ติ่งเมนอยู่ดีๆ ก็ต้องเป็นนักสืบเพื่อปกป้องแฟนมโนซะงั้นอะค่ะ!! (อวสาน)

ตอนที่ 1-7 หลงรักนักแสดงละครเวที

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-7 หลงรักนักแสดงละครเวที

คำค้น : นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ นิยายญี่ปุ่น นิยายแปล รักข้างเดียวของยัยเพี้ยนฮินาโกะ ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 303

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2563 12:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-7 หลงรักนักแสดงละครเวที
แบบอักษร

โชเฮย์ได้ยินเสียงฉากกั้นห้องเปิดออก จึงลืมตาตื่น 

ปกติจะเปิดกระชากรุนแรงจนรู้สึกหงุดหงิดแท้ๆ แต่วันนี้สงบมากเลยทีเดียว เขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นทีละน้อย เลยพลิกตัวไปทางด้านในห้อง 

น้องสาวซึ่งสวมเครื่องแบบมัธยมปลาย เดินกลับไปทางโต๊ะเขียนหนังสือแล้วนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง วันนี้ไม่แต่งหน้าหรือแต่งตัว เป็นน้องสาวแบบปกติที่ชินตาตั้งแต่เมื่อก่อน 

โชเฮย์แอบคิดเงียบๆ ว่าแบบนี้สบายใจกว่า ไม่รู้ทำไมเมื่อไรที่ฮินาโกะแต่งตัวดูดี ทางนี้จะกระวนกระวายซะเอง 

พอหยิบมือถือบนหัวเตียงมาเช็กเวลา ตอนนี้หกโมงครึ่ง เวลาออกจากบ้านไปโรงเรียนของฮินาโกะคือเจ็ดโมงครึ่ง เพราะงั้นนี่ถือว่าเช้ากว่าปกติมาก สงสัยเมื่อคืนอาจจะนอนไม่หลับ 

ข่าวที่ว่า...นักแสดงชื่อดัง คุซาโนะ เคียวทาโร่ ถูกมีดแทงเสียชีวิตระหว่างแสดงละครเวที ถูกฉายในช่องข่าวรอบดึกเมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมา มีดที่ใช้ในฉากที่ต้องแย่งมีดกัน ไม่ใช่แบบที่ใบมีดจะหดลงที่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากสำหรับแสดงละครแต่เป็นมีดของจริง จากการสืบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ พบว่ามีดนั่นเป็นมีดพกที่ซึดะ ยูยะ นักแสดงหน้าใหม่ที่เป็นคนแทงคุซาโนะเป็นเจ้าของ ซึดะกำลังเข้ารับการสอบสวนจากตำรวจด้วยข้อหาพกของมีคมของจริงขึ้นเวทีเพื่อสังหารคุซาโนะ 

แค่ฟังข้อมูลก็รู้สึกว่าเป็นคดีที่เหลือเชื่อแล้ว ไม่ต้องพูดถึงสภาพจิตใจของผู้ชมที่เห็นเหตุการณ์เลย 

หรือให้พูดก็คือ สภาพจิตใจของฮินาโกะ 

ภาพของฆาตกรที่ลงมือถูกติดอยู่ในห้องนี้ เป็นนักแสดงละครเวทีซึ่งฮินาโกะชอบมาก 

“ร่าเริงหน่อยสิ” 

พอทักไป ฮินาโกะก็กระซิบเสียงเบาว่า “ไม่ใช่” 

“ไม่ใช่? อะไรเหรอ” 

“ยูยะคุงไม่ได้ฆ่าคุซาโนะซังสักหน่อย” 

“พูดอะไรน่ะ เธอก็เห็นตอนนั้นไม่ใช่เหรอ” 

“ตอนนั้นแค่ตั้งใจแสดงด้วยความจริงจังก็เท่านั้นเอง ยูยะคุงแทงคุซาโนะซังก็จริง แต่ไม่ได้คิดจะฆ่าแน่ๆ ตอนนั้นยูยะคุงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ตัวเองถือเป็นมีดของจริง” 

“เรื่องนั้นน่ะ...เธอเพี้ยนไปแล้วเหรอ”” 

“ไม่ใช่! ยูยะคุงถูกคนร้ายตัวจริงป้ายความผิดให้ต่างหาก คนร้ายเป็นคนอื่น ที่แอบสับเปลี่ยนมีดโดยไม่มีใครรู้ตัวไงล่ะ” 

ฮินาโกะหันมาทางนี้พร้อมแววตาหนักแน่น 

ทันใดนั้น ก็สังเกตได้ถึงเครื่องอัดเสียงที่น้องสาวกำไว้ในมือซ้ายเสียบสายเชื่อมต่อกับหูฟังที่หู 

“หืม? เดี๋ยวนะ” 

โชเฮย์ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง 

“หรือว่า...เธอสะกิดใจอะไรงั้นเหรอ” 

พอถามอย่างนั้น น้องสาวก็พยักหน้าหงึก ยกเครื่องอัดเสียงให้เห็นเป็นนัย 

ค้นหาสถานที่จัดงานดื่มที่ซึดะ ยูยะมีกำหนดเข้าร่วมหลังจากการแสดงรอบค่ำวันเสาร์ แล้วอัดบทสนทนาทั้งหมดไว้จากโต๊ะข้างๆ จนกระทั่งโชเฮย์โทรศัพท์มาหาก็สังเกตการณ์ซึดะ ยูยะอยู่ตลอด...โชเฮย์กุมหัวหลังฟังคำบอกเล่าของน้องสาว 

“นั่นรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา แบบนั้นน่ะเรียกว่า สตอล์กเ...” 

“นี่พี่ คิดว่าถ้าส่งบันทึกเสียงที่อัดไว้นี่ให้ตำรวจแล้วจะเป็นยังไงเหรอ” 

“ก่อนคนร้ายตัวจริงจะโดนจับ เธอจะโดนจับก่อน” 

“นั่นสิเน้อ” 

“อัดหลักฐานแน่นอนได้รึไง อย่างเช่นว่า คนร้ายตัวจริงพูดถึงแผนฆาตกรรม หรือซึดะ ยูยะจริงๆ แล้วอยู่ที่อื่นตอนเกิดเหตุ” 

ฮินาโกะกอดอกส่งเสียงอืม 

“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งนะ อาจจะยังอ่อนอยู่ก็ได้ แต่ก็ชี้ได้ว่าคนร้ายเป็นใคร” 

“ชี้ได้งั้นเหรอ” โชเฮย์ร้องเสียงหลงโดยไม่ได้ตั้งใจ “ทำไมเธอถึงรู้เรื่องแบบนั้นได้ล่ะ” 

“พอลองฟังบทสนทนาของเมื่อวานซ้ำหลายๆ ครั้ง...ก็รู้เอง” 

“ไม่ไม่ รู้เองใช้ไม่ได้หรอก ถ้าที่อัดเสียงนี่เป็นหลักฐานได้จริงวิธีส่งให้ตำรวจก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าน้องสาวจะถูกจับโดยเปล่าประโยชน์นี่ในฐานะสมาชิกบ้านโออิคาเคะคนหนึ่งก็ลำบากใจอยู่ พ่อกับแม่จะเสียใจเอานะ” 

“นั่นสิน้า” 

ฮินาโกะนั่งกอดอกตัวตรง ใช้ความคิดอยู่สักพัก 

“ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็มีแต่ต้องหามาให้ได้ล่ะเนอะ” 

“เอ๊ะ?” 

ฮินาโกะเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คที่อยู่บนโต๊ะ รับรู้ถึงสัญญาณอันตราย โชเฮย์เองก็ไปอยู่ข้างๆ น้องสาว 

“หามาเนี่ย ตั้งใจจะทำอะไรน่ะ” 

“คิดว่าจะลองเชิงดูสักหน่อยดีไหมน้าน่ะ” 

“ลองเชิง? กับใครเหรอ” 

“คนร้ายตัวจริง” 

“หา?” 

ระหว่างที่โชเฮย์เดินวนไปมาไม่เข้าใจจุดประสงค์ของฮินาโกะ คอมก็บูตเสร็จ ฮินาโกะเปิดทวิตเตอร์ 

เธอกรอกช่องค้นหาด้วยท่าทางชำนาญ เรียกหน้าแอคเคาน์หนึ่งขึ้นมา เท่าที่เห็นรูปโปรไฟล์และจำนวนผู้ติดตาม น่าจะเป็นแอคเคาน์ของนักแสดง แต่เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ทั้งซึดะ ยูยะ หรือคุซาโนะ เคียวทาโร่ 

“นักแสดงคนนี้...เป็นคนร้าย?” 

“อาจจะนะ” 

ฮินาโกะเปิดหน้าการติดตามของนักแสดงคนนั้นอีกแท็บ สมกับเป็นนักแสดง ยอดผู้ติดตามมีเยอะ แต่จำนวนคนที่ตัวนักแสดงเองติดตามมีประมาณร้อยคน คงติดตามเฉพาะเพื่อนเก่า หรือเพื่อนร่วมงานเท่านั้น 

ฮินาโกะเข้าไปเช็คโปรไฟล์ในนั้นทีละคนๆ 

“เอาล่ะ คนนี้ก็แล้วกัน” 

ที่ฮินาโกะเลือกออกมา เป็นแอคเคาน์ที่ตั้งไอคอนเป็นรูปคนโต้คลื่นในทะเล ชื่อ ‘นิชิมู่’ นอกจากนั้น ในหน้าโปรไฟล์ยังมีชื่อโรงเรียนม.ปลายเขียนเอาไว้ 

“คนรู้จักของ...นักแสดงคนนั้นเหรอ? เพื่อนร่วมชั้นตอนม.ปลายของเขาหรือเปล่า” 

“น่าจะใช่!” 

ฮินาโกะคลิกเมาส์อย่างคล่องแคล่ว ก่อนเซฟรูป ‘นิชิมู่’ ที่กำลังเล่นโต้คลื่น แล้วก๊อปปี้ข้อความแนะนำตัวจากหน้าโปรไฟล์ จ้องจอพลางบ่นพึมพำขณะจดจำชื่อแอคเคาน์ 

“ฮินะ เธอคิดจะทำอะไรน่ะ ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมายใช่ไหม” 

“อืม ไม่เป็นไรๆ ไม่มีปัญหา!” 

น้องสาวเปิดหน้าอินเตอร์เน็ตเบราเซอร์ขึ้นมาแล้วเริ่มทำการค้นหาอะไรบางอย่าง หน้าเว็บที่ฮินาโกะเปิดคือหน้าสมัครแอคเคาน์ทวิตเตอร์ใหม่ 

ฮินาโกะเริ่มกรอกข้อมูลสำหรับแอคเคาน์ทีละข้อๆ ชื่อที่แสดงเป็นข้อความเลียนแบบแอคเคาน์ ‘นิชิมู่’ ข้อความแนะนำตัวในหน้าโปรไฟล์ก็แปะที่ก๊อปปี้มาลงไปทั้งอย่างนั้น แล้วเพิ่มประโยค ‘สร้างแอคใหม่ครับ’ ต่อท้าย ภาพไอคอนก็ตั้งภาพคนโต้คลื่นที่เพิ่งเซฟมาเมื่อกี้ 

 ปรากฏเป็นแอคเคาน์ที่เหมือนกับที่เห็นเมื่อก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน 

ฮินาโกะที่กดบันทึกการตั้งค่าเรียบร้อย รีบกดติดตามนักแสดงคนที่พูดถึงทันที จากนั้นก็พิมพ์หาเขาว่า ‘ล็อกอินไม่ได้ก็เลยสร้างแอคใหม่อ่ะ ฟอลกลับที’ 

“คิดว่าเขาอาจจะกำลังดูทวิตเตอร์อยู่น่ะ ถ้าเป็นคนร้ายตัวจริงละก็น่าจะสนใจกระแสข่าวหรือท่าทีของสังคม ขอให้ฟอลกลับด้วยเถอะ เพี้ยง!” 

ฮินาโกะประสานมือกันที่หน้าอก 

“นี่เธอ หรือว่า...” 

โชเฮย์มองน้องสาวที่ใช้สายตาเปี่ยมหวังมองจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาตื่นตกใจและหวาดกลัว 

พออีกฝ่ายติดตามแอคเคาน์ทวิตเตอร์ที่ฮินาโกะสร้างขึ้น ก็จะสามารถส่งข้อความส่วนตัวโดยไม่เปิดให้ยูสเซอร์อื่นเห็นได้ หรือก็คือฮินาโกะจะปลอมตัวเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยม.ปลาย เพื่อดึงเอาข้อมูลจากคนร้ายตัวจริงโดยตรง 

...น่ากลัว แต่ก็น่าสนุกชะมัด 

“ทวิตเตอร์น่ะถิ่นฉันเลย ก็เฝ้าไทม์ไลน์ตลอดทั้งวันนี่นา” 

ฮินาโกะยกมือปิดปาก หาวปากกว้าง 

“เอาล่ะ จะไปกินข้าวเช้าแล้ว!” 

ฮินาโกะพับจอคอมปิด สะพายกระเป๋านักเรียนขึ้นไหล่แล้วกระโจนออกจากห้อง มีเสียงวิ่งลงบันไดตึงตัง เหลือโชเฮย์อยู่ในห้องเพียงคนเดียว 

เวลาอยู่กับน้องสาว...มีหัวใจกี่ดวงก็ไม่พอ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว