Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลักค์บทโหด : 03 : ไม่รู้สึกตัว

ชื่อตอน : ลักค์บทโหด : 03 : ไม่รู้สึกตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลักค์บทโหด : 03 : ไม่รู้สึกตัว
แบบอักษร

ลักค์บทโหด : 03 : ไม่รู้สึกตัว 

_________________________________ 

 

กว่าจะซ้อมกันเสร็จก็เย็นมากแล้ว ตอนนี้เราทั้งหมดย้ายมาอยู่ที่ร้านหมูกะทะแถวๆค่ายมวยโดยมีไอ้ยกษ์เป็นเจ้ามือในมื้อนี้ ร้านหมูกะทะร้านนี้จะเป็นแบบบุฟเฟ่ทะเล มีให้เลือกระหว่างปิ้งย่างหรือชาบูและหมูกะทะ พวกเราเลือกหมูกะทะ  

ผมนั่งข้างแสนดี ส่วนไอ้ยักษ์นั่งตรงข้ามกับผม ไอ้ครามนั่งตรงข้ามกับเธอ อันที่จริงมันจะนั่งข้างเธอแต่ผมนั่งก่อนมันเลยต้องไปนั่งที่อื่นแทน สะใจว่ะ 

อย่างที่บอกมันเป็นบุฟเฟ่เราเลยต้องเดินไปเลือกตักอาหารเอง ผมก็ตักกุ้ง ปลาหมึก ปู หอย อะไรต่างๆที่อยากจะกินไปเผื่อเพื่อนด้วย เพื่อนบ้านของผมเธอตักแค่วุ้นเส้นแล้วก็เนื้อหมักต่างๆ โต๊ะที่เราเลือกนั่งกันมันออกจะอยู่ไกลจากพวกอาหารสดสักหน่อยแต่วิวดี จึงต้องเลือกตักไปเยอะๆจะได้ไม่ต้องเดินหลายรอบ 

เมื่อทุกอย่างมาครบแล้วเราทั้งหมดก็เริ่มลงมือกินกันอย่างกับอีแร้งลงโดยลืมไปเลยว่ามีแขกมาด้วย ผมเป็นคนชอบกินกุ้งมากเลยจะกินเยอะกว่าอย่างอื่น ทุกคนก้มหน้าก้มตากินอย่างหิวโหย  

อย่างว่าล่ะเนอะพวกผมก็เป็นผู้ชายไงบวกด้วยวามหิวก็กินกันด้วยความรวดเร็วไม่สนใจใคร ผมที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาแกะกุ้งเข้าปากตัวเองด้วยความชำนาญอยู่นั้นหางตาเสือกเหล่ไปเห็นคนที่นั่งข้างๆบนจานของเธอมีแค่ผักกับวุ้นเส้น แสนดีกำลังจะยื่นตะเกียบไปหยิบหมูบนกะทะแต่ก็ช้ากว่าไอ้สองตัวนั้น  

หมูที่เธอเล็งไว้เลยบินหายเข้าปากพวกมันไปต่อหน้าต่อหน้า แสนดีทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย เธอเปลี่ยนใจจะไปกินปลาหมึกแทนแต่ก็อีหรอบเดิม โดนแย่ง เลยต้องเป็นคนเอาของมาย่างใหม่เพราะบนกะทะมันเริ่มหมดแล้ว เห็นแบบนั้นผมก็เกิดความสงสารปนเวทนาก็เลยโยนกุ้งลงไปที่จานของเธอ  

"ขอบคุณค่ะพี่ลักค์" เมื่อเห็นว่ามีกุ้งถูกโยนลงบนจานเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มตาเป็นประกาย 

"รีบๆกิน คนอื่นจะอิ่มหมดแล้ว" ผมหันหน้าหนีรอยยิ้มดีใจของเธอ ทำทีใช้ตะเกียบพลิกหมูบนเตาไปพลางๆระหว่างรอให้มันสุก 

"ก็แสนดีกินไม่ทันคนอื่นอ่ะ พี่เค้ากินเร็วมาก" เธอกระซิบบอกผมเบาๆ 

"เออ หยุดพูดเเล้วก็เคี้ยว" 

"ค่ะ"  

แก้มทั้งสองข้างเต็มไปด้วยกุ้งที่ผมคอยแกะให้ แสนดีเคี้ยวจนแก้มตุ่ยด้วยความอร่อย เพราะเธอไม่ต้องกินแค่ผักกับวุ้นเส้นอีกแล้ว  

"อยากกินอะไร" 

"เบค่อนค่ะ เอาแบบไหม้นิดๆ" เพราะความสงสารหรอกนะผมถึงทำให้ ตะเกียบที่กำลังจะคีบเบค่อนชิ้นเดียวบนกะทะต้องหยุดลงเมื่อมันมีตะเกียบอีกคู่ยื่นมาจะเอาเบค่อนชิ้นนี้เหมือนกัน  

ชิ้ง!!! มันคือเสียงประทะสายตาของผมและคู่อริ 

"กูจอง" ผมกัดฟันพูด  

"มึงจองตอนไหน" ไอ้ยักษ์จ้องไม่วางตา 

"ตอนนี้"  

มันยอมลามือออกไปกินปลาหมึกแทน ศึกครั้งนี้ผมชนะ  

ผมคีบไอ้เบคอนเจ้าปัญหาโยนลงบนจานของคนข้างๆที่ตั้งหน้าตั้งตากินแบบไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย ถ้าขืนผมไม่คอยคีบเนื้อหรือแกะกุ้งให้ชาตินี้เธอคงได้กินแค่ผักกับวุ้นเส้น  

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปทุกคนก็เริ่มอิ่ม เราจึงไปหาของหวานมานั่งล้างปากกันต่อเลย 

ผมตักเป็นพวกผลไม้ ส่วนไอ้พวกนั้นกินน้ำแข็งใส  

เมื่อกลับมาที่โต๊ะก็ไม่เจอแสนดีนั่งอยู่ผมจึงกวาดสายตามองไปรอบๆร้าน เจอเธอกำลังก้มๆเงยๆอยู่กับตู้ไอติมโดยมีผู้ชายวัยรุ่นหน้าแปลกคนนึงกำลังยืนคุยกับเธอ  

"ทำอะไร" อ่าาาาา...ผมมาทำอะไรตรงนี้วะเนี่ย!!! 

"พี่ลักค์แสนดีตักไอติมไม่ได้ มันแข็งเกินไป" เมื่อเห็นว่าผมเข้ามาผู้ชายคนนั้นก็เดินออกไปโซนอื่นของร้าน 

"เอารสไร" 

"มะนาวกับเรนโบว์" แสนดีชี้ไปที่สองรสนั้นเป็นการประกอบคำพูดของเธอ ผมก้มลงไปตักให้อย่างไม่เต็มใจ ย้ำ! ว่าไม่ได้เต็มใจจะทำให้แค่เดินผ่านมาเพราะอยากกินเหมือนกัน แต่มันไม่มีรสที่ชอบเลยไม่ได้ตักให้ตัวเองไปด้วย 

เวลาประมาณสองทุ่มนิดๆพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ผมกับแสนดีถึงบ้านประมาณสามทุ่มเพราะรถติดและค่ายมันก็อยู่ไกลจากบ้านนิดหน่อย เมื่อรถจอดลงในรั้วบ้านผมแสนดีเธอก็กระโดดลงจากรถพร้อมกับถอดหมวกกันน็อคส่งคืนให้ 

"ขอบคุณนะคะพี่ลักค์วันนี้สนุกมากเลย พรุ่งนี้แสนดีมีเรียนเจ็ดโมงครึ่งแหน่ะ ไม่รู้จะตื่นทันมั้ย พี่ลักค์มีเรียนกี่โมงอ่ะ ทำไมต้องเรียนเช้าขนาดนั้นด้วยนะขี้เกียจตื่น" 

"พรุ่งนี้มีเรียนบ่าย" ผมตอบไปพลางเข็นรถเข้าไปเก็บ 

"แสนดีไปก่อนนะคะ" 

"อืม" ผมพยักหน้าให้เธอ ก่อนที่เธอจะออกจากประตูรั้วบ้านผมไปเปิดประตูรั้วบ้านตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูห้องยังจะหันมายิ้มพร้อมกับโบกมือบ้ายๆผมไปอีก 

"วุ่นวายชะมัด" สบถกับตัวเองแล้วเดินเข้าบ้านไป ฝันไปเถอะว่าคนอย่างผมจะตื่นไปส่ง  

"กูตื่นมาทำเหี้ยไรวะเนี่ยยยยย!!!!!" 

สบถด่าตัวเองในกระจกไปรอบที่สิบ ทึ้งหัวตัวเองเป็นครั้งที่ห้า ฟันก็ต้องแปรงหน้าก็ต้องล้างน้ำก็ต้องอาบ วุ่นวายชิป 

เมื่อออกมาจากห้องน้ำนาฬิกาดิจิตอลก็บอกเวลาตีห้าสี่สิบนาที ผมแต่งตัวด้วยชุดเดิมที่เพิ่งจะถอดทิ้งลงตระกร้าไปเมื่อกี้ เสื้อยืดเกงนอนขายาวลายทางน้ำเงินขาว จากนั้นเดินออกไปยืดเส้นยืดสายที่หน้าบ้าน 

หน้าต่างห้องนอนเพื่อนบ้านมันเปิดไฟอยู่แสดงว่าเธอตื่นแล้ว ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือตอนนี้เวลาหกโมงครึ่ง เสียงประตูตามมาด้วยเสียงเปิดประตูรั้วบ้านก็ดังขึ้นปรากฎร่างของแสนดีในชุดนักศึกษา เธอกำลังเดินผ่านหน้าบ้านผมไปแต่ก็ต้องหยุดแล้วหันมาเกาะประตูรั้วทักทายผมแทน 

"พี่ลักค์ ตื่นเช้าจังเลยนะคะ ออกกำลังกายอยู่หรอ" วันนี้แสนดีรวบผมสีน้ำตาลอ่อนของเธอขึ้นสูงแล้วติดโบว์สีดำอันบักใหญ่ไว้บนนั้น แล้วปล่อยผมหางม้าคลอเคลียแผ่นหลังของเธอที่อยู่ภายใต้เสื้อนักศึกษาพอดีตัว ใช่มันดู...น่ารักผิดปกติว่ะ 

"อ๋อ...ป่าวไม่ได้ออก แค่วอร์มร่างกายเฉยๆ ว่าแต่จะไปเรียนแล้วหรอ" 

"ใช่ค่ะ แสนดีไปก่อนนะเดี๋ยวไม่ทันรถเมล์" ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรกลับไปแสนดีก็สะบัดตูดเดินหนีไปเลย 

"ดะ...เดี๋ยวก่อน" 

"คะ?" 

สี่สิบนาทีผ่านมารถก็มาหยุดลงหน้าตึกคณะวิศวะ ใช่!!! ผมมาส่งจนได้ 

มันผิดแผนที่ผมวางเอาไว้ไปหมด ตอนแรกกะจะให้เธอขอร้องให้ผมตื่นไปส่งเธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่เจ้าตัวกลับทำเหมือนไม่เห็นหัวผมแล้วเดินกลับบ้าน ไหนจะมาเมื่อเช้ายังไม่ยอมขอร้องให้ผมมาส่งอีกด้วย จะเดินไปรอรถเมล์เองอีกต่างหาก มันทำให้ผมหัวเสียกับการกระทำแบบนี้ของแสนดี 

มันก็ไม่ใช่เรื่องหรอกที่จะมาหัวเสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอก 

แล้วจะให้ทำไงวะ!!! 

ก็มันหัวเสียไปแล้วจะไม่ให้หัวเสียได้หรอ? 

ไม่ได้เว้ย หัวเสียก็คือหัวเสีย!!! 

"พี่ลักค์จะไปไหนต่อหรอคะ" แสนดีพูดขึ้นหลังจากยื่นหมวกกันน็อคคืนให้ผม เธอจัดเผ้าจัดผมให้เข้าที่เข้าทาง 

"กลับไปนอนต่อ" 

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ น่ารักที่สุดเลย" ตัวเจ้าปัญหาของเช้านี้ดีดดิ้นเหมือนโดนอะไรซักอย่างกัดเอว ก่อนจะเดินบิดเข้าตึกแล้วหายเข้าลิฟไป 

เมื่อแสนดีขึ้นตึกไปเรียนผมก็บิดรถกลับมาที่บ้านทันทีเพื่อนอน ใช่ นอน! เมื่อคืนกว่าจะทำงานเสร็จก็เกือบตีสอง แล้วยังตื่นตีห้าอีก ร่างกายของผมมันต้องการพักผ่อนอย่างแรง 

เสียงนาฬิกาปลุกดังไปทั่วทั้งห้อง ไม่นานเสียงน่ารำคาญนั้นก็เงียบไปเมื่อผมคว้าเอาโทรศัพท์มากดปิด หรี่ตามองเวลานี่ก็เที่ยงครึ่งแล้วคงต้องลากสังขารไปเรียนได้ล่ะ 

แต่ก่อนที่จะได้ลุกออกจากเตียงไลน์ผมก็เด้งขึ้น เมื่อเห้นว่าใครส่งข้อความมาคิ้วมันก็ขมวดยุ่งทันที 

SANDEEEE : พี่ลักค์ 

LUC : ไร 

SANDEEEE : ตื่นแล้วหรอคะ 

LUC : มีไร 

SANDEEEE : 

SANDEEEE : น่ารักมั้ยคะ 

LUC : หึ 

SANDEEEE :จริงหรอคะ ไม่น่ารักหรอ 

LUC : ก็ไม่ถึงกับน่ารัก แต่ก็ดีกว่าขี้เหร่หน่อยนึง 

SANDEEEE : ง่าาาา ใจร้ายยย 

SANDEEEE : ตกลงเสื้อตัวนี้น่ารักมั้ยคะ ช่วยแสนดีตัดสินใจหน่อยว่าจะซื้อมันดีมั้ย 

LUC : เท่าไหร่อ่ะ 

SANDEEEE : 790 ค่ะ 

LUC : ซื้อดิ ก็น่ารักดี 

SANDEEEE : โกหกปะเนี่ยยย 

LUC : ใช่ โกหก 

ข้อความถูกเปิดอ่านแต่ไม่ถูกตอบกลับ ผมโยนโทรศัพท์ไว้ที่เตียงก่อนจะเดินไปจัดการกับสภาพของตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวใหม่อีกรอบ จู่ๆก็คิดขึ้นมาว่าแสนดีจะซื้อเสื้อตัวนี้รึป่าว ทักไปถามดีมั้ยนะ หรือจะไปหาดี...ว่าแต่กูจะไปหายัยนั่นทำไมวะ มึงมีเรียนบ่ายไอ้โง่ เออว่ะลืม 

แต่ทักไปหน่อยก้ไม่เป็นไรมั้ง 

LUC : ซื้อยัง 

SANDEEEE : ไม่ซื้อค่ะ ก็พี่ลักค์บอกว่ามันไม่น่ารัก 

LUC : ล่ะตอนนี้อยู่ไหน 

SANDEEEE : อยู่ห้าง WS ค่ะ กำลังจะไปดูหนัง 

LUC : ดูกับใคร? 

SANDEEEE : คนเดียวค่ะ 

LUC : เออซื้อเผื่อด้วย 

SANDEEEE : ไม่เรียนหรอคะ พี่ลักค์บอกมีเรียนบ่าย 

LUC : ไม่อ่ะ ขี้เกียจอยากดูหนัง 

SANDEEEE : รีบมานะคะหนังเข้าอีกครึ่งชั่วโมง 

LUC : เออ 

LUC :  

ไม่นานผมก็มาถึงหน้าดรงหนัง แสนดียืนโบกมือหยอยๆรอผมอยู่ที่ทางเข้าในมือก็หอบถังป็อปคอนถังใหญ่และแก้วน้ำลายมังกรสีดำ เห็นแค่นั้นผมก็รู้ได้ทันทีว่าหนังที่จะมาดูในวันนี้คือหนังอะไร 

"โตเป็นควายยังจะดูการ์ตูนอีก" ผมแย่งเอาถังป็อปคอนมาถือไว้ในมือตัวเอง  

"เรื่องนี้สนุกนะคะ หน้าเหมือนพี่ลักค์ด้วยว่ามั้ยคะ" แสนดียกแก้วน้ำที่เป็นหัวมังกรสีดำขึ้นมาแนบกับหน้าผม อย่างสนุกสนาน 

"มัวแต่เล่น เข้าไปได้แล้ว" 

"ค่าาาาา" 

ระหว่างที่หนังกำลังฉายท้องผมมันก็ร้องไม่หยุดดีหน่อยที่เสียงหนังในดรงมันกลบเสียงท้องร้องเอาไว้ ก็ต้องร้องดิตื่นมายังไม่ได้กินไรเลยตั้งแต่เช้ามีแค่ป็อปคอนถังนี้นี่แหละที่กินประทังความหิวอยู่ตอนนี้ หันไปมองคนนั่งข้างๆก็กำลังตั้งใจดูอย่างไม่วอกแวกเล่นเอาผมไม่กล้าชวนไปกินข้าวเลย ได้แต่นั่งอดทนหิวจนหนังจบ 

"พี่ลักค์รอแสนดีเข้าห้องน้ำก่อน สงสัยเมื่อกี้กินน้ำไปเยอะอ่ะ ปวดฉิ้งฉ่อง" 

"อืม" 

แสนดีหายเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ผมยืนรออยู่ข้างนอก คนทยอยออกมาเรื่อยๆ จนแน่นทางเดินทำให้เมื่อเธอเปิดประตูออกมาเลยถูกดันไปติดกับผนังข้างประตูห้องน้ำข้างนอก ผมรีบยื่นมือเข้าไปดึงตัวแสนดีไว้ก่อนที่เธอจะล้ม  

"ขอบคุณค่ะพี่ลักค์" 

"ระวังหน่อย" ผมดุเธอแบบไม่จริงจังเท่าไหร่ 

"ค่ะ" 

กว่าหนังจะจบก็เกือบบ่ายสอง พอก้าวขาพ้นออกมาจากเขตโรงหนังผมก็เดินลิ่วเข้าร้านชาบูทันที คนด้านหลังก็ต้องเดินตมมาแบบงงๆ  

"อะไร" ผมหันกลับไปถามแสนดีที่เอาแต่ดึงเสื้อผมไว้ 

"แสนดีไม่หิว" 

"แต่พี่หิว" 

"แสนดีอยากกินซูชิ" 

"แล้วไหนบอกไม่หิว" 

"ไม่หิวชาบูค่ะ หิวซูชิ" 

"เรื่องมาก!" 

ก็นั่นแหละถึงจะบ่นไปแบบนั้นแต่ก็ยอมเดินเข้าร้านซูชิอยู่ดี งงกับตัวเองว่ะ เป็นควยไร 

_________________________________ 

( มีคำผิดต้องขอโทษด้วยนะค้าา ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว