Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลักค์บทโหด : 02 : จีบ / ไม่จีบ

ชื่อตอน : ลักค์บทโหด : 02 : จีบ / ไม่จีบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2563 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลักค์บทโหด : 02 : จีบ / ไม่จีบ
แบบอักษร

ลักค์บทโหด : 02 : จีบ / ไม่จีบ

___________________________________ 

 

หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นก็ทำให้การใช้ชีวิตประจำวันของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากที่ไปไหนมาไหนคนเดียว ทำอะไรคนเดียว แม้แต่กินข้าวผมยังกินคนเดียว เพราะเป็นคนที่ทำอะไรจะไม่่อยชอบรอใครเลยโดนเพื่อนบ่นประจำ ตัดปัญหาใช้ชีวิตคนเดียวแม่ง แต่ไม่ได้ตัดเพื่อนออกจากชีวิตนะโว้ยยย เพื่อนยังคบอยู่ 

ที่บอกว่าเปลี่ยนยังไงนะหรอ หึหึ ก็ไอ้เด็กข้างบ้านที่อยากทำตัวสนิทกับผมแล้วเสือกถูกโจรขึ้นบ้านแล้วเสือกในเสือกซ้อนเสือกที่ผมเสือกเสนอตัวเข้าไปช่วยไว้ในคืนนั้น มาวันนี้ตัวติดกับผมยังกะเห็บกะหมัด พอจะสลัดออกก็ทำตัวน่าสงสารบอกหลอนอยู่คนเดียวไม่ได้ กลัวจะมีโจรขึ้นบ้านอีก ด้วยความที่ผมก็รำคาณเลยขี้เกียจพูด มันก็เลยเถิดมาจนผมออกมากินข้าวนอกบ้านกับเธอเหมือนในปัจจุบันนี้ 

ระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟจู่ๆโทรศัพท์ของคนที่นั่งตรงข้ามกันก็ยื่นมาจ่ออยู่ที่หน้าผม พร้อมๆกับคำพูดที่น่าเอามือตบกะบาลไอ้เด็กน่ารำคาณนี่ชิปหาย ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงนะ คันมือคันตีนโว้ย!! 

"พี่ลักค์ถ่ายรูปให้แสนดีหน่อยสิ" 

เธอทำหน้าอ้อนขอเหมือนทุกครั้งที่ชอบทำเวลาที่ต้องการอะไรซักอย่างจากคนอื่น ล่ะมันโครตลกหูลกตาผมเลยว่ะ รำคาณ! 

แชะ! แชะ! แชะ!  

กดแม่งรัวเลย ทำท่าทำทางเหมือนจะมีเอเลี่ยนหลุดออกมาจากตัวจนพอใจเธอแล้ว แสนดีก็แย่งโทรศัพท์ของตัวเองไปจากมือผม เธอเช็คดูผลงานหน้าตาบ้องแบ้วของตัวเอง ก่อนที่จะขมวดคิ้วยุ่งแล้วทำหน้างอน 

"อะไร?" ผมถามเธอที่เหมือนจะมีปัญหากับรูปของตัวเอง 

"ก็พี่ลักค์ไม่ตั้งใจถ่ายเลยอ่ะ หัวแสนดีมันขาดไปทุกรูปเลย"  

"เรื่องมากจังว่ะ แม่ง! เอามานี่!"  

ผมคว้าโทรศัพท์เจ้าปัญหานั่นมาถือไว้ก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้ไปยืนที่มุมนึงของโต๊ะ แสนดีมองด้วยหน้างุนงงแต่พอเห็นผมตั้งท่าถ่ายรูปเธอก็เริ่มปฎิบัติการสลัดเอเลี่ยนอกจากตัวอีกครั้ง จนได้รูปที่เธอพอใจ 

"พี่ลักค์เอาแคปชั่นอันไหนดีระหว่าง อยากพิเศษก็ต้องใส่ไข่...แต่อยากเป็นคนพิเศษต้องใส่อะไรอ่าา กับ อยากมีเงินก็ต้องทำงานแต่ถ้าอยากมีคุณข้างๆ ต้องทำไง อันไหนดี 1 หรือ 2" 

"ไม่ดีซักอัน" ผมตอบแบบส่งๆเพราะไม่สันทัดเรื่องอะไรแบบนี้ ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ 

"จริงหรอ" แสนดีเลิกคิ้วทำหน้าสงสัย 

"เออ" ผมก็ตอบแบบเดิมคือหน้านิ่งกระแทกเสียง 

"งั้นเอาประโยคแรกเนาะ สื่อความหมายได้ตรงดี เผื่อมีคนอยากจีบแสนดีบ้าง เหงา"  

แล้วจะถามหาประแสงอะไรวะ? 

"จะกินมั้ยข้าวหรือจะกินโทรศัพท์แทน รีบๆกินมีธุระต่อ" 

"ไปไหนอ่ะ แสนดีไปด้วยได้มั้ย" 

"จะไปทำไม ไม่ให้ไปกลับบ้านไปนู่น" 

"ก็แสนดีไม่อยากอยู่คนเดียว" 

"โทรเรียกเพื่อนมาอยู่เป็นเพื่อนดิ ไม่มีเพื่อนคบรึไง" 

มาถึงตรงนี้คนตรงหน้าก็เงียบลงพร้อมกับทำหน้าเศร้าแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ จนออกมานอกร้าน ไอ้ตัวปัญหาในชีวิตผมยังคงทำหน้าเหมือนไม่ด้เข้าห้องน้ำมาสามวันแล้วปวดท้องบิดไม่หาย 

ผมคร่อมรถมอไซต์ลูกรักพร้อมตั้งท่าจะบิดทะยานสู่ท้องถนนอยู่สักพักก็ไร้วี่แววว่าคนที่มาด้วยกันนั้นจะก้าวขาขึ้นมาซ้อนมอไซต์ตัวใหญ่ ผมจึงปล่อยมือจากแฮนมอไซต์มายืดตัวตรงแล้วดันกระจกหมวกกันน็อคขึ้น  

"จะไปมั้ย" 

"ไปด้วยได้หรอคะ" 

"เรื่องมาก" ผมทำเสียงหงุดหงิดใส่คนตรงหน้า แต่มือก็สวมหมวกกันน็อคให้อยู่ดี  

เมื่อเซฟกันเรียบร้อยแสนดีก็ขึ้นมาคร่อมซ้อนท้ายก่อนที่ผมจะมุ่งหน้าไปยังธุระของตัวเองโดยมีไอ้คนเจ้าปัญหาติดมาด้วย ยังกะปลิงดูดเลือด ข้าวก็ต้องเลี้ยง รถก็มีคนขับให้นั่ง สบายใจเกินไปแล้วไอ้เด็กคนนี้ หมันใส้ว่ะ! บิดแม่ง 

บรื้น!! 

"กรี๊ดดดด พี่ลักค์เบาๆหน่อยสิคะ อันตรายนะ!!!" เสียงกรี๊ดดังลั่นออกมาจากหมวกกันน็อคมันทำให้ผมยิ้มสะใจที่ได้แกล้งเธอ 

ใช้เวลาไม่นานเท้าผมก็ได้เหยียบเบรคและแงะขาตั้งเพื่อพยุงรถไว้  

"นี่หรอคะธุระของพี่ลักค์" 

"ใช่ ทำไม" 

"ป่าวค่ะ ไม่คิดว่าพี่ลักค์จะมีมุมนี้ด้วย" 

"หยุดพล่ามแล้วลงมาได้แล้ว" 

"ช่วยหน่อยค่ะ" แสนดียกแขนชูขึ้นทำให้ผมต้องเข้าไปหิ้วปีกยกเธอลงจากรถ เมื่อเท้าแตะพื้นไอ้คนน่ารำคาณก็อ้าปากส่งเสียงอีกครั้ง 

"เรามาทำอะไรที่แบบนี้คะ" 

"หุบปากแล้วเดินตามมาเหอะน่า" ผมกรอกตากับคำถามที่ผุดเป็นดอกเห็ดในไม่กี่ชั่วโมงนี้ สุดจะทน 

"จับมือด้วยสิคะ เดี๋ยวหลงกัน" มือเล็กคว้ามือของผมเข้าไปจับพร้อมกับประสานนิ้วมือทั้งห้าเข้าด้วยกัน ถูกเธอจู่โจมแบบนี้เล่นเอาใจผมกระตุกไปทีเลยว่ะ ไอ้เด็กบ้า ก็แค่ตกใจหรอกหน่า 

 "ไงวะ"  

ผมเดินเข้าไปตบไหล่ผู้ชายคนนึงที่กำลังนั่งพักเหนื่อยจากการซ้อมมวยอยู่ที่เบาะนั่ง ข้างๆกันนั้นก็จะเต็มไปด้วยอุปกรณ์ซ้อมมวยและเซฟตี้ต่างๆที่มีความจำเป็นสำหรับการซ้อมตัวต่อตัว รอบข้างเต็มไปด้วยกระสอบทรายและอุปกรณ์การกีฬาที่เอาไว้ใช้ฝึกซ้อมมวยไทยรายรอบเต็มไปหมด โดยตรงกลางจะเป็นเวทีมวยขนาดมาตราฐาน ใช่ที่นี่คือค่ายมวย ผมจะชอบมาเวลาว่างๆหรือเครียด 

"หายหัวไปเลยนะมึง" มันหันกลับมามองผมแล้วยิ้ม ก่อนที่สายตาของมันจะหลุดโฟกัสไปที่คนข้างๆผมแทน 

"ช่วงนี้กูเรียนหนัก เลยไม่ได้มาซ้อม" 

"วู้วววว มึงมันร้ายไอ้ลักค์ สาวน้อยน่ารักคนนี้ใครวะ" 

"เพื่อนบ้านกูเอง มีปัญหานิดหน่อยเลยต้องเอามาด้วย" ผมตอบแบบครึ่งๆกลางให้มันเข้าใจง่าย แต่ไอ้เพื่อนเวรมันก็ไม่คิดที่จะสนใจฟังสิ่งที่ผมพูดเลยแม้แต่น้อย มันถอดนวมออกมาเหน็บไว้ใต้รักแร้แล้วหันไปทักทายแสนดีข้ามหัวผม คงเห็นกูเป็นแค่อากาศมั้ง 

"พี่ชื่อยักษ์นะเป็นเพื่อนไอ้ลักค์" 

"สวัสดี่ะพี่ยักษ์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ หนูชื่อแสนดีค่ะ"  

เธอแนะนำตัวพร้อมกับยกมือขึ้นมาไหว้ ผมมองคนที่กำลังฉีกยิ้มจนปากจะฉีกไปถึงหูคุยกับไอ้ยักษ์ด้วยอารมณ์เซ็งๆ หรือมากกว่าคำว่าเซ็งคือรำคาณที่เธอก็ทำตัวน่ารักเข้ากับคนอื่นได้หมด ใช่มันน่ารำคาณแล้วก็น่าหงุดหงิด 

"น่ารักนะเรา มีแฟนยัง" 

"พี่ยักษ์ก็น่ารักเหมือนกันค่ะ แสนดียังไม่มีแฟน" ผมดันลิ้นไปที่กระพุ้งแก้มพร้อมกับขำแห้งออกมากับคำตอบของแสนดี ซื่อบื้อหรือตกผู้ชายกันแน่ 

"พนันได้เลยว่าไอ้บ้าเด็กมันจะต้องมาจีบเธอแน่ กูวาง 5000 มันจีบ" ไอ้ยักษ์หันมากระซิบที่ข้างหูผม 

"ตามนั้น" ผมตอบรับอย่างไม่ลังเล  

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ไวเหมือนนิยาย 

เสียงเตะเสียงต่อยดังลั่นค่าย ทั้งค่ายมวยมีแค่พี่ลักค์กับพี่ยักษ์เพื่อนของเค้าแค่สองคน อ๋อรวมฉันก็เป็นสามคนเนอะ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งมองผู้ชายสองคนที่ทั้งหุ่นล่ำ ซิกแพ็คแน่น กล้ามเป็นมัดๆ แถมยังหน้าหล่อกันทั้งคู่ พวกเค้ากำลังคลุกวงในกันอย่างเมามันอยู่บนเวทีมวย ยิ่งเสียงเนื้อที่ถูกต่อยถูกเตะนะแม่เจ้า เหงื่อที่มันกำลังไหลท่วมตัวพวกเค้าทั้งสองคนช่างชวนให้จินตนาการซะเหลือเกินจ้ะแม่ 

พี่เค้าควรได้กัน มุแงงงง 

"มึงมันไอ้ขี้แพ้!!!" เสียงพี่ยักษ์ทำให้ฉันต้องตื่นจากภวังค์ฝันของตัวเองก่อนจะมองไปด้านบนเวทีที่ตอนนี้พวกเค้าทั้งสองกำลังยืนเถียงกันอยู่ว่าใครชนะ 

"มึงต่างหากที่เป็นไอ้กาก แพ้แล้วพาล!!!!" พี่ลักค์ผลักไปที่อกของพี่ยักษ์จนเค้าเซถอยหลัง หน้าตาทั้งสองคนซีเรียสมาก 

"กูไม่เคยแพ้!!!" พี่ยักษ์ก็สวนคืนด้วยวิธีเดียวกัน พี่ลักค์เซถอยหลังไปสองก้าว 

"มึงแพ้กู!!!" คราวนี้พี่ลักค์ตะเบ็งเสียงขึงขังจนเส้นเอ็นที่ลำคอปูดโปน 

"กูชนะ!!!! / กูชนะ!!!!" เสียงพวกเค้าตะโกนขึ้นพร้อมกัน 

"(⊙﹏⊙)" ส่วนนี่คือหน้าฉันที่กำลังนั่งดูพวกเค้าทะเลาะกัน 

แปะ! แปะ! แปะ! เสียงปรบมือดังขึ้นมาจากด้านหลังเล่นเอาฉันสะดุ้งรีบหันไปมอง ผู้ชายหน้าหล่อคนนี้เป็นใครอีกเนี่ย ดูดีจัง 

"ดูจากหมัดที่เวลาออกจะเข้าเป้าตลอดแถมยังต่อยไม่ยั้งมือ เท่าที่กูนับแต้มมาไอ้ลักค์ชนะมึงไปแค่แต้มเดียวว่ะไอ้ยักษ์ คนแพ้ก็คงต้องเลี้ยงหมูกะทะ" ผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไปยันมือทั้งสองข้างไปที่ขอบเวทีด้วยท่าทีสบายพร้อมกับอธิบายไปด้วย ฉันได้แต่นั่งตาปริบๆเพราะไม่เข้าใจอะไรเลย  

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง กูเอาคืนแน่แม่งชนะได้ไงวะ"  

"มาตั้งแต่เมื่อไหร่"  

พี่ยักษ์หัวเสียแล้วลงจากเวทีเดินออกไปทางด้านหลัง ส่วนพี่ลักค์กระโดดลงมาคุยกับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จัก แต่เค้ากลับเมินพี่ลักค์แล้วเดินมาหาฉันแทน ว้อท!!! 

"ว่าแต่น้องคนที่นั่งน่ารักอยู่ตรงนี้ชื่ออะไรนะ" 

"หนะ...หนูหรอคะ ชะ....ชื่อแสนดีค่ะ" ฉันชี้นิ้วเข้ามาหาตัวเอง ก่อนจะตั้งสติแล้วแนะนำตัวกับเค้าไป 

"เป็นแฟนใครในนี้รึป่าว" 

"ไม่ได้เป็นค่ะ เป็นเพื่อนบ้านพี่ลักค์ค่ะ" 

"ถ้าแบบนั้นก็ดีเลย พะ..." พูดยังไม่ทันจะจบเสียงพี่ลักค์ที่อยู่ข้างเวทีก็ตะโกนขึ้นเสียงดังเล่นเอาฉันสะดุ้งไปกับเค้าด้วยเลย 

"มาช่วยกูถอดนวมหน่อย เร็ว!! ปวดเยี่ยว!" 

"ไอ้เวรตะไลมึงไม่เห็นหรอกูคุยกับน้องเค้าอยู่ มึงจะเรียกขัดจังหวะทำซากพ่อมึงหรอ" พี่คนที่ถูกเรียกว่าพี่ครามหันไปตะคอกพี่ลักค์กลับบ้าง 

"กูบอกว่ากูปวดเยี่ยว!!!"  

"ควยเอ้ย!!" 

ก็ตามนั้นพี่ครามต้องเดินไปแก้เชือกที่มัดนวมไว้ออกช่วยพี่ลักค์ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขาเลยพี่ลักค์กลับมองที่หน้าฉันพร้อมกับพูดย้ำที่ล่ะคำชัดๆจนทำให้ขนที่ต้นคอฉันลุกพรึ่บด้วยความกลัว 

"ไม่ใช่มึงไอ้คราม เสือก!!" 

"กูอยากเสือก" พี่ครามยังคงกวนประสาทพี่ลักค์ด้วยความสนุก เค้าเดินเข้าไปพยายามจะช่วยถอดนวมแต่พี่ลักค์ก็ไม่ยอมสะบัดมือหนีจนได้ 

"กูไม่ให้เสือก" 

"กูจะเสือก" 

"(⊙ω⊙)" หน้าฉันที่กำลังนั่งมองคนทะเลาะกันอีกครั้ง เป็นงง 

จู่ๆพี่นวมสีแดงเจ้าปัญหาก็ยืนมาตรงหน้าฉัน เกือบถูกจมูกแล้วนะวุ้ยยย!!!!! 

"ถอดดิ"  

"คะ?" ฉันแหงนหน้าขึ้นไปมองพี่ลักค์งงๆ แต่ก็ยอมช่วยพี่เค้าถอดนวมออก แน่นอนว่าฉันถอดไม่เป็นพี่ลักค์เองนั่นแหละที่สอนฉันถอดนวมออก จนในที่สุดนวมทั้งสองข้างก็มาอยู่บนตักฉันโดยมีสายตาพี่ครามและพี่ยักษ์มองอยู่ตลอด มันก็เขินอยู่น้าาาที่ถูกคนหล่อมอง 

"ขอบคุณ" 

"ไม่เป็นไรค่ะ ให้ช่วยถอดบ่อยๆก็ได้นะคะ" ฉันตอบออกไปแบบที่ไม่ได้ใช้อะไรคิดเลย มันออกมาเอง พูดเองก็เขินเองจนต้องหลบตาพี่ลักค์ด้วยการเปลี่ยนระดับสายตามาที่ซิกแพ็คเค้า เลือดเกือบพุ่ง!!!! 

_______________________________ 

( มีคำผิดต้องขอโทษด้วยนะค้าบบบ ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว