Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.22 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.22 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 608

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2563 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.22 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

 

"ผมจะแต่งงานครับ" ทันทีที่ผมพูดจบดวงตาของคุณแม่ก็เบิกโพลงด้วยความตกใจในทันที

"อะไรนะ?" ท่านถามผมมาอีกที

"ผมจะแต่งงาน" ผมจึงตอบท่านไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง คิ้วแม่มดถูกยกขึ้นสูงพร้อมมองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิดนิดหน่อย

"กับใครกัน!?"

"กับคนที่...คุณแม่อยากให้ผมแต่งนั่นแหละ..."

"หนูชะเอมงั้นหรอ?" ก็รู้จะถามเพื่อ?

"ครับ...ผมจะแต่งงานกับชะเอม..."

"หึ! งั้นก็ดีมากลูกรักแม่คงจะต้องจัดงานให้ใหญ่ต่ะ...." ท่านกำลังจะพูดอะไรผมเดาได้ไม่ยากหรอกครับแต่...ท่านก็ยังพูดไม่ทันจบผมก็...

"ไม่ต้องครับ!" พูดดักท่านขึ้นไปซ๊ะก่อน

"เอ๊!? ลูก...ว่าไงนะ?" ท่านถามผมมาแบบเดิม

"ผมกับชะเอมตกลงกันไว้แล้วครับว่า...เราจะจัดงานกันเล็กๆเชิญแค่...คนในครอบครัวมาครับ..." ผมตอบท่านไปเสียงเนือย

"ได้ยังไงกัน!? น่านน้ำเราควรให้แม่ไปสู่ขอหนูชะเอมอย่างเป็นพิธ่ะ...." ท่านก็ยังคงพูดไม่จบประโยคเหมือนเดิมผมก็...

"ดูเหมือนว่า...คุณแม่กำลังเข้าใจผิด...นะครับ" พูดขึ้นไปซ๊ะก่อน ท่านไม่เอ่ยอะไรออกมาแต่กลับมองหน้าผมมาด้วยสายตาสงสัยแทนที่จะเอ่ยถามผมแทน

"ผมไม่ได้มา...ขออนุญาตแม่นะครับผมแค่มาบอกให้คุณแม่ได้รับรู้ว่า...ผมจะแต่งด้วยตัวของผมเอง...คุณแม่แค่รอเอาค่าสินสอดทองหมั้นไปสู่ขอเธอให้ผมก็พอแล้วครับ..." ผมบอกท่านไปประโยคยาวเหยียดในรอบหลายปีที่ผ่านมาที่ผมเอ่ยกับท่าน ทำท่านตกใจไม่น้อย ก่อนที่ใบหน้าตกใจจะกลายเป็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มแม่มดเกิดขึ้นมา

"ฮึ! เอางั้นก็ได้...ลูกรักแต่...แม่ขอให้มีอาร์ฟเตอร์ปาร์ตี้วันนึงเพื่อเป็นการเลี้ยงฉลองให้กับลูกและหนูชะเอม" ท่านขอมาขนาดนี้แล้ว

"เฮ้อ~ ก็ได้ครับแต่...เชิญแค่คนที่บ้านนี้และ...บ้านของชะเอมเท่านั้น...!" ผมจึงต้องยอมทำตามคำขอของท่านสักครั้ง

"ได้สิลูกรักของแม่...!" ท่านตบปากรับคำของผมแล้วนะครับ

"งั้นผมกลับคอนโดก่อน..." ผมพูดไปเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นเตรียมตัวจะเดินออกจากห้องนี้ทันทีแต่ว่า...

"มีใครรออยู่ที่นั่นงั้นหรอ? ช่วงนี้ไม่ค่อยกลับมาบ้านเลยนะวันเสาร์อาทิตย์หน่ะ" ท่านก็พูดขึ้นมาซ๊ะก่อน

 

กึ่ก! ทำให้ผมต้องหยุดชะงักทันที

 

"ไม่มีหนิครับแค่...รู้สึกว่ากลับมาก็ไม่มีประโยชน์อะไร...ผมเลยไม่กลับมาแถมเสียเวลา..." ผมตอบท่านไปน้ำเสียงเนือยๆ

"งั้นหรอ? ฮึ! กลับเถอะเดี๋ยวดึกขับรถขับลาจะชนเอา" ท่านพูดมา

"....." ผมเงียบไปสักพักนึงและหันหน้าไปมองหน้าท่านท่านกำลังเซ็นเอกสารอยู่

"เห้อ~ ถ้าพรุ่งนี้คุณแม่ว่างไปคุยเรื่องการสู่ขอกับผมก็ได้ครับ" ว่าแล้วเชียว...ว่าพอท่านคุยดีๆกับมึงหน่อยมึงก็ใจอ่อนยอมให้ท่านเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้จนได้

 

เห็นผมแบบนี้ผมก็ไม่ได้เป็นลูกทรพีขนาดนั้นนะเว้ย...!

 

"หืม? ได้หรอ? งั้นเราก็เข้ามารับแม่แล้วกันนะ" ท่านพูดมาแต่...ตาท่านยังคงมองเอกสารอยู่

 

เหมือนกับว่า...ท่านไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด บางทีผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้มั้ง?

 

"ครับ..." ผมตอบรับท่านไปเพียงแค่นั้นและผมก็เดินออกมาจากห้องของท่านในทันที

 

แกร็ก!

 

"ยอมจนได้..." ผมพูดกับตัวเองออกมาเสียงแผ่วเบาและเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ทันที

.

.

.

ใครบางคน talk's

 

ด้านในของห้องทำงานที่มีผู้หญิงวัยกลางคนนั่งเซ็นเอกสารเมื่อรู้ว่าลูกชายของตัวเองนั้นออกไปแล้วก็เสตาไปมองที่ประตู

 

"ฮึ!" และรอยยิ้มของแม่มดก็ปรากฏตัวขึ้นบนใบหน้าสวย

"ยังไงๆ ลูกก็คือ...หมากของแม่อยู่ดี...น่านน้ำ" เธอพูดกับตัวเองออกมาเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องทำงานในเวลาต่อมา

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"อื้มมม~" ฉันลืมตาตื่นมาในห้องนอนของเขา

"....ฮึ่ก" อยู่ดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเองซ๊ะดื้อๆ เป็นอะไรไปเนี้ยฉัน...?

 

พอลืมตาตื่นขึ้นมานี่เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้มีเขามาง้อแบบนี้...อ่า ฉันควรจะชินกับมันใช่ไหม? เพราะต่อจากนี้ไปเฮียน่านน้ำคงจะไม่เหมือนเดิมคงจะเห็นฉันเป็นอิตัวบนเตียงแค่ของเขาแค่คนเดียว

 

"ฮึ่ก! ฮือออๆ ท่ะ..ทำไมถึงไม่ฟังข้าว ฮืออๆ~ อึ่ก บ้างเลย...? ฮึ่ก ฮือออ~" ฉันถามออกมาทั้งน้ำตาก็รู้อยู่ว่าไม่มีใครตอบคำถามนี้แน่นอน

 

ฉันปล่อยให้น้ำตาของตัวเองไหลออกมาอยู่แบบนั้นและฉันก็หนักตาและเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Basic R condo สาขา1 ห้องของผม ห้องนอนของผม เวลา20:45น.

 

กริ๊ก... แอ๊ดดดด~ ผมค่อยๆเปิดประตูเข้ามาในห้องของตัวเอง

 

"....." อ่า...ยังหลับอยู่เลย

 

ฟุ๊บ... ผมจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆเตียงอย่างแผ่วเบา

มือหนาขึ้นมาลูบหน้าผากของเธอไปด้วย

 

"อื้มมม!" ทำให้คนร่างบางรู้สึกตัวและค่อยๆลืมตามามองหน้าผม

"เฮียน่าน...?" ข้าวสวยเอ่ยเรียกผมมาเสียงแผ่วเบา

"คะ?" ผมจึงขานถามไป

"ฮึ่ก!" อ่า...ร้องไห้อีกแล้ว

"ร้องไห้ทำไมคะ?" ผมจึงถามเธอไป ทำไมต้องเป็นผมที่ทำให้ยัยเมียเด็กร้องไห้ทุกทีว๊ะ?

"เฮียน่าน...จริงๆใช่ไหมคะ? ฮืออๆ~" ข้าวสวยถามผมมา

"ค่ะ เฮียเอง" ผมจึงตอบเธอไป

"เฮียน่าน...ฟังข้าวนะ อึ่ก ฮึ่ก ฮือออ~ ฟังข้าวบ้างนะคะ อื้มมม~" ข้าวสวยพูดจบแล้วผมจึงก้มลงไปจูบริมฝีปากของร่างบางที่นอนร้องไห้อยู่

"อื้มมม~ อ่า..." จูบพอหอมปากหอมคอผมก็ปล่อยปากออกจากริมฝีปากเธอ

"ไหนมีอะไรจะบอกเฮียคะ?" ผมจึงถามเธอไป

"ฮึ๊บๆ~" ยัยเมียเด็กของผมพยายามจะกลั้นน้ำเสียงสะอื้นไป

"....." ผมจึงใช้นิ้วโป้งของตัวเองเช็ดน้ำตาเธอไปแบบเงียบๆ

"ข้าว...ไม่ได้ไปมีอะไรกับใครเลยนะคะ..." และเธอก็ตอบคำถามของผมเป็นการบอกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"เฮียจะเชื่อได้ยังไงคะ? ในเมื่อข้าวโกหกเฮีย" ใช่ เธอโกหกผมนะเว้ย

"ผัวคนที่สองของข้าวคือใคร...ข้าวยังไม่รู้เลย..." นั่นแหละคือเรื่องที่ผมคิดว่าเธอโกหก

"....." ผมเงียบและมองหน้ายัยเมียเด็กไปด้วยสายตานิ่งๆ

"เฮียน่าน...ฮึก ไม่เชื่อข้าวจริงๆหรอคะ?" อ่า...อีกแล้ว

 

ผม...ขอถอนคำพูดได้ไหมที่ผมเคยบอกไปว่าผมไม่แพ้น้ำตาของข้าวสวยอ่ะตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมผมไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เพราะผมอีกแล้ว

อ่า...แต่ความรู้สึกแบบนี้มันเหมือนกับความรู้สึกในตอนนั้นไม่มีผิดตอนที่ผมกำลังจะเสียยัยเมียเด็กของผมไป...

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ5ปีก่อน

@P school ห้องเก็บของของโรงยิม

 

"ฮึ่กๆ เมื่อไหร่รุ่นพี่จะเลิกทรมานหนู ฮืออๆ~ สักที" เธอถามผมออกมาในขณะที่ผมกำลังแต่งตัวอยู่

"เมื่อเธอเลิกขัดขืนเหมือนฝืนใจเวลาได้เอากับฉันไง...!!" ผมตอบเธอไปเสียงดังหงุดหงิด

"ฮือออ~ ร่ะ..รุ่นพี่คะ หนูขอได้ไหม? ป่ะ..ปล่อยหนูไปเถอะนะ! ฮึ่ก!" ทันทีที่เธอพูดจบ

 

ควับ! ผมก็หันควับไปมองหน้าของเธอด้วยสายตาไม่พอใจทันที โดยที่คนถูกมองกลับไม่มีอาการสะดุ้งแต่อย่างใด

แต่...กลับมองหน้าผมด้วยสายตาเว้าวอนพร้อมน้ำตาไหลออกมาจนล้นทะลักเหมือนเขื่อนแตกในตาเธออีก

อ่า...เปลี่ยนไปจริงๆด้วยสินะความรู้สึกของผมที่มีต่อยัยเด็กนี่มันเปลี่ยนไปจริงๆด้วย

มันไม่เหมือนกับวันแรกที่ผมเห็นน้ำตาของยัยเด็กนี่เลยสักนิดวันแรกที่ผมเห็นน้ำตาของเธอผมอยากให้มันไหลออกมามากขึ้นไปอีกแต่ว่า...วันนี้มันกลับเปลี่ยนไปผมไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เพราะผมอีกแล้ว

 

"ก็ได้...! แต่...อยู่ที่ตัวของเธอเองนะข้าวสวย...!!" ผมกัดฟันพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น

"ฮึ่กๆ ฮึ่บๆ ฮึ๊บๆ~ อ่ะ..อะไรหรอคะ?....อ๊ะ!! ฮึก เจ็บค่ะ! หนูเจ็บ..." เธอถามผมออกมา ก่อนที่ผมจะ...

 

หมับ!! เข้าไปกระชากแขนเธอให้เธอลุกขึ้นยืน

 

"บอกตัวเองให้ดีๆว่า...อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก...!! เพราะว่าฉันก็จะไม่เอาตัวเองลงไปยุ่งเกี่ยวกับทิชชู่ที่ฉันใช้แล้วแบบเธออีกแล้วเหมือนกัน...!!" ผมพูดต่อประโยคที่เหลืออยู่ใส่หน้าเธอไปเพียงแค่นั้น

"จ่ะ..จริงหรอคะ!?" อะไรคือน้ำเสียงดีใจขนาดนั้นว๊ะ!?

"แต่ก็ไม่นับรวมถ้าเธอมาทำให้ฉันเกิดอารมณ์"

"ย่ะ..ยังไงหรอคะ?"

"ถ้าเธอมาให้ฉันเห็นหน้าอีกฉันก็จะเอาเธออีก!" ผมตอบเธอไป

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

และหลังจากวันนั้นหนึ่งเดือนผมก็เจอหน้าเธออีกครั้งก่อนที่เธอจะจากผมไปจนได้มาเจอเธอตอนนี้

 

"ฮึ่กๆ เฮียน่านไม่เชื่อ ฮืออๆ~ ข่ะ..ข้าวจริงๆด้วย..." และยัยเมียเด็กก็พูดตัดพ้อออกมาพร้อมทั้งน้ำตาไหล

"....." ผมเงียบและเสตามองไปทางอื่นแทน

"ข่ะ..ขนาดเฮียน่าน ฮึ่ก! ผู้ชายที่ข้าวรัก...ฮืออๆ~ ข้าวยังจำไม่ได้เลย ฮึ่กๆ" ทันทีที่ข้าวสวยพูดจบ

"!!!" ดวงตาผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที ก่อนที่ผมจะหันเหสายตากลับไปมองยัยเมียเด็กนี่

 

ป่ะ..ป่ะกี๊นี้ยัยเมียเด็กบอกรักผม? ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม?

 

"ฮึ่กๆ อึ่ก ล่ะ..แล้วนับประสาอะไร ฮืออๆ~ กับคนอื่น...ที่ข้าวไม่ได้อยากจะรู้จัก...ฮือออ~ ข้าวจะเอาความทรงจำที่ไหน ฮืออออๆ~ ฮึ่ก อึ่ก ไปจำเขาได้กันหล่ะ!? ฮึ่กๆ! ข่ะ..ขนาด เฮ้อ!" เฮ้ย! เริ่มเหนื่อยแล้ว

"ขนาดคนที่ข้าว ฮึ่ก เฮ้อ! รักในตอน ฮึ่กๆ! ฮือออ~ นี้ข้าวยังจำ ฮืออๆ~ เฮ้อ! ไม่ได้เลยแล้วข้าว ฮืออออๆ~  เฮ้อ! เฮ้อ! จะจำคนอื่นไปเพื่อ!!....อ๊ะ" ข้าวสวยยังพูดไม่ทันจบผมก็

 

หมับ! จับแขนทั้งสองข้างของเธอขึ้นมานั่ง ก่อนที่ผมจะ...

สวบ~ ขยับเข้าไปกอดเธอ

 

"ฮึ่กๆ! เฮียน่าน...เฮ้อ! เฮ้อ! ช่ะ..เชื่อข้าว ฮืออๆ~ แล้วใช่ไหม?" ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อแล้วหล่ะครับ

"ค่ะ เฮียเชื่อแล้วค่ะ" ผมตอบเธอไปแทบจะในทันที

 

เหมือนกับว่า...สมองกับร่างกายของผมกำลังถูกคำว่า รัก ที่ออกมาจากปากของยัยเมียเด็กนี่ควบคุมให้ผม เชื่อ อย่างสนิทใจ

 

"ฮึ่กๆ ข้าวไม่ได้ไปมีอะไรกับคนอื่นจริงๆ ฮึ่ก! นะคะ"

"ค่ะ เฮีย...เชื่อแล้วค่ะ"

"คนที่ข้าวมีอะไรด้วย ฮึ่ก! ฮืออ~ คนที่มีสิทธิ์ในตัวของข้าว เฮ้อ! มีแค่คนเดียว...ฮึ่ก! เฮ้อ! คือเฮียน่านค่ะ"

"ถ้าข้าวไม่หยุดพูดเฮียจะจับจูบจริงๆนะคะ" ผมจึงต้องพูดปรามยัยเมียเด็กของผมไปครับ

 

พอแล้ว...!! แค่นี้ผัวก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วครับยัยเมียเด็ก

 

"ฮึ่กๆ ฮืออๆ~ เฮ้อ! ฮือออ! ฮึ่ก! เฮ้อ! เฮ้อ!"

"ข้าวหยุดร้องไห้ก่อนค่ะ...เดี๋ยวจะเหนื่อยนะคะ"

"ฮึ่บๆ! ก่ะ..กำลังพยายามอยู่ค่ะ ฮึ่กๆ ฮึ่บๆ ฮึ๊บๆๆ" เมื่อคนร่างบางที่มีสถานะเป็นเมียของผมพูดมาแบบนั้น

"หืม?" ผมจึงจับตัวของยัยเมียเด็กออกมาจากอ้อมกอดผมเพราะผมเป็นคนกอดเธออยู่มามองหน้าของข้าวสวย

"ฮึ๊บๆ" ถึงยัยเมียพยายามที่จะกลั้นเสียงสะอื้นแต่...น้ำตาของเธอแม่งก็ไม่หยุดไหลออกมาสักที

"งั้น...ให้เฮียหยุดมันให้ไหมคะ?" ผมจึงถามยัยเมียเด็กไป ทำหน้าสงสัยได้ใสซื่อและน่าจูบมากครับเมีย

"ยังไงร่ะ?....อ๊ะ! เฮียน่าน!?" ยัยเมียจะถามอะไรคงจะเดาได้ไม่ยากหรอกครับแต่...ก็ยังถามไม่ทันจบประโยค

 

ฟุ๊บ~ ผมก็...จับเธอกดนอนลงที่เดิมบนเตียงนอนที่ผมจับเธอลุกขึ้นนั่งป่ะกี๊นี้แหละ และผมก็ขึ้นไปคร่อมร่างคนร่างบางทันที

 

"ว่าไงคะ? ให้เฮียช่วยทำให้มันหยุดไหลหรือเปล่าคะ?"

"เอ๊!? ม่ะ..ไม่ไหลแล้วหนิคะ อื้อออ! ไม่ต้องแล้วค่ะ" ห๋า...?!! มาปฏิเสษตอนนี้มันช้าไปหรือเปล่าครับเมียรัก...!?

"ช้าไปหรือเปล่าคะ? หื้มมม~" ผมถามไป ก่อนที่จะก้มหน้าลงไป

 

ฟอดดดดด~ ฟอดดดดด~ ฟอดดดดด~ หอมแก้มคนร่างบางสามฟอดใหญ่ๆ

 

"อื้อออ! ฮ่ะ..เฮียน่าน ข้าวเจ็บ...ไปหมดแล้วนะ...!" ข้าวสวยครางอย่างรำคาณใจออกมาพร้อมกับเอามือมาดันหน้าผมออก

"หืม? ก็รู้ว่าเจ็บ...เฮียเลยจะขอแก้ตัวใหม่อีกสักรอบสองรอบสามรอบไงครับ~" ผมพูดไปน้ำเสียงและสายตาอ้อนๆมองหน้ายัยเมียเด็กนี่ไป ทำให้เธอต้องเสตามองไปทางอื่นแทนที่จะมองหน้าผม

"ข้าวจะไม่ให้โอกาสเฮียเลยหรอคะ...?" ถ้ารู้ว่าแผนการอ้อนไม่ได้ผลผมก็ต้องเปิดตำราชายพันเล่มเกวียนบทต่อไปคือน้ำเสียงและหน้าตาเศร้าๆ

"อื้อ! ก็ได้..." และแน่นอนว่าผมใช้แค่สองบทนี้มันก็ทำให้ยัยเมียเด็กของผมอ่อนต่อผมแล้วครับ

"รักที่สุดเลยค่ะ...." ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคที่ว่า รักที่สุดเลยค่ะ เมียเฮีย เลยครับ ยัยเมียก็เอานิ้วชี้ขึ้นมาปิดปากผมไว้ซ๊ะก่อน

"ไม่ได้อยากได้รักที่สุดแต่...อยากได้รักคนเดียวมากกว่า...ไม่ได้หรอคะ...?" ยัยเมียเด็กถามผมขึ้นมาพร้อมกับเอียงคอมองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยปะปนกับอ้อนวอน

"ข้าว..." ผมเรียกยัยเมียเด็กไปด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ก่อนที่ผมจะ...

 

ฟอดดดดด~ ฟอดดดดด~ ก้มหน้าลงไปหอมแก้มเธออีกข้างละฟอด

 

"หื้มมม~" ผมครางออกมาด้วยความพอใจเหมือนทุกๆครั้งที่ผมสัมผัสบนตัวยัยเมียของผม

"อื้อออ! ได้ใช่ไหมคะ...?" ข้าวสวยถามผมมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"เฮียรักข้าวที่สุดรักข้าวแค่คนเดียวค่ะ..." ผมพูดกับยัยเมียเด็กไปเพียงแค่นั้นผมก็เริ่มแสดงบทเพลงรักอันนุ่มนวลของผมที่จะมีเพียงแค่ยัยเมียเด็กคนนี้เท่านั้นที่ได้รับมัน

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@หลายชั่วโมงผ่านไป

 

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ก็ยังขอพูดประโยคเดิมว่าตอนนี้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้รู้แค่ว่าน่าจะหลายชั่วโมงแล้วที่เฮียน่านน้ำโยกตัวขึ้นลงบนร่างกายของฉ้นอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน

จ๊วบบๆๆ~ จุ๊บบๆๆ~ จั๊บบๆๆ~ ริมฝีปากบางเฉียบอุ่นร้อนของเฮียน่านน้ำกำลังละเลงจูบละเลงดูดดึงอยู่ที่ยอดอกสีหวานของฉันจนมันยืดติดปากเฮียน่านออกมาด้วย

ส่วนเต้าอวบอิ่มอีกข้างนึงของฉันก็ถูกมือหนาอีกข้างนึงของเขากำลังตะบมบีบขย้ำเค้นคลึงอย่างมันส์มือจนมันปริออกมาตามร่องนิ้วมือเรียวของเขา เสียงครางอื้มๆของเฮียน่านน้ำบ่งบอกว่าเขาพอใจเป็นอย่างมาก

ร่างกายของฉันอยู่ในอุณหภูมิที่สูงขึ้นที่แม้แต่แอร์ที่เย็นเฉียบตอนนี้ยังไม่สามารถบรรเทาอาการร้อนนี้ได้ร่างกายของฉันกับเฮียน่านน้ำสัมผัสบดเบีบดเสียดสีกันจนแทบจะลุกเป็นไฟแรงกระแทรกของเฮียน่านน้ำทำให้ร่างกายของฉันโยกขึ้นโยกลงตามแรงบงการของคนบนร่างกาย

มือบางข้างนึงที่ถูกมือหนาข้างนึงผสานอยู่เริ่มรู้สึกถึงความเปียกแฉะของเหงื่อ

ช่องทางรักอันอุ่นร้อนของฉันเริ่มตอดรัดวัดขนาดความเป็นชายอันใหญ่โตของเฮียน่านจนรู้สึกได้ถึงความใหญ่โตที่คับแน่นช่องทางรักของฉันมากขึ้นๆจนแทบจะตอดไม่ได้ ม่ะ..มันเข้าไปได้ยังไงนะ?

 

"อื้ออ~ อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ายย~ เฮียน่าน...อั๊ย~ คะ อ๊ะะ~ อ๊ะ อื้ออ~ อ๊าย~ ข่ะ..ข้าวจะเสร็จ...อ๊ะ! อ๊ะะ~" ฉันครางบอกเฮียน่านน้ำไป

"อื้มม~ อ๊ะ! อึ๊! พร้อมกัน...อึ่! อึ๊! อ๊ะ~" เฮียน่านน้ำบอกฉันมา

 

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! เฮียน่านน้ำยืดตัวขึ้นไปจับเอวคอดกริ่วของฉันไว้ให้มั่น ก่อนที่จะรัวเอวสอบและความเป็นชายอันใหญ่โตของเขาเข้าใส่เอวบางและช่องทางรักอันร้อนระอุของฉันในจังหวะที่รัวๆเร็วๆแรงๆเน้นๆอีกประมาณสี่ถึงห้าทีฉันกับเฮียน่านน้ำก็...

 

"อ๊ายยยยย!! อื้อออ! แฮ่ก! เฮือก! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!"

"อ๊าคคคค!! ซี๊ดดด! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!" เสร็จถึงฝั่งฝันพร้อมกันในรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้แต่...เป็นรอบที่สี่ของการแสดงบทเพลงรักอันอ่อนโยนของตอนนี้

 

เฮียน่านน้ำเล่นสดปล่อยในอีกแล้วทุกวันนี้ถัาฉันไม่กินยาคุมมันจะเป็นยังไงนะ?

หึ! พนันได้เลยว่าพอฉันท้องแล้วเฮียน่านน้ำจะต้องไม่ยอมรับแน่นอนไม่รู้สิความรู้สึกของฉันมันบอกอย่างงั้นอ่ะนะ

ฟอดดดดด~ ฟอดดดดด~ เฮียน่านน้ำก้มลงมาหอมแก้มฉันอีกแล้ว

 

"เฮ้อ! อื้อออ! เฮียน่านยังไม่พออีกหรอคะ...?" ฉันถามไปน้ำเสียงเนือยๆเหนื่อยๆ

"ยังเลยค่ะ" เฮียน่านน้ำตอบมาน้ำเสียงอู้อี้เพราะตอนนี้เขากำลังซุกใบหน้าหล่อเหลานั่นลงกับซอกคอของฉันอยู่ บ้าจริงนี่เขาไปคึกมาจากที่ไหนเนี้ย...!?

"แต่ว่า...ข้าวเหนื่อยแล้วนะคะ..." ฉันบอกไป เหนื่อยจนหอบจะกำเริบแล้วเนี้ย...!

"ถ้าข้าวเหนื่อย...ข้าวก็นอนไปสิคะ...เดี๋ยวเฮียจะทำให้ข้าวฝันดีเองค่ะ..." ห่ะ..ห๊ะ!?  ฉันจึงพยายามปรือตาขึ้นไปมองหน้าเขาซึ่งแน่นอนว่าเขาก็มองฉันอยู่เหมือนกัน ก่อนที่เฮียน่านน้ำจะก้มหน้าลงมาที่ใกล้ๆกับใบหน้าของฉันฉันจึงหันหน้าหนี

"อื้อออ! อ๊ะ! เฮียน่านน้ำ...ข้าว....อื้มมม~" แต่...เฮียน่านน้ำก็จับปลายคางของฉันมาและก็ฉกฉวยริมฝีปากของฉันไปอีกรอบนึง

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@1 ชั่วโมงต่อมา

 

"อ๊ะะ~ เฮียน่าน...อั๊ย~ อ๊ายย~ ข่ะ..ข้าวไม่ไหวแล้ว...อื้อออ!" ยัยเมียเด็กครางบอกผมออกมา

"อื้มมม~ อ๊ะ! อ๊ะ! พร้อมกันรอบนี้ อ๊าส์...!" ผมจึงจำต้องผละริมฝีปากออกจากแผ่นหลังขาวของยัยเมียเพื่อบอกยัยเมียของผมไป ถึงแม้จะเสร็จพร้อมกันทุกรอบอยู่แล้วก็เถอะ

 

แปะ! แปะ! ผมยืดตัวขึ้นมาและจับสะโพกกลมมลของเธอและก็ตีก้นเธอไปให้เธอแอ่นก้นขึ้นมารับการกระแทรกของผมเพื่อให้เราทั้งคู่เสร็จยัยเมียเด็กแอ่นก้นขึ้นมาให้ผม

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ผมจึงเร่งจังหวะจับสะโพกและรัวเอวสอบและลูกชายของผมเข้าใส่เอวบางและช่องทางรักที่ตอดลูกชายของผมถี่มากขึ้นของยัยเมียเด็กนี่ไปในจังหวะเน้นๆรัวๆแรงๆเร็วๆอีกประมาณห้าถึงหกทีผมกับยัยเมียเด็กก็...

 

"อ๊ายยยยยยย!!! อื้ออออ! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!"

"อ๊าคคคคค!!! ซี๊ดดดด! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ" เสร็จจนถึงฝั่งฝันไปในรอบที่หกของตอนนี้

 

ร่างกายของยัยเมียเด็กกระตุกถี่ๆพร้อมกับปล่อยน้ำรักสีใสของเธอผสมกับน้ำรักสีขุ่นแถมยังอุ่นร้อนที่ผมยังคงคามันอยู่ในช่องทางรักของยัยเมียเด็กนี่อยู่และมันคงจะมีบางส่วนที่เข้าไปในร่างกายของยัยเมียเด็กนี่

ฟุ๊บ~ ผมจึงจับตัวของยัยเมียเด็กนี่ให้นอนหงายในขณะที่ลูกชายของผมแม่งยังไม่ยอมสงบสักทีและแน่นอนว่ามันยังคงคาอยู่ในตัวของยัยเมียเด็ก

 

"ม่ะ..ไม่ไหวแล้ว...ข้าวง่วง..." ยัยเมียเด็กบอกผมมา

"พอก็ได้..." ผมบอกยัยเมียไป ก่อนที่ผมจะ...

 

ฟุ่บ~ ล้มตัวนอนลงบนที่นอนที่ยับยู่ยี่จนผ้าปูที่นอนหลุดที่เพิ่งจะเป็นฟอร์ให้ผมกับยัยเมียได้เริงระบำกับบทเพลงรักอันนุ่มนวลและอ่อนโยนที่ผมเป็นคนเพิ่งบรรเลงจบไปป่ะกี๊นี้

และผมก็เอื้อมแขนแกร่งไปกอดคนร่างบางที่น่าจะหลับไปแล้วและผมก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@เช้าวันต่อมา

 

"อื้มมม~ อ่า" ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลาเช้าอีกวัน

"อื้อออ...! เฮียน่าน...อยู่ไหน?" ค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นนั่งและถามหาผู้ชายที่ควรจะนอนอยู่ข้างๆกาย ก่อนที่ฉันจะหันหน้าไปมองนาฬิกา

 

@ห้องของเฮียน่านน้ำ เวลา08:20น.

 

อ่า...วันนี้วันจันทร์นี่หว่า ต้องไปเรียนด้วยสิ

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงต้องลุกขึ้นยืนและค่อยๆหอบร่างกายของตัวฉันเองไปหยิบชุดนักศึกษาเพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องเดินเข้ามาหยิบอีกและหลังจากนั้นฉันก็ไปอาบน้ำและก็ออกไปเรียน

อ่า ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าเฮียน่านน้ำจะไม่ปลุกฉันทั้งๆที่เขาควรที่จะปลุกฉันแท้ๆ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ ห้องรับแขก เวลา08:50น.

 

เหอะ! เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูกบอกกูหน่อยว่าพ่อเธอคนที่ผมต้องรับผิดชอบเป็นทหารจริงๆ ทหารนี่ควรตรงต่อเวลาป้ะ? เห็นให้คนรับใช้ลงมาบอกว่าให้รออีกประมาณสิบนาที เหอะ! เออ...สิบนาที สิบนาทีจนกูจะกลับบ้านแล้วเนี้ย

 

"คุณแม่ผมว่า...เรากลับกันเถอะ...นานเกินไปและ...!" ผมบอกกับท่านไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆปนรำคาณ

"รออีกสักหน่อย...ไม่เป็นอะไรหรอกลูกน่านน้ำ ให้เกีรยติเธอหน่อย" ท่านบอกผมกลับมา

 

เหอะ! อยากจะบอกว่าผมให้เกลียดเธอแล้วให้เกลียดเธออีกจนไม่รู้จะเอาตรงไหนไปเกลียดเธอแล้วนะเอาจริง

 

"ให้เกียรติเธอพอแล้วครับคุณแม่... พ่อลูกนิสัยเหมือนกันไม่มีผิด...!" มันคือความจริงผมก็พูดไปตามความจริง

"จุ๊ๆ! เบาๆหน่อยสิลูกน่านน้ำ...!" เห้อ~ น่ารำคาณว่ะรู้งี้กูมาคนเดียวก็ดี

 

ที่รีบมาเนี้ยไม่ใช่เพราะว่าตื่นเต้นห่าเหวอะไรหรอกนะก็แค่รำคาณและอยากให้เรื่องห่าเหวพันธุ์นี้มันรีบๆจบไปก็แค่นั้นเอง

 

"ไง! คุณหญิงแสงดาว...!" น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วควรจะน่าเกรงขามนะแต่...สำหรับผมมันคือเสียงข่ม

"....." และท่านก็ต้องให้ผมกับแม่เงยหน้าขึ้นไปมองท่านก่อนอ่ะนะถึงจะเดินลงมาได้

"สวัสดีค่ะ!" แม่ผมลุกขึ้นยืนผมจึงต้องลุกขึ้นยืนและยกมือสวัสดีท่านไปเหมือนที่แม่ผมทำแต่...แค่ผมไม่พูดอะไร

"อ่า...นั่งๆลงก่อนเถอะครับ" ท่านพูดเชิญชวนให้ผมกับแม่นั่งลง

"แล้วนี่...มีอะไรกันงั้นหรอ? มากันแต่เช้าเชียว" อ่า...เข้าเรื่องเร็วดีแฮะ

"อ่า ขอโทษที่มา...." แต่...แม่ผมนี่แหละที่เป็นคนที่จะพาท่านต่อความยาวสาวความยืดผมจึง...

"จะมาคุยเรื่องขอชะเอมแต่งงานหน่ะครับ" ทันทีทึ่ผมพูดจบประโยคดวงตาของท่านก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจทันทีแต่...ผมกลับรู้สึกขมคอว่ะ

"ท่านจะยกชะเอมให้ผมใช่ไหมครับ?" อ่า...ยิ่งรู้สึกขมคอและอยากจะอ้วกเข้าไปใหญ่ ต้องกล้ำกลืนฝืนใจพูดแค่ไหนรู้ป้ะ?

"ฮ่าๆ กล้าดีนี่...!" ท่านพูดมา

"....." ผมก้มหน้ารับคำชมจากท่านแต่ก็ไม่ได้พูดขอบคุณอะไรท่านไปหรอกนะ

"ในเมื่อนายกล้าขอฉันก็กล้าให้แต่...นายต้องให้สัจจะวาจาก่อนว่าจะดูแลลูกสาวของฉันให้ดี!" ก็ได้นะเพราะสำหรับผม...

"ครับ ผมจะดูแลเธอให้ดี..." สัจจะไม่มีในหมู่คนที่ต้องรับกรรมแทนไอ้เหี้ยที่ไหนก็ไม่รู้ที่เสือกมาไข่ทิ้งไว้กับเธอ

"ในเมื่อนายให้สัจจะมาแล้วก็นะ ว่าแต่จะจัดงานแต่งวันไหนหล่ะ?"

"เดี๋ยวจะไปหา...." ยุ่งยากหน่าแม่...! อยู่เงียบๆแบบป่ะกี๊ก็ดีอยู่แล้ว

"ฤกษ์สะดวกครับ...ผมอยากรีบๆแต่งหน่ะครับ..." ผมจึงต้องพูดแทรกคุณแม่ขึ้นไป

"อ่า...ฮ่าๆ วัยรุ่นสมัยนี้รีบร้อนจริงๆ"

 

เหอะ! เสือกหลงตัวเองอีกคนนึงคิดว่าลูกสาวตัวเองสดซิงไร้มลทินห่าเหวอะไรงั้นสิ บอกเลยว่า...กูดูออกครับ ตอแหลกันทั้งบ้านนั่นแหละ

 

"แล้วแขกเหลื่อ?" ท่านก็ยังคงถามมาไม่หยุด

"มีแค่คนในครอบครัวผมกับชะเอมครับ" ผมตอบท่านไปและมันส่งผลให้ท่านต้อง...

"หืม?" ขมวดคิ้วหนาจนแทบจะติดชิดกันด้วยความไม่พอใจ

"พอดีว่า...เรื่องนี้ผมกับชะเอมคุยกัน...แล้วหน่ะครับผมก็...ไม่เข้าใจเธอเหมือนกันนะครับว่าทำไม...? ท่านลองถามเธอเองแล้วกันนะครับ..." โยนไงครับ เรื่องนี้เธอเป็นคนผูกเองก็ต้องหัดแก้เอาเองบ้าง

"อ่า...อื้มๆ แล้วงานจะมีกี่วัน?"

"วันเดียวครับ..."

"ห๊ะ!?"

"ผมอยากรีบเข้าหอหน่ะครับ...ก็เลยตกลงกับชะเอมไว้แล้วว่า...จะจัดแค่วันเดียว..."

"อ๋อ...มีเรื่องไหนอีกไหมที่นายตกลงกับชะเอมไว้แล้ว...?"

"หลังจากแต่งงานเสร็จ...ผมกับชะเอมจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกครับ...และผมก็จะพาเธอไปจดทะเบียนสมรสทีหลังครับ..."

"งั้นหรอ? มีเรื่องอะไรอีกไหม?" ถามห่าเหวอะไรเยอะแยะว๊ะเนี้ย...!!?

"ความจริงแล้ว...งานอาร์ฟเตอร์ปาร์ตี้นั้นชะเอมก็...ไม่อยากให้มีนะครับแต่...คนที่บ้านผมอยากให้มีสักหน่อยก็ได้ครับ..."

"แล้วก็งานแต่งจะจัดที่บ้านของผมนะครับ..." ผมบอกท่านไปเพียงแค่นั้นแหละครับ

 

ท่านไม่พอใจผมพอรู้อยู่บ้างนะครับ เพราะหน้าของท่านแม่งบอกเลยหล่ะว่ะ แต่...ให้ทำยังไงได้ในเมื่อเธออยากที่จะเป็นเมียของผมจนตัวแทบสั่นแบบนี้ผมก็ให้เธอได้แค่สถานะเมียนอกสมรสเมียที่ผมรังเกียจเหมือนกัน

 

"หมดเรื่องสำหรับผมแค่นี้แหละครับ...เรื่องสินสอดท่านก็คุยกับคุณแม่ผม...เองแล้วกันนะครับ...พอดีผมมึเรียนครับ" ผมพูดไปเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นเตรียมตัวจะเดินออกไปทันทีแต่ว่า...

"แล้วแม่หล่ะตาน่านน้ำ แม่จะกลับบ้านยังไง!?" เห้อ~ คิดไม่ได้จริงดิ่

"โทรตามคนรถมารับสิครับคุณแม่..." ผมพูดไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆด้วยความเหนื่อยเพียงแค่นั้นและผมก็เดินออกไปในทันที

 

เรื่องบ้านที่จะซื้อเป็นเรือนหอหน่ะหรอครับ? ผมไม่มีเงินจะให้เอาเงินที่ไหนมาซื้อให้เธอหล่ะว๊ะก็เอาเงินสินสอดนั่นแหละซื้อคอนโดอยู่เอาไป

 

"ทำให้ได้สุดๆแค่นี้หล่ะว่ะ...ขอโทษที..." ผมพูดออกมาพร้อมกับหันหลังกลับไปมองบ้านหลังนี้

 

End ep.22

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ข้าวก็เป็นแบบนี้ทุกทีอ่ะแหละ รู้ทั้งรู้ว่าเฮียแพ้ยังจะแกล้งเฮียอยู่ได้..."

"นอนนะคะ~ เฮียน่านสุดหล่อ...ของข้าว"

 

{To be continue...}

 

อิแม่!!! คนใจร้ายยัยแม่มด...!!!!

อิเฮีย...แกหื่นกับน้องตั้งแต่เด็กๆแล้วหรอว๊ะ!?

.....

 

แกเลวมากเลยนะงานแต่งครั้งนึงในชีวิตของลูกผู้หญิงเลยนะเว้ย!! ก็อิเฮียมันไม่เต็มใจแต่งตั้งแต่แรกแล้วอ่ะนะ

ยังไม่หมดค่ะอิไรท์บอกเลยเหตุการณ์สร้างกรรมของอิเฮียน่านน้ำมันยังไม่หมดแน่นอนเพราะนี่มันสร้างกรรมกับคนอื่นไงคะ 55555

.....

 

สุดท้ายน้องข้าวสวยก็ยังคงอ่อนต่ออิเฮียเหมือนเดิม เนี้ยแหละค่ะเหตุผลที่น้องข้าวต้องร้องไห้ต่อหน้าอิเฮียบ่อยๆก็เพราะว่า...อิเฮียมันจะได้แพ้น้ำตาของน้องในสักวัน 55555

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ~~~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ~~

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะงับป๋ม~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว