ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 385

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2563 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

ตอนที่ 1 

 

วันนี้มันวันซวยอะไรของผมเนี่ย  อุส่าออกจากบ้านมาไกลถึงเชียงใหม่หวังพึ่งไอ้ตะวันเพื่อนรักแต่ก็ติดต่อมันไม่ได้   เพราะความโง่ของผมที่ทำโทรศัพท์หล่นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้  แถมข้อมูลที่อยู่ของไอ้ตะวันก็อยู่ในโทรศัพท์ไอ้ผมก็จำไม่ได้ด้วย   ก่อนจะลงจากรถไฟยังคุยกับมันอยู่เลยแล้วคราวนี้ผมจะติดต่อมันยังไงเนี่ย  จะห้าโมงเย็นแล้วด้วยถ้าหาไอ้ตะวันไม่เจอมีหวังมึงได้นอนข้างถนนแน่ไอ้คินเอ้ย   

ผมเดินวนกลับไปกลับมารอบสถานีรถไฟจนไม่รู้จะวนไปทางไหนแล้วแม่ง  ไอ้ตะวันมันไปอยู่ไหนของมันว่ะ!  บอกได้คำเดียวเลยครับว่าตอนนี้สิ้นหวังมาก   พึ่งรู้ซึ่งก็ตอนนี้แหละว่าโทรศัพท์มันสำคัญขนาดไหน    นั่งพักเอาแรงนิดหน่อยก่อนจะลุกเดินไปหาพี่วินมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้างหน้าสถานีรถไฟ    

“ไปไหนน้อง” ยังเดินไม่ถึงพี่แกเลย  พี่วินแกก็ตะโกนถามผมแล้ว 

“โรงแรมแถมมหาลัย...ครับพี่” ไปพักใกล้ๆมหาลัยนี่แหละเป็นทางเลือกที่ดีแล้ว   ยังไงผมก็ต้องรีบหาไอ้ตะวันให้เจอเพราะผมคุยกับมันแล้วว่าขอไปอยู่ห้องมันซึ่งมันก็อนุญาตแล้วด้วย 

“โรงแรมอะไรน้องบอกชื่อพี่มาเลยจะได้ไปถูก”  

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันพี่   พี่พอจะรู้จักที่ไหนบ้างไหมพาผมไปหน่อยดิ”  

“ก็พอจะรู้นะ   งั้นขึ้นมาเลยไอ้น้อง” พี่วินว่าแล้วก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์พร้อมกับส่งหมวกกันน็อคในมือมาให้ผม  

“เชี้ย!!”  

“อะไรว่ะไอ้น้อง!” ผมตกใจหมวกกันน็อคพี่นั้นแหละ 

“เปล่าๆพี่ไม่มีอะไรครับ” ตั้งสติแล้วกลั้นใจใส่หมวกกันน็อคก่อนที่จะขึ้นไปซ้อนท้ายพี่วิน    นั่งซ้อนท้ายมาสักพักพี่แกก็มาหยุดอยู่ที่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง 

“ถึงแล้วไอ้น้อง  สองร้อย”  

“สะ สองร้อยเลยหรอพี่” แค่ค่าเดินทางจากกรุงเทพมาเชียงใหม่ก็หมดไปหลายตังแล้ว   เงินที่คุณปู่ให้ผมไว้จะพอตั้งตัวที่นี่ไหมเนี่ย    

“เร็วๆไอ้น้องพี่รีบ” ดูก็รู้ว่ารีบจริงๆเพราะตลอดเวลาที่ซ้อนท้ายพี่แกมา  พี่แกแทบจะพาผมมุดใต้ท้องรถสิบล้ออยู่แล้วไม่รู้จะรีบอะไรขนาดนั้น     

หลังจากที่จ่ายตังให้พี่วินเสร็จเรียบร้อย   ผมก็เดินหน้าตั้งเข้าไปในโรงแรมทันทีแต่สักพักผมก็ต้องเดินคอตกออกมาเพราะพนักงานบอกว่าไม่มีห้องว่าง    

“นี่มันเชี้ยอะไรว่ะเนี่ย!!!”  

 “เชี้ย!!!!!!”  

“อ๊ากกกก!!!!!!”   

โครมมมมม!!!!!!   

“เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ยเวสป้าลูกพ่อ” ไอ้เชี้ยเอ้ย!!  ขับรถชนกูแทนที่จะรีบมาดูกู   แต่กลับไปดูรถตัวเองซะงั้นวันนี้มันซวยอะไรของกูเนี่ยที่ต้องมาเจอคนเชี้ยๆ…. 

“เชี้ยน่ารักว่ะ” จากที่โมโหอยู่เมื่อกี้แต่พอไอ้ที่ขับรถชนผมถอดหมวกกันน็อคเท่านั้นแหละ  แม่งเอ้ยโคตรน่ารักเลยมันเป็นผู้ชายจริงๆไหมเนี่ย 

“เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ   แล้วเจ็บตรงไหนหรือเปล่าพอดีกูมัวแต่มองฝูงแมลงปอจนไม่ได้มองทางอ่ะ  ขอโทษจริงๆนะ  มาๆกูช่วย”   แม่งเอ้ยไม่ได้น่ารักอย่างเดียวนะตัวแม่งก็หอม   

“เจ็บมากไหมมึง”  

“มึง! เจ็บมากไหม”  

“อะ อ๋อเจ็บสิถามได้ชนมาขนาดนี้”    

“งั้นเดี๋ยวกูพาไปหาหมอละกัน” ไอ้น่ารักมันรีบเดินมาพยุงผมขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายมันแล้วพาขับไปโรงพยาบาล   โชคดีนะครับที่มันไม่ได้ขับรถเร็วมากผมเลยไม่ได้เป็นอะไรมาก   มีแค่แผลถลอกนิดๆหน่อยๆส่วนไอ้น่ารักก็มีแค่แผลถลอกตรงมือแค่นิดเดียว     

“นี่ก็มืดแล้วเดี๋ยวกูไปส่ง มึงอยู่หอไหนหรอ” ไอ้ซันถามขึ้น  ไม่ต้องสงสัยว่าผมรู้จักชื่อมันได้ยังไงนะเพราะระหว่างที่นั่งรอรับยาผมเลยถือโอกาสนั้นถามชื่อมันซะเลย 

“กูยังไม่มีที่พักขอไปอยู่กับมึงก่อนได้ไหมว่ะคืนเดียวก็ได้   คือกูทำโทรศัพท์หายอ่ะแล้วติดต่อเพื่อนไม่ได้เบอร์มันก็จำไม่ได้   ให้กูเสียค่าเช่าก็ได้นะมึงขอไปอยู่ด้วยหน่อย  โรงแรมเมื่อกี้ก็เต็มแล้วถ้ากูจะไปหาอีกก็กลัวว่ามันจะเต็มอีกกูกลัวไม่มีที่พักอ่ะ   กูขอรบกวนมึงหน่อยนะถือว่ารับผิดชอบที่มึงขับรถชนกูไง” 

“มึงจะพูดมากทำไมเนี่ย   กูไม่ได้เป็นคนใจดำสักหน่อย” 

“จริงนะมึง  ให้กูไปอยู่ด้วยจริงๆนะมึง!”  

“เออ  มึงติดต่อเพื่อนมึงได้ค่อยย้ายออกไปละกัน”  หึ!   ไอ้ตะวันกูไม่ง้อมึงแล้วโว้ยยยยยย 

ความคิดเห็น