ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สงสารโจรครับ...

ชื่อตอน : สงสารโจรครับ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2563 00:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สงสารโจรครับ...
แบบอักษร

ผมไม่แน่ใจว่าเธอมาทำอะไรที่นี่เท่าไหร่ที่แน่ๆมีกระเป๋าดำใบใหญ่สองใบอยู่ที่ท้ายรถพร้อมกับบัตร ATM สีทองด้วย..

"เดรนขับมาไกลมาแล้วนะนี่ก็ดึกแล้วไม่ง่วงเหรอ?"

"กินกาแฟมาไม่ง่วงแม้แต่นิดเดียว..." ทางโล่งมากเป็นเหมือนทางต่างจังหวัดเลยด้วยความที่ผมอยู่แต่กับบ้านเลยไม่ค่อยเห็นอะไรแบบนี้เท่าไหร่

"ทางมันดูน่ากลัวนะ..อาจจะมีพวกโจรก็ได้ผมขับเองดีกว่าไหม?"

"ภาชิ..ฉันคือใคร?"

"ก็เดรนไง..."

"ใช่..แล้วแค่พวกโจรเนี้ยมันจะทำอะไรฉันได้รึไงอยากมาก็มาดิเดี๋ยวขับปาดหน้าลงคลองให้หมด" ไม่เข้าใจคำว่าเป็นห่วงใช่ไหมครับเดรน!!??

"แลมโบกีนี่ไปปาดมอไซด์ไม่คุ้มนะครับ.."

"แต่ถ้ามีก็กล้าทำนะ" ผมเริ่มเข้าใจแบธ์ล่ะว่าเดรนดื้อมากขนาดไหน...

 

((เอี๊ยด!!!!!!))

 

เธอหยุดรถกระทันหันมีมอไซด์ขับตัดหน้าเธอก่อนที่พวกนั้นจะลงมาจากรถ

"เดรนอย่าออกไป---" ลงไปจากรถตอนไหน!!! ผมสะตั้นไป 3 วิก่อนทีรจะเห็นเดรนลงไปกระทืบพวกนั้นต่อหน้าต่อตา...นั่นโจรนะเดรน..ไม่ใช่เพื่อนเล่น

"เอารถออก..ถ้าไม่เอาออกก็ไปเจอกันในคุก" ผมว่าผมสงสารโจรแทนแล้วล่ะ..=^= เดรนกลับเข้ามาที่รถก่อนจะขับรถต่อเรียกว่าโจรยังทำอะไรเธอไม่ได้ที่จริงโดนพ่อตัวเองยิงปืนใส่ 2 ครั้งเต็มๆเธอยังลุกได้เลยนี่นับประสาอะไรกับโจรล่ะ..

"หิวรึยัง? แถวนี้มีตลาดนัดใหญ่มากๆเลยนะของกินก็อร่อยใช้ได้" ขับแลมโบกีนี่แต่กินข้าวตลาดนัดผมเชื่อเธอเลยจริงๆ

"ก็ดีมั้งครับแล้วรถล่ะเดี๋ยวหายหรือเป็นรอยหรอก"

"รถไม่หายหรอกระบบความปลอดภัยสูงเลยล่ะแล้วก็เป็นสีกับวัสดุที่เป็นรอยยากขนาดเอาปืนยิงยังไม่เป็นไรเลย" รถกันกระสุนด้วย...ผมว่าตอนแรกดูเวอร์ไปหน่อยแต่เธอเป็นลูกสาวมาเฟียเรื่องความปลอดภัยก็สำคัญมากสินะ

"ได้ที่จอดรถแล้วลงไปหาอะไรกินกัน" ชุดฮู๊ดกับกางเกงรัดรูปรองเท้าผ้าใบเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นเธอแต่งเลยจริงๆล่ะ

"ค่าที่จอดรถ 10 บาทค่ะ" มีคนมาเดินเก็บค่าที่จอดรถล่ะเดรนถคงกับต้องหาเหรียญให้

"มีแต่แบงค์ 100 มีทอนรึเปล่า?"

"อ-เอ่อ...ไม่มีหรอกค่ะ" เดรนหยิบแบงค์ร้อยให้ไป

"ไม่ต้องทอนนะเฝ้ารถดีๆ ด้วย" ตลาดนัดใหญ่มากเลยล่ะมีของกินแสนน่าสนใจหลายอย่างเรียกได้ว่ากินได้ไม่เบื่อเลยทีเดียว

"ฉันหิวข้าวแล้วกินอะไรดีล่ะ" ในหัวนึกถึงตอนที่รู้จักไอติมเป็นครั้งแรกเลย...

"ผมก็ยังไม่แน่ใจ.."

"งั้นเดินดูก่อนนะอยากกินอะไรบอกล่ะ"

"ครับ" พอเดินเข้ามาเรื่อยๆมีแสงสีเสียงเหมือนกับงานวัดเลยล่ะและผมแอบแสบตาหน่อยๆจากที่ไปตรวจมาผมแพ้แสงนิดหน่อยแต่ไม่ได้ร้ายแรงอะไรเธอพาเดินกินเดินซื้อไปตามทางเรื่อยๆของทุกอย่างอร่อยเหมือนที่เธอพูดเลยล่ะ

"แล้วนายบอกพ่อรึยังล่ะ? ว่าจะหนีไปกับฉัน?"

"ผมบอกแล้วล่ะพ่อบอกว่าแล้วแต่ผมเลย" เดรนพามานั่งกินจิ้มจุ่มสั่งชุดเล็กเพราะไม่อยากอิ่มมากจะได้ไปหาของกินต่อเรื่อยๆ เดรนไม่ค่อยเลือกกินเท่าไหร่ดูเหมือนจะกินได้ทุกอย่างเลยด้วยมั้ง ผมหมายถึงไม่แพ้อาหารน่ะ

"กลับรึยัง? ผมอิ่มแล้ว"

"อื้ม..กลับเลยก็ได้" บรรยากาศต่างจังหวัดก็จะมึดๆน่ากลัวๆแบบนี้หน่อยก่อนที่เดรนจะมาหยุดที่บ้านหลังหนึ่งค่อนข้างใหญ่เลยล่ะ

"นี่เป็นบ้านเก่าของแม่ฉันเองทำความสะอาดหน่อยก็อยู่ได้แล้วล่ะจริงๆน้าก็อยู่ที่นี่แต่พึ่งย้ายไปเดือนที่แล้ว" บ้านทุกหลังของเดรนระบบความปลอดภัยสูงจริงๆมีกล้องวงจรเต็มบ้านสภาพบ้านเป็นเหมือนบ้านสบายๆชิวๆแต่ก็ดูสวยดี

"ถ้ายังไม่อิ่มให้ฉันทำอาหารให้ก็ได้นะยังหิวอยู่รึเปล่า?"

"ไม่ครับ...ผมอิ่มแล้วล่ะ" เดรนดูเงียบๆผิดกันที่เคยเจอตอนแรกเลยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ที่ทำให้ไม่สบายใจด้วย

"พรุ่งนี้เดรนค่อยทำอาหารก็ได้..ผมอิ่มแล้วล่ะ"

"งั้นก็ไปนอนไป" เย็นชา...ผิดกับเดรนจริงๆ ผมนิ่งก่อนจะแอบกอดเธอจากข้างหลัง

"ภาชิ!!" เธอสะดุ้งก่อนจะดิ้นแต่ไม่ได้แรงเท่าไหร่ทำให้ผมยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากเธอ

"เดรนสบายใจขึ้นรึยัง? ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะที่ดูแปลกๆถ้ามีอะไรเล่าให้ผมฟังก็ได้" เธอนิ่งใส่ผมก่อนจะสะบัดมือผมออกจากเธอและวิ่งเข้าห้องนอนไปทันที

 

((ก็อกๆๆ))

 

ผมเคาะประตูเบาๆแต่ไร้เสียงตอบรับเธอดูกังวลมากเลยนะแต่เธอไม่ได้เล็คประตูทำให้ผมค่อยๆเปิดเข้าไป

"เดรน? ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ.." สิ่งที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นก็คือเธอร้องไห้นี่ล่ะ

"เป็นอะไรรึเปล่า?" เดรนนิ่งใส่ผมทำให้ผมเข้าไปกอดเธอเองอัตโนมัต

"ฉันแค่ไม่อยากให้นายตาย...ทุกคนก็ตายเพราะฉันๆไม่อยากให้นายเป็นอีกคน" ถ้าถูกเจอตัวเดรนก็อาจจะถูกจับไปแต่งงานสินะแล้วผมก็อาจจะถูกฆ่าทิ้งเพราะทรยศกังวลงั้นเหรอ..

"ผมสัญญากับเดรนนะ..ผมจะไม่ตายเด็ดขาดถ้าถูกเจอตัวยังไงผมก็จะหาทางให้หนีออกไปด้วยกันให้ได้ไม่ต้องกังวลนะถ้าตายก็ตายด้วยกัน..ผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ" เดรนเริ่มสงบลงก่อนที่เธอจะหลับไปในอ้อมกอดของผมสะแบบนั้นผมวางเธอบนที่นอนอย่างเบามือก่อนจะแอบออกไปข้างนอก

 

"ภาชิ..." เธอละเมอเรียกชื่อผมก่อนจะพยายามจับที่นอนอีกฝั่งคล้ายๆกับหาผมอยู่ทำให้ผมต้องตัดสินใจนอนกับเธอแทน

"ผมอยู่ตรงนี้..เดรนไม่ต้องกลัวนะผมสัญญา"

.

.

.

.

.

.

.

.

"เห้ย!! หยุดอยู่ตรงนั้นนะพวกแกน่ะ" เสียงเท้าของคนจำนวนมากกำลังวิ่งมาทางผมกับเดรน

 

((ปั้ง!!!!!))

 

เสียงปืนนั่นดังขึ้นก่อนที่เดรนจะวิ่งเข้ามารับลูกกระสุนแทนผมเข้าที่หัวเต็มๆ

"เดรน!!!" ผมสะดุ้งก่อนที่อัศรจะอุ้มร่างของเธอที่นิ่งอยู่ที่พื้นขึ้นมา

"ฉันเตือนแกแล้ว..แล้วแกก็จะตายอีกคน!!"

 

((ปั้ง!!!!!))

 

((สะดุ้งตื่น!!!!))

 

"แฮ่กๆๆ.." ฝันเหรอไม่สิมันจะไม่มีทางเป็นแบบนั้นจะต้องหนีไปด้วยกันไม่มีใครต้องตายสิ ผมมองเธอที่กำลังหลับอยู่ก่อนจะเอามือไปลูปหัวเธอเบาๆ

"ถ้าอัศรหรือแบธ์จะพยายามทำแบบนั้น..ผมจะฆ่ามันทั้งคู่เองนะเดรนไม่ต้องกลัวนะ" ผมเข้าไปจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆก่อนจะเดินออกไปข้างนอก ทั้งตัดใจเรื่องของเธอไปแล้วเพราะคิดว่ายังไงเธอก็ต้องแต่งงานกับแบธ์คนที่พร้อมจะปกป้องเธอได้แล้วดีกว่าผมทุกอย่างผมไม่มีอะไรเทียบแบธ์ได้สักอย่างทั้งอ่อนแอสกปรกปกป้องเธอก็ไม่ได้อะไรทำให้แบธ์พูดแบบนั้นแล้วปล่อยเดรนให้หนีมากับผมได้กันแน่? หรือแบธ์ต้องการให้เดรนมีความสุข...ผมก็ไม่อาจรู้ได้..เลิกคิดมากแล้วนอนต่อดีกว่า

ความคิดเห็น