ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 6 # ปกป้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2563 11:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6 # ปกป้อง
แบบอักษร

ตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่วันนั้นที่เมฆินทร์ได้ไปที่บ้านแมคโนเรล ทุกๆวันหยุดสุดสัปดาห์คุณโสภาก็จะพาเมฆินทร์ไปนอนค้างที่บ้านและเช้าวันจันทร์ก็จะมาโรงเรียนพร้อมเด็กๆ เป็นแบบนี้ทุกๆอาทิตย์

"พี่ฆินทร์ อาทิตย์นี้สอบปลายภาคแล้วพี่ฆินทร์กลับเมืองไทยมั้ย"ฌอนถามเมฆินทร์ระหว่างเดินทางไปโรงเรียน

"พ่อคิมกับแม่รินทร์จะมาหาพี่ที่นี่ พี่ไม่ได้กลับเมืองไทยพ่อจะพาเมฆมาเที่ยวด้วย"

"ใครครับชื่อเมฆ"

"ฝาแฝดพี่งัยจำได้มั้ย"

"อ๋อ ฌอนจำได้แล้วคนที่เข้ามาช่วยพี่ฆินทร์"

"ใช่ เมฆเป็นพี่ชายพี่เอง"เมฆินทร์บอกกับฌอน แล้วก็พากันลงรถเดินเข้าไปในอาคารเรียน

 

"เฮ้ย ไอ้เด็กไทยคนนั้นหน่ะ"เด็กชายฝรั่งตัวอ้วนใหญ่ ตะโกนเรียก

"เรียกไม่ได้ยินอีก เฮ้ย"เด็กคนนั้นเดินเข้าไปดึงกระเป๋าจากทางด้านหลัง

"โอ๊ย ทำอะไรของนาย"เมฆินทร์หันหน้าไปมองหน้าเด็กคนนั้น ฌานและน้องๆก็หยุดเดิน

"เมื่อกี้เรียกทำไมไม่ได้ยิน"

"ก็นายไม่เรียกชื่อแล้วใครจะไปรู้ว่านายเรียกใคร"

"ยังจะปากดีอีก ก็เรียกว่าเด็กไทยแล้วคนแถวนี้มีใครเป็นคนไทยบ้างว่ะ"

"พวกเรานี้งัยเป็นคนไทย นายจะทำไม"เฌอเข้าไปหาเด็กอ้วนแล้วบอกออกไป

"เธอไม่เกี่ยว เราคุยกับมัน"

"จะไม่เกี่ยวได้ยังงัยหล่ะ พวกเราสามคนก็เป็นคนไทยเหมือนกัน แล้วที่นายเรียกอ่ะนายไม่ได้เอ่ยชื่อนิใครจะไปรู้"ฌอนพูดขึ้นมาอีกคน

"อยากโดนกันใช่มั้ย ได้ เฮ้ย จับพวกมันอีกสามคนไว้ดิ"เด็กอ้วนจอมกร่างหันไปบอกกับเพื่อนๆที่ยืนอยู่ด้วยกันด้านหลัง

"ใครกล้าทำน้องเราก็เข้ามา"ฌานดันน้องๆไปยืนข้างหลังเขา

"นักเรียนทำอะไรกันคะแล้วเราไปดึงกระเป๋าน้องเค้าทำไม"คุณครูที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดีก็เลยเดินเข้ามาดูและหันไปถามเด็กอ้วนที่ยังดึงกระเป๋าของเมฆินทร์อยู่

"เอออ ไม่มีอะไรครับทีเชอะพวกเราแค่อยากรู้จักกับเด็กพวกนี้เท่านั้นเอง"เด็กอ้วนเฉไฉและโกหกออกไป

 

"ไม่จริงคะ พี่คนนี้เค้าทำพี่ฆินทร์ พวกเรากำลังจะเดินไปขึ้นก้องเรียนแต่พี่คนนี้เค้ามาดึงกระเป๋านักเรียนของพี่ฆินทร์ไว้"เฌอฟ้องคุณครู

"เออ ไม่ใช่ครับ พี่เค้าเรียกแต่ผมไม่ได้ยินแค่นั้นเองเลยไม่ได้หันไปหาพี่เค้า"เมฆินทร์ไม่อยากให้เฌอมีปัญหากับเด็กอ้วนจอมกร่างก็เลยบอกคุณครูไปอย่างนั้น

"ถ้าไม่มีอะไรก็ไปเจ้าห้องเรียนกันได้แล้ว นี้จะได้เวลาสอบกันแล้วค่ะ"คุณครูบอกกับพวกเด็กๆ

"ระวังตัวไว้ให้ดี ฝากไว้ก่อนเถอะ"เด็กอ้วนยิ้มมุมปากและพูดไว้ก่อนที่จะเดินไปเข้าชั้นเรียนเพื่อไปเตรียมตัวสอบ

 

"พี่ฆินทร์รู้จักเค้าหรอ"เฌอถาม เมฆินทร์ส่ายหน้า

"งั้นตอนเที่ยงก็รอพวกเราก่อนนะแล้วเราไปกินอาหารพร้อมกัน อย่าลืมชวนน้ำผึ้งด้วยหล่ะ"ฌอนบอกกับเมฆินทร์และต่างคนต่างแยกย้าย

 

"น้ำผึ้ง เที่ยงแล้วเราไปกินอาหารเที่ยงด้วยกันนะ ฌอนให้ชวนน้ำผึ้งไปด้วย"ได้เวลาพักกลางวัันเมฆินทร์ก็บอกกับน้ำผึ้ง

"อืม ไปสิ"ทั้งสองคนก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกันและพากันเดินไปหาสามคนพี่น้องเพื่อที่จะไปโรงอาหารกินอาหารเที่ยงพร้อมกัน

"น้ำผึ้งกินอันนี้มั้ย"ฌอนเอามันฝรั่งแบ่งใส่จานให้

"ขอบใจนะ"น้ำผึ้งรับจากฌอนแล้วก็ส่งยิ้มให้ เด็กๆก็พากันรีบทานอาหารและไปอ่านหนังสือเตรียมสอบกันต่อที่สนามหญ้า

 

"พี่ฆินทร์ เฌอไม่เข้าใจตรงนี้อ่ะคะ คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก"เฌอเอาหนังสือวิชาคณิตมาให้เมฆินทร์สอน เขาดูตัวอย่าโจทย์แล้วก็ทำให้เฌอดูว่าต้องคิดแบบไหนถึงจะได้คำตอบออกมาได้เท่านี้

"ค่ะ เฌอเข้าใจแล้ว"เฌอที่รู้คำตอบแล้วก็ยิ้มดีใจเมฆินทร์มองรอยยิ้มของเฌอแล้วก็ยิ้มตาม

 

เมื่อถึงเวลาเข้าห้องเรียนเพื่อไปสอบวิชาต่อไปเด็กๆก็พากันแยกไปตามห้องของพวกเขาและทำการสอบต่อในช่วงบ่ายจนกระทั่งสอบเสร็จและก็พากันมาเจอที่สนามเด็กเล่นเช่นเดิม

"ทำได้มั้ยเฌอ"เมฆินทร์เดินมาถึงสนามเด็กเล่นก็เจอเฌอนั่งอยู่

"ได้ ขอบคุณนะคะที่สอน"เฌอส่งยิ้มขอบคุณให้เมฆินทร์ที่สอนวิธีคิดเลขให้เธอในวันนี้ เลยทำให้เธอทำข้อสอบได้

"อืมม หิวมั้ยคุณย่ามารับกี่โมง"

"อีกสักพักค่ะพี่ฌานยังสอบไม่เสร็จเลยฌอนก็ไปเล่นกับเพื่อนผู้ชายตรงนู้น แล้วก็เฌอหิวนิดหน่อยค่ะ"เฌอส่งยิ้มให้

"เราไปโรงอาหารกันเพื่อมีอะไรขาย เฌอจะได้ทานรองท้องไปก่อน"

"ค่ะ"ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นเดินไปที่โรงอาหารเพื่อที่จะหาอะไรกิน

"เฮ้ยย เรื่องเมื่อเช้ายังไม่จบนะ"เด็กอ้วนคนเดิมพร้อมกับเพื่อนๆเดินเข้ามาหาเมฆินทร์

"นายต้องการอะไร ทำไมถึงมาหาเรื่องเรา"เมฆินทร์ถามด้วยความข้องใจ เพราะเมื่อเช้าเขาเองก็ยังไม่รู้ถึงต้นสายปลายเหตุเลยว่าทำไมพวกนี้ถึงคอยจะหาเรื่องเขานัก

"เราก็แค่อยากจะมาเตือนนายเรื่องน้ำผึ้งแค่นั้น เราไม่อยากให้นายมายุ่งกับน้ำผึ้ง"

"นายจะบ้าไปแล้วหรืองัย พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ"เฌอเดินเข้ามาบอกเด็กอ้วน

"นี่แฟนนายอีกคนใช่มั้ย"เด็กอ้วนกันไปมองหน้าเฌอแล้วก็หันมามองหน้าเมฆินทร์

"ไม่เกี่ยวกับนาย อย่ายุ่งกับเธอ"เมฆินทร์จ้องมองหน้าเด็กอ้วนแล้วบอกเสียงลอดไรฟันออกมาแล้วกำมือแน่น

"ทีนายยังยุ่งกับน้ำผึ้งได้ทำไมฉันจะยุ่งกับเธอไม่ได้"เด็กอ้วนเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเมฆินทร์ให้ได้ยินเพียงสองคน

"เรากับน้ำผึ้งเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่เชื่อนายก็ไปถามเธอดู นู้นเธอเดินมาแล้ว"เด็กอ้วนหันไปมองตามที่เมฆินทร์บอก น้ำผึ้งเดินคุยมากับฌอนและฌานที่เจอกันที่สนามเด็กเล่น

 

เด็กอ้วนเดินเข้าไปหาทั้งสามคนแล้วก็หยุดอยู่ตรงหน้าไม่ให้เดินไปไหนต่อ

"น้ำผึ้ง ไอ้คนนั้นเป็นเพื่อนเธอใช่มั้ย"เด็กอ้วนชี้มาที่เมฆินทร์"

"ใช่ พี่โรเจอร์ถามทำไม"น้ำผึ้งถามเด็กอ้วนคนนั้น

"แล้วสองคนนี้หล่ะ"เด็กอ้วนหันไปมองฌอนกับฌาน

"เค้าก็เป็นเพื่อนงัย เราเป็นคนไทยเหมือนกันเราเป็นเพื่อนกัน น้ำผึ้งเคยบอกพี่แล้วใช่มั้ยว่าอย่ารังแกคนอื่นพี่โรเจอร์ไม่เคยจำเลย วันนี้น้ำผึ้งจะไปฟ้องคุณป้ามิเชลว่าพี่โรงเจอร์รังแกเพื่อนน้ำผึ้งอีกแล้ว"น้ำผึ้งว่าเด็กอ้วนชุดใหญ่

"น้ำผึ้งรู้จักด้วยหรอ"ฌอนถาม

"ใช่ พี่โรเจอร์เป็นเพื่อนบ้านน้ำผึ้งชอบรังแกคนอื่นที่มาเล่นกับน้ำผึ้ง"

"น้ำผึ้งพี่ขอโทษพี่จะไม่รังแกคนอื่นแล้ว อย่าบอกแม่พี่นะ"

"ได้ แต่ห้ามยุ่งกับพวกเพื่อนน้ำผึ้งอีก ถ้าพี่โรเจอร์มารังแกเพื่อนน้ำผึ้งอีกน้ำผึ้งจะฟ้องป้ามิเชลแน่นอน"น้ำผึ้งเดินเข้าไปคุยใกล้ๆกับเด็กอ้วนนั้นเพียงสองคน

"พี่จะไม่ยุ่งอีกพี่สัญญา"เด็กอ้วนบอกกับน้ำผึ้งแล้วก็ชวนเพื่อนๆของเขาเดินจากไป

"ไปเถอะพวกเรา ไปหาอะไรกินรองท้องกัน"น้ำผึ้งบอกกับทุกคน

"เก่งจังแถมดุด้วย"ฌอนบอกน้ำผึ้งแล้วก็เดินจูงมือน้ำผึ้งไปหาซื้อของกินตรงบริเวณโรงอาหาร และพากันออกมานั่งที่สนามเด็กเล่นเพื่อรอคุณโสภาและแม่ของน้ำผึ้งมารับ

 

 

ใครปกป้องใครก็คิดกันเอานะ

🤭🤭

รีดที่รักทุกคน ตอนนี้สถานการณ์โควิท-19 กำลังระบาดอย่างต่อเนื่อง

ดูแลรักษาร่างกายกันด้วยนะคะ

ไรท์เป็นห่วงรีดทุกคนเลย

🥰🥰🥰

ความคิดเห็น