ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 16 #L-lament

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 881

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2563 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16 #L-lament
แบบอักษร

‘เซฟ’

‘ข้อความ ไอ้ต้า’

“ไอ้ต้า”

(ไม่ต้องพูด)

“อนส”

(เอ้า!)

(มีไรๆ)

“มึงรู้จักซันใช่ปะ?”

(เออ มึงก็รุ้จักจะถามกูทำไม)

“มันมีปัญหาอะไรกับไอ้จีปะ?”

(หะ ไม่มีมั้งก็เห็นปกติดี)

“ปกติก็เหี้ยละ เมื่อวานมันไปหาซันถึงบ้าน”

(กูไม่รู้ แต่มันสนิทกันนะ กูไอ้ซันละก็ไอ้จีเพื่อนกันมาตั้งนาน)

“จริงหรอวะ? หรือว่ามันไม่ได้บอกมึง”

(บอกไร พวกกูมีไรคุยกันทุกเรื่อง)

(ไอ้จีชอบใคร ไอ้ซันชอบใคร รู้หมดบอกกันหมดทุกอย่าง)

“ไอ้ต้า”

(หะ?)

“ถ้าบอกกันทุกเรื่องมึงก็ต้องรู้ดิ”

(รู้ไร เรื่องมึงกับไอ้จีเป็นแฟนกันอะนะ)

“เหี้ย! แฟนไร? ไม่ได้เป็น”

(ไอ้จีบอกกูเมื่อคืน)

(กูบอกแล้วว่าพวกกูคุยกันทุกเรื่อง)

“กูจะไปซัดหน้ามัน”

(หมายถึงใคร)

“ไอ้จีไงไอ้เวง!”

‘ปิดข้อความ ไอ้ต้า’

‘ข้อความ ซัน’

เมื่อวานนี้ 08:38 น.

(เซฟเมื่อวานมีเรื่องไรไหม?)

‘อ่านแล้ว’

“ซัน โทษทีตอบช้าพอดีเมื่อวานไม่ว่าง”

(อ่อ ไม่เป็นไรๆ)

(ไอ้จีได้ทำไรเซฟปะ?)

“หะ!? ไม่ๆๆๆ ไม่ได้ทำ”

(เลิ่กลั่ก?)

“ป่าวววว ถามแบบนี้มีไรหรือเปล่า”

(อย่าหาว่าเราส่อเลยนะ)

(ทำไมจีมันหวงเซฟขนาดนั้นอะ คบกันหรอ?)

“หะ? มันไปหวงเราให้ซันเห็นหรอ”

“เมื่อวานใช่ปะ”

(อื้อ เมื่อวานมันมาพูดเรื่องเซฟ)

“ซัน”

(ครับ)

“ซันกับจีมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?”

(อ่อ มีดิ)

(เรื่องตาลอะ)

“เล่าให้ฟังได้ไหมอะ”

(อ่าาา ให้จีเล่าให้ฟังจะดีกว่านะ)

“ไม่ ซันต้องเล่าเดี๋ยวนี้”

(ซันต้าจีเป็นเพื่อนกัน สนิทกันมากๆ ไอ้จีมันไปชอบตาลแต่ตาลกับซันคุยๆกันอยู่ซันก็ไม่กล้าบอกจีเพราะจีมันกำลังหลงตาลมากๆ ตาลบอกว่าจีเป็นคนดีแต่ตาลไม่ได้ชอบจี ตาลบอกจีว่าตาลมีคนคุยแล้วแต่จีก็ยังตามจีบตาลเหมือนเดิม)

(ตาลบอกซันว่าตาลจะคบกับซันแต่เซฟเข้าใจซันใช่ไหมว่าพอเพื่อนเราชอบคนที่เราชอบมันรู้สึกไม่สบายใจ ถึงเราจะมาก่อนแต่เราจะคบกับคนที่เพื่อนชอบมันก็คงต้องเกิดปัญหา)

“แล้วก็เกิดปัญหาจริงๆใช่ปะ”

(ใช่)

(จีเห็นว่าตาลกับซันคุยกันอยู่จีโกรธซันกับตาล ห่างเหินจากตาลกับซันแบบเงียบๆต้าคงไม่รู้เรื่องนี้เพราะไม่มีใครบอก ตอนนั้นต้ากับจีไม่ได้สนิทกันมากแต่ตอนนี้คงสนิทกันจนลืมซันไปแล้ว)

“...”

(จีไม่ชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองตอนคุยกับตาลเลย ตาลบอกจีลังเลเหมือนสับสน จีเป็นคนดีแต่ตาลไม่ได้รู้สึกชอบ)

“อ่า มันตื่นแล้วอะเดี๋ยวไปดูมันก่อนนะ”

(อ่อๆได้ครับ เรื่องมันก็มีแค่นี้แหละไม่มีไรมากหรอก)

“ขอบใจมากนะ เรื่องแบบก็ด้วย”

(ได้เสมอนะ มีอะไรให้ซันช่วยก็บอก)

‘ปิดข้อความ ซัน’

“ว่าไงไอ้จี ตื่นแล้วยังโวยวายอีกตกเตียงก็เบาๆหน่อยเถอะ”

“ใครบ้านไหนตกเตียงละเสียงเบาได้วะไอ้อ้วน” จีเดินเข้ามาหาเซฟก่อนจะกอดออดอ้อนแต่สีหน้าของเซฟแปลกไปจนจีสังเกตได้

“เป็นไรวะ อารมณ์ไม่ดีแต่เช้า”

“เช้าบ้านมึงดิ บ่ายจนจะเย็นแล้วเนี้ย” จีหันไปมองนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว

“โทษทีว่ะ วันนี้มึงมีเรียนเช้านิไม่ไปเรียนหรอ?”

“ไปมาแล้ว”

“หะ? แล้วกูก็นอนอยู่นี่ไม่รู้สึกตัวว่ามึงออกไปเนี้ยนะ”

“ก็เออดิ มึงก็สำคัญนะแต่เรื่องเรียนสำคัญกว่ามึงเยอะ” เซฟทำหน้ากวนๆใส่ จียิ้มมุมปากก่อนจะค่อยๆเอาหน้าเข้าใกล้ๆ เซฟเอามือดันหน้าจีออก

“ฟันยังไม่ได้แปลงเลย ไปแปลงฟันไป”

“โห้ยยย นิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้หรอ”

“ไม่ได้! ไปแปลงฟัน” เซฟชี้ไปที่ประตูห้องน้ำ จีทำหน้าหง่อยๆก่อนจะยอมเดินไปแต่โดยดี

“มึงรอกูจริงๆหรอวะจี ที่ผ่านมามึงรักแค่กูยังรอแค่กูจริงๆหรอวะ?” เซฟบ่นพึมพัมกับตัวเอง ที่ผ่านมาเซฟไม่ได้รักใครชอบใครเพราะเขาไม่ได้รู้สึกชอบหรือรู้สึกกับใครที่เข้ามาในชีวิต คงเป็นเพราะอนาคตที่ตั้งไว้มันสูงมากจนไม่สามารถหันไปใส่ใจกับสิ่งอื่นใดได้เลยจนกลับมาพบกับจีอีกรอบ

รอยสักที่มีบาดแผลจีเป็นคนทำให้มันไม่กลายเป็นฝันร้าย รอยสักที่เซฟให้กับตัวเองไม่ได้ทำให้เซฟรู้สึกปลอดภัยเท่ากับการที่ได้พบจี ถึงแม้อนาคตเซฟจะเป็นยังเซฟยังมั่นใจว่าจีจะอยู่ข้างๆเซฟเสมอ

‘ที่ผ่านมาจีมีแค่เซฟคนเดียวเหมือนที่เซฟมีจีมาตลอดหรือเปล่า?’ ยังเป็นคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจของเซฟตอนนี้

19:14 น.

กิ้งก่องงงง

“ครับบบ~” จีเดินลงมาเปิดประตูหน้าบ้านให้เพราะเซฟรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านคงไปเปิดให้ไม่ได้

“จี” เสียงผู้หญิงห้าวๆแต่ยังมีเสียงนุ่มของผู้หญิงปนอยู่เรียกจีชัดถ่อยชัดคำ จีเงียบไปและมองคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้น

“ใครวะจี” เซฟที่รดน้ำต้นไม้อยู่สงสัยแต่ก็ยังรดน้ำไม่เสร็จ

“มาทำไม” เสียงจีหยาบกระด้างไม่ปกติยิ่งทำให้เซฟสงสัยว่าใครมาที่บ้านของเขา

“มาคุยกับจีไง”

“จีไม่ได้อยากคุยด้วย”

“จี อย่าทำแบบนี้ตาลขอร้อง”

“แล้วทำไมตอนจีขอร้องตาลตาลไม่เห็นทำท่าเห็นใจจีบ้างล่ะ”

“มันไม่เหมือนกันนะจี จีขอร้องให้ตาลคบกับจีตาลก็คบกับจีได้ถ้าตอนนั้นตาลชอบจี”

“...”

“แต่ตาลไม่ได้ชอบจีไง”

“แต่จีชอบตาลไง!” เสียงคนสองคนหน้าบ้านยืนคุยกันดังมาถึงจุดที่เซฟรดน้ำต้นไม้ มือเซฟสั่นไปหมดเมื่อมองไปประตูหน้าบ้านเห็นจีและตาลคุยกันอยู่

“ตอนนั้นจีไม่ได้ชัดเจนว่าชอบตาลเลยสักนิด จีลังเลทุกอย่างตั้งแต่ชวนตาลไปกินข้าว ไปดูหนัง จีทำเหมือนโดนสั่งให้ทำแล้วจะให้ตาลรู้สึกดีกับจีได้ยังไง”

“...”

“จียังไม่ชัดเจนในความรู้สึกของตัวเองด้วยซ้ำ แล้วจีจะมาบอกว่าชอบตาลได้ยังไง”

“...” เซฟพยายามรวบรวมเรื่องทั้งหมดเพื่อเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นถึงแม้ซันจะเล่าให้ฟังแล้วแต่เซฟก็ยังอยากรู้อยู่ดี

“เพราะจีรอไม่ได้ไง จีรอเขาไม่ได้”

“...”

“จะให้จีรออะไรอีก จีรอมานานเกินกว่าจะทนแล้ว จีทนรอคนหนึ่งคนมาเป็นสิบปีทั้งที่ไม่รู้ว่าคนคนนั้นเขารอจีหรือเปล่า”

“...”

“อยากให้จีรักคนคนเดียวแต่คนคนนั้นเขารักจีหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“จียังมีตาลนะ ตาลคนเดิมไง คนที่อยู่กับจีคอยปลอบจีตอนจีเหนื่อย คนที่ดูแลจีเป็นอ้อมกอดอุ่นๆให้จี ตาลอยู่ตรงนี้แล้วนะตาลไม่ได้ทิ้งจีไปไหนเพราะงั้น จีก็อย่าเดินหนีตาลไปอีกนะ” ตาลร้องไห้ออกมาทั้งคำพูด สองคนกอดกันอยู่หน้าประตูบ้านโดยมีเซฟยืนมองอยู่ห่างๆ

‘สรุป กูเป็นใครวะ?’ คำถามในใจเซฟเพิ่มขึ้นมาอีกข้อตัวสั่นคลอมองคนสองคนหน้าประตูบ้าน ตอนนี้เขาสองคนตรงนั้นยังจำได้หรือเปล่าว่าเซฟอยู่ตรงนี้ หรือว่าตอนนี้เซฟไม่มีตัวตนไปซะแล้ว

แล้วคำขอเป็นแฟนเมื่อคืนคืออะไร ไหนตาลกับซันบอกเป็นแฟนกัน เรื่องตอนนี้สรุปแล้วทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่เขากลายเป็นพ่อสื่อให้ตาลกับจีหรือไง

‘ตอนนั้นมึงบอกหวงกูถึงกูไม่ได้เป็นของมึง แล้วตอนนี้ตอนที่กูเป็นของมึงกูมีสิทธิ์หวงมึงได้หรือเปล่าวะ!’ เซฟเดินกลับเข้าไปในบ้านก่อนจะล้างเท้าแล้วขึ้นเตียงนอน

‘ข้อความ ซัน’

“ซันพรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน”

(อยากไปไหนอะ)

“อยากไปสวนสนุก”

(เดี๋ยวซันหาที่แวะกินข้าวตอนเย็นให้ด้วยเอามั้ย เล่นเสร็จจะได้พักเหนื่อยแวะกินข้าวด้วย)

“จองห้องใกล้ๆไว้ด้วยก็ได้ กินข้าวเสร็จจะแวะนอนนู้นสักคืน”

(ได้ครับ ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าจู่ๆก็ทักมาชวนเที่ยว)

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เบื่อๆอยากหาอะไรทำ”

(อื้ม เดี๋ยวซันจัดการให้นะ)

(กี่โมงดีอะ)

“กี่โมงก็ได้ เช้าๆยิ่งดีเลย”

(งั้นเก้าโมงนะ เดี๋ยวซันไปรับ)

“ขอบคุณนะ เซฟขอนอนก่อนวันนี้เหนื่อยๆ”

(ได้ครับ)

(ฝันดีครับ)

‘ปิดข้อความ ซัน’

ความคิดเห็น