ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนีไปด้วยกันนะ..

ชื่อตอน : หนีไปด้วยกันนะ..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 89

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2563 01:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนีไปด้วยกันนะ..
แบบอักษร

((ตุ๊บ!!!!!))

 

เสียงเปิดประตูบ้านอย่างแรงก่อนที่บอดี้การ์ดของอัศรจะบุกเข้ามาที่บ้านของคุณอาจิสะแบบนั้น

"นี่พวกแกมาบุกทำไมบ้านฉันล่ะ? แทนที่จะไปเฝ้าอัศรที่โรงพยาบาลนะ"

"มีคนเห็นผู้หญิงขับแลมโบกีนี่สีดำมาที่บ้านของคุณอาจิน่ะครับพวกเราก็เลยมาตรวจดูหน่อยขอโทษที่เสียมารยาทครับ" บุกตามล่าหาเดรนขนาดนี้เลยงั้นเหรอ..อัศรทำเกินไปแล้วมั้ง ผมคิดในใจก่อนจะกินข้าวต่อ

"ตรวจได้แต่ห้ามทำห้องเละล่ะฉันขึ้เกียจจัดใหม่แล้ว"

"ขอบคุณครับ..." บอดี้การ์ดของอัศรพากันหาเดรนยกใหญ่แปลกดีนะที่อัศรทำแบบนี้ดูจากสายตานั่นที่งานวันเกิดเขาก็รู้เลยว่าชอบเธอเอามากๆอันตรายชะมัดใครเป็นฝ่ายถูกหรือฝ่ายผิดก็ไม่แน่ใจแต่ว่าเขาดูทำเกินไป

"ขอโทษที่วุ่นวายนะครับ...ขอบคุณครับ" บอดี้การ์ดพวกนั้นกลับไปแล้ว

"ผมไปทำงานนะครับพ่อ"

"ได้ๆ กลับมากินอาหารญี่ปุ่นไหมล่ะพ่อว่าจะจองตั๋วกลับโอซาก้าอยู่นะจะได้ชินกับอาหารญี่ปุ่นหน่อย"

"แล้วแต่เลยครับ..." ไม่ดีเลยนะโกหกพ่อเนี้ย..แต่ยังไงสะความปลอดภัยของเดรนสำคัญกว่าวันนี้ผมไม่ได้จะไปส่งของเหมือนทุกทีหรอกนะผมจะ

 

((ติ๊ดด!!))

 

"เจอกันที่บ้านฉันนะอย่าให้พวกนั้นเห็นล่ะ" เดรนส่งข้อความมาพอดีผมแวะร้านกาแฟก่อนจะซื้อของกินไปหลอกล่อบอดี้การ์ดของอัศรให้ไม่สังเกตผม...

"พวกพี่กินข้าวเช้ากันรึยังครับ? นี่กาแฟผมซื้อเผื่อน่ะเขาซื้อ 2 แถม 1 ซื้อไว้กินเองคงไม่หมด"

"ขอบคุณนะภาชิ..ถ้าไม่ได้กาแฟคงหลับแน่ๆเลย"

"ครับ..ไม่เป็นไร" ผมแอบขับรถไปเงียบๆและพวกเขาก็ไม่สังเกตอะไรอย่างที่คิด

 

((บ้านของเดรน))

 

บ้านเหมือนคราวนั้นเลย..ดูสวยแต่ก็ไม่ชอบอยู่ดีเพราะทำให้นึกถึงสิ่งนั้น..(ตัวเองโดนข่มขืน)

"ภาชิ.." เดรนเดินเข้ามากอดผมแต่กอดนานกว่าที่ควรจะเป็น

"เดรนปลอดภัยดีจริงๆใช่ไหม...เดรน?" นิ่งไปแล้วไม่สบายใจล่ะมั้งเครียดเหรอหรือว่าอะไร? คนๆนั้นไม่อยู่แหะ? (แบธ์)

"เดรนเอ่อ..ปล่อยผมก่อน" ไม่น่าพูดถึงมาจนได้... แบธ์เดินลงมาจากบันไดตอนเห็นเดรนปล่อยภาชิพอดี

"...จะแดกไหมครับคุณหนู?" เขาถือแพนเค้กพลางทำหน้าโมโหสุดขีดใส่ผม

"ก็บอกว่าไม่กินแล้วไง..นายไม่ยอมทำให้กินก่อนเองเพราะงั้นไม่กินแล้ว" แบธ์วางแพนเค้กนั่นลงที่โต๊ะก่อนจะเดินไปคุยกับบอดี้การ์ดอีกคนแต่เป็นมุมที่เห็นพงกเราสองคนได้ชัดเจน

"เดรนกับเขา..โกรธกันอยู่รึเปล่า"

"ไม่หรอก...แค่มันชอบทำตัวไร้สาระฉันก็เลยหงุดหงิด" ถ้าไม่ก็คงโกรธที่เห็นเธอกอดผมล่ะมั้ง

"ไม่ต้องมามองหน้าหาเรื่องเลยนะแบธ์!! ฉันก็แค่กอดไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้นสักหน่อย"

"กอดผู้ชายคนอื่นยังจะมาบอกว่าไม่ผิดอีกเหรอ?"

"แล้วมันจะทำไมนักหนาล่ะ!! เลิกทำตัวน่ารำคาญได้แล้ว" เหมือนมาเห็นผัวเมียสองคนนี้ทะเลาะกันเลยแหะ..ตอนแรกผมแค่รู้สึกดีกับเธอแต่เธอเป็นคนที่ช่วยผมไว้และเธอมีสามีแล้วด้วย...

"โชคชัยไปหยิบแซ่มาดิ๊กูจะสั่งสอนเมีย"

"เดี๋ยวๆนั่นคุณหนูนะแบธ์นายทำแบบนี้ไม่ได้"

"เขาเป็นเมียกูแล้วถ้าเมียกูดื้อกูก็ต้องตีให้รู้สะบ้างว่ากูเป็นผัว" เดรนทำหน้านิ่งไม่สนใจกับสิ่งที่เขาพูด

"ทะเลาะกันแบบนี้ตลอดเลยรึเปล่า? ผมเริ่มสงสัยแล้วล่ะ"

"ก็บางวันบางทีก็ไม่ทะเลาะกันหรอกถ้าแบธ์ไม่หาเรื่อง" ผมมองขึ้นไปที่เขาๆคุยกับบอดี้การ์ดก่อนจะเดินหนีไปสะแบบนั้นล่ะ

"คุณหนูนทีไปไหนล่ะ?"

"อยู่ที่สวนน่ะเป็นที่ประจำของคุณหนูพอไปซื้อสตอเบอร์รี่มาปลูกที่บ้านเองได้กับฉันสอนทำเค้กก็ดูมุ่งมั่นที่จะทำเค้กสตอเบอร์รี่กินเองน่ะ"

 

((ตุ๊บๆๆ!!!!))

 

เสียงบอดี้การ์ดคนอื่นวิ่งขึ้นไปด้านบนผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น

"แบธ์!!! ผมขอร้องล่ะอย่าทำอะไรแบบนั้น!!" เสียงคุณหนูนทีดังลั่นบ้านก่อนที่แบธ์จะมาพร้อมกับไฟแช็คและรูปบางอย่างที่ผมมองไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่

"รูปของเดียร์น้องสาวสุดที่รักของคุณหนูไงล่ะจะเป็นไงนะถ้าผมจะเผามันทิ้งตรงนี้?"

"แบธ์!!! นี่นายทำบ้าอะไรเนี้ย!!" บอดี้การ์ดคนอื่นพยายามแย่งรูปจากแบธ์แต่ไม่สำเร็จก่อนที่เดรนจะวิ่งขึ้นไปหาเขาสะแบบนั้น

"ถ้านายทำฉันตบนายแน่..."

"แค่ตบเองเหรอ? น่ารักดีนะครับคุณหนู" เขาจุดไฟตั้งท่าจะเผามันทิ้งต่อหน้าเธอก่อนที่เธอจะกระโจนใส่เขาจนล้มลงกับพื้น

"ฉันฆ่านายแน่ถ้าทำแบบนั้นควรฆ่าตั้งแต่ฆ่าน้องสาวฉันแล้วด้วยแบธ์"

"น่าสงสารจริงๆ..ไม่เหลือใครสักคน" แบธ์ดึงแขนเธอให้ลุกขึ้นมาก่อนที่แบธ์จะลากเธอไปที่ห้องนอน

"ผมจะลงโทษคุณหนูด้วยสิ่งที่คุณหนูกลัวที่สุด"

 

((แพยะ!!!!!))

 

เดรนตบหน้าแบธ์อย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกนะประชดไปฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดีมีอะไรก็แค่พูดมันยากนักรึไง?"

"อยากให้พูดงั้นสิ..งั้นก็ได้" แบธ์ลุกขึ้นยืนดูไม่ได้กลัวเธอเลยสักนิดแถมยังแสยะยิ้มใส่

"เลิกยุ่งกับไอขยะนี่สักทีหรืออยากตายด้วยอีกคน? จะบอกให้นะฉันไม่ชอบที่แกทำตัวให้เดรนสงสารหรือเห็นใจเป็นผู้ชายที่ปกป้องเธอไม่ได้เอาแต่วิ่งหนี...หึ..โครตลูกผู้ชายเลยว่ะ"

"เธอก็แค่ช่วยผมออกจากนรกนั่นก็เท่านั้น" ผมพูดแต่อีกฝ่ายดูท่าทางจะไม่พอใจกับคำตอบสักเท่าไหร่

"เดรนมีอะไรจะบอกให้ทุกอย่างเลยนะถ้าอยากจะรู้ฉันฆ่าน้องสาวเธอแล้วปล่อยให้เธอถูกข่มขืนจนเธอฆ่าตัวตายแล้วก็..ฉันเป็นคนคิดแผนให้ซื้อไอขยะมาเป็นของแทนน้องสาวเธอไงล่ะเรื่องพ่อเธอตายนั่นก็แผนของฉันแล้วเรื่องที่แต่งงานนั่นก็เป็นแผนของฉัน..." เดรนนิ่งเหมือนว่าตกใจถึงขีดสุดเลยล่ะ

"เธอนี่ไม่ฉลาดเลยนะช่วยมันแล้วไปเข้าแก๊งของไออัศรน่ะทั้งๆที่มันเป็นศัตรูแท้ๆทั้งคุณหนูนทีที่บ้านต้องชิบหายก็เพราะเธอความผิดของเธอล้วนๆเลยนี่ที่โง่..โง่แม้กระทั่งยอมให้ข่มขืน" เดรนยืนนิ่งไม่ตอบสนองใดๆ ที่เขาพูดออกมาแบบนั้นก่อนที่คุณหนูนทีจะเข้าไปกอดเธอเหมือนทุกครั้ง

"แบธ์..นายทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรที่นายทำนี่ก็แค่หลอกเดรนงั้นเหรอ? นายไม่ได้ชอบเธอเหรอ?" คุณหนูนทีถามส่วนแบธ์ก็ทำหน้านิ่งใส่พลางแสยะยิ้มอย่างสะใจ

"ใช่..ฉันหลอกเธอมาตั้งแต่ต้นนั่นล่ะแต่ถ้าคุณหนูท้องนั่นก็อีกเรื่อง...ท้องคลอดแล้วผมจะเลี้ยงเองแต่คุณหนูจะต้องตายเพื่อให้ผมดูแลแก๊งต่อไงล่ะ"

"แบธ์!! นายทำเกินไปแล้วนะ" คุณหนูนทีพูดก่อนที่เดรนจะเดินเข้ามาหาแบธ์ด้วยท่าทางนิ่งๆ

"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงล่ะคุณหนู? รับไม่ได้งั้นเหรอ?"

"เดรนถอยออกมาเถอะ" คุณหนูนทีพูดก่อนจะดึงแขนเสื้อเธอไว้แต่เธอไม่สน..

"บอกอีกเรื่องดีไหมนะ? เมียน้อยของพ่อคุณหนูที่ตายน่ะเป็นฝีมือคุณหนูแต่ที่จริงเธอยังไม่ตายหรอกแถมรอล้างแค้นเธออยู่ในโรงพยาบาลด้วยนะ...น่าสมเพศจริงๆ"

"แบธ์...."

"ช่างน่าสงสารจริงๆ...คุณหนูที่ว่าเก่งที่ว่าฉลาดยังนึกไม่ถึงเรื่องนี้เลยสะใจชะมัด"

"นายจะทำลายทุกอย่างในชีวิตของฉันก็ไม่เป็นไรหรอกฉันไม่สน.."

"อยู่ๆก็กลายเป็นนางเอกงั้นเหรอ? คุณหนู"

 

((ฉึก!!!!!!))

 

เดรนใช้เข็มฉีดยาสลบเข้าไปในตัวแบธ์ก่อนที่เขาจะสลบลงไปสะแบบนั้น

"เดรนทำอะไรน่ะ?" คุณหนูนทีถามเธอก่อนที่เธอจะเดินหนีไปเป็นภาระของคุณหนูนทีที่ต้องแบกแบธ์ไปที่โซฟาด้านล่างส่วนผมก็แอบตามเธอไป

"เดรน.." เธอนิ่งใส่ผมก่อนจะนั่งหลบมุมอยู่ที่หลังโซฟาเธอนั่งกอดเข่าด้วยท่าทางที่ดูเสียใจ

"ผมไม่รู้ว่าจะปลอบเธอยังไงนะแต่ว่าถ้าเขาคิดแบบนั้นจริงๆอาจจะฆ่าเดรนไปแล้วตั้งแต่แรกก็ได้"

"เขาเกลียดฉันมากกว่าภาชิฉันผิดด้วยที่..โง่ยอมถูกทำอะไรแบบนั้นฉันเชื่อเพราะเป็นคนสนิทของพ่อนะแต่ไม่ใช่อย่างที่คิดเลย" ผมนิ่งก่อนจะเอามือไแจับที่หัวของเธอก่อนที่เธอจะสะดุ้ง

"เธอไม่ได้โง่หรอกอย่าว่าตัวเองแบบนั้นสิถึงเป็นผมเองผมก็เชื่อเหมือนกันเดรนมีอะไรกับเขาแล้วงั้นเหรอ?"

"ใช่..เพราะฉันไว้ใจเหมือนที่พ่อไว้ใจก็เลยไม่ทันจะคิดอะไรถึงเรื่องนั้นเลยดูเสียบางอย่างไปเลยนะ"

"ผมเคยได้ยินมาจากพ่อน่ะ..พ่อเคยบอกว่าสมัยนี้แตกต่างกับสมัยก่อนนะที่ว่าสมัยก่อนแต่งงานเร็วผู้หญิงเลยยังบริสุทธิ์แต่สมัยนี้กว่าจะแต่งงานกว่าจะคบหากับใครจะผ่านมากี่คนแล้วก็ไม่แปลกหรอกเพราะกว่าเจอคนที่ใช่ก็คงผิดพลาดมาหลายอย่างเป็นธรรมชาติ" เดรนเงียบฟังที่ผมพูดก่อนจะสบตาผมดูเป็นเรื่องแปลกไหมที่ผมว่าสายตานั้นดูไร้เดียนสา..เอ่อ...แต่ก็น่ารักด้วย

"เรื่องนั่นฉันรู้แต่ท้องน่ะ..ก็อีกเรื่องเพราะที่นายบอกก็เป็นเรื่องธรรมชาติมีผู้หญิงคนไหนแต่งงานตอนยังเคยมีอะไรกับใครคงเป็นไปได้ยาก"

"แล้วไม่ได้ป้องกันอย่างงั้นเหรอ? ถ้าไม่ท้องก็อาจจะติดโรคได้นะ"

"จริงๆแล้ว..หลังจากตอนที่แบธ์เอานิ้วเข้าไปฉันก็หลับไปเลยเลยไม่รู้ว่าทำอะไรไปบ้าง?" หนักกว่าเดิมอีก..ยังดีที่ยอมคุยกับผมนะ

"เดรนกลัวเรื่องนั้นใช่ไหม? เคยคิดว่ามันจะเลวร้ายแบบที่ผมโดนรึเปล่า?"

"อื้ม..คิดว่างั้นแล้วตอนนี้อยากหนีมากเลยล่ะฉันอยากจะปล่อยแบธ์ให้ทำในสิ่งที่เขาอยากทำเพราะฉันไม่อยากทำด้วยล่ะมั้ง"

"เดรนควรจะอยู่กับเขานะ..จะหนีไปพวกของอัศรก็ตามล่าเธออยู่ด้วย" เดรนทำหน้านิ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนสะแบบนั้น

"หนีได้สิคงไม่ต่างกับใช้ชีวิตอย่างหลบๆซ่อนๆเหมือนตอนที่พานายออกมาแล้วต้องหลบพ่อตัวเองหรอกฉันหาเงินเองได้นะแต่ถ้าท้องจะมีใครโง่มาดูแลฉันกันล่ะ"

"Ich liebe dichในภาษาเยอรมันแปลว่าหิวข้าวรึเปล่า?"

"มันแปลว่าฉันรักเธอไม่ใช่หิวข้าว"

"..แบบนี้นี่เองผมโง่เองล่ะ" เดรนทำหน้างงพลางกลั้นขำใส่ผม

"ใครสอนเล่นมุขเสี่ยวๆแบบนี้ห๊ะ?"

"พ่อครับ...มันทำไมเหรอ?"

"ห้ามเล่นอีกนะขอร้องมัน..เอ่อ...ตลกชะมัดพ่อสอนอะไรนายแปลกๆนะภาชิ" ผมทำหน้างงก่อนที่เดรนจะจับมือผม

"หนีไปด้วยกันนะภาชิ..เพราะว่าIch liebe dichเหมือนกัน" เธอยิ้มให้กับผมเป็นรอยยิ้มเดิมที่ดูไม่แสร้งสดใสร่าเริงผิดกับสิ่งที่เธอเคยทำเช่นฆ่าคน

"เดรน..." ผมนิ่งก่อนจะตัดสินใจไปกับเธอโดยที่ไม่คิดอะไรเลยแม้แต่น้อย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"เดรนไปไหน?" แบธ์ลุกขึ้นมาจากโซฟาด้วยท่าทางมึนๆ

"แกทำแบบนั้นก็เพื่อเดรนไม่ใช่รึไงทำไมไปพูดอะไรแบบนั้นแล้วเรื่องที่แกมีอะไรกับเธอนี่จริงไหม?"

"ข้อแรกนะฉันทำแบบนั้นเพราะรักเธอจริงแต่ฉันโกหกต่อไปไม่ไหวในเมื่อรู้แล้วก็รู้ๆไปให้หมดดีแล้วส่วนเรื่องที่เคยมีอะไรกับเดรนก็ไม่ใช่ฉันทำแค่ช่วยตัวเองให้เธอจนเสร็จแล้วปล่อยเธอนอนอยู่บนเตียงตัวเองเท่านั้น"

"เพื่อ!!!?" โชคชัยถามพลางทำหน้างงใส่แบธ์

"ตอนแรกก็ว่าจะทำอยู่หรอกแต่เธอดูฝืนดูไม่มีความสุขฉันทำได้แค่นั้นล่ะ"

"กูจะถามมึงว่ามึงปล่อยเธอพูดจาหาเรื่องจนเธอเสียความเชื่อใจมึงเนี้ยเพื่อ!!!?"

"กูเราเขาข้างเดียวไง!! มึงเข้าใจไหม? เดรนไม่ได้รักกูเดรนรักแต่ภาชิยอมตายแทนมันยังได้ตัดมาที่กูเธอไม่สนเลยสักนิดที่ทำแค่เป็นห่วงไม่ได้อยากตายแทนกูไง"

"คุณหนูเสียใจมากนะในสิ่งที่มึงทำที่มึงทำอะแม่งโครตเลวถ้ากูเป็นคุณหนูกูคงฆ่ามึงไปล่ะยังน้อยไปนะที่โดนแค่ยาสลบ"

"เยอะแล้วล่ะ..เธอหนีไปกับภาชิแล้วคงไม่มีวันมาสนใจฉันอีกต่อไป...อย่างน้อยก็คงมีความสุขมากกว่าอยู่กับฉันล่ะ..ใช่ไหมเดรน?"

ความคิดเห็น