ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 322

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2563 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

ตอนที่ 2 

 

“นี่บ้านมึงหรอ”  

“อืมใช่  ทำไมอ่ะ”  

“เปล่าๆ   กูคิดว่ามึงจะอยู่หอซะอีก” 

“ที่จริงก็อยากอยู่อยู่หรอก   แต่คือกูมีสัตว์เสี้ยงเยอะไง   เลยคิดว่าการมีบ้านเป็นของตัวเองน่าจะดีที่สุด”  

“แล้วนี่มึงอยู่คนเดียวหรอ  ทำไมบ้านมึงดูเงียบๆว่ะ”  

“ใช่กูอยู่คนเดียว   เลิกถามแล้วเข้าบ้านได้แล้วป่านนี้ลูกๆกูหิวแล้วมั่งเนี่ย”  

ผมก้าวเท้าเดินตามไอ้ซันเข้าบ้านไป   แต่ระหว่างทางก็แอบสำรวจบริเวณบ้านมันไปด้วย  ซึ่งบ้านมันมีบริเวณกว้างพอสมควร  รอบๆบ้านก็มีต้นไม้อยู่เต็มไปหมด  สงสัยมันจะเป็นคนชอบธรรมชาติรักต้นไม้ 

 

พรึบ!! 

“เชี้ย!!!   อะไรว่ะเนี่ย” บ้านคนหรอว่ะเนี่ยกูนึกว่าอยู่สวนสัตว์ไม่รู้ว่ากรงอะไรเป็นกรงอะไรบ้าง  ไหนจะไอ้แมลงหน้าตาแปลกๆที่อยู่ในกล่องพลาสติกเจาะรูนั้นอีก  ขนลุกว่ะทำไมคุณชายตกอับอย่างกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยว่ะ        

“บ้านกูไง   รีบเข้ามาได้แล้วเดี๋ยวไอ้ปีเตอร์มันจะแอบหนีออกจากบ้านอีกกูขี้เกียจตาม” เอาจริงๆเลยนะถ้าเจ้าของบ้านไม่น่ารักผมไม่ทนอยู่หรอก   ผมยอมนอนข้างถนนยังดีซะกว่าต้องมาทนอยู่ร่วมกับไอ้สัตว์พวกนี้อ่ะ  

“คือมึงอยู่แบบนี้อะนะ” 

“ก็ใช่ไง   กูเป็นคนนอนง่ายกินง่าย  เวลานอนกูก็เอาเสื่อมาปูนอนตรงนี้แหละ  ว่าแต่มึงอยู่ได้ไหมอ่ะ” นอนตรงนี้คือข้างกรงไอ้สัตว์พวกนี้อะนะ  กูถอนตัวตอนนี้ทันไหมเนี่ย   ไอ้ตะวันมึงอยู่ไหนช่วยกูด้วยไอ้น่ารักมันเล่นกูแล้ว  

“ฮ่าๆๆ  กูล้อเล่นมึงจะตกใจอะไรขนาดนั้น ฮ่าๆๆ” หัวเราะเข้าไปไอ้สัสเดี๋ยวกูก็จับกินตับแม่งซะเลย   

“เอาจริงๆดิว่ะ  กูเหนื่อยมาทั้งวันแล้วเนี่ยกูขอพักผ่อนอย่างสบายใจหน่อยเถอะ”  

“มาๆตามมา” หลังจากที่ไอ้น่ารักมันให้อาหารสัตว์เลี้ยงมันเสร็จมันก็พาผมเดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้าน   เฮ้อเห็นแบบนี้แล้วสบายใจหน่อย  เพราะข้างบนกับข้างล่างสภาพต่างกันเยอะเลย  บอกได้เลยว่าข้างบนดีกว่าเยอะ  การตกแต่งข้างบนจะออกเป็นโทนสีขาวสบายตาซะมากกว่า   เท่าที่ผมสังเกตห้องมันน่าจะมีแค่ห้องเดียว 

“มึงเข้าไปอาบน้ำก่อนละกัน  เดี๋ยวกูไปทำอะไรให้กิน” มันเดินไปเปิดไฟให้ผมเสร็จมันก็เดินกลับไปข้างล่างทิ้งผมไว้อยู่คนเดียว   ผมเลยรีบวางกระเป๋าตัวเองแล้วเตรียมตัวจะอาบน้ำให้สดชื่นซะหน่อยเพราะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว    พอเปิดประตูห้องน้ำได้ยังไม่ทันจะก้าวขาเข้าไปก็เหมือนมีอะไรบ้างอย่างตกใส่หัวผม  แต่ทันทีที่เอื่อมมือไปสัมผัสก็รับรู้ได้เลยว่ามันต้องเป็นสิ่งมีชีวิตแน่นอน  เพราะสัมผัสแรกที่ผมรู้ได้ทันทีคือมันมีขนและก็เหมือนจะมีขาด้วย 

“อ๊ากกกกก!!!!”  เชี้ยกูปัดมึงออกไปจากหัวกูแทนที่มึงจะไปอยู่ไกลๆกู   แต่มึงกับมายืนสี่ขามองหน้ากูตาแป๋วแบบนี้นะไอ้สัสไปไกลๆกู  

“ไปสิว่ะไอ้เชี้ย!    ไล่แล้วยังไม่ไปอีกเชี้ยเอ้ย! มึงฟังภาษาคนรู้เรื่องไหมเนี่ย” 

“เกิดอะไรขึ้นว่ะ”  

“ไอ้ตัวเชี้ยนี่มันมาจากไหนไม่รู้แม่ง  อยู่ๆก็กระโดดใส่หัวกู”  

“อ๋อ  ปีเตอร์ไปแกล้งมันทำไม   นึกว่าไปหลบอยู่ไหนที่แท้ก็แอบเข้าห้องนอนซันอีกแล้วนะ” เรียกแทนกูว่ามันแต่เรียกแทนไอ้ก้อนกลมนั้นว่าปีเตอร์   ไอ้สัสชื่อกูไม่น่าเรียกตรงไหนว่ะ   

“คนนี้ชื่อคินจะมาพักกับซันคืนนี้   ส่วนนี่ปีเตอร์สัตว์เลี้ยงอีกตัวของกู” ดูมันทำครับจับไอ้ตัวกลมๆนั้นขึ้นมาแล้วก็พูดบอกมันว่าผมจะมาอยู่ด้วย 

“ตัวอะไรว่ะแม่ง”  

“ปีเตอร์อะนะ”  

“เออ  ปีตงปีเตอร์อะไรของมึงนั้นแหละ  เลี้ยงเข้าไปได้ไงว่ะหน้ากลัวชิบหาย”   

“ปีเตอร์คือชูการ์ไกลเดอร์ที่ชื่อปีเตอร์มึงเข้าใจป่ะ    แล้วอีกอย่างปีเตอร์น่ารักจะตายไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย”  

“น่ารักก็น่ารักเอามันออกไปได้แล้วแม่งกูกลัว”  

“หึ! ไอ้อ่อนตัวเท่าควายยังจะมากลัวปีเตอร์ตัวเล็กๆอีก” ด่ากูเสร็จก็เดินอุ้มไอ้สัตว์หน้าขนนั้นออกไปหน้าตาเฉยเลยนะมึง   

“กูไม่อ่อนนะโว้ยแน่จริงมึงกลับมาดิว่ะ!!!”  

 

“ที่มึงบอกจะมาทำอะไรให้กูกินคือไข่เจียวเนี่ยนะ” หลังจะอาบน้ำเสร็จก็วาดฝันไว้ว่าอาหารที่ไอ้ซันจะทำให้กินคงเป็นพวกผัดๆแกงๆ   แต่ที่ไหนได้มันคือไข่เจียว  ไอ้สัสเอ้ย! ใจที่ฟูฟ่องในตอนแรกตอนนี้ก็ห่อเหี่ยวเหมือนไข่เจียวในจานกูเลย 

“กินๆไปเถอะ  ใครใช้ให้มึงขวางทางรถกูกับข้าวที่กูซื้อมาเลยแตกเสียหายหมด   ทนๆกินไปหน่อยละกัน” ความผิดกูอีกครับ  

“กินได้ไหมว่ะเนี่ย” 

“มึงก็ลองกินดูก่อนสิจะได้รู้ว่ามันกินได้ไม่ได้”  

 

หลังจากที่สู้รบกับไข่เจียวรถน้ำปลาคว่ำใส่ของไอ้ซันก็ถึงเวลาเข้านอนแล้ว   ตอนนี้ไอ้ซันกำลังอาบน้ำอยู่ครับมันบอกให้ผมนอนก่อนเลยแต่ใครมันจะไปนอนหลับว่ะแปลกที่แปลกทางแบบนี้ 

“ยังไม่นอนอีกหรอว่ะ”  

“อะ อืม” ใครใช้ให้มึงนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำแบบนี้  แล้วอีกอย่างคือผมกับมันพึ่งจะรู้จักกันถ้าผมหน้ามืดจับมันปล้ำขึ้นจะทำไงเนี่ย  

“คงแปลกที่ล่ะมั่ง  แล้วทำไมมึงต้องเสียงสั่นๆด้วยว่ะ”  

“เปล่าๆ  ไม่มีอะไรกูว่ามึงรีบแต่งตัวเถอะจะได้รีบนอนกูง่วงแล้ว”  

“ง่วงก็นอนสิว่ะจะรอกูทำไม”  

“กูนอนไม่หลับไง” 

“เมื่อกี้มึงบอกง่วง”  

“มึงเข้าใจไหมคือกูง่วงแต่กูนอนไม่หลับอ่ะ” 

“อ๋อ  แล้วแบบนี้กูต้องตบตูดแล้วเล่านิทานก่อนนอนให้มึงฟังไหมว่ะ” 

“ไอ้สัสกูไม่ใช่เด็ก”  

“หรอกกูนึกว่าใช่”  

“แล้วทำไมอยู่ๆมึงถึงย้ายมาเรียนที่นี่ว่ะ” 

“มีปัญหานิดหน่อยอ่ะ  มึงอย่าสนใจเลย” 

“จะด่ากูว่าเสือกก็ได้นะไอ้สัสกูไม่รู้ก็ได้    มึงรีบนอนได้แล้วพรุ่งนี้จะได้รีบไปตามหาเพื่อนมึง”  

“เออๆ   ฝันดีนะมึงแล้วก็ขอบใจนะที่ให้กูมาอยู่ด้วยอ่ะ” 

“อืม   นอนเถอะกูง่วงแล้ว” 

    

ความคิดเห็น