Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.21 Nc 20+ - ตรวจเช็คคำผ้ดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.21 Nc 20+ - ตรวจเช็คคำผ้ดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 650

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2563 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.21 Nc 20+ - ตรวจเช็คคำผ้ดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

 

"อื้มมม~" ผมบดขยี้ริมฝีปากเธอไปถึงแม้จะอยู่แค่ภายนอกก็เถอะ

"อื้ออออ!" ถึงจะร้องประท้วงออกมาก็แค่นั้น

 

ตุ่บ!! ตุ่บ!! ตุ่บ!! หึ! ทุบแบบนี้แสดงว่าท้าทายสินะ? ผมจึงรวบมือทั้งสองข้างของเธอไปไว้เหนือหัวของเธอและก็พันธนาการไว้ด้วยมือของผมเพียงข้างเดียว

 

"เผยอปากขึ้นมา!" ผมสั่งเธอไปเสียงหงุดหงิด

"ฮึ่กๆ เฮียน่านฟังข้าวก่ะ....อ๊ะ! เจ็บ...!"

"สำออย!! ตอแหลได้โล่!! อุตส่าห์เลี้ยงให้เป็นเมียแต่ก็เสือกอยากเล่นชู้!! ทำไมว๊ะ!!? แค่มีฉันคนเดียวมันจะคันตายห่าหรอ!!?" ผมตะโกนด่าเธอไปเสียงดังหงุดหงิด

"ฮื้อออ! ม่ะ..ไม่ใช่นะ เฮีย....อ๊ะ!! ข้าวเจ็บ..."

 

ผม...ทำอะไรหรอครับก็แค่บีบคางเธอก็แค่นั้นเองทีเธอยังออกไปร่านข้างนอกโดนคนอื่นซอยจนยับมาได้เลยแค่นี้ทำไมผมจะทำเธอไม่ได้!

 

"เจ็บสิดี!! จะได้รู้ว่า...นี่ผัวไม่ใช่ควายที่เธอจะได้มาสวมเขาให้ง่ายๆ!!" ผมพูดเพียงแค่นั้น

"เฮีย....อ๊ะ!! อื้มมม!" ก็ออกแรงบีบคางเธอแรงขึ้นไปอีกเพื่อให้เธอเผยอปากขึ้นมาพร้อมกับจับคางของเธอขึ้นมาเพื่อให้เธอรับการจูบของผมได้มากขึ้น

"อื้มมม~" ถึงแม้ว่า...เธอจะไปเอากับคนอื่นมาแต่...ริมฝีปากเธอก็ยังคงรสชาติที่ผมโหยหาอยู่ดี

 

มือหนาข้างนึงของตัวผมเองค่อยๆคลายมือออกจากปลายคางสวยของเธอค่อยๆลูบไล้ผ่านลำคอถึงต้นคอและมาหยุดที่หน้าอกสวยทั้งสองข้าง ก่อนที่ผมจะอ้อมมือของตัวผมเองไปที่แผ่นหลังบางของเธอ

 

"อื้อออ!! อื้อออ!! ไม่!....อื้อ!!" พอรู้ตัวปุ๊บก็เริ่มต่อต้านผัวทันทีเลยนะ!!

"อื้มมม~" แต่มีหรอผมจะฟัง? ในเมื่อไม่ยอมให้ถอดดีๆก็ได้

 

แคว้ก!! กึ่ก! ผมจึงกระชากจนเสื้อในเธอขาดและตามด้วยโยนลงไปข้างเตียงนอน

 

"อ่า...อื้มมม~" ผมผละริมฝีปากของตัวผมเองออกมาจากริมฝีปากของเธอและก็ลงไปดูดดึงที่เต้าอวบสีหวานของเธอแทนทันที

 

จ๊วบบๆๆๆๆ!! จั๊บบๆๆๆๆ!! ผมดูดดึงเน้นๆที่ยอดอกของเธอจนความอวบใหญ่เต่งตึงของเธอมันยืดติดปากของผมออกมา

 

"อ๊ะ!! ฮึ่กๆ! อย่านะ...! ฮือออ~ ข้าวเจ็บ! อ๊ะ!! เฮียน่าน...!! อย่ากัด!!" เธอร้องห้ามผมออกมาพร้อมกับบิดตัวพยายามจะหันไปด้านข้าง

 

งับ! งับ! งับ! ผมใช้ฟันขบเม้มไปที่ยอดอกสีหวานของเธอ

จ๊วบบๆๆๆๆ!! จั๊บบๆๆๆๆ!! ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นดูดดึงแรงๆ แค่นี้ร้องเจ็บ?

 

"เลิกดิ้นดิ๊!!" ผมเงยหน้าขึ้นไปสั่งเธอเสียงดังหงุดหงิด

"ฮึ่กๆ! เฮียน่าน ฟังข้าว อึ่ก ฮึ๊บ! หน่อยนะ!" เธอขอมา

"จะให้ฉันฟังเรื่องโกหกตอแหลของอิตัวแบบเธอหน่ะหรอ!!? แบบนั้นฉันก็เป็นควายแบบสมบูรณ์แล้วสิ!!? ข้าวสวย!!!" ใช่! ถ้าฟังผมก็เป็นควายแบบเต็มคราบแล้วดิ่! ผมไม่ฟัง!!!

"ฮึ่กๆ ไม่! ไม่ใช่นะ! เฮียกำล่ะ....อ๊ะ! อื้มมมม!" ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

"อื้มมมม!" ผมฟังเธอมามากพอแล้ว! ฟังคนตอแหลแบบเธอมามากพอแล้ว!!

 

ผมก้มลงไปกระแทรกจูบที่ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอจนผมได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งที่ดูจากลักษณะแล้วมันไม่ใช่ของผมแน่นอน

มือหนาข้างนึงของผมที่ว่างอยู่เอาไปจับขาเธอให้อ้าออกพร้อมสอดตัวเองเข้าไปกลางหว่างขาของเธอและใช้มือจับไปที่ของรักของหวงของเธอและบดขยี้ไปที่ปุ่มคริสตอริสของเธอทำให้เธอยิ่งพยายามดิ้นหนี

 

"อื้ออ!! อื้ออ! อ่า...อ่าอะ!! อื้อออ!!" แต่...ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละครับจากถดหนีก็กลายเป็นกระดกก้นรับการบดขยี้ของผมมากขึ้น

"อ่า...อื้มมม~" ผมผละริมฝีปากของตัวผมเองออกมาจากริมฝีปากสวยของเธอและไปดูดดึงยอดอกเธอแทน

 

จ๊วบบๆๆๆ!! จั๊บบๆๆๆ!! งับๆๆ! ผมทั้งดูดทั้งดึงทั้งงับเข้าที่ยอดอกสีหวานของเธอ

 

"พอ! พอสักที! ฮึ่ก ข้าวเจ็บ...อ๊ายยย!!! เฮ้อ! เฮ้อ!" เจ็บ? แต่เสือกเสร็จไปก่อนนี่นะ?

"อยู่นิ่งๆถ้าไม่อยากฉีก!" ผมขู่เธอไปเสียงแข็งและลุกขี้นมาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก

"ฮึ่กๆ ฮื้อออ~" แต่อย่างเธอหน่ะหรอ? จะอยู่นิ่งๆรอให้ผมเสียบแน่นอนว่า...เธอพยายามจะถดตัวหนีผม

"ถ้าไม่อยู่นิ่งๆจะเอาให้เดินไม่ไหวเลยคอยดูดิ่!!" ผมจึงต้องเพิ่มระดับเสียงขู่กับเธอไป

 

แต่...เธอก็เสือกไม่กลัวและพยายามจะผลักหน้าขาผมให้ออกไปเพราะผมนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอไงครับมันจึงทำให้เธอไม่สามารถเอาขาทั้งสองข้างออกมารวมกันได้แถมเธอยังถดตัวหนีผมจนหัวเธอติดกับหัวเตียงแล้วด้วย

 

"อ่า...เธอนี่มัน! ทำไมไม่ชอบของผัวหรอ!!? หรือของผัวคนที่สองของเธอมันมันส์กว่างั้นสิ!!?" เมื่อถอดเสื้อผ้าของตัวผมเองจนเสร็จผมจึงตะโกนถามเธอไปเสียงดังหงุดหงิด กูไม่สนแล้วว่าข้างห้องจะเป็นยังไง

"ไม่ใช่นะ...อ๊ะ!! อย่านะเฮีย...!! ฟังข้าวก่อนสิ!!" เธอพูดมาเสียงดังเหมือนกัน

"เธอบอกว่าเธอ...จำฉันไม่ได้?" เลิกคิ้วถามเธอไปเสียงเรียบนิ่ง ส่วนเธอมองหน้าผมด้วยสายตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"อ๊ะ!! นี่อย่านะ...!! เฮียน่ะ...."

"แต่เสือกจำไอ้เด็กเหี้ยนั่นได้หรอว๊ะ!!!?" ก่อนที่ผมจะตะโกนถามเธอไปเสียงดังหงุดหงิดอีกครั้งนึงพร้อมกับดึงแพตตี้ตัวจิ๋วของเธอที่เธอดึงรั้งไว้อยู่จนมัน...

 

แคว้ก!! ขาดออกมา ผมจึงโยนมันลงไปด้านล่างทันทีตามด้วยถกกระโปรงนักศึกษาทรงเองของเธอขึ้นไปบนเอวคอดและไม่รอช้าที่จะ...

สวบบ!! สอดใส่ความเป็นชายของตัวผมเองเข้าไปในช่องทางรักของเธอทันทีที่ร่างกายของเธอไร้สิ่งกรีดขวาง

 

"อ๊ายยยยยยยย!!! เจ็บ!! ข้าวเจ็บ!! อึ่ก ฮึ่กๆ ฮื้อออๆ~" เธอถึงกลับร้องเสียงหลงออกมาทันทีที่ผมสอดใส่มันเข้าไป น้ำตาที่เหมือนจะหยุดไหลไปป่ะกี๊นี้กลับพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง

"หึ! ทั้งๆที่โดนมันแทงมาก่อนที่จะมาโดนฉันเสียบยังทั้ง อ่า...แน่นทั้งฟิตขนาดนี้เลยหรอว๊ะ?" แม่ง! ยังเข้าไม่สุดเลยนะ

"อ๊ายยย!!! ฮื้อออ~ อ่ะ..เอามันออกไปจากตัวข้าว!! อ๊ายย!! เจ็บ!! ข้าวเจ็บ!! ฮึ่กๆ! ฮื้ออๆ~ อ๊ะ!! อย่าเพิ่งขยับ!!" เธอร้องบอกผมมา แล้วไงว๊ะ!? ต้องฟังด้วยหรอครับ?

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"อ๊ายยย!!! ฮื้อออ~ อ่ะ..เอามันออกไปจากตัวข้าว!! อ๊ายย!! เจ็บ!! ข้าวเจ็บ!! ฮึ่กๆ! ฮื้ออๆ~ อ๊ะ!! อย่าเพิ่งขยับ!!" ถึงจะร้องไห้จนน้ำตากลายเป็นสายเลือดยังไงเขาก็ไม่สนใจฟังฉันอยู่ดี

 

ไม่ได้อยากร้องไม่ได้อยากทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเขาหรอกนะแต่...ฉันก็ไม่สามารถห้ามตัวเองได้ ทั้งๆที่ก็รู้อยู่ว่าคนอย่างเขาหน่ะมันบ้าเลือดแค่ไหนแต่ทุกๆครั้งที่ถูกเขากระทำแบบนี้ร่างกายของฉันจะสั่งให้อ่อนแอทุกที

สวบ!! สวบ!! สวบ!! สวบ!! สวบ!! กึ่ก!! เขากระแทรกตัวตนความเป็นชายอันใหญ่โตของเขาเข้ามาในช่องทางรักของฉันจนฉันรู้สึกเจ็บไปหมดจนฉันก็รู้สึกได้ว่า...มันชนผนังด้านในแล้ว

ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! และแน่นอนว่ามันมักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งถ้าเขาโกรธเขาจะไม่มีทางปล่อยให้ช่องทางรักของฉันให้มันปรับตัวกับขนาดความใหญ่โตของเขาและเขาจะกระแทรกกระทั้นมันเข้ามาทันที

 

"ฮึ่กๆ! พอแล้ว! ฮื้อออ~ ข้าวเจ็บ! อึ่ก! เจ็บ...!! ฮึ่กๆ" ฉันร้องบอกเขาไป

"กระ*รี่แบบเธอหน่ะยังเจ็บอีกหรอว๊ะ!?" คำพูดอาบยาพิษที่ออกมาจากปากหมาๆของเขามันสามารถทำให้ฉันตายทั้งเป็นได้ อ่า นี่สินะที่มาของคำว่า คำพูดของคนคนนึงสามารถฆ่าใครอีกคนนึงให้ตายทั้งเป็นได้

"ฮึ่กๆ ข้าวไม่ใช่...! ฮื้อออ~" แต่ฉันก็ยังคงเลือกที่จะปฏิเสษสิ่งที่เขากล่าวหาฉันอยู่

 

ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ!!! เขาจึงกระแทรกเข้ามาแรงๆที่ช่องทางรักของฉันหนึ่งทีด้วยความโมโหหลังจากที่ฉันปฏิเสษเขาเสร็จ

 

"อ๊ะ!! เจ็บ...!!"

"เหอะ! นึกว่าจะถูกเอาจนบานแล้วนี่หว่า...!!" เขายกยิ้มมุมปากเยาะเย้ยฉันมาและพูดจาถากถางฉันมาแบบเดิม ก่อนที่เขาจะ...

 

จ๊วบบๆๆๆ!!! จั๊บบๆๆๆ!!! ก้มลงมาดูดดึงที่ยอดอกของฉันแรงๆเหมือนอย่างทุกทีจนฉันต้องห่อตัวหนีเขาด้วยความเจ็บแต่...ก็ถูกเขากดไหล่ลงให้รับสัมผัสของเขาอยู่ดีมือหนาทั้งสองข้างของเขาจับอยู่ที่ไหล่ของฉันและกดลงกับเตียงนอน ก่อนที่เขาจะค่อยๆเลื่อนมือข้างนึงออกจากไหล่ฉันและลงมาบีบคลึงขย้ำเต้าอวบอิ่มของฉันจนฉันเจ็บไปหมด

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! เสียงเนื้อกระทบกันยังคงดังลั่นห้องนี้ไหนจะเสียงครางในลำคอของเขาดัง อื้อๆ บวกกับเสียงสะอึ่กสะอื้นด้วยความเจ็บปวดที่เขามอบให้กับฉัน ถึงเขาจะได้ชื่อว่าเป็นสามีที่ถูกกฏหมายของฉันแต่...ทำแบบนี้มันได้หรอคะ?

 

"ฮึ่กๆ! ฮือออ~ ฮื้ออๆ! ฮึ่ก อึ่กๆ! ฮื้อออๆ~" เมื่อมาถึงจุดจุดนึงฉันถึงได้รู้ว่าการพูดอะไรกับคนบ้าเลือดอย่างเขามันก็ไม่ต่างอะไรกับการพูดกับคนเมาขี้เอาคนหนึ่งฉันจึงทำได้แค่ปล่อยน้ำตาออกมาพร้อมเสียงสะอึ่กสะอื้น

"อื้มมมม~ อ่า...อื้มม! อื้อ! อื้อ!" เขาครางออกมาด้วยความพอใจ

 

จ๊วบบๆๆๆๆ!!! หลังจากที่เขาพอใจกับเต้าอวบอิ่มของฉันแล้วเขาก็เลื่อนริมฝีปากขึ้นมาบนเนิกอกอวบอิ่มและก็สร้างรอยรักจากปากเขาบนเนินอกของฉันตามด้วยที่ต้นคอและลำคอขาวของฉันที่ถูกปกปิดรอยรักของเขาก่อนหน้านี้ไว้ด้วยคอลซีนเลอร์ไม่งั้นคนอื่นคงจะเห็นรอยที่มีเพียงเขาแค่คนเดียวที่ได้ทำฉันไว้

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! เขายืดตัวขึ้นไปจับที่เอวคอดกริ่วของฉันไว้แน่นๆและรัวเอวสอบเข้าใส่เอวบางของฉันในจังหวะที่เร็วๆแรงๆเน้นๆรัวๆทุกสัมผัสจนตัวของฉันโยกไปตามแรงกระแทรกกระทั้นของเขาอีกประมาณห้าถึงหกทีเขาก็...

 

"อ๊าคคคคค! ซี๊ดดด!" เสร็จถึงสวรรค์ไปพร้อมปล่อยในใส่ฉันจนฉันรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่ท้องน้อย

"ฮึ่ก! พอแล้ว! เสร็จแล้วก็พอเถอะ!!" ฉันพูดเชิงขอร้องเขาไปแต่...เขากลับยังไม่ยอมถอดถอนความเป็นชายออกไปจากช่องทางรักของฉัน

"ฮึ! ยังไม่อิ่มว่ะเธอไม่ให้ความร่วมมือเลยนะข้าวสวย...หรือว่า...งัดไปใช้กับชู้เก่าหมดแล้ว!!?" เขาก็ยังคงพูดจาเสียดสีฉันมา

"ฮึ่กๆ เฮียน่านก็หัดฟังข้าวบ้างส่ะ!!....อ๊ะ! อื้มมมม~" ทำไมหล่ะ? ทำไมเขาถึงไม่ฟังฉันบ้างเลย...!? ทั้งๆที่ฉันก็ฟังเขาตลอด!!

"อื้มมม~ ถ้าฉันฟังเธอ..." เขาพูดมาระยะริมฝีปากประชิดริมฝีปากในน้ำเสียงที่เบาลง

"ฮึ!" ก่อนที่รอยยิ้มร้ายกาจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อนั่น

"เฮียน่าน...!! ไม่เอาแล้ว!!" เอ่ยห้ามเขาไปเมื่อฉันรู้สึกถึงตัวตนที่เขาแช่มันไว้ในช่องทางรักของฉันเกิดลุกพองขึ้นมาอีกครั้ง

"ฉันก็กลายเป็นคนโง่ที่ถูกอิตัวแบบเธอสวมเขาอ่ะดิ่!! ข้าวสวย!" เขาพูดมาเพียงแค่นั้นเขาก็...

 

ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! เริ่มขยับเข้าออกอีกครั้ง

 

"คำก็กระ*รี่ ฮึ่ก! สองคำก็อิตัว! ฮื้ออๆ~ สรุปข้าวสำหรับเฮียคืออะไรกันแน่ว๊ะ!!? ฮึ่กๆ! ฮื้อออ~" ฉันจึงถามเขาออกไปด้วยความสงสัย บางทีคำด่าของเขามันก็เกินไปนะ

"ก็เลี้ยงให้เป็นเมียดีๆไม่ชอบ!! เสือกสำส่อนอยากมีหลายผัวทำไมหล่ะว๊ะ!!?"

"ข้าวไม่ได้ม่ะ!!....อ๊ะ!! เจ็บ!! อื้มม~" อีกแล้วเขาไม่เคยฟังกันอีกแล้ว

 

ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ!!!! เขาทำแบบเดิมแต่แค่ครั้งนี้ฉันรู้สึกเจ็บกว่าครั้งที่แล้ว เมื่อเขากระแทรกกระทั้นมาที่ช่องทางรักของฉันแรงๆอีกครั้งนึง ก่อนที่จะก้มหน้ามาจูบปากฉัน

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! เขายังคงกระแทรกมาที่ช่องทางรักของฉันแบบเดิมด้วยความแรงแบบที่ไม่มีความปราณี

ฉันลืมตาขึ้นไปมองหน้าเขาปรากฏว่าเขาก็มองหน้าฉันอยู่เหมือนกันมันทำให้ฉันสบตากับเขา ดวงตาสีนิลนั่นมีความโกรธแววโรจโดยไม่มีท่าทีว่าจะสงบลงเลยและฉันก็ต้องเชิดหน้าขึ้นและก็หลับตาลงเมื่อถูกลิ้นหนาสากของเขาไล่ต้อนจนลิ้นบางของฉันจนมุมและถูกเขาตวัดเกี่ยวออกมาดูดดึง

 

"อื้มมม~" เขาครางออกมาด้วยความพอใจ

"อื้อออ~" ฉันครางออกมาด้วยความไม่พอใจแต่เนื่องจากถูกลิ้นหนาของเขาดูดดึงอยู่ฉันจึงไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากครางออกมา

 

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! เขาจูบดูดลิ้นของฉันอยู่แบบนั้นนานพอสมควรพร้อมกับซอยเอวสอบเข้าใส่เอวบางของฉันมาโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดจนฉัน...

 

"อื้อออ~ อึ่ก! อื้อ! อื้อ! อื้อ!" รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกช่วงชิงลมหายใจและกำลังจะขาดลมหายใจจึงครางประท้วงเขาออกมา

 

ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ ตุ่บ มือบางข้างนึงที่ไม่ได้ถูกจับกุมไว้เอาขึ้นมาทุบไหล่กว้างหลังแกร่งของเขาไป

 

"อ่า..." เขาจึงผละหน้าออกไปจากริมฝีปากของฉัน

 

จ๊วบบๆๆๆๆ!!! จั๊บบๆๆๆๆ!!! และลงไปดูดดึงเต้าอวบอิ่มของฉันแรงๆทันทีโดยที่ไม่ให้ฉันหยุดพักหายใจบ้างเลย

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! เพิ่งรู้สึกอยากกลับไปเป็นหอบหนักๆเหมือนเดิมก็วันนี้แหละแต่...คงจะไม่ได้แล้วก็เขาหน่ะพาฉันไปหาหมอเองเลยหน่ะสิ

เขายืดตัวขึ้นไปเหมือนเดิมมือหนาจับที่เอวคอดของฉันทั้งสองข้างและตามด้วยกระแทรกเข้าออกแรงๆเร็วๆเน้นๆรัวๆเหมือนเดิมอีกประมาณห้าถึงหกทีเขาก็...

 

"อ๊าคคคค! ซี๊ดดด!! เฮ้อ! เฮ้อ!" เสร็จอีกรอบพร้อมปล่อยในอีกแล้ว

"ฮึ่ก พอแล้ว! พอที! ข้าวเจ็บ!! อ๊ะ!!" อุทานเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดในทันทีที่เขานั้น

 

ตรั่บ!!! กระแทรกตัวตนของตัวเขาเองเข้ามาในช่องทางรักของฉันอีกแล้ว

 

"ฮึ่กๆ ข้าวขอ...! พอสักทีเถอะ...!" ฉันพูดไปพร้อมกับยกมือไหว้ขอร้องเขา

"เอามือลง!!" เขาสั่งมา

"ฮึ่กๆ!" ฉันส่ายหัวปฏิเสษเขาไปและยังคงพนมมือไหว้เขาอยู่

"ข้าว!!!" เขาเรียกฉันมาน้ำเสียงดังหงุดหงิด ก่อนที่เขาจะจับมือฉันแยกออกจากกันและเอามากดไว้ที่ข้างตัวของฉันเอง

"ฮึ่กๆ เฮียน่านคะ...อึ่ก เฮียน่านฟังข้าวหน่อย" ฉันพูดขอร้องเขาน้ำเสียงอ้อนวอน

"ไม่!!! ทีตอนฉันพูดเธอยังไม่เห็นฟังเลย!!!" เขาสั่งแต่...ฉันจะขออธิบายมันต่างกันนะ

"ฮึ่กๆ! ไม่! ไม่เอาแล้ว!!! เฮียน่าน!! ข้าวขอร้องหยุด!" ฉันตะโกนบอกเขาไปตะโกนห้ามตะโกนขอร้องเขาไปแต่เขาหน่ะนะไม่ฟังหรอกค่ะ

 

และเขาก็ทำแบบเดิมกับที่เขาทำกับฉันวนลูปไปเรื่อยๆ จนฉันสลบไปตอนไหนก็ไม่รู้ตื่นมาก็คงจะเจอแบบเดิมพอเขามาง้อเข้าหน่อยก็คงจะใจอ่อนเหมือนเดิม

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@ห้องนอนของผม เวลา18:20น.

 

เอายัยเมียเด็กนี่ไปสี่ชั่วโมงกว่าจนยัยเมียเด็กสลบไปตอนนี้ผมกำลังแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านใหญ่อยู่ครับ

 

"....." มองดูตัวเองในกระจกของตู้เสื้อผ้าด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนที่จะหันไปมองยัยเมียเด็กที่นอนอยู่บนเตียง

"เห้อ~" และก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่งด้วยความรู้สึกสับสน

 

จะเอายังไงดีว๊ะ? แม่งเอ๊ย!!! ทำไมชีวิตกูแม่งถึงได้ไม่เคยมีเรื่องห่าไรสงบสุขเลยว๊ะ? กูไปฆ่าใครตายห่าไงว๊ะ?!!!! เวรเอ๊ย!!

แอ๊ดดดดด~ แกร็ก และผมก็เปิดประตูออกมาจากห้องนอนให้เบาที่สุดและก็เดินออกจากห้องนี้ไปและไม่ลืมที่จะ...

แกร็กๆ! ล็อคประตูด้วยแม่กุญแจเผื่อยัยนับดาวกลับมาแล้วมาจ๊ะเอ๋กับยัยเมียของผมขึ้นมาก็ตายห่าดิ่ว๊ะ!?

 

"เห้อ~" และผมก็ถอนหายใจออกมาอีกรอบนึงหลังจากที่ใส่แม่กุญแจเสร็จและผมก็เดินลงไปขึ้นรถด้านล่างและขับกลับบ้านใหญ่ทันที

 

@บ้านใหญ่ ห้องทำงานของคุณแม่ เวลา19:45น.

 

มานั่งรอท่านในห้องทำงานของท่านนั่นแหละ ถามจริงนี่กินข้าวใช่ไหม? แค่กินข้าวใช่ไหมว๊ะ? ทำไมมันนานงี้ว๊ะ!?

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ และเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นมา

 

"หืม? คราวนี้รอแม่นานได้แฮะ! นึกว่าจะกลับไปซ๊ะแล้ว" ก่อนจะพูดอะไรดูหน้าผมหน่อยก็ดี

"....." ผมจึงเงียบไป...ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด

 

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวข้าวสวยเมียผมจะรู้ว่า...ผมทำเธอคนนั้นท้องผมไม่มีทางเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้หรอกนะและ...ประเด็นคือไม่แน่ใจด้วยไงว่าใช่ลูกของผมหรือเปล่าแต่...ถึงจะไม่ใช่ยังไงผมก็ไม่มีอะไรที่เป็นหลักฐานไดัหนิครับว่าเธอไม่ได้ท้องกับผมคงต้องรอเด็กคนนั้นเกิดมานั่นแหละ

 

"ว่าแต่...มีเรื่องอะไรสำคัญหรือเปล่า? ถึงรอแม่นานขนาดนี้ได้...?" ท่านถามมาเสียงเรียบนิ่ง

"ผมจะแต่งงานครับ"

 

End ep.21

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ในเมื่อนายกล้าขอฉันก็กล้าให้แต่...นายต้องให้สัจจะวาจาก่อนว่าจะดูแลลูกสาวของฉันให้ดี!"

"ครับ ผมจะดูแลเธอให้ดี..."

 

{To be continue}

 

อิเฮียแก แกมัน!! ปากหมากับน้องเกินไปแล้ว...!!! ถึงน้องจะได้ชื่อว่าเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฏหมายของแกแต่...ทำแบบนี้ไม่ได้! รีบๆทิ้งมันไปเถอะผู้ชายห่วยๆแบบอิเฮีย

.....

 

สงสารน้องเรื่องโดนอิพี่ข่มขืนว่าสงสารแล้วนะแต่...สงสารน้องเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นมากกว่า "อย่าโกหกโดยการไม่บอกเพราะมันคือการหลอกที่เจ็บปวดที่สุด"

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว