงหน้าห้องผมก็เปิดพรวดเข้าไปโดยที่ผมลืมเคาะประตูเพราะความเคยชิน

"ปะ....ป๋าาาา~~~~"

"อ๊ะ อื้อออ เสี่ยครับ อ๊ะ ...พับบๆๆ...พับบๆๆ" ภาพตรงหน้าคือคุณอสูรกับผุ้ชายหน้าหวานคนนึงกำลังเล่นบทรักอยู่บนเตียง พร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกันถี่รัวอย่างน่าอาย

"กรี๊ดดด แกเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง"

"ฮ....ฮาร์ท คือ"

"ผมขอลาออกครับ" ไม่รู้ว่าทำไมขาผมถึงวิ่งออกมาอย่างงี้ เมื่อผมบอกเขาเสร็จผมก็วิ่งออกมาเลย

"ไม่ ฮาร์ท...เดี๋ยว ฉันบอกให้หยุด!!" ผมได้ยินคุณอสูรพูดมาไล่หลังผมด้วยเสียงคำรามราวปีศาจ แต่ผมไม่หันไปมองแม้แต่ปลายตาผมก็ไม่อยากมอง ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกหน้าชาเหมือนมีคนมาตบหน้าใจผมสั่นไปหมด รู้สึกโกรธ ทำไมกันผมก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขานี่

"เอ่อ....น้องฮาร์ท"

"เอ่อ คือเพื่อนพี่...."

"ผมมาลาออกหน่ะครับ สวัสดีฮะ" ผมไม่รอฟังอะไรทั้งนั้น ผมรีบไหว้พี่โกลกับพี่เจย์แบบลวกๆแล้วก็รีบวิ่งออกมาจากร้าน และดิ่งไปหาเพื่อนที่รออยู่หน้ารถ

"ไอ้ห่าฮาร์ท จู่ๆก็วิ่งเข้าไป ถ้ามึงมาช้ากว่านี้อีกสักนิดกูจะตามเข้าไปละเนี่ย"

"กูไปลาออก กูจะหางานใหม่"

"จะไปหาที่ไหน"

"ไม่รู้"

"เอางี้ ทำงานร้านคาเฟ่คอฟฟี่ปะ กุก็กะว่าจะทำที่นั่นเหมือนกัน"

"ทำทำไม บ้านมึงก็มีตังอยู่แล้วนี่"

"ก็กูอยากมีตังไว้ตี้ไง จะได้ไม่ต้องของแม่มึงก็รู้ว่าเขาขี้บ่น"

"นายครับ คุณฮาร์ทอยู่นี่ครับ"

"ฮาร์ท!!" จู่ๆคนที่ฝากผมเข้าทำงานก็ตะโกนบอกคุณอสูรว่าผมอยู่นี่ คุณอสูรได้ยินดังนั้นเลยตะโกนเรียกผมพร้อมกับจะเดินเข้ามาหาผม

"ไอ้กาย ขึ้นรถ เร็ว!!!"

"เหี้ยย มึงไปทำเรื่องอะไรไว้เนี่ย"

"เออ ค่อยเล่า" เมื่อขึ้นรถมาได้ไอ้กายก็รีบขับหนีออกมาทันที

"ไหนมึงเล่า"

"กูจะขึ้นไปลาออกเพราะกูกลัว แล้วเสือกไปเห็นเขากำลัง....."

"พอ เข้าใจละ กูก็นึกว่ามึงไปทำห่าไรให้เขาโกรธซะอีก แต่ทำไมเขาตามมึงออกมาอ่ะหรือมึงทำอะไรไว้จริงๆวะ"

"............"

"ละมึงจะลาออกทำไม อย่าบอกนะที่กูพูดไปมึงเลยกลัว"

"ก็เอออะดิ ก็เขาบอกกูว่าแค่ทำให้เขาพอให้แล้วเขาจะให้9,000ต่ออาทิตย์ แล้วถ้าเขาไม่พอใจกูขึ้นมาสักวันละเขาไม่เอาปืนจ่อหัวเหมือนไอ้หน้าตี๋นั่นรึไง"

"เออว่ะ"

Rrrrr Rrrrr

ติ๊ด

Rrrrr Rrrrr

ติ๊ด

"ใครวะ"

"คุณอสูร"

"ทำไมเขาโทรจิกมึงจังวะ"

"ไม่รู้ เลิกพูดเถอะ" ไอ้กายได้ยินดังนั้นก็มองหน้าผมอย่างงๆและไม่พูดอะไรอีกหลังจากนั้นผมก็กดปิดเครื่องไป ผมกับกายก็นั่งกันมาเงียบๆไม่มีใครพูดอะไรจนมาถึงหอผม

"ฝันดีมึง"

"อือ ขับรถไหวรึป่าวค้างที่หอกูก่อนมั้ย"

"เออ กูก้มึนๆหัวและ มึงมีชุดให้กูยืมใส่ปะ"

"อือ มี" หลังจากนั้นผมก็พากายขึ้นมาบนหอ ส่วนผมก็จัดแจงอาบน้ำให้เรียบร้อยเมื่อแต่งตัวเสร็จก็พบว่าไอ้กายนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงผมเหมือนมันเป็นเจ้าของห้อง

"ไอ้กาย ไปอาบน้ำ"

"เออๆ"

"ก็ลุกสิ" มันลุกขึ้นนั่งแล้วมองหน้าผมอย่างจับผิดเหมือนที่อยู่บนรถ

"มึงไม่มีอะไรปิดบังกูใช่ปะ"

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ไปอาบน้ำได้และ เสื้อผ้าอยู่ในตู่เลือกเอา"

"............เออๆรู้แล้วๆ" ไอ้กายไม่พูดอะไรอีกและมันก็หยิบผ้าขุนหนูเดินดิ่งไปอาบน้ำถามที่ผมบอก

"จะสมัครงานวันไหน"

"มึงไปวันไหนละ"เมื่อมันอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาและถามผมเรื่องสมัครงาน

"พรุ่งนี้ปะ"

"เออ แต่งตัวเสร็จก็มานอน"

"คร้าบบบบ บ่นเป็นแม่เลยเวร" เมื่อมันเห็นผมไม่พูดอะไรมันก็ปีนมาขึ้นเตียงนอนข้างๆผม หลังจากนั้นสักพักผมก็เข้าสู่พวังหลับไป

 

11.20

"อือ...........11.20 เกือบเที่ยงแล้วนี่หว่า" เมื่อผมลืมตาขึ้นมาผมก็เหลือบไปมองนาฬิกาที่ฝาผนังห้องก็พบว่าเวลานี้เกือบเที่ยงแล้ว ส่วนไอ้กายก็นอนแผ่ไม่ตื่น

"ไอ้กาย ตื่น"

"อืออ ขออีกสิบนาที"

"สิบนาทีห่าไร จะเที่ยงแล้วไอ้เวร"

"อืออ....."

"ลุก......พรึบ ปึก"

"โอ้ยยย ถีบกูทำไมเนี่ยไอ้ฮาร์ท"

"ไปอาบน้ำ วันนี้จะไปสมัครงานไม่ใช่รึไง"

"เออ รู้แล้วววๆ" ผมกับไอ้กายอาบน้ำแต่งตัวเสร็จโดยที่ไอ้กายใส่เสื้อที่ใหญ่ที่สุดของผม ส่วนกางเกงมันก็ใส่ตัวเดิมก็รีบใส่รองเท้าวิ่งมาจากหอ ผมกับกายเดินตรงไปที่รถเพื่อจะไปสมัครงานต่อ

"คุณฮาร์ทครับ นายบอกให้คุณกลับไปทำงาน"

"เดี๋ยวๆคุณที่ฝากงานให้เพื่อนผมนี่"

"ครับ ผมชื่อแชมป์เป็นมือขวาของคุณอสูร"

"แต่เพื่อนผมลาออกแล้ว"

"ครับ แต่นายไม่ให้ออกอย่างไรก็ตามตราบใดที่นายไม่อณุญาตให้ออกคุณฮาร์ทก็ยังออกไม่ได้ครับ"

"คุณแชมป์ฮะ ผมฝากบอกคุณอสูรอีกทีด้วยนะฮะว่าผมขอลาออก ผมกำลังไปสมัครงานใหม่แล้ว"

"ไม่ได้ครับ" ขนาดผมพูดขนาดนี้แล้วจะยื้อผมไว้เพื่ออะไรคนที่ร้านก็มีเยอะแยะจะยื้อผมไว้ทำไมกัน

"เพื่อนผมก็บอกว่าลาออกแล้วนะ พนักงานคุณก็เยอะแยะจะสนใจทำไมแค่เพื่อนผมเพียงคนเดียว!!" กายดูจะเริ่มโมโหแทนผมเลยหลุดตะคอกใส่คุณแชมป์เสียงแข็ง แต่คุณแชมป์กลับไม่กลัวแต่อย่างใดแถมยังเดินเข้ามาใกล้ไอ้กายแล้วก้มหน้าให้อยู่ในระดับเดียวกันกับไอ้กายอย่างประชิด

"นี่โมโหเหรอ นึกว่าแมวขู่หนู"

"แมวบ้านมึงดิ ออกไปนะไม่งั้นกูจะแจ้งตำรวจ"

 

 

 

 

 

 

แชมป์คิดไรกับกายรึป่าวน่าาาาาาาาา55555

ถ้าชอบไม่ชอบยังไงฝากคอมเม้นให้ไรท์ด้วยนะคะ มือใหม่หัดแต่ง

ฝากคอมเม้นด้วยนะคะทุกคน/1คอมเม้น1ล้านกำลังใจ

ขอบคุณค่ะ SATAN

ความคิดเห็น