facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 ข้ารักท่าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 ข้ารักท่าน

คำค้น : อ๋อง วังหลวง นางมาร เทพธิดา เซียน เทพ ป่วนวัง องค์ชาย ฮ่องเต้ แก้แค้น แย่ง

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 444

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2563 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 ข้ารักท่าน
แบบอักษร

     เว่ยกงกงนำภูษาสีทองที่ห่อกำไลหยกหิมะเอาไว้ถวายแด่อ๋องเยี่ยเหลียง เขารับมันไปตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าเป็นกำไลหยกสีขาวบริสุทธิ์เนื้อเนียนละเอียดที่เซี่ยะเหลียนมักจะสวมติดตัวอยู่เสมอ อ๋องเยี่ยเหลียงก็ยิ้มขึ้นเต็มใบหน้า 

         “ดี ดีมาก เว่ยกงกงสั่งการลงไปแจกจ่ายเบี้ยเป็นรางวัลให้ทุกคน วันนี้พวกเจ้าเหนื่อยกันมาพอแล้วไปพักผ่อนได้ และห้ามใครหลบกวนข้า !” 

 

         “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” 

         เว่ยกงกงและเหล่าบริพารโค้งคำนับอย่างยินดีกันถ้วนหน้า อ๋องเยี่ยเหลียงหายเข้าไปในเรือนรับรองโดยไม่รีรอ เว่ยกงกงจึงปิดประตูอย่างรู้หน้าที่พร้อมกับสั่งกำชับห้ามให้ใครรบกวน  

 

         ห่างออกไปไม่ไกลนัก ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องประตูเรือนรับรองที่ปิดสนิทอย่างอาฆาตแค้น สองมือกำแน่นสั่นระริก นางยืนอยู่ตรงนี้ ใช่ว่าเขาไม่เห็นนาง แต่เขาไม่เคยใส่ใจนางเสียมากกว่า !  

         “ถ้ารู้ว่ากำไลหยกบ้าบ่ออะไรนั้นจะทำให้นางตายได้หล่ะก็ ฉันจะทำลายมันซะ!” 

 

         “พระชายาโอกาสของเราที่จะทำร้ายนางยังมีอีกมากโข คืนนี้เรากลับกันก่อนเถอะเพคะ” 

         หนิงฮุ่ยที่มอบตัวอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าบ่าวไพรเริ่มทยอยกันกลับเกือบหมดแล้ว 

 

         “เพราะเจ้าคนเดียว ! จะเอาไปทิ้งทั้งที ทำไมไม่เอาไปทิ้งไกล ๆ เอาไปโยนลงทำไหมในสระบัวโสโครกนั่น !” 

         เมื่อหาคนลงไม่ได้ ท่านหญิงชิงชิงก็ระบายอารมณ์กับคนใกล้ตัว  

 

         “หม่อมฉันผิดเองเพคะพระชายา หม่อมฉันมันโง่งี่เง้า ขอประทานอภัยแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ” 

         หนิงฮุ่ยแสร้งตบหน้าตนเอง นางอยู่กับท่านหญิงชิงชิงมาตั้งแต่เล็กจนโตต้องทำเช่นนี้ถึงจะคลายความโกรธาของผู้เป็นนายได้ ไม่ว่าท่านหญิงชิงชิงจะทำอะไร หากเป็นความผิด ความผิดนั้นนางต้องรับแต่เพียงผู้เดียว หากเป็นความชอบก็เป็นความชอบของท่านหญิงแต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน  

 

         “เอาหล่ะ เอาหล่ะ ครั้งนี้ถือว่าสวรรค์คุ้มครองนางแพศยานั่นแล้วกัน ครั้งหน้าข้าจะกำจัดนางให้สิ้นซาก !” 

         พูดจบพระชายาก็สะบัดแขนเสื้อแล้วเยื้องกรายจากไป พร้อมกับหนิงฮุ่ยที่วิ่งตามคอยประคองมือ 

 

........................................................................................................ 

 

         “เซี่ยะเหลียน เซี่ยะเหลียน ข้าได้กำไลหยกหิมะเจ้าคืนมาแล้ว” 

         ยิ่งอ๋องเยี่ยถือกำไลเข้าใกล้ร่างที่นอนบนเตียงมากเท่าไหรกำไลยิ่งเปล่งแสงสีขาวนวลสว่างตามากขึ้นเท่านั้น แสงนั้นส่องให้เห็นร่างของเซี่ยะเหลียนได้ชัดเจนยิ่งขึ้น 

 

         “ข้าวางไว้ตรงนี้นะ” 

         อ๋องเยี่ยวางกำไลลงใกล้ ๆ กับข้อมือที่เห็นเลือนราง เขาอยากสวมกำไลนั้นให้นางด้วยตนเองใจแทบขาด แต่ก็ไม่อาจสัมผัสนางได้ 

 

         เซี่ยะเหลียนส่งยิ้มกว้างให้เขา ก่อนจะค่อย ๆ สอดมือเข้าในกำไล ทันทีที่กำไลเข้าสู่ข้อมือเล็ก ร่างของนางก็เปล่งแสงขึ้นสว่างโพล่งไปทั่วห้อง มันสว่างจ้ามากจนบุรุษหนุ่มต้องหลับตาโดยทันที 

 

         “เซี่ยะเหลียน !” 

         ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอะไร ผู้เป็นสามีก็ถาโถมเข้ากอดนางเอาไว้กับแผงอกกว้างแนบแน่นยิ่งกว่าทุกครั้ง 

         “ข้าคิดว่าจะสูญเสียเจ้าไปเสียแล้ว” 

 

         “หากท่านไม่ไล่ข้ากลับสวรรค์ เป็นตายร้ายดีข้าก็ขออยู่กับท่านไปชั่วชีวิต” 

         เทพธิดาองค์น้อยได้ร่างมนุษย์กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ซุกหน้ากับอ้อมอกเขา เสียงที่พร่ำเอ่ยนั้นปนสะอื้น 

 

         อ๋องเยี่ยเหลียงประคองไหล่บางด้วยสองมือให้นางห่างออก แล้วไล้ฝ่ามือใหญ่ไปทั่วใบหน้าอ่อนใสที่เขาหวงแหน ดวงตาคมกริบมองนางลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้ใด แล้วน้ำใส ๆ ก็หยดออกจากหางตาความดีใจมันเอ่อท้นขึ้นอย่างกลั้นไม่ไหว เมื่อเขาเห็นหยาดน้ำตาของนางอายสองแก้มเฉกเช่นเดียวกัน เขาจึงโอบกระชับนางเข้าในอ้อมแขนอีกครา แล้วสัญญากับตนเองว่าจะไม่ให้ใครรักแกนางได้อีก ! 

 

         อ๋องเยี่ยจุมพิตลงบนกลีบปากบาง ค่อย ๆ บรรจงแตะลงแล้วหนักหน่วงขึ้นตามแรงรัญจวน ยิ่งเขาตระหนักในใจว่ารักนางมากเท่าใด จุมพิตของเขายิ่งเร่าร้อนมากขึ้นเท่านั้น  

 

         ร่างน้อย ๆ ในอ้อมแขนแกร่งอ่อนระรวยไปด้วยไฟสวาทที่เขาเติมเต็มให้ ร่างกายที่เพิ่งฟื้นกลับตอบสนองเขาอย่างว่องไว ด้วยเหตุนี้กระมังมนุษย์มักพร่ำสอนว่า “หญิงคือเชื้อเพลิงชั้นดี บุรุษคือไฟชั้นยอด ชายหญิงจึงไม่ควรใกล้กัน” 

 

         บุรุษหนุ่มจุมพิตไปทั่วเรือนร่างพร้อมกับเปลื้องอาภรณ์ออกอย่างมัวเมา สัมผัสของเขาแนบแน่นกว่าที่เคยเป็น ทั้งกระหายครอบครองกันและกัน ปีนป่ายสู่สรวงสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า  

 

         “ท่านอ๋อง นี่ใช่ความรักที่มนุษย์มักจะเอ่ยอ้างหรือไม่” 

         เซี่ยะเหลียนถาม ขณะที่เขาโอบกอดร่างเปล่าเปลือยของนางไว้ในอ้อมอก 

 

         “ข้า รัก เจ้า” 

         อ๋องเยี่ยเหลียงจุมพิตลงที่กลางกระหม่อมคนที่ซุกแนบอกเขา เขาบอกรักนางแทนคำตอบ 

 

 ................................................................................................................................................. 

 

 

        ป.ล. ย้ำกันอีกที  

ไรท์ เปิดอ่านฟรี หลังการอัพเดท 

ไม่อยากพลาดอ่านฟรี เก็บเข้าชั้นหนังสือไว้นะคะ 

 

 

 

อ่อ... ส่วนตอนที่ติดเหรียญ ตอนนี้ติดนิด ๆ หน่อยๆ เป็นค่าน้ำชาจ้า 

แต่เมื่อออก E-book แล้วจะติดแพงขึ้นให้ใกล้เคียงกับราคาอีบุ๊ค นะคะ 

ดังนั้น ช่วงนี้ รีบอ่านกันเลยคร่า  

 

 

 

ขอขอบพระคุณสำหรับการติดตาม นะคะ 

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ 

ความคิดเห็น