13.59​ น.

เธอรอมารีนมารับเกือบยี่สิบนาทีได้

กว่าจะขับรถมาถึงเซ็นทรัล​ นานเอาการ​

จ๊อก~~ จ๊อก~~

เห็นมารีนน้ำตาซึม เธอเองก็ทำใจแข็งไม่ได้

และก็ต้องยอมใจอ่อนให้กับมารีนจนได้

และมันก็ทำตัวกระดี๊กระด๊า​ ควงแขนเธอเข้าไปในห้าง

ช่วงเวลานี้คนเยอะชะมัด

และเธอก็ตัดสินใจ​ขอความช่วยเหลือจากมัน

ที่เธอไม่ขอความช่วยเหลือตั้งแต่แรก​ ก็เพราะรู้ว่ามารีนยังไงต้องให้เงินเธอฟรีๆ

คำว่าเงินดีมันทำตาเธอลุกวาวด้วยความหวัง

เธอหันไปมองตามสายตามารีน​ หืมม~ ผู้ชายเยอะจริง

เธอไม่ค่อยชอบผู้ชายเยอะๆ​ เลย

อืออ~ งานก็อยากได้​ แต่ว่า... เธอเป็นคนขี้อายนะสิ

และเธอก็โดนมันฉุดกระชาก​ไปที่ร้านชาบู​

ที่ผู้ชายเยอะมาก

จะร้อง​ T_T

และมันก็พาเธอเข้ามาจนได้

แต่มันคือร้านกาแฟ

มารีนเอ่ยทักทายหนึ่งในกลุ่มผู้ชายสามคน

ที่นั่งเถียงอะไรกันสักอย่าง

เธอไม่รู้จักใครสักคน

ได้แต่ยืนส่งยิ้มแห้งๆ​ ให้กับผู้ชายที่มองมา

รู้สึกประหม่า​มาก

โอ๊ยยย​ แข้งขาสั่นไปหมด

อะไรกัน! ผู้ชายหน้าตาดุๆ​ นั้น​

ทำเสียงร้องแบบนั้นในลำคอทำไม

ไม่ใช่โกรธไม่เป็น

แต่เธอไม่รู้จะตอบอะไรนอกจากเงียบ

รู้สึกเป็นส่วนเกินยังไงไม่รู้

ให้เธอไปนั่งข้าง

คนที่ไม่ชอบเธอหรอ

ท่าทางดุปานนั้น

ไม่จับเธอหักคอแน่นะ

เธอลอบถอนหายใจเบาๆ

ก่อนจะเดินไปนั่งข้างพี่เอวา

และเธอก็ตัดสินใจทักทายเขา

ให้มันรู้ไปสิ​ เขาจะไม่ชอบเธอ

ตอนแรกก็จะไปนั่งข้างเขานั้นแหละ

แต่แม่งเอากระเป๋าวางไง

ใครจะนั่งได้

เธอยืนอึ้งไปนิดหน่อย

ไม่คิดว่าเขาจะมาแนวนี้

ใช่! พี่พายุพูดถูก​ ห้ามแกล้งเธอ

คิดว่าคนอย่างเธอไม่กล้าหรือไง

แค่นั่งตักพี่เอวา

ทำไมต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นด้วย

เอ่อ..

สายตาคนทั้งร้านก็ดูเหมือนไม่สู้ดีวะ

รีนมันทำหน้ากลัวพี่เอวาทำไมวะ

ทุกคนเป็นอะไร

ตอนแรกผลักไสเธอมาหาพี่เอวา

ตอนนี้อยากให้เธอออกห่าง

ไม่เข้าใจ

เขาถามอายุเธอทำไมกัน

เพื่อนที่รักเธอมาก

ออกตัวแรกมากเพื่อนกู

เลือกไม่สนใจคนอื่น​

อยากถามเหตุผลพี่เอวามากกว่า

หน้าแดงลามไปถึงใบหูแล้วมั้ง

ไอ้พี่บ้า! เธอก็เขินเป็นนะ

ผู้ชายคนนี้เย็นชาชะมัด​