Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.23 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.23 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 546

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2563 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.23 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ชะเอม talk's

@S university ใต้ตึกคณะบริหาร เวลา14:30น.

 

อ่า...พอดีว่าตอนนี้เลิกเรียนแล้วค่ะและฉันก็กำลังนั่งรอคนรถมารับอยู่

ตุ่บ! เสียงวางหนังสือที่โต๊ะตัวเดียวกันกับที่ฉันนั่งอยู่ตอนนี้ดังขึ้นมา

 

"หืม? อ๊ะ!? นี่นาย...อึ่ก!" ฉันจึงหันหน้าไปมอง ไอ้คนบ้านั่น อยากอ้วกค่ะ

"นี่! อ้วกมา" ไอ้คนบ้านั่นพูดมาพร้อมกับยื่นถุงมาให้ฉัน

"อึ่ก!" ฉันจึงต้องคว้าถุงพาสติกของไอ้คนบ้ามาและก็...

"อ้วกกกก!!! อึ่ก! อ้วกกกก!!!" มันลูบหลังให้ฉันแต่...ฉันสะบัดตัวหนี

"อ่ะน้ำ" หมอนี่มันต้องการอะไรกันแน่!?

"ไม่เอา!" ฉันพูดไปพร้อมกับปัดขวดน้ำของเขาออกไป

"ไม่เอาก็ไม่เป็นไร" ฉันหันหลังให้หมอนี่ไป

"นายต้องการอะไรไหนคราวนั้นบอกว่าไม่ต้องการอะไรไง?" ฉันถามไปในขณะที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่

"ก็...ไม่ต้องการอะไรนี่แค่...อยากรู้ว่า ตอนนี้ยังท้องอยู่หรอ?" ทันทีที่หมอนี่ถามจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

ควับ! และหันหน้ากลับไปมองหน้าผู้ชายที่ถามฉันออกมาป่ะกี๊ในทันที ก่อนที่ฉันจะ...

 

"นาย...รู้ได้ยังไง!?" ถามไปเสียงดังตกใจ

"ก็วันนั้นผมเห็นยาสอดของคุณตกอยู่ก็เลยถามไปตามที่ผมสงสัย" อ่า...ค่อยยังชั่วหน่อย

"อยู่อยู่แล้วเพราะเขาเกิดจากคนที่ฉัน...รัก" ฉันจึงก้มหน้าตอบไปเพราะฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่

"ไม่ใช่ลูกของผมหรอกหรอ?" ทันทีที่เขาถามฉันจบ

 

ควับ! ฉันก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าผู้ชายคนนี้ด้วยสายตาตกใจในทันที

 

"....?" ถ่ะ..ถามมาอย่างงี้หรือว่าเขาจะรู้แล้วงั้นหรอ?

"ใช่จริงดิ่!?"

"ไม่ใช่!!! อย่ามาพูดจาปัญญาอ่อนหน่อยเลย...!! ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกของนายฉันไม่เก็บไว้หรอก!!" ฉันปฏิเสษไปเสียงแข็ง

"ทำไมต้องเสียงดังด้วยหล่ะ?"

"ก่ะ..ก็กลัวนายคิดไปไกล" ฉันตอบไปเพียงแค่นั้น

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr [ลุงสิน] เสียงโทรศัพท์ที่ฉันวางไว้อยู่ข้างๆของตัวฉันเองก็ดังขึ้นมาพร้อมกับขึ้นชื่อคนขับรถของฉันมาด้วย

 

"ฮัลโหล!!" หลังจากที่กดรับเสร็จฉันก็พูดไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

(เอ่อ...คุณหนูครับพอดีรถยางแตกหน่ะครับ อาจจะไปช้าหน่อยนะครับ)

"ห๊ะ!? อีกนานแค่ไหน!?" ฉันถามไปเสียงดังหงุดหงิด

"ใจเย็นก่อนก็ได้มั้ง..."

"ยุ่ง!!!"

(เอ่อ...ตอนนี้กำลังโทรเรียกชั่งจากอู่มาเปลี่ยนยางรถให้อยู่ครับ! น่าจะอีกประมาณชั่วโมงครับแตกสี่ล้อเลย) ว่ะ..ว่าไงนะ!?

"บ่ะ..บ้าไปแล้ว!!! ฉันรอไม่ไหวหรอกนะ!!!"

(เอ่อ...คุณหนูครับแค่นี้ก่อนนะครับพอดีทางอู่รถโทรมาหน่ะครับ)

"นี่!! เดี๋ยวสิ! ติ้ด! ฮัลโหล!! ลุงสิน!!!" ฉันตระโกนเรียกคนขับรถของฉันไปเสียงดังลั่น

 

คอยดูนะ...! ฉันจะฟ้องคุณพ่อ...!!!

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าคุณ...?"

"เอ๊!? แล้วนี่นายจะมายุ่งวุ่นวายอะไรกับฉันนักหนาเนี้ย!? ห๊ะ!?" ฉันจึงถามไอ้ผู้ชายที่ทำตัวน่ารำคาณตั้งแต่ป่ะกี๊ไป

"ก็แค่ถาม..."

"ไม่ต้องมายุ่ง!!"

"แล้วนี่คุณอายุเท่าไหร่?" ถามเพื่อ

"อยากรู้ไปทำไม?" ฉันไม่ตอบและเลือกที่จะถามไปแทน

"ก็แค่อยากรู้เฉยๆไม่ได้?"

"ยี่สิบปี" ฉันจึงตอบไปตามความจริง

"อ่า...เป็นพี่ผมนี่เองมิน่าหล่ะประสบการณ์ถึงช่ำชอง" พูดแบบนี้หมายความว่าไง!?

"จะบอกอะไรให้นะอายุน้อยกว่าฉันมีประสบการณ์ช่ำชองมากกว่าฉันก็มีถมเถไป!" ฉันพูดไปแต่...ไอ้เด็กบ้านี่.... ไม่รู้สิ! เพราะเห็นพูดมาว่า...อายุฉันมากกว่าไม่ใช่? ...นั่นแหละกลับทำหน้าตางงงวยอยู่ได้

"ฉันไม่ได้ประสบการณ์ช่ำชองแต่...นายมันไก่อ่อนต่างหาก!!"

"นี่!!" แววตาใสซื่อและงงงวยนั่นกลับกลายเป็นแววโรจด้วยความโกรธทันที

"....." ฉันจ้องตาของเขาไปแบบไม่ลดละสายตา

"หึ! ไก่อ่อนแบบผมก็ยังดีกว่าผู้หญิงสำส่อนมั่วจนท้องไม่มีพ่อแบบรุ่นพี่แล้วกัน!" ว่าไงนะ...!?

 

เพี๊ยะะะะ!!! ฉันจึงตบหน้าของไอ้เด็กบ้านี่ไป สำส่อนหรอ? มั่วหรอ? ลูกฉันไม่มีพ่องั้นหรอ!!!? กล้าดียังไง!!!! ในเมื่อพ่อของลูกฉันก็คือมันไอ้ผู้ชายที่ด่าฉันอยู่นี่ไง!!!

 

"จะมีพ่อหรือไม่มีพ่อยังไงฉันก็มีคนรับผิดชอบ!!" ฉันพูดไปด้วยความโมโห

"เหอะ!! ยอมรับแล้วสินะว่าพี่อ่ะนะมั่วมาจริงๆ เห้อ~ สงสารคนที่จะมาเป็นผัวพี่จริงๆเลยว่ะ!" เอ๊!?

"....." ฉันลุกขึ้นและเดินออกไปจากโต๊ะนั้นทันทีแต่...ก็ไม่วาย

 

หมับ! มันยังเข้ามากระชากแขนฉันอีก

 

"อ๊ะ!? นี่...!! ปล่อยฉัน!!" ฉันร้องบอกมันไปเสียงดังหงุดหงิด

"ถ้าผมได้ยินที่พี่พูดป่ะกี๊ไม่ผิด...คนขับรถพี่น่าจะไม่ว่าง..." พยายามจะสื่ออะไรกันแน่!!?

"....?" ไม่เอ่ยถามแต่ฉันเลือกที่จะส่งสายตาสงสัยปนหงุดหงิดไปให้มันแทน

"เดี๋ยวผมไปส่ง!!" ว่าไงนะ!? เหอะ!

"หืม...?" ฉันจึงใช้สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าของไอ้เด็กบ้านี่ไปด้วยสายตาเหยียดๆ

"เหอะ! มีรถส่วนตัวหรอ!? เหอะ! สภาพแบบนี้มีข้าวกินหรือยังหรอก!?" ฉันถามคำถามเหยียดไปเพื่อให้ไอ้เด็กบ้านี่เลิกยุ่งกับฉันสักทีแต่...มันกลับยิ้มกริ่มส่งมาให้ฉัน

"รถส่วนตัวอ่ะไม่มีหรอกครับแต่...ผมพาพี่กลับบ้านได้ก็แล้วกันอยู่ที่ว่า...พี่อ่ะจะกล้ากลับกับผมหรือเปล่า?" มันกำลังท้าทายลูกสาวของนายพลทหารเอกอยู่รู้ตัวหรือเปล่า?

 

ฉันพยายามจะเกร็งข้อมือออกมาจากมือหนาแถมสากกร้านนั่น มันก็ปล่อยมือฉันออกมา

 

"เหอะ! นายกำลังท้าทายฉันอยู่หรอไง!?" ฉันถามไปน้ำเสียงหงุดหงิดพร้อมกับกอดอกเชิดหน้า

"ครับ! ท้าทาย" เอ๊!?

 

ควับ! ฉันหันหน้าไปมองมันด้วยสายตาตกใจและก็เชิดหน้าเหมือนเดิม

 

"กล้าสิ! มีอะไรต้องกลัว!?" ฉันจึงตอบรับคำท้าทายของมันไป

"จะมาเปลี่ยนใจทีหลังไม่ได้แล้วนะครับ...!"

"....." ฉันเงียบและพยักหน้าขึ้นลง

"งั้นตามผมมา" ห๊ะ!? สั่งหรอ?

"....." แต่ว่า...ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ไงเลยได้แต่เดินตามไอ้เด็กนี่ไปที่หน้ามหา'ลัย

 

@หน้าS university เวลา15:00น.

 

"อึ่ก แค่กๆๆๆ" ฉันไอออกมาเพราะควันจากรถยนต์ไงคะ

"พี่ใส่หน้ากากเถอะครับ!" ไอ้เด็กนั่นเดินเข้ามาจากการมองรถเมล์และก็มาใส่หน้ากากอนามัยให้ฉัน

"อื้อ...!" ระหว่างที่ไอ้เด็กนี่ใส่อยู่ฉันก็มองสำรวจใบหน้าของมันไปด้วย

 

หล่อน้อยกว่าน่านน้ำจริงๆด้วยนั่นแหละนะ...แต่...ทำไมฉันถึงรู้สึกรำคาณลูกตากับแววตาใสซื่อและตั้งใจนั่นจังนะ

 

"เสร็จแล้วครับ...!" ไอ้เด็กนี่พูดมา

 

แต่...นิสัยน่าจะดีกว่าหล่ะนะ เอ๊!? ไม่ได้ๆๆๆ ชะเอมเธอห้ามชอบผู้ชายที่พูดจาหวานหูและกิริยาดูแลเอาใจใส่ดีๆแบบนี้อีกเป็นอันขาด...!

 

"....." เมื่อเห็นว่า...ไอ้เด็กบ้านี่ก็กำลังมองหน้าฉันอยู่ฉันจึงเงียบและสบัดหน้าหนีทันที

 

เอ๊!? จะว่าไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ฉันไม่รู้สึกเหม็นขี้หน้าไอ้เด็กบ้านี่จนอยากอ้วกอ่ะ

 

"พี่รถเมล์ที่ผ่านบ้านพี่มาแล้วอ่ะ ป้ะกัน!"

 

หมับ!

 

"อ๊ะ!! นี่!! ช้าๆหน่อย...!" ฉันพูดบอกมันไปเมื่ออยู่ดีๆไอ้เด็กบ้านี่ก็เข้ามาดึงมือฉันขึ้นรถไปในทันที

 

มันลืมไปหรือเปล่าว่าฉันท้องถ้าฉันแท้งขึ้นมามันนั่นแหละที่จะเสียใจ

 

@บนรถเมล์

 

อ่า...พอขึ้นมาปุ๊บ ค่ะ...ไม่มีที่นั่งเลยค่ะ ไม่มีใครเคยสอนกันหรอไงคะว่า...ควรมีเมตตาต่อเด็กชราและสตรีมีครรภ์หน่ะ?

เอ๋...? แต่...เอาความจริงก็ยังไม่มีใครรู้หนิว่า...ฉันท้องเพราะตอนนี้ท้องฉันก็ยังไม่ใหญ่เลยค่ะ

 

"จะเอาไง? ที่นั่งก็ไม่มีเลยจะให้ฉันยืนหรอ? ลำบากจังเลยนะผู้หญิงคนหน่ะ...." ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคที่จะพูดว่า ผู้หญิงคนไหนได้คบกับนายคงจะลำบากแย่ เลยค่ะ

"อ๊ะ! น่ะ..นี่ทำบ้าอะไร!?" ฉันก็ต้องถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นตกใจ

 

เมื่อมันเดินมาซ้อนหลังของฉันบวกกับขนาดตัวฉันที่สูงน้อยกว่ามันนิดหน่อยมันเลยเอาคางของตัวมันเองเกยไหล่ฉันได้อย่างสบายๆเพราะมันโน้มตัวลงมาจับที่ผนักพิงที่ฉันจับไว้ด้วยไงคะ

 

"ก็เปล่า...ทำอะไรหนิครับ ก็แค่...จะทำให้รู้ว่า...ผู้หญิงที่คบกับผมก็ไม่ได้ลำบากเสมอไป" ยังไงกัน? ก็เห็นยังลำบากอยู่นี่ไง!

"ก็ยังลำบากอยู่นี่..." ฉันพูดออกมากับตัวเอง

"ก็แค่...ลำบากแต่ก็ไม่ถึงตาย" พยายามจะสื่ออะไรกันแน่

"นาย...ต้องการอะไรกันแน่?" ฉันก็ยังคงถามคำถามเดิมที่มันตอบมาว่า เปล่า แต่...การกระทำของมันอ่ะต้องการอะไรแน่นอน

"ผมบอกไปแล้วไงว่าเปล่า...ก็แค่...เป็นห่วง..." ข่ะ..ขนลุก ก็ไอ้เด็กบ้านี่สิกระซิบข้างหูฉันทำไมอ่ะ?

 

ว่าแต่...จะเป็นห่วงทำไมในเมื่อมันก็รู้อยู่ว่า...เด็กในท้องของฉันไม่ใช่ลูกของมันถึงแม้มันจะไม่เป็นความจริงก็เถอะ

 

"จะมาเป็นห่วงทำเพื่อ? ลูกของนายก็ไม่ใช่และเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย?" ฉันจึงถามไป

"แล้วพี่แน่ใจได้ยังไง? ว่าไม่ใช่ลูกของผม? ในเมื่อผมก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้พี่เหมือนกัน" คำพูดเหยียดหยามเหมือนว่าฉันเป็นคนมั่วอีกแล้ว

"ก็แค่หนึ่งในไม่ใช่คนเดียวสักหน่อย..." ฉันตอกกลับไปในทันที

"ว่าแต่...พี่ชื่ออะไรหรอครับ?" ถามทำไม

"ถามทำเพื่อ?" ฉันเลี่ยงประเด็นตอบและเปลี่ยนเป็นประเด็นถามไปแทน

"ก็แค่...อยากรู้เฉยๆเองครับ" ไอ้เด็กนั่นตอบฉันมา

"ไม่ต้องรู้หรอก เรียกแบบเดิมก็ดีอยู่แล้ว" เรียกพี่หน่ะ

"พี่...จะตั้งชื่อลูกว่าอะไรหรอครับ?" มันเรื่องอะไรของนายหล่ะ?

"....." ฉันจึงเงียบไป ขี้เกียจตอบไม่อยากคุยกับเด็กน้อยชอบพูดเลอะเทอะ ผู้ใหญ่ไม่พูดเยอะพูดเลอะเทอะนั่นอ่ะเด็ก

"พี่แพ้ท้องหนักหรือเปล่าอ่ะ?"

"....." จากมองตรงเริ่มหันหน้าหนี

"พี่ครับ...แล้วพี่อ่ะ..." ไอ้เด็กนั่นพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

"....." ฉันก็ยังคงเงียบค่ะ อื้ม เงียบไปก็ดีนะเพราะฉันเองก็รำคาณเหมือนกัน

"ท้องกี่เดือนแล้วหรอครับ...?" เห้อ~ เงียบได้ไม่ถึงสามสิบวิจริงๆ

"....."

"พี่ครับ พี่ท้องกี่เดือนแล้วอ่ะ?"

"....." รำคาณ...! พยายามจะเม้มปากล่างเพื่อสงบสติอารมณ์

"พี่ครับ...อย่าเมินผมสิ..." ข่ะ..ขนลุกอีกแล้ว จะกระซิบทำเพื่อ...?

"พี่ครับ...พี่ท้องกี่เดือนแล้ว...ตอบผมหน่อย..."

"สามเดือนแล้ว...จบไหม...!?"  ฉันตอบกระซิบไปบ้างน้ำเสียงหงุดหงิด

"อ๊ะ!!" ก่อนที่จะต้องอุทานออกมาเสียงหลงทันทีที่...

 

เอี๊ยดดดดด!! รถเบรกขึ้นมา และแน่นอนว่าคนที่ขึ้นรถเมล์ครั้งแรกอย่างฉันถึงจะเตรียมพร้อมไว้แล้วแต่ขาของฉันก็ไม่แข็งพอจึงทำให้ร่างกายของฉันมันถลาไปด้านหน้าทันที

หมับ~ ไอ้เด็กบ้านั่นจึงเอามือที่กั้นตัวฉันไว้ด้านหน้าขึ้นมากอดหน้าท้องของฉันไว้อย่างแผ่วเบา

ตุ่บ~ และดึงเข้าหาตัวของมันจนแผ่นหลังของฉันนั้นชนเข้ากับแผงอกแกร่งของมันอย่างแผ่วเบา

 

"ฮู้ว์~" เป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอกทันที เกือบไปแล้วไหมหล่ะ?

"ผมบอกพี่ไปแล้วไง...ถึงจะลำบากก็ไม่ถึงตาย..."

"อ๊ะ! นี่...ปล่อยนะ" อุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนที่จะพูดออกไปตามนั้น

"พี่คนเขาลุกแล้วอ่ะนั่งสิ!" จริงด้วย

 

ตุ่บ~ ฉันเดินไปหย่อนก้นนั่งที่เบาะผู้โดยสารเดี่ยวโดยที่มีคนตัวสูงยืนอยู่ข้างๆ

 

"อีกนานไหม? กว่าจะถึงบ้านฉัน?" ก่อนที่ฉันจะถามออกไป

"อีกสองป้ายรถเมล์ก็ถึงแล้วครับ" ไอ้เด็กนั่นตอบมา ยังไง?

"จอดอีกสองครั้งหรอ? หรืออีกสาม?" ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปถาม

"จอดอีกสองครั้งครับ" ไอ้เด็กบ้านี่มันมองฉันอยู่นี่สิ

 

ควับ~ ฉันจึงหันหน้าไปทางนอกหน้าต่างทันที

แปลกใหม่ดีนะแต่...ถ้าถามว่าชอบไหมก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่หรอกค่ะ

อย่าลืมสิว่า...ฉันอยู่ในโลกแบบไหนจะให้มาเปลี่ยนอยู่ในโลกแบบนี้ก็ไม่ไหวหรอกค่ะ

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr หืม? ใครโทรมาอีกเนี้ย...!? ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

Rrrrr Rrrrr [ลุงสิน]

 

"ฮัลโหล!!" กดรับสายเสร็จฉันก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

(เอ่อ...คุณหนูอยู่ที่ไหนหรอครับ?)

"ไม่ต้องแล้ว!! ฉันกลับแล้ว!!"

(อ่า...แล้วคุณหนูกลับยังไงครับ?)

"ไม่ต้องยุ่งฉันกลับได้แล้วกัน!!! แค่นี้!!" ฉันพูดเพียงแค่นั้นก็ยกโทรศัพท์ออกจากหูและกดวางสายทันที

 

"พี่...อย่าเครียดดิ่ เดี๋ยวลูกก็เครียดตามหรอก" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ

"ลูกของฉันไม่ใช่ลูกของนายไม่ต้องมายุ่ง!!" ฉันตะโกนบอกเจ้าตัวน่ารำคาณไป

 

@30นาทีต่อมา

 

อ่า...ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่หน้าหมู่บ้านของฉันแล้วค่ะ

เห้อ~ แล้วนี่ฉันก็ต้องเดินเข้าไปในหมู่บ้านอีกหน่ะหรอ? เหนื่อยแย่เลยอ่า...

 

"พี่!"

"อะไร!?"

"พี่ไม่เข้าไปหรอ?" ยุ่งอะไรกับฉันนักหนา?

"ถามจริง? นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่?"

"ก็บอกแล้วไงครับว่าผมแค่เป็นห่วง"

"แล้วจะมาเป็นห่วงฉันเรื่องอะไร!? ฉันกำลังจะแต่งงาน!" ฉันถามไปแต่ก็รู้ว่ามันก็หาคำตอบมาถามฉันได้เหมือนเดิม

 

ฉันจึงบอกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเองไปถึงแม้ว่า...มันอาจจะเป็นเรื่องที่เพ้อฝันสำหรับฉันแค่คนเดียวก็เถอะแต่...ฉันไม่ได้ต้องการให้มันมารับผิดชอบฉันเพราะ...ผู้ชายคนเดียวที่ฉันต้องการคือ น่านน้ำ คนเดียวเท่านั้น!

.

.

.

เตโช talk's

 

"ฉันกำลังจะแต่งงาน!" ทันทีที่เธอพูดจบประโยคบอกเล่าออกมา

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกกว้างทันที

 

จะแต่งงาน? ได้ไงว๊ะ!? ในเมื่อเด็กในท้องของเธออ่ะคือ...ลูกของผมแน่ๆ

สามเดือน ใช่ ผมมีอะไรกับเธอเมื่อสามเดือนก่อนไม่ว่ายังไงผมก็เชื่อว่าเด็กในท้องนั่นคือลูกของผมแน่ๆ

อย่าลืมสิครับ ว่าคืนนั้นเธอโดนยาและจะมีผู้หญิงสักกี่คนที่ใจกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดที่ว่า...เพิ่งโดนยามาและจะออกไปเที่ยวข้างนอกอีก

เอาจริง! ผมก็ลืมนะครับและก็เพิ่งมาคิดได้ตอนเธอบอกว่าท้องสามเดือนนั่นแหละครับ

 

"จะแต่งงานหรอครับ? ทำไมต้องแต่งหล่ะครับ?" ผมถามเธอไปหลังจากที่เรียกสติตัวเองกลับมาได้

"ห๊ะ!? ทำไมหล่ะ? ก็ฉันท้องและคนรับผิดชอบก็คือพ่อของลูกฉัน จบนะ?" เธอพูดมาเพียงแค่นั้นก็หันหน้าหนีผมด้วยความเบื่อหน่ายทันที

"พี่เองก็รู้ตัวดีว่า...ใครคือตัวจริง" ผมพูดไป

 

เธอคงจะเข้าใจความหมายที่ผมต้องการจะสื่อเธอเลยหันหน้ากลับมามองหน้าผมจนคอแทบจะเคล็ดด้วยสายตาตกใจ

 

"ตัวผมเองก็รู้ว่า...คนคนนั้นคือใคร" ผมไง...พ่อของลูกเธอ

"งั้นหรอ?" ก่อนที่ดวงตาเธอจะเปลี่ยนไปเป็นสายตาเรียบนิ่งทันที

"....." ผมมองหน้าเธอเงียบด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"ฮึ! ถ้านายรู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร...นายก็ไม่ควรที่จะมายุ่งกับฉันอีก...เพราะถ้าเขาคนนั้นที่นายหมายถึงรู้คงไม่พอใจมากแน่ๆ" เธอพูดมา ทำไมถึงได้โกหกหน้าตายแบบนี้ว๊ะ!?

"....." คิ้วหนาของผมขมวดจนแทบจะชนกันมองหน้าเธอไป

 

เออดิ่! ไม่พอใจอยู่แล้ว!! ก็ใครคนนั้นที่ผมหมายถึงอ่ะมันคือ...ตัวผมเองนั่นแหละ!!!

 

"และฉันเชื่อว่า...เขาคงจะไม่เอานายไว้แน่นอน จำไว้!" เธอพูดเพียงแค่นั้นก็มีรถหรูสีดำกระจกทืบขับมาจอดตรงหน้าเธอ

 

แกร็ก!

 

"คุณหนูครับ" ลุงคนนึงเปิดประตูรถลงมาและเดินมาเปิดประตูให้เธอ เธอก็เดินขึ้นรถไปแบบสวยๆนั่นแหละ

 

ท่าทางลูกคุณหนูชะมัดและดูจากลักษณะแล้วเธอกับผมคงจะต่างกันสุดขั้ว เห้อ~

.

.

.

ชะเอม talk's

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ ห้องทำงานของคุณพ่อ เวลา18:45น.

 

อ่า...ตอนนี้ฉันขึ้นมานั่งรอคุณพ่ออยู่ที่ห้องทำงานของท่านที่นั่งของท่านนั่นแหละค่ะ

ว้าว! Ttw. Jewerry ออกคอลแลคชั่นแหวนมาใหม่อีกแล้วหรอเนี้ย...? สวยจัง ฉันว่า...ฉันคงจะโดนตกอีกตามเคยนั่นแหละ

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องนี้ดังขึ้นมา จะมีใครอีกหล่ะคะนอกจากคุณพ่อของฉัน~

 

"ไง ลูกสาว~" คุณพ่อเรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

"คุณพ่อขา~" และเรียกคุณพ่อไปด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

"หึๆ น้ำเสียงแบบนั้นอยากได้อะไรอีกแน่เลยใช่ไหม?" คุณพ่อถามฉันมา

"รู้ใจชะเอมที่สุด!" ฉันพูดไป

"ไหน? อยากได้อะไรบอกพ่อมาสิ?" คุณพ่อเดินมาถามฉัน

"นี่ค่ะ" ฉันพูดพร้อมชี้ไปที่แหวนเพชรรูปหัวใจสีชมพูครึ่งนึงและสีฟ้าน้ำทะเลครึ่งหนึ่ง

 

ราคาครึ่งล้านถือว่าถูกมากกกกกสำหรับร้านนี้ อ่า...นี่มันราคาจองนี้หน่า

 

"ชะเอมอยากได้อ่ะค่ะ~" ฉันพูดไปพร้อมกับเงยหน้าไปมองหน้าท่านด้วยสายตาอ้อนๆแต่...ก็แค่แป๊บเดียวและก็ก้มหน้าก้มตาเปิดดูแหวนคอลแลคชั่นใหม่ของร้านนี้ต่อ

"หืม? ไม่รอแหวนแต่งงานหรอไง?" ทันที่ที่ท่านพูดจบประโยคฉันก็...

 

ควับ! หันหน้าไปมองหน้าท่านด้วยสายตาสงสัยทันที ป่ะกี๊นี้คุณพ่อพูดว่า...ไงนะ?

 

"อะไรนะคะ?" ฉันถามท่านไปพร้อมกับลุกขึ้นให้ท่านนั่งที่ของท่านฉันจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวตรงข้าม

"ไม่รอใส่แหวนแต่งงานของลูกหรอไง?" ท่านถามฉันมา

"แต่งงาน...? อืมมม?" กำลังคิดอยู่หน่ะค่ะว่าใครจะมาขอ

 

เอ๋...? เอ๊!? หรือว่าจะเป็น...?

 

"น่านน้ำ!!? น่านน้ำหรอคะ!?" ฉันจึงถามท่านไปด้วยน้ำเสียงตกใจ

"อื้ม! ลูกคุยกับน่านน้ำไว้หมดแล้วนี่...? ใช่ไหม?" จะแปลกไปไหมคะถ้า...ฉันจะบอกว่าท่านกำลังกดดันฉันและกำลังจับผิดอะไรบางอย่าง

"ก็...ค่ะ คุยกันไว้แล้วหล่ะค่ะ...ทำไมหรอคะ?" ฉันตอบท่านไปแบบโกหกๆในประโยคแรกและถามท่านไปในประโยคหลัง

 

อ่า...คุยอะไรกันหล่ะ? ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน่านน้ำมาขอฉันแล้ว

 

"ทำไมลูกถึงเลือกที่จะจัดงานแบบนั้น?" ท่านถามฉันมาคิ้วหนาสีดำที่มีสีขาวแซมอยู่นั่นขมวดลงจนจะชิดกันอยู่แล้ว

"จัดแบบ...ไหนหรอคะ?" ฉันก็ถามท่านกลับไปอีกครั้งตามเคย

"ก็จัดเล็กจนน่าเกียจเหมือนลูกไม่ให้เกียรติตัวเองเลยหน่ะสิ" อ่า...เล็กขนาดไหนนะ?

"ก็...ตอนนี้ทั้งน่านน้ำและก็ชะเอมก็เรียนอยู่ด้วยก็เลยแต่งแบบเงียบๆไปก่อนจะดีกว่า..." ฉันก็ยังคงโกหกคุณพ่อไปอยู่ค่ะ

"ในเมื่อยังเรียนอยู่ทำไมถึงต้องรีบแต่งหล่ะ? หรือว่า...ลูกท้องหรอ?"

"เอ่อ...ค่ะ ชะเอมท้องแต่ว่า...เรื่องนี้คุณพ่อไม่ต้องเอาไปบอกคุณป้านะคะ" ทันทีที่ฉันตอบจบ

"จริงหรอ!? ชะเอม!? ทำไมลูกถึงทำตัวแบบนี้หล่ะ!!? ท้องกับน่านน้ำใช่ไหม!!?" เรื่องนี้ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องโกหกให้เนียน

"ฮึ่ก! ฮึ่กๆ! ค่ะ..คุณพ่อ...ฮือออ~ หาว่าชะเอมมั่วหรอคะ? ฮึ่กๆ ฮือออ~" ฉันถามท่านไปพร้อมน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม

"เปล่า! ไม่ใช่นะลูก...! ชะเอมเงียบก่อนนะลูก!" ท่านพูดมาพร้อมกับเดินมาหาฉัน

"ฮึ๊บๆ! ฮึ่บๆ! ชะเอมท้องกับน่านน้ำจริงๆนะคะ! ฮึ่ก! คุณพ่อไม่เชื่อชะเอมหรอคะ? ฮึ่บ! ฮึ๊บ!" ฉันพูดยืนยันไปว่า...ฉันท้องกับน่านน้ำจริงๆและถามท่านไป

"อ่ะๆ โอเคๆลูกพ่อพ่อเชื่อแล้ว เชื่อลูกแล้ว..."

 

ต้องเชื่ออยู่แล้วใครก็ตามที่ได้ยินเรื่องนี้จากฉันต้องเชื่อทุกคนถึงแม้ว่า...มันจะไม่ใช่เรื่องจริงก็เถอะ!

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@3 วันต่อมา

@Basic R condo สาขา1 ห้องของเฮียน่านน้ำ ห้องนอนของเฮียน่านน้ำ เวลา18:30น.

 

ตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่หรอคะ? ก็แค่นั่งเช็ดหัวที่เปียกจากการสระอยู่ที่หน้ากระจกของโต๊ะเครื่องแป้งแค่นั้นเองค่ะ

สามสี่วันมานี้เฮียน่านน้ำดีกับฉันมากๆถึงมากที่สุดทำดีกับฉันทุกอย่างไม่ว่าจะขออะไรก็ให้ทุกอย่าง

อย่างเช่นวันนี้ฉันขอให้เขาพาฉันออกไปกินข้าวข้างนอกก็พาฉันออกไปกินเพิ่งกลับมาอาบน้ำและก็เข้าห้องมาเนี้ยแหละค่ะ

ฟอดดดดด~ พอรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนนี้ที่เขาเข้ามาหอมแก้มของฉันนี่แหละค่ะ

 

"คิดอะไรอยู่คะ?" แถมน้ำสงน้ำเสียงคำพูดคำจายังเพราะมากๆ จนฉันรู้สึกหลงรักเขาโหมดนี้จนลืมเขาโหมดโหด ดิบ เถื่อน ไปแล้วนะคะ

"เปล่าค่ะ" ฉันตอบเขาไป

"ข้าวคะ? เฮียขอดูมือข้างซ้ายหน่อยได้ไหมคะ?" หืม?

"ค่ะ" ฉันจึงหันตัวเองกลับไปหาเฮียน่านน้ำและก็ยื่นมือข้างซ้ายไปให้เขาดู

"มีอะไร....อ๊ะ!? เฮียน่านน้ำ?" ยังไม่ทันได้ถามจบประโยคที่ว่า มีอะไรหรอคะ เลยค่ะ

 

ฉันก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจในทันทีที่เฮียน่านน้ำนั้นหยิบแหวนเพชรรูปหัวใจสีชมพูผสมกับสีม่วงคือ...มันเป็นเพชรเม็ดเดียวกันหน่ะค่ะและสีมันผสมกันแบบลงตัวมาก มาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายให้ฉัน

 

"อะไรหรอคะ?" ถามไปอย่างแปลกใจ

"แหวนเพชรไงคะ? เฮียให้เป็นของขวัญสำหรับการจดทะเบียนสมรส" หืม?

"แพง...มากไหมคะ?" ฉันถามไป

"อื้อๆ ไม่เลยค่ะแค่ห้าล้านเอง" อ๋อ...

"อื้ม...ห๊ะ!!? เท่าไหร่นะ!!?" ฉันถามไปใหม่อีกครั้งเสียงดังตกใจ

"เอ่อ...ห้าล้านค่ะ" ห้าล้าน...!!?

"ซื้อมาทำเหี้ยอะไร!!? ตั้งห้าล้านปาหัวหมาหมายังไม่เจ็บเลยอิเฮีย!!? มึง...เอาไปคืนเดี๋ยวนี้เลยนะ!! อื้ออ...!!" ฉันพูดไปด้วยน้ำเสียงและอารมณ์โมโห

 

มันน่าโมโหไหมว๊ะ!!? ซื้อวงละพันสองพันกูก็โวยแล้วค่ะ!! เงินเชียวนะเว้ย...!!! ตั้งห้าล้านเอาไปใช้ห่าเหวอะไรได้อีกตั้งเยอะ!!

 

"อื้ออ...!!" และไอ้แหวนห่าเหวนี้ก็เสิอกไม่ยอมหลุดด้วย...!!

"ข่ะ..ข้าวคะ! เฮียอยากซื้อให้เป็นของขวัญรวมถึงของหมั้นข้าวด้วย" ทันทีที่คำว่า หมั้น ออกมาจากปากของเฮียน่านน้ำมันก็ทำให้ฉัน...

 

กึ่ก! ชะงักทุกอย่างทันที ว่าไงนะ? หมั้นหรอ?

 

"ถึงแม้ว่าเรื่องทุกอย่างมันจะข้ามขั้นตอนไปหมดแต่...ข้าวคะ" เขาพูดทิ้งท้ายมาและก็เรียกฉันมาพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันด้วยสายตาจริงจังด้วย

 

อ่า...อีกแล้ว อย่ามาสะกดจิตกันสิ

 

"คะ?" ขานรับเฮียน่านน้ำไปในทันที

"เฮียสัญญาว่าสักวัน สักวันนึงเฮียจะไปขอข้าวกับไอ้ปั้นอย่างเป็นทางการแน่นอนค่ะ ข้าวสวย...เชื่อเฮียได้ไหมคะ?" อ่า...ถามมาด้วยสายตาเหมือนแมวอ้อนแบบนั้น...

"ค่ะ ข้าวเชื่อเฮีย...ข้าวจะรอวันนั้นนะคะ" ฉันก็ต้องใจอ่อนอยู่แล้วสิ!

"น่ารักที่สุดเลยค่ะและเวลาที่ข้าวมองแหวนวงนี้มันจะทำให้ข้าวคิดถึงแต่เฮียคนเดียวเท่านั้นนะคะ" เฮียน่านน้ำพูดออกมาเพียงแค่นั้นเขาก็...

"อ๊ะ! เฮียน่าน...?"

 

ฟุ๊บ~ อุ้มฉันขึ้นแนบอกและเดินไปที่เตียงทันที

ตุ่บ~ ก่อนที่จะวางฉันลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา

 

"สามคืนแล้วนะคะ...ข้าว คืนนี้เฮีย...ขอได้ไหม?" เขาขอร้องฉันมาน้ำเสียงอ่อนโยนและอบอุ่น

"อื้อๆ ข้าวยังไม่อยากเลยค่ะ..." ฉันส่ายหัว ก่อนที่จะตอบเขาไป

"เดี๋ยวเฮียทำให้อยากเองค่ะ...! นะคะ...เฮียอดมาหลายวันแล้วนะ..."

"อื้อๆ ไม่ค่ะ นอนนะคะ...ข้าวง่วงแล้วอ่า...ห๋าวววว~" ฉันเอ่ยปฏิเสษไป ก่อนที่จะอ้อนเฮียน่านน้ำไปบ้าง

"ข้าวก็เป็นแบบนี้ทุกทีอ่ะแหละ รู้ทั้งรู้ว่าเฮียแพ้ยังจะแกล้งเฮียอยู่ได้..." ถึงคำพูดจะเหมือนว่าติฉันมาในประโยคแรกแต่พอประโยคหลังมาเท่านั้นแหละ

"นอนนะคะ~ เฮียน่านสุดหล่อ...ของข้าว" ก็รู้อยู่ไงว่าแพ้...แต่...ก็แพ้แค่ตอนฟังฉันไหมอ่ะ ของดก่อนแล้วกันนะคะ

"ค่ะๆ นอนก็นอน" และเฮียน่านน้ำก็ลุกขึ้นไปปิดไฟและก็ลงมานอนที่ของตัวเองและไม่ลืมที่จะ...

 

ฟอดดดด~ ฟอดดดด~ ฟัดแก้มฉันไปสองข้างค่ะ และฉันก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

 

End ep.23

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"อื้อ! เฮียน่าน...กลับบ้านไปได้แล้วค่ะ!"

"ข้าวคะ...? เฮียไม่อยากไป รั้งเฮียไว้หน่อยสิ...!"

 

{To be continue...}

 

*รูปภาพไม่ได้บอกนะว่าใครเป็นตัวเด่นของตอนแต่บอกว่าจะมีพาร์ทของใครบ้างนะคะ

.....

 

 

อิเฮียทำดีจนผิดปกติป้ะเนี้ย...? ห๊ะ!? ผู้หญิงมีเซ้นส์แรงนะเว้ยแต่...อยู่ที่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเลือกคิดแบบไหนนะคะ แหวนเลือกเธอแล้วข้าวสวยจ๋า...!!

.....

 

ตอนนี้ในที่สุดเราก็ได้รู้แล้วนะคะว่าพ่อของลูกชะเอมก็คือเตโชนั่นเอง ไม่รู้สิคะแค่คิดว่า...มันไม่มีอะไรให้ปิดแล้วอ่ะ 55555 โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจคร่าาาา~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว