Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.20 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.20 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 651

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2563 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.20 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

เนื่องจากว่าชื่อของอิเฮียกับข้าวสวยยาวไปไรท์จึงต้องใช้เป็นรูปแบบนี้นะคะ

 

 

ข้าวสวย talk's

2 อาทิตย์ต่อมา

@P university คณะคหกรรมศาสตร์ เวลา09:45น.

 

"วันนี้อาจารย์ขอยกคลาสนะคะ" เสียงของอาจารย์ผู้หญิงพูดขึ้นมา

"ค่ะ~" เสียงผู้หญิงเกือบจะทั้งห้องพูดขึ้นมาเสียงใส

 

มันแน่อยู่แล้วเพราะสาขาที่ฉันเรียนอยู่มันคือสาขาออกแบบแฟชั่นผ้าและเครื่องแต่งกายและแน่นอนว่าคงจะไม่มีผู้ชายมาเรียนที่นี่หรอกนะถึงจะมีก็น้อยค่ะ

 

@ใต้ตึกคณะคหกรรมศาสตร์ เวลา10:00น.

 

"อ่า..." ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะว่ามันจะว่างขนาดนี้

 

เอ๊!? ว่างหรอ? ฉันมีเวลาว่างแล้วจริงๆด้วยสินะไม่มีเฮียน่านน้ำคอยคุมแล้วด้วย

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาและก็เข้าไลน์ของเตโช ว่าแต่ว่า...

 

[Techo]

 

"แล้ว...เจ้าตัวไม่มีเรียนหรอ? เห้อ~" ฉันก็ดันคิดได้ซ๊ะก่อนนี่สิแต่ก็อยากลองส่งไปอยู่ดี ลองส่งไปก่อนดีไหมนะ?

 

ลังเลใจอยู่นานสองนานก่อนที่ฉันจะส่งสติกเกอร์เป็นการทักทายให้เจ้าตัวไปค่ะ

 

Khaosuay.ay : คุณส่งสติกเกอร์แล้ว

(อ่านแล้ว)

 

แป๊บนะ! มันเร็วไปป้ะว๊ะ!?

 

Techo : ไงข้าว

 

เจ้าตัวเอ่ยทักทายฉันขึ้นมาเป็นข้อความแบบพิมพ์

เย้! ในที่สุดฉันก็จะได้มีโอกาสคุยกับเตโชอีกสักที

.

.

.

เตโช talk's

@S university ใต้ตึกคณะบริหาร เวลา10:00น.

 

วันนี้อยู่ดีๆอาจารย์ก็ยกคลาสกระทันหันผมเลยมานั่งที่ใต้ตึกคณะบริหารคณะที่ผมเรียนอยู่ปัจจุบัน

ผมสอบขอทุนและได้ทุนนักเรียนดีเด่นหน่ะครับก็เลยได้เข้ามาเรียนที่นี่

พอลงมานั่งปุ๊บผมที่ไม่มีเพื่อนอ่ะนะก็ต้องนั่งคนเดียวบวกกับคนอื่นๆเขาก็มีเพื่อนมีกลุ่มกันหมดผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและก็เขี่ยๆถูๆที่หน้าจอฆ่าเวลาไปครับ

 

ไลน์ แต่แล้วแถบการแจ้งเตือนของผมมันก็ขึ้นเป็นไลน์ของผู้หญิงที่ผมรอคอยตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาจะมีใครอีกหล่ะครับนอกจาก ข้าวสวย ผมจึงกดเข้าไปดูอย่างอัตโนมัติ

เธอส่งสติกเกอร์รูปหมีสีน้ำตาลมาให้ผมครับแต่เป็นรูปแบบทักทายหน่ะครับ

 

[Khaosuay.ay]

 

Khaosuay.ay : ส่งสติกเกอร์

Techo : ไงข้าว

 

ผมตอบรับเธอไปแทบจะในทันที

 

Khaosuay.ay : เอ่อ เตโชไม่มีเรียนหรอ?

Techo : อื้ม พอดีอาจารย์เราเลิกคลาสกระทันหันหน่ะ แล้วข้าวหล่ะ?

Khaosuay.ay : หรอ? เหมือนข้าวเลยอ่ะ

Techo : แล้วนี่เขาไม่อยู่ด้วยหรอ?

Khaosuay.ay : เขา? เฮียน่านน้ำหน่ะหรอ? อื้ม ไม่อยู่หรอกถ้าอยู่ก็คงไม่ได้คุย 5555

 

อ่า...เจ็บจังว๊ะ? แค่เธอพิมพ์ชื่อของมันเธอก็สามารถหัวเราะออกมาได้แล้วหรอ? ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ตัวหนังสือแต่...ผมก็รู้สึกว่าเธอมีความสุขจริงๆที่ได้เอ่ยชื่อของมัน

 

Techo : 555นั่นสินะ

Khaosuay.ay : ว่าแต่...เตโชเป็นยังไงบ้างหล่ะ? แผลหายหรือยังหรอ?

Techo : อื้ม หายแล้วหล่ะ ไม่ต้องห่วงแค่นี้เราไม่ตายง่ายๆหรอก

Khaosuay.ay : ข้าวขอโทษแทนเฮียน่านน้ำด้วยนะ

Techo : ทำไมต้องขอโทษแทนเขาหล่ะ? เขาทำก็ให้เขามาขอโทษเราเองสิ

Khaosuay.ay : ข้าวขอโทษแทนเฮียน่านน้ำจริงๆนะเฮียน่านน้ำก็เป็นอย่างงี้แหละ ไม่ค่อยฟังอะไร!

 

ทำไมต้องปกป้องมันจังว๊ะ? ข้าวสวย...!?

 

Techo : 5555เราพูดเล่นหน่ะไม่ต้องซีมากหรอกนะ เปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่านะ

Khaosuay.ay : อื้ม! เตโชว่างอยู่ใช่ไหม?

Techo : อื้ม ว่างสิ มีอะไรหรือเปล่า?

Khaosuay.ay : เตโชจำเรื่องที่ข้าวเคยคุยกับเตโชได้ใช่ไหม?

Techo : อื้ม จำได้สิ เรื่องที่ข้าวบอกว่าให้เราพาไปในที่ที่มีความทรงจำใช่ไหม?

Khaosuay.ay : ใช่! ดีใจจังที่เตโชจำได้

Techo : ทุกๆเรื่องของข้าวเราจำได้หมดนั่นแหละ

Khaosuay.ay : จริงหรอ? นั่นแหละ

Techo : ทำไมหรอ?

Khaosuay.ay : เอ่อ...ข้าวอยากไปหน่ะ พาข้าวไปหน่อยได้ไหม?

Techo : อื้ม ได้สิเดี๋ยวเราไปรับนะ

Khaosuay.ay : ขอบใจนะ

 

จะให้ผมอยู่ในรูปแบบไหนก็ได้ขอแค่...ให้ผมได้อยู่ในสายตาของข้าวสวยก็พอ

ผมจึงลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินไปในทันที

 

ตุ่บ! แต่ว่า...ระหว่างที่ผมเดินไปนั้นจู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาชนผมเต็มๆจนทำให้เธอล้มลงไปนั่งกับพื้น

 

"อ๊ะ!" เธออุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ!?" ผมถามเธอไปพร้อมกับรีบลงไปช่วยเธอทันที

"อื้ม...ไม่เป็นอะร่ะ...." เธอจับผมที่ปิดหน้าเธอมาทัดหูไว้และก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมและมันทำให้ผมและเธอชะงักค้างทันที

"คุณ...!"

"นาย...! อึ่ก!" เธอเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองเหมือนกับจะอ้วก

 

ทำไมว๊ะ!? แค่เห็นหน้าผมถึงกับจะอ้วกเลยหรอว๊ะ!? ควรเป็นผมไหมว๊ะที่อ้วกใส่เธอ...!?

และเธอก็ลุกขึ้นและวิ่งหนีผมไปในทันที

 

"....." ผมมองตามแผ่นหลังบางๆนั่นจนเธอวิ่งลับสายตาไปครับ

 

คิดว่าผมจะตามไปไหม? บอกเลยว่า...เธอไม่ได้มีความสำคัญกับผมถึงขนาดนั้นครับ แค่ผมไม่แจ้งตำรวจมาจับเธอข้อหาล่วงละเมิดทางเพศก็ดีเท่าไหร่แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็ไปหาข้าวสวยดิ่ครับ

แกร็บ!! แต่...ผมดันเดินเหยียบอะไรบางอย่างเข้า ผมเปิดเท้าดู หืม? แคปซูลอะไรว๊ะ? ผมจึงหยิบขึ้นมาดู

 

"น่ะ..นี่มัน?" ไม่ใช่แคปซูลแต่...คือยาสอดแถมมันเขียนข้างกล่องไว้ว่า...ยายุติการตั้งครรถ์

แป๊บนะ! หมายความว่าเธอท้องหรอว๊ะ!? เอ่อ..เออ! ก็ดีแล้วหนิเนอะมั่วซ๊ะขนาดนั้นอ่ะแถมยังคิดจะทำแท้งอีกต่างหาก อ่า...บาปๆๆๆแน่นอนเหี้ยเตโชดันมารู้ว่าคนกำลังจะทำแท้งแต่ไม่ห้ามแล้ว...ผมมีสิทธิ์ห่าเหวอะไรจะไปห้ามเธอหล่ะว๊ะ!? ผมจึงเดินไปทิ้งถังขยะหน้ามอและนั่งรถเมล์ไปที่P universityทันที

.

.

.

ชะเอม talk's

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ ห้องนอนของฉัน ห้องน้ำ เวลา12:05น.

 

"อ้วกกกก!! เฮ้อ! เฮ้อ!"

 

ฉันกลับมาถึงบ้านตั้งนานแล้วค่ะแต่ก็...หมกตัวอยู่แต่ในห้องตั้งแต่กลับมา เพราะว่า...ฉันแพ้ท้องหนักมากฉันกินข้าวไม่ได้เลยค่ะ สิ่งที่กินได้คือ แตงโม แค่นั้น แต่...ฉันกินกับข้าวได้นะคะ แถมดันไปเจอของแสลงมาอีก หมดกันข้าวที่ฉันฝืนกินเข้าไป

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ

ตุ่บ~ และเดินมานั่งที่เตียงนอน

โดนเขาด่าจนชินแล้วหนิเนอะโดนด่าอีกหน่อยนึงมันจะเป็นอะไรไปเล่า?

 

[Nannam_m]

 

Chaem : น่านน้ำ ชะเอมว่ามันถึงเวลาแล้วนะที่น่านน้ำควรจะคุยกับคุณป้า

Chaem : ชะเอมให้เวลาน่านน้ำถึงแค่วันพรุ่งนี้ถ้าน่านน้ำไม่เข้ามาคุยกับคุณพ่อเรื่องงานแต่งของเราชะเอมจะไปคุยกับคุณป้าเอง

 

ฟุ๊บ~ ฉันส่งไปเพียงแค่นั้นและฉันก็นอนลงไปกับเตียงมือบางข้างขวาเอาขึ้นมาลูบหน้าท้องตัวเอง

 

"ไม่ต้องห่วงนะคะ...ยังไงๆพ่อน่านน้ำก็คือพ่อของเราคนเดียวเท่านั้น...!" ฉันพูดกับลูกในท้องของตัวเองไป

"อึ่ก!" อีกแล้ว...ฉันจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@P university อาคารอาหารคณะบริหาร เวลา12:30น.

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งกินข้าวกับพวกเพื่อนๆอยู่ที่อาคารอาหารของคณะบริหารคณะที่มีพวกผมเรียนกันอยู่เยอะกว่าหน่ะครับ ไอ้เขื่อนเลยต้องถอกสังขาลของมันมาที่นี่อ่ะนะ

 

"เฮ้ย! เพื่อนน่านน้ำครับ~ เหม่อห่าไรเนี้ย...!?" น้ำเสียงน่ารำคาณของไอ้ล่ามโซ่ดังขึ้นมา

"เปล่าหนิ" ผมตอบมันไปเสียงเรียบพร้อมกับยักไหล่ขึ้นทั้งสองข้างส่งไปให้มันเป็นการยืนยันว่า...ไม่มีอะไรจริงๆ

"เออ! ใช่! กูมีอะไรให้พวกมึงดูด้วยครับ~" มันพูดมาด้วยน้ำเสียงกระล่อนเหมือนเดิมพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของตัวมันเองขึ้นมา

"อะไรว๊ะ?" เป็นไอ้เขื่อนที่ถามไป

"นี่ครับ~" มันพูดมาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ไปให้ไอ้เขื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆผม

"อ่ะ..." ไอ้เขื่อนยื่นมาให้ผมทันทีที่ตามันกระทบกับรูปภาพในโทรศัพท์สายตาเบื่อหน่ายแสดงออกมาได้ชัดเจนมากว่ะ คาดว่า...น่าจะเป็นรูปของผู้หญิง

"ไมว๊ะครับ? ไม่แจ่มวาวหรอ?" มันถามไอ้เขื่อนไปครับ

"....." ไอ้เขื่อนตอบอะไรผมไม่รู้ผมไม่ได้ยินเพราะตอนนี้ผมกำลังให้ความสนใจกับแคปชั่นของรูปภาพที่เธอลงไปล่าสุด

 

คหกรรมออกแบบแฟชั่นยกคลาสจ้าาา~ คือแคปชั่นบนรูปภาพของเธอ ก่อนที่ผมจะเลื่อนหน้าจอขึ้นไปหวังว่าเธอจะไม่ใช่นักศึกษาP university

แต่แล้ว...ความโกรธก็ปะทุขึ้นมาทันทีเมื่อเธอคนนี้เป็นนักศึกษาของP universityจริงๆ คหกรรมออกแบบแฟชั่นหรอ? งั้นก็แปลว่า...ยัยเมียเด็กเลิกเรียนแล้วอ่ะดิ่

 

"ฮู่ว์~" ผมต้องเป่าลมร้อนออกจากปากเพื่อลดอาการร้อนที่หัวและป้องกันการอาละวาดของตัวเอง

"เพื่อนน่านครับ!!" เสียงกระล่อนของไอ้ล่ามโซ่เอ่ยเรียกผมเสียงดัง

"อะไร!?" อ่า...แต่เสียงที่เอ่ยออกไปมันก็ยังหงุดหงิดอยู่ดี

"กูแค่จะขอโทรศัพท์ของกูคืนเองครับ~ เพื่อนเวร! ทำไมต้องตะคอกกูด้วยเนี้ย!!?" มันพูดขอสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาและก็ถามผมมาในประโยคหลัง

"เปล่า" ผมตอบมันไปพร้อมกับพยายามปั้นน้ำเสียงให้นิ่งที่สุดและตามด้วยยื่นโทรศัพท์ของตัวมันเองคืนไปให้มัน

"เป็นไงครับ? แจ่มวาวเปล่า?"

"เหอะ" ผมยิ้มเยาะเย้ยให้มันไป มันไม่เอ่ยถามอะไรมาแต่ส่งสายตาสงสัยมาถามผมแทน

"....." ผมจึงไม่ตอบอะไรมันไปแต่...ยักไหล่ขึ้นทั้งสองข้างเป็นการบอกมันไปว่า ก็งั้นๆ คือก็ทำมาอ่ะนะได้แค่นั้นก็ดีแล้ว

"พวกมึงสามตัวเนี้ยนะ...? เป็นห่าไรกันไปหมดว๊ะ!? ทำตัวเหมือนกับไม่มีใครสวยกว่าเมียทั้งๆที่ยังไม่มีเมีย!" มันรู้ได้ไงว๊ะ!? ว่าผมยังไม่มีเมีย!

"แต่กูมีแล้ว!" ไอ้เขื่อนตอบไปเสียงดัง

"กูก็มีแล้วเหมือนกัน" ไอ้ทิศเหนือจึงเสริมทัพกับไอ้เขื่อนไป

"โอ๊ะ! โทษทีพอดีกูลืม" และพวกมันก็คุยเล่นกันไปครับจะมึก็แค่...

"....." ผมที่เงียบมองดูพวกมันคุยเล่นกันไปสักพัก ก่อนที่ผมจะหยิบโทรศัพท์ของตัวผมเองขึ้นมาเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์แต่...พอเข้ามาปุ๊บคิ้วหนาก็ต้องขมวดเป็นปมในทันที

 

[Chaem] (2) เมื่อผมเห็นแชทของผู้หญิงที่ผมปิดการแจ้งเตือนไปเมื่ออาทิตย์ก่อนเธอเพิ่งจะส่งมาเมื่อยี่สิบห้านาทีที่แล้วเองครับผมจึงต้องกดเข้าไปดูอย่างจำใจ

 

"เชี้ย!" ทันทีที่ผมอ่านจบผมก็ต้องสบถด่าเสียงดังหงุดหงิดออกมาในทันที

 

[Chaem]

 

Chaem : น่านน้ำ ชะเอมว่ามันถึงเวลาแล้วนะที่น่านน้ำควรจะคุยกับคุณป้า

Chaem : ชะเอมให้เวลาน่านน้ำถึงแค่วันพรุ่งนี้ถ้าน่านน้ำไม่เข้ามาคุยกับคุณพ่อเรื่องงานแต่งของเราชะเอมจะไปคุยกับคุณป้าเอง

 

"เป็นไรว๊ะ?" ไอ้เขื่อนถามผมมา

"มีเรื่องนิดหน่อยว่ะ ไอ้เหนือ" ผมตอบไอ้เขื่อนไปในประโยคแรกและเรียกไอ้ทิศเหนือไปในประโยคหลัง

"หืม? มีไรว๊ะ?" มันเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมาถามผม

"ฝากจดชีสงานมาให้กูด้วยนะ" ผมบอกมันไป มันไม่ได้ตอบอะไรมาแต่ก็พยักหน้ามาให้ผม

"งั้นกูไปก่อนนะ" ผมพูดบอกพวกมันไปเพียงแค่นั้นและก็เดินออกมาจากอาคารอาหารทันที

 

เอาตามความจริงก็...ไม่มีกระจิตกระใจจะเรียนต่อไปแล้วหล่ะแค่...เรื่องยัยเมียเด็กกูก็มีน้ำโหจนเรียนไม่ไหวแล้ว นี่ยังมีเรื่องของชะเอมมาอีก

ถ้าถามว่าผมจะจัดการเรื่องใครก่อนตอบได้เลยครับว่า...เรื่องยัยเมียเด็กดิ่ว๊ะ แม่ง!! ไม่คุมหน่อยแล้วเหลิงเลยนะ อย่าให้หาตัวเจอจะจับขย่มให้สลบคาเตียงเลยคอยดู

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@P school เวลา13:00น.

 

อ่า ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่โรงเรียนที่ฉันเคยเรียนอยู่ค่ะแต่...ณ ตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้อะไรเลยค่ะนอกจากรูปภาพกิจกรรมที่ฉันเคยทำ

 

"เป็นไงบ้าง? จำอะไรได้บ้างไหมข้าว?" เตโชถามฉันขึ้นมาเสียงเรียบ

"อื้อๆ ไม่เห็นจะจำอะไรได้เลยอ่ะ" ฉันส่ายหัว ก่อนที่จะตอบเจ้าตัวไปด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกัน

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบก็ได้"

"ต้องรีบสิ ข้าวไม่มีเวลามาหาความทรงจำแบบนี้ปล่อยๆหรอกนะ!" ฉันพูดไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดจนลืมไปว่า...

"อ่า...เราขอโทษนะข้าว" เตโชเป็นคนอื่น ไม่ใช่เฮียน่าน ไม่ใช่กัสโซ่ หรือว่า...พวกเพื่อนสนิทของฉัน

"เอ่อ...ไม่ๆ ข้าวต่างหากที่ต้องขอโทษเตโช" ฉันจึงพูดไปในน้ำเสียงที่เบาลงแต่...ตาก็ยังคงมองอยู่ที่รูปกิจกรรมเก่าๆของตัวฉันเอง

"งั้น...เราว่าไปดูที่อื่นกันดีกว่าไหม?" ทันทีที่เตโชถามจบ

"???" ฉันก็ละสายตามาจากรูปภาพของตัวฉันเองไปมองหน้าเตโชด้วยสายตาสงสัยทันที

 

@หลังโรงเรียน เวลา13:10น.

 

"อ่า...ที่นี่เปลี่ยนไปมากจริงๆ"

"หืม? ยังไงหรอ?" ด้วยความสงสัยว่า...เปลี่ยนไปยังไง ฉันจึงอดใจไม่ไหวถามเตโชไปแต่...ก็มองซ้ายมองขวาหาที่ที่เป็นความทรงจำไปด้วย

"ก็...เมื่อก่อนตรงนี้จะเป็นที่ๆพวกเรามาล้างหน้าแปรงฟันหลังทานอาหารเสร็จแต่...ตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นสระว่ายน้ำแล้ว ฮ่าๆ...." เจ้าตัวพูดอะไรฉันไม่รู้ค่ะเพราะฉันเห็นมุมๆนึงมันน่าสนใจแปลกๆฉันเลยเดินไปดู

 

"เอ๊!? ย่ะ..อย่ามายุ่งกับผม...!"

"นายชื่ออะไรหรอ?"

"เธอควรจะแนะนำตัวเองก่อน"

"อ่า...ฉันชื่อว่าข้าวสวยอยู่มอสองห้องคิงหน่ะ"

"เตโช มอสองห้องสามัญชนชนชั้นที่หนึ่ง"

"ว้าว! เก่งเหมือนกันนี่...! นานหรือยังหรอ?"

"อะไรนานหรือยัง?"

"ถูกแกล้งแบบนี้นานหรือยังหรอ?"

 

หมับ!

 

"อ๊ะ!? ต่ะ..เตโช!?" เตโชจับมือของฉันทำให้ฉันออกจากห้วงความทรงจำ

"เป็นอะไรหรือเปล่า? โอเคมั้ย?" ก่อนที่เตโชจะถามฉันมา

 

อึ่ก ฉันลอบก้มหน้ากลืนน้ำลายของตัวเองลงคอไปค่ะ

 

"เปล่าหรอก...ข้าวว่าไปดูที่อื่นกันเถอะนะ" ก่อนที่จะตอบคำถามของเตโชไปในประโยคแรกและชวนเจ้าตัวไปในประโยคหลัง

"อื้มๆ ไปอีกที่นึงที่สำคัญกันเถอะ" และเจ้าตัวก็พยักหน้าตอบฉันมา ก่อนที่จะพูดคำพูดชวนสงสัยออกมา

"หืม? ที่ไหนหรอ?" และด้วยความสงสัยอีกตามเคยฉันจึงถามเตโชออกไป

"ที่ที่น่าจะทำให้ข้าวกลับมาจำความได้ดีที่สุด!" นี่คือ...คำตอบใช่ไหมว๊ะ?

 

Rrrrr Rrrrr ระหว่างที่ฉันเดินตามหลังของเตโชเพื่อที่จะไปอีกสถานที่นึงที่เตโชบอกว่าเป็นที่ที่จะทำให้ฉันกลับมาจำความได้ที่สุด เสียงริงโทนบวกกับการสั่นของโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมาฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

 

"!!!" ทันทีที่เห็นชื่อที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ดวงตาของฉันก็เบิกกว้างขึ้นมาพร้อมกับ...

 

กึ่ก! ร่างกายของฉันก็หยุดเดินโดยอัตโนมัติทันที

 

"เฮียน่าน..." ฉันเผลอเอ่ยเรียกชื่อที่ขึ้นอยู่ที่บนหน้าจอนี้ไป

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr [เฮียน่านน้ำ]

 

"หืม? รับเถอะข้าวสวย เดี๋ยวจะมีปัญหากันอีก" เตโชพูดมา

"อื้ม" พยักหน้าตอบเตโชไปเพียงแค่นั้นและฉันก็เดินออกมารับสายทันที

 

"ฮัลโหล เฮียน่านมีอะไรหรือเปล่า?" เมื่อรับสายเสร็จฉันก็เปิดประเด็นถามคนปลายสายไปค่ะ

(ข้าวเฮียได้ยินว่าคหกรรมยกคลาส) เขาบอกฉันมา

 

ณ ตอนนี้ใจฉันไหววูบทันที เขาจะรู้ไหมว่าฉันมาทึ่นี่กับเตโชผู้ชายที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ

 

(ตอนนี้ข้าวอยู่ไหนคะ?) เฮียน่านน้ำถามฉันมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งปกติ

"หืม?" ครางไปด้วยความสงสัย ถามทำไมนะ? ไม่ได้จะจับผิดใช่ไหม?

(พอดีว่า...เฮียมีเรียนถึงบ่ายสองโมงหน่ะค่ะเฮียถามเพราะว่าถ้า...ตอนนี้ข้าวอยู่ที่คอนโดเฮียจะได้ซื้อกับข้าวไปกินด้วยเลย) บ่ายสองหรอ? ฉันยกโทรศัพท์ออกมาจากหูทันทีเพื่อดูนาฬิกา

 

@เวลา13:30น.

 

ถ้ากลับตอนนี้น่าจะทัน

 

"ค่ะ ข้าวอยู่คอนโด" ฉันตอบไปและเฮียน่านน้ำก็เงียบไป

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Basic R condo ห้องของผม ห้องนอนของผม เวลา13:30น.

 

"ค่ะ ข้าวอยู่คอนโด" ทันทีที่เธอตอบจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างทันที

 

นี่...ผมเลือกที่จะถามเธอไปดีๆพูดกับเธอไปดีๆแต่เธอก็เลือกที่จะโกหกตอแหลกับผมงั้นสิ?

กำโทรศัพท์ที่ผมจับอยู่ตอนนี้แน่นเหมือนกับจะให้มันแหลกสลายหายไปจากมือ ส่วนอีกข้างก็เอาขึ้นมาวางไว้บนตักของตัวผมเองและกำจนมันขึ้นเส้นเลือดปูด

 

"เฮียน่าน...!? เป็นอะไรหรือเปล่า!?"

 

พริ้ว!!! ตุ่บ!!! แกร็ก!!! ผมปาโทรศัพท์เข้ากับกำแพงห้องไปในทันทีที่เสียงของเธอเข้ามาในโสตประสาทของผมจนหน้าจอมันแตกแบตหลุดและเครื่องก็ดับไป

 

"แม่งเอ๊ย!!!" สบถออกมาด้วยความหัวเสียในทันทีสองมือหนาเอาขึ้นมาลูบหน้าลูบหัวตัวเองไปด้วย

"ทำไม? ทำไม...ถึงต้องโกหกกันด้วยว๊ะ!?"

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"เฮียน่าน...!? เป็นอะไรหรือเปล่า!?"

 

กึ่ก!! ฉันยกโทรศัพท์ออกจากหูทันทีที่มีเสียงดังๆนั่นเกิดขึ้นมา เสียงเหมือนคนวางโทรศัพท์ตู้ดัวยความโมโหรุนแรงหน่ะค่ะพร้อมกับมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองไปด้วยความแปลกใจ

 

"ข้าว เป็นยังไงบ้าง? คุยกันโอเคใช่ไหม?" เสียงเตโชถามฉันมา

"น่าจะนะ เตโชข้าวต้องกลับคอนโดแล้วอ่ะ" ฉันตอบคำถามของเตโชไป ก่อนที่จะบอกเจ้าตัวไปและหันหลังเดินกลับไปที่หน้าโรงเรียนทันที

"เขาบังคับข้าวหรอ?"

"หืม? เปล่าหรอก...ข้าวแค่อยากกลับหน่ะ"

"งั้นหรอ?"

"อื้ม" ฉันพยักหน้าตอบไปเพียงแค่นั้นฉันก็...เรียกแท็กซี่กลับคอนโดเฮียน่านน้ำทันที

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

"เธอ...ไม่เคยรักฉันจริงๆเลยสินะข้าวสวย...?"  ผมถามออกไปทั้งๆที่ก็รู้ว่าไม่มีคนตอบ

 

@เวลา14:00น.

 

ครึ่งชั่วโมง!!!? ไปเอากับใครอยู่ว๊ะ!!!? อ่า...จะเอากับใครก็ไม่เห็นจะเดายาก

 

"ทำไม? กูถึงต้องแพ้มึงทุกที!? ไอ้เตโช...!" แต่...จะโทษมันแค่คนเดียวก็ไม่ได้มันอยู่ที่คนของผมด้วย ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิมก็เพราะเธอจำไว้ด้วย!!!

 

แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องนอนของผมดังขึ้น

 

"เฮ้อ!" หอบหายใจมาเชียวนะ

"ไง! กว่าจะกลับมา!" ผมพูดไปด้วยน้ำเสียงดังหงุดหงิด

"เอ๊!? ฮ่ะ..เฮียน่าน!!?" เธอเรียกผมมาด้วยน้ำเสียงตกใจ

"ไปเอากับผัวคนที่สองสนุกไหม?" ผมลุกขึ้นและเดินไปถามเธอ ก่อนที่จะ...

 

หมับ!! กระชากข้อมือของเธอให้ตัวของเธอเข้ามาหาผม

 

"อ๊ะ!! เฮียน่าน...ข้าวเจ็บ"

"ตอแหล!!" ผมด่าเธอไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดพร้อมกับออกแรงบีบข้อมือของเธอมากขึ้น

"อ๊ะ!!" จนเธอต้องทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวดทันที

"ถามว่า...ไปเอากับผัวคนที่สองมาสนุกไหม!!?" ผมจึงถามเธอไปอีกทีด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เธอไม่ตอบแต่...ดวงตากลมโตเหมือนกระต่ายนั่นมีน้ำตาคลอพร้อมมองผมด้วยสายตาหวาดกลัว

"เหอะ! ผัวคนแรกอยากสนุกบ้างจังว่ะ!" ผมพูดไปเพียงแค่นั้นผมก็...

 

ผลั่ก!!! ตุ่บบ!!! ผลักเธอลงไปนอนที่เตียงนอนพร้อมกับผมตามขึ้นไปคร่อมร่างเธอทันที

 

"อ๊ะ!! ฮึ่ก! เฮียน่าน...ฟังข้าวก่อนสิ! ฮือออ~"

"ฟังมามากพอแล้ว!! ข้าวสวย!! ฉันฟังที่เธอโกหกตอแหล!! มามากพอแล้ว!!" ผมพูดด่าเธอไป

 

จ๊วบบบๆๆๆ!! จุ๊บบๆๆๆ!! ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปดูดผิวเนื้อบริเวณลำคอขาวยาวระหงส์ของเธอ

 

"ฮึ่กๆ! เฮียน่านก็โกหกเหมือนกันหนิ!!" มีสิทธิ์ห่าไรมายอกย้อนผมว๊ะ?

"ฉันโกหก...เพราะรู้ว่าเธอต้องตอแหลเป็นแรดออกไปร่านข้างนอกไง!!? เธออ่ะมันยิ่งกว่าอิตัวอีกข้าว!!" ผมผละไปหน้าออกจากต้นคอขาวขึ้นมาด่าเธอไปจนคนโดนด่าต้องหลับตาปี๋

"ฮืออๆ~ ถ้าข้าวเป็นอิตัวแล้ว ฮึ่บๆ เฮียจะมาเอาข้าวทำไม!!?" เหอะ!

"สะใจไง เอาคนที่ไม่อยากให้ฉันเอาหน่ะแม่งโครตมีความสุข!!"

"ฮึ่กๆ เฮียน่านไม่เคยร่ะ....อ๊ะ!! อื้อออ!" ผมจึงประกบปากจูบเธอไป ก่อนที่จะปล่อยปากเธอออกมาในเวลาต่อมา

"ช่วยทำให้ผัวคนแรกของเธอคนนี้สนุกเหมือนอย่างที่เธอไปสนุกกับผัวคนที่สองของเธอหน่อยแล้วกันนะ!"

"ไม่ ฮี่ก! ไม่นะ!! เฮียน่าน!!! หยุดนะ! ฮื้อออ~ ฟังข้าว...ฮึ่ก ก่ะ....อ๊ายยยยย!!!!"

 

แคว้กกกกก!! ผมไม่ฟังและกระชากเสื้อนักศึกษาของเธอออกทันที

 

"เฮียน่าน!! ฮึ่ก! ปล่อยข้าว!! ฮืออๆ~ ฟังข้าว..! ขัาวเกลียด...ฮึ่ก! เฮียน่ะ....อื้ออออ~"

"อื้มมม~" ไม่ฟังครับ ผมจึงเลือกที่จะจูบปิดปากยังเมียเด็กนี่ไป

 

End ep.20

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ฮื้อออ! ม่ะ..ไม่ใช่นะ เฮีย....อ๊ะ!! ข้าวเจ็บ..."

"เจ็บสิดี!! จะได้รู้ว่า...นี่ผัวไม่ใช่ควายที่เธอจะได้มาสวมเขาให้ง่ายๆ!!"

 

{To be continue...}

 

อิเฮียผิดไหมถามใจดู? จากตอนที่แล้วหวานเลี่ยนๆไปแล้วอีพีนี้ก็จะฮาร์ดคอร์หน่อยๆ หน๊อยหน่อยค่ะ! ใครว่าผู้หญิงเซ้นส์แรงบอกเลยเรื่องนี้ผู้ชายเซ้นส์แรงมากเว่อร์ แต่เป็นเซ้นส์มั่วนะไม่ใช่เซ้นส์นอกใจ...!

.....

 

อิเฮียแกก็ฟังน้องมันหน่อยเถอะจ้า~ ไรท์เตอร์สงสารน้องเหลือเกิน (-_-) ทำไมไม่เชื่อหรอสงสารจริ๊งจริงนะคะเว้ย!!!

.....

 

ส่วนเตโชเธอจะรู้ตัวหรือเปล่านะว่าไม่ควรเข้าใกล้ข้าวสวยเลยยยย!!!

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจจ้า~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะครับ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว