ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Beloved ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Beloved ตอนที่ 3
แบบอักษร

 

Beloved  ตอนที่ 3 

Author : 여 님 (ยอนิม)

 

 

 

“ไม่นะ จะให้รู้สึกอะไร” บอมถามกลับ ทำให้บุ้งยิ้มกว้างทันที

 

“ก็แบบ รังเกียจมั้ยครับ ขยะแขยงมั้ยครับ” บุ้งถามต่อ บอมส่ายหน้าไปมา

 

“มันเป็นรสนิยมของใครของมัน” บอมตอบกลับ ทำให้บุ้งรู้สึกใจชื้นขึ้น

 

“อืม แล้วถ้าเกิดมีเกย์มาชอบพี่ พี่จะรังเกียจมั้ย” บุ้งถามออกมาอีก เพราะคิดว่าบางคนยอมรับเรื่องเพศทางเลือกได้ แต่ก็ใช่ว่าจะคบเพศเดียวกันเป็นคนรักได้

 

“ไม่รู้สิ” บอมตอบกลับ เพราะเขาไม่รู้จริงๆ เนื่องจากยังไม่มีเกย์คนไหนกล้าเข้ามาจีบเขาเลยสักคน ในมหาวิทยาลัย เขามีแฟนคลับทั้งชายหญิง ผู้ชายที่เป็นเกย์ก็มีชอบเขาเหมือนกัน แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาสานสัมพันธ์ เพราะบอมจะเป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยสนใจใครเท่าไรนัก คนทั่วไปเลยไม่รู้ว่าบอมจะรังเกียจเพศเดียวกันหรือไม่ จะมีก็แต่ผู้หญิงเท่านั้น ที่พยายามเข้าหา บุ้งพยักหน้ารับเมื่อได้ยิน ใจอยากจะถามมากกว่านี้ แต่กลัวว่าบอมจะอึดอัด

“พร้อมจะเรียนรึยัง” บอมถามกลับมา เพราะอยากสอนบุ้งเต็มที

 

“ครับ” บุ้งตอบรับ ก่อนจะนั่งเรียนต่อ แต่บุ้งก็สมาธิหลุดบ้างเป็นระยะ จนบอมต้องดึงกลับมาสนใจเรื่องเรียนต่อ บุ้งเอาคางวางเกยหนังสือบนโต๊ะด้วยท่าทีเนือยๆ บอมก็เหลือบมองเล็กน้อย

 

“พี่สอนน่าเบื่อรึไง” บอมถามออกมา บุ้งรีบส่ายหน้าทันที

 

“ไม่เลยครับ” บุ้งรีบตอบกลับ

 

“แต่ดูเราเหมือนเบื่อ” บอมถามกลับไป

 

“บุ้งไม่ได้เบื่อ บุ้งแค่..แค่.” บุ้งพยายามหาคำตอบดีๆให้อีกฝ่าย

“บุ้งแค่อยากพักบ้างอ่ะครับ” บุ้งบอกเสียงอ่อยๆ

 

“แต่เราเพิ่งจะพักไป” บอมตอบกลับ สำหรับบอมเขาคิดว่าเพิ่งเรียนได้ไม่นาน แต่สำหรับบุ้งแล้วมันไม่ใช่

 

“นะครับพี่บอม” บุ้งส่งเสียงอ้อนไปให้ บอมมองบุ้งนิ่งๆ สุดท้ายก็พยักหน้ารับ ทำให้บุ้งยิ้มกว้างออกมาทันที

“เย้ พี่บอมใจดีที่สุดเลย” บุ้งพูดขึ้นยิ้มๆ

 

“พักสัก 10 นาทีก็แล้วกัน เดี๋ยวพี่จะให้ทำแบบฝึกหัดง่ายๆ” บอมพูดขึ้น เพราะเขาจะหาแบบฝึกหัดพื้นฐานให้บุ้งลองทำ

 

“พี่บอมกินขนมหน่อยมั้ยครับ” บุ้งเลื่อนจานขนมไปให้บอม

 

“ไม่เป็นไร” บอมตอบกลับ

 

“พี่บอมชอบกินอะไรมากที่สุดครับ พวกอาหารหรือขนมก็ได้” บุ้งชวนคุยไปเรื่อย

 

“อยากพักไม่ใช่เหรอ” บอมถามกลับไป

 

“นี่แหละครับ การพักของบุ้ง” บุ้งตอบยิ้มๆ ก่อนที่ข้อความไลน์ในมือถือของเขาจะดังขึ้นมาอีกครั้ง บุ้งหยิบมาดู ก่อนจะเห็นว่าเป็นจักรที่ส่งรูปไอศกรีมมายั่วเขา

“ฮึ้ยยย ไอ้จักร” บุ้งฮึดฮัดออกมาไม่จริงจังนัก ก่อนจะระรัวข้อความไปจิกกัดเพื่อนตัวเอง โดยมีบอมมองเป็นระยะ พลางคิดว่าตัวเองคิดผิดหรือถูกที่อาสามาสอนพิเศษให้กับบุ้ง บุ้งนั่งพิมพ์ข้อความเถียงกับเพื่อนอยู่สักพัก ก็ได้เวลาเรียนต่อ

//แม่ง มัวแต่เถียงกับไอ้จักร เลยไม่ได้คุยกับพี่บอมเลย// บุ้งพึมพำด่าตัวเองในใจ

“ทำแบบฝึกหัดเสร็จแล้วไปทานข้าวกันนะครับ” บุ้งเอ่ยชวน เพราะเห็นว่าใกล้จะเที่ยงแล้ว บอมมองนาฬิกาแล้วพยักหน้ารับ ก่อนที่เขาจะส่งแบบฝึกหัดให้บุ้งทำ พอเห็นแบบฝึกหัด บุ้งก็ทำปากยื่นทันที เด็กหนุ่มนั่งจดๆจ้องๆ แอบเหลือบมองบอมเล็กน้อย

 

“มันเป็นแบบฝึกหัดพื้นฐาน ง่ายมากเลยนะ” บอมพูดดักออกมา บุ้งยิ้มแห้ง ก่อนจะนั่งคิดว่าบอมสอนอะไรเขาบ้าง จริงๆแล้วบุ้งไม่มีสมาธิสักเท่าไร เพราะมัวแต่ให้ความสนใจในเรื่องของบอม แต่เด็กหนุ่มก็ยังพอทำได้บ้าง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

บอมรับแบบฝึกหัดที่เขาให้บุ้งลองหัดทำมาดู ก่อนจะนั่งตรวจโดยมีบุ้งนั่งมองอย่างลุ้นๆ

“10 ข้อ ถูกแค่ 4” บอมบอกออกมา บุ้งยิ้มแหย

 

“สงสัยเป็นเพราะบุ้งหิวข้าวแน่เลยพี่บอม ก็เลยไม่มีสมาธิ” บุ้งบอกออกมา บอมมองหน้าเด็กหนุ่มอย่างอ่อนใจ เพราะรู้ว่าบุ้งแค่อ้างออกมา

 

“งั้นไปกินข้าว แล้วตอนบ่ายค่อยลองมาทำใหม่ ท้องอิ่มแล้วก็คงจะทำได้ดีกว่านี้ใช่มั้ย” บอมพูดขึ้น บุ้งรีบพยักหน้ารับทันที เพราะตอนนี้อยากพักจากเรื่องเรียนพิเศษ

 

“เดี๋ยวบุ้งไปอุ่นกับข้าวให้พี่ก่อนนะครับ” บุ้งรีบลุกขึ้น แล้วออกจากห้องทันที บอมถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ แล้วลงตามบุ้งไปที่ห้องครัว เขามองเด็กหนุ่มท่กำลังสาละวนกับการเตรียมอาหารกลางวันให้เขาโดยไม่มีทีท่าเงอะงะ ทำให้บอมรู้ว่าบุ้งคงเก่งเรื่องงานครัวอยู่ไม่น้อย

“พี่บอมรอแป๊บหนึ่งนะครับ บุ้งอุ่นต้มจืดอีกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว” บุ้งพูดขึ้น ส่วนอย่างอื่นเขาก็เอาเข้าไมโครเวฟเรียบร้อย

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของบอมดังขึ้น บอมหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์เพื่อนตนเอง

“พี่ขอไปรับสายก่อนนะ” บอมพูดออกมา เมื่อเห็นว่าบุ้งหันมามอง ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไปทางหน้าบ้าน เพื่อคุยสายกับเพื่อนตัวเอง

“ว่าไง” บอมรับสายของเต็ม

 

(“มึงอยู่ไหนวะ ว่างรึเปล่า”)เสียงของเต็มถามขึ้นทันที

 

“ไม่ว่าง” บอมตอบออกไปทันที

 

(“ไอ้ห่าบอม รีบบอกว่าไม่ว่างเลยนะ” เต็มโวยวายกลับมา

 

“ก็กูไม่ว่างจริงๆ มึงมีอะไรก็รีบพูดมา” บอมถามกลับไป

 

(“พอดีน้ำเค้าชวนกูไปดูหนัง แล้วแอนนาก็จะไปด้วย เค้าก็อยากให้ชวนมึงด้วยน่ะ” เต็มตอบกลับ ซึ่งไม่ผิดจากที่บอมคิดไว้สักเท่าไรนัก

 

“กูไม่ว่างจริงๆ กูรับสอนพิเศษเด็กมอปลายอยู่” บอมตอบเพื่อนกลับไป พลางนึกพอใจที่เขามีข้ออ้างให้เพื่อนโดยไม่ต้องโกหกอะไรมากมายนัก

 

(“มึงเนี่ยนะไปสอนพิเศษเด็กมอปลายน่ะ ปกติมึงไม่ชอบวุ่นวายกับใครไม่ใช่รึไง”) เต็มถามกลับมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

“เด็กเป็นลูกเพื่อนแม่กู กูปฏิเสธไม่ได้” เรื่องนี้บอมโกหก เพราะจริงๆแล้วเขาปฏิเสธได้ แต่เขาก็เลือกที่จะสอนพิเศษ มากกว่าไปเที่ยวเล่นกับกลุ่มของหญิงสาว

 

(“แบบนี้แอนนาต้องเศร้าแน่เลยว่ะ”) เต็มพึมพำออกมา

 

“ตกลงมึงจีบแอนนาหรือจีบน้ำ” บอมแกล้งถามเพื่อนกลับไป

 

(“จีบน้ำสิถามได้ เออ มึงไม่ว่างก็ไม่เป็นไร กูชวนไอ้ป้องแทนก็ได้วะ งั้นแค่นี้แหละ ไม่กวนแล้ว”) เต็มไม่ได้เซ้าซี้ต่อ ก่อนจะวางสายไป พอบอมหันกลับมาที่ประตูบ้าน ก็เห็นบุ้งยืนอยู่ เด็กหนุ่มทำหน้าเหรอหรา

 

“บุ้งไม่ได้จะแอบฟังนะครับ บุ้งจะออกมาตามพี่บอม กับข้าวอุ่นเสร็จแล้ว” เด็กหนุ่มรีบบอกออกมาทันที ทำให้บอมรู้สึกขำในใจกับท่าทีเหรอหราของบุ้งในตอนนี้ เหมือนกับกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด

 

“พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” บอมตอบกลับ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปในบ้าน บุ้งก็รีบเดินนำไปที่ห้องครัวพอดี อาหารทุกอย่างถูกจัดวางเรียบร้อย ข้าวก็ถูกตักให้เสร็จสรรพ

“ขอบใจนะ” บอมพูดถึงข้าวที่บุ้งเป็นคนตักให้เขา

 

“ไม่เป็นไรครับ บุ้งเต็มใจ” เด็กหนุ่มพูดยิ้มๆ บอมเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ทั้งสองคนนั่งทานข้าวไปพร้อมๆกัน

“พี่บอมกินเยอะๆนะครับ ข้าวยังมีอีกเพียบ” บุ้งรีบบอกขึ้นมา

 

“เราเองก็กินของตัวเองให้หมดเถอะ นั่งมองพี่มันไม่ช่วยให้อิ่มหรอกนะ” บอมบอกออกมา เพราะเขารู้ว่าบุ้งแอบมองเขาอยู่เรื่อยๆ บุ้งสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อโดนจับได้

 

“ก็..พี่บอมหล่อ บุ้งก็เลยอดมองไม่ได้” บุ้งบอกออกมาตรงๆ ทำเอาบอมอึ้งไปนิด ไม่คิดว่าบุ้งจะพูดชมเขาแบบนี้

 

“ขอบใจ” บอมตอบรับด้วยน้ำเสียงปกติ บุ้งยิ้มจนตาปิด ก่อนจะนั่งทานอาหารต่อ จนอิ่มบอมก็อาสาจะล้างจานให้ แต่บุ้งไม่ยอม

 

“พี่อุตส่าห์มาสอนบุ้งโดยไม่คิดค่าสอนสักบาท เพราะฉะนั้น พี่ไม่ต้องทำอะไรนะครับ อยู่เป็นกำลังใจ เอ๊ย อยู่เฉยๆก็พอครับ” บุ้งพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

 

“งั้นพี่ออกไปนั่งรอที่ห้องรับแขกละกัน” บอมตอบกลับ บุ้งก็พยักหน้ารับ ก่อนที่บอมจะเดินออกไป ก่อนที่บุ้งจะรีบล้างจานให้เสร็จ เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับบอมให้มากที่สุด

..

..

“ทำแบบฝึกหัดนี้ใหม่อีกที” บอมส่งแบบฝึกหัดชุดเดิมให้บุ้งทันที เมื่อเขาสองคนกลับขึ้นมาบนห้อง บุ้งอ้าปากค้างเล็กน้อย

 

“พี่บอม ใจคอพี่จะไม่ให้บุ้งนั่งพักให้ข้าวมันย่อยสักนิดก่อนเหรอ ตอนเรียนที่โรงเรียน เค้ายังมีเวลาพักตั้ง 1 ชั่วโมงแน่ะ” บุ้งอ้างออกมา บอมดูเวลาแล้วพยักหน้ารับ

 

“เหลืออีก15 นาที งั้นนั่งพักทบทวนบทเรียนไปก่อน” บอมบอกออกมา บุ้งวางคางลงบนโต๊ะแล้วมองหน้าบอม

 

“พี่บอม พี่จริงจังกับเรื่องการสอนพิเศษนี้มากเลยเหรอครับ” บุ้งถามด้วยความอยากรู้

 

“แม่เราเค้าตั้งความหวังไว้ให้พี่สอนเรา แล้วคิดว่าพี่จะมาทำเล่นๆงั้นเหรอ” บอมถามกลับ บุ้งทำปากยื่นเล็กน้อย แต่ก็เห็นด้วยกับบอม

“จริงๆเราน่ะ ถ้าตั้งใจก็น่าจะทำแบบฝึกหัดได้อยู่หรอกนะ แต่เราชอบเหม่อ เดี๋ยวก็สมาธิหลุดไปเรื่องนั้นเรื่องนี้ มันถึงเรียนไม่รู้เรื่อง” บอมพูดออกมาตรงๆ ถึงแม้ว่าเขาจะมาสอนแค่วันแรกก็ตามที ทำเอาบุ้งหน้าหงอยไปนิด

 

“ก็มันซับซ้อน บุ้งปวดหัวเวลาเห็นตัวเลขนี่นา” เด็กหนุ่มอ้างออกมา

 

“ถ้าตั้งใจ มันก็ไม่ซับซ้อนหรอก” บอมตอบกลับ

“อยากเรียนสถาปัตย์ไม่ใช่รึไง” บอมถามขึ้น บุ้งก็พยักหน้ารับ

 

“บุ้งชอบออกแบบสิ่งก่อสร้าง บุ้งจำได้ว่าเคยไปเห็นโมเดลที่บ้านของพี่ตอนสมัยเด็กๆ ก็เลยทำให้บุ้งชอบด้านนี้” เด็กหนุ่มบอกออกมา เพราะจำสิ่งที่เป็นจุดเริ่มต้นของเขาได้ บอมเลิกคิ้วนิดๆ

 

“แล้วเราสองคนเคยเจอกันรึเปล่า” บอมถามกลับ เพราะถ้าบุ้งเคยไปบ้านเขาก็แปลว่าต้องเคยเจอกับเขาด้วย

 

“แม่บอกว่าเคยเจอกัน แต่ผมจำได้ไม่ชัดเท่าไร” บุ้งบอกออกมาตรงๆ บอมนั่งมองหน้าของบุ้งแล้วคิดตาม แล้วภาพเก่าๆก็ย้อนกลับมา เขาจำได้ว่าเมื่อก่อน เคยมีลูกชายของเพื่อนแม่ที่มาเที่ยวบ้านชอบเดินตามเขา และถามนั่นถามนี่ไม่หยุด จนบอมรำคาญหนีขึ้นห้อง แล้วแม่ของเขาก็มาดุ บอกว่าทำให้เด็กนั่นร้องไห้ บอมก็งงว่าเขาไปทำให้ร้องไห้ตอนไหน สรุปว่าเป็นเพราะเขาไม่ยอมเล่นด้วย เด็กนั่นเลยร้อง บอมคิดว่าน่าจะเป็นบุ้งแน่ๆ ซึ่งตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังนั่งมองเขาตาใสเหมือนจำไม่ได้ว่าเมื่อก่อนเคยสร้างเรื่องให้เขาโดนแม่ดุ

“อ่า จริงสิ บุ้งมีอะไรให้พี่บอมดูด้วย” บุ้งพูดขึ้นเมื่อนึกได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบไปหยิบสมุดวาดภาพออกมา แล้วมาเปิดให้บอมดู

“บุ้งวาดเอง ออกแบบเองเลยนะ” บุ้งบอกออกมาด้วยความภูมิใจ บอมรับมาดูก็เห็นเป็นภาพร่างของบ้านและตึกในรูปแบบต่างๆ เขาเงยหน้ามองบุ้งเล็กน้อย ก็เห็นเด็กหนุ่มส่งสายตาเหมือนคาดหวังให้บอมชมออกมา บอมยกยิ้มมุมปากนิดๆ ทำให้บุ้งถึงกับสตั๊นเมื่อเห็นรอยยิ้มนั่น เพราะตั้งแต่บอมเข้ามาในบ้านของเขา เขายังไม่เห็นบอมยิ้มให้เขาเลย นอกจากตอนที่คุยกับแม่ของเขาและยิ้มอ่อนๆเท่านั้น

 

“อืม สวยดี” บอมตอบออกมา เพราะบุ้งมีฝีมือเรื่องนี้จริงๆ ทำให้รู้ว่าเด็กหนุ่มอยากจะเข้าเรียนคณะสถาปัตยกรรมจริงๆ และดูเหมือนว่าบุ้งจะทำได้ดีในเรื่องนี้

 

“แต่แค่เก่งออกแบบ มันก็ไม่ได้ทำให้สอบเข้าได้หรอกนะ” บอมบอกออกมาอีก ทำให้บุ้งหุบยิ้มทันที หัวใจที่พองโตเพราะถูกชมกลับเหี่ยวแฟบลงไปซะงั้น

“ถ้าอยากจะเรียนคณะนี้ก็ต้องตั้งใจเรียนวิขาคณิตที่พี่จะสอนด้วย” บอมพูดขึ้น บุ้งรับสมุดภาพจากบอมกลับคืนมาด้วยความรู้สึกน้อยใจเล็กๆ

 

//พูดให้กำลังใจกันหน่อยก็ไม่ได้// เด็กหนุ่มบ่นออกมา ซึ่งบอมก็ได้ยิน แต่เขาก็ไม่ได้พูดแก้ตัวอะไร

 

“หมดเวลาพักแล้ว มานั่งทำแบบฝึกหัดต่อเถอะ” บอมพูดขึ้น บุ้งทำหน้างอเล็กน้อย พร้อมกับรับแบบฝึกหัดจากบอมมาทำ บอมมองก็พอรู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังงอนเขา แต่บอมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องง้อ บุ้งนั่งทำแบบฝึกหัดอยู่สักพักใหญ่ๆ ก็ส่งกระดาษคืนบอม บอมก็รับมาตรวจดูแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ได้ 6 คะแนน” บอมพูดขึ้น ซึ่งจริงๆ เขาไม่พอใจกับคะแนนครั้งนี้นัก

 

“แต่มันเกินครึ่งแล้วนะ” บุ้งบอกออกมา

 

“ครับ เกินครึ่ง แต่ถ้าได้ 7 หรือ 8 มันจะดีกว่านี้ พี่ไม่ได้หวังว่าจะต้องเต็ม 10 หรอกนะ” บอมบอกออกมาอีก บุ้งนั่งเงียบทันทีเมื่อได้ยิน บอมเหลือบมองบุ้งเล็กน้อย แล้วลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมือไปโยกหัวของบุ้งไม่แรงมากนัก

 

“แต่ก็ถือว่าทำได้ดีกว่าตอนแรกอ่ะนะ” บอมยอมชมออกมา ทำให้แววตาที่หม่นเมื่อสักครู่สว่างไสวขึ้นมาทันที

 

“บุ้งทำได้ดีใช่มั้ย” เด็กหนุ่มถามขึ้น

 

“อืม ดีกว่าตอนแรกขึ้นมาบ้างแล้ว” บอมยอมชม เพราะไม่อยากให้บรรยากาศการเรียนการสอนเสียด้วย อีกอย่างพอเห็นว่าเด็กหนุ่มยิ้มออกมาได้ บอมก็รู้สึกสบายใจ

 

“งั้นเรียนต่อเถอะครับ” บุ้งบอกออกมาอย่างอารมณ์ดี จริงอยู่ที่ตอนแรกเขารู้สึกนอยด์ๆบอมอยู่บ้าง แต่พอบอมชมแค่เล็กน้อย ก็ดึงอารมณ์ของบุ้งให้กลับมาดีได้ไม่ยากเลยจริงๆ บอมสอนบุ้งไปเรื่อยๆ สอนบ้าง พักบ้าง เพราะเด็กหนุ่มหาข้ออ้างมาพักอยู่เป็นระยะ จนถึงเวลา บ่าย 3 โมง

 

“หมดเวลาแล้ว เดี๋ยวพี่ต้องกลับก่อน พี่จะทิ้งการบ้านให้เราทำนะ ทำเอง อย่าให้คนอื่นทำล่ะ แล้ววันพุธพี่จะมาตรวจ” บอมพูดขึ้น พร้อมกับส่งสมุดที่เขาเขียนการบ้านแบบฝึกหัดให้บุ้ง เด็กหนุ่มรับมาดู แล้วเก็บวางไว้ที่มุมหนึ่งของโต๊ะ

“เดี๋ยวไว้พี่จะไปหาซื้อรวมข้อสอบ O-Net วิชาคณิตมาให้” บอมบอกออกมา ขณะเก็บของใส่กระเป๋า

 

“พี่บอมครับ บุ้งขอเบอร์หรือไลน์พี่บอมหน่อยสิ เผื่อมีอะไรสงสัย บุ้งจะได้ส่งข้อความถามได้” บุ้งบอกออกมา เพราะเขารอโอกาสที่จะขอไลน์บอมมาตั้งแต่ช่วงสายๆแล้ว บอมจดไอดีไลน์ให้บุ้งอย่างสียไม่ได้

 

“อย่าเอาไลน์พี่ไปแจกใคร” บอมพูดกำชับ บุ้งรับมาแล้วยิ้มกว้างทันที

 

“ไม่ต้องห่วงครับ บุ้งไม่แจกใครหรอก” บุ้งพูดยิ้มๆ เรื่องอะไรที่เขาจะเอาไลน์ของคนที่เขาสนใจไปแจกให้คนอื่น

 

“แล้วนี่อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย แม่เราจะกลับมาตอนไหน” บอมถามขึ้น

 

“อีกสักพักก็น่าจะกลับแล้วล่ะครับ พี่บอมจะอยู่เป็นเพื่อนบุ้งจนกว่าแม่บุ้งจะกลับมาใช่มั้ย” เด็กหนุ่มถามด้วยความดีใจ

 

“เปล่า พี่จะบอกว่าให้ล็อคประตูรั้วบ้านดีๆ” บอมตอบออกมา ทำให้บุ้งถึงกับเซ็ง เมื่อบอมเก็บของเสร็จแล้ว บุ้งก็เดินมาส่งชายหนุ่มที่รถ

 

“ขอบคุณนะครับ ที่มาช่วยสอนบุ้ง” บุ้งพูดพร้อมกับยกมือไหว้บอม บอมก็พยักหน้ารับช้าๆ

 

“อย่าลืมทำการบ้านล่ะ แล้วเจอกันวันพุธ” บอมพูดขึ้น ก่อนจะขึ้นรถไป บุ้งมองตามอย่างเสียดาย แต่ก็ไม่อยากรั้ง เพราะคิดว่าบอมน่าจะมีธุระต่อ เมื่อบอมไปแล้ว บุ้งก็จัดการปิดประตูรั้ว แล้วเข้ามาในบ้าน เพื่อเปิดมือถือส่องหารูปของบอมในเพจมหาวิทยาลัย BB ทันที

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“เป็นไงมึง เรียนพิเศษกับครูสุดหล่อ” เสียงของจักรดังขึ้น ขณะที่บุ้งนั่งเล่นมือถือรอเพื่อนในโรงเรียนช่วงเช้าของวันจันทร์

 

“ฟิน” บุ้งพูดโดยที่ตายังคงจ้องหน้าจอมือถือ จนจักรต้องมานั่งข้างๆ แล้วชะโงกดู

 

“เชี่ย ถึงขั้นมาส่องพี่เค้าในเฟซเลยเหรอวะ” จักรถามขึ้น เมื่อเห็นว่าบุ้งกำลังนั่งไล่ดูรูปของบอมอยู่

 

“เออ นี่กูเข้ามาดูในเพจของมหาลัยพี่เค้าเลยนะ มึง พี่เค้าโคตรฮอตอ่ะ” บุ้งส่งเสียงงุ้งงิ้งฟินๆออกมา เพราะเข้าไปดูในเพจก็รู้ว่ามีคนติดตามบอมเยอะอยู่เหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าบอมจะไม่ค่อยสนใจใครสักเท่าไร บุ้งตามส่องไปจนถึงเฟซของบอมที่ดูความเคลื่อนไหวได้แค่เพื่อนในเฟซเท่านั้น

“นี่เฟซเพื่อนพี่เค้า คนนี้ชื่อเต็ม คนนี้ป้อง แล้วก็คนนี้ชื่อวิทย์” บุ้งพูดพร้อมกับเปิดรูปให้เพื่อนตัวเองดู จักรทำหน้าอึ้งๆเมื่อได้ยิน

 

“ไอ้บุ้ง นี่มึงไปตามสืบเรื่องของพี่เค้าจนรู้ขนาดนี้เลยเหรอวะ” จักรพูดขึ้นมา

 

“กูก็ส่องไปเรื่อยอ่ะ” บุ้งพูดเสียงอ้อมแอ้ม เมื่อวานเขาใช้เวลาว่างทั้งวันในการส่องเรื่องของบอม จากรูปที่เห็นในเพจ บอมมักจะอยู่กับกลุ่มเพื่อนหน้าเดิมๆ บุ้งเข้าไปอ่านคอมเม้นท์ก็จะมีข้อมูลมากมายให้เขารู้ รวมถึงเฟซของเพื่อนๆของบอมด้วย

 

“ไม่ใช่ว่าเซฟรูปพี่เค้าไว้ด้วยล่ะ” จักรแกล้งพูดแขวะออกมา บุ้งตาโตเมื่อได้ยิน

 

“มึงแสนรู้มากอ่ะจักร” บุ้งพูดขึ้น

 

“ไอ้บุ้ง กูไม่ใช่หมา ว่าแต่มึงเซฟรูปพี่เค้าจริงๆเหรอวะ” จักรโวยขึ้น แล้วถามกลับไป บุ้งหัวเราะคิกคัก

 

“ก็เออสิ มึง พี่บอมหล่อทุกรูปเลยว่ะ” บุ้งยอมรับออกมาตรงๆ

 

“ถามจริงไอ้บุ้ง มึงสนใจพี่เค้ามากขนาดนี้เลยเหรอวะ” จักรถามด้วยความอยากรู้

 

“ไม่ใช่แค่สนใจนะมึง กูชอบพี่เค้าเลยล่ะ มึงเข้าใจคำว่าปิ๊งตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกมั้ย แล้วนี่เป็นบุพเพสันนิสวาสชัดๆ ที่พี่เค้าดันเป็นลูกเพื่อนแม่กู แถมยังมาเป็นครูสอนพิเศษกูอีก” บุ้งพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

“กูว่ามึงเพ้อละ” จักรผลักหัวของบุ้งอย่างหมั่นไส้ บุ้งก็ผลักกลับไปบ้าง กลายเป็นว่าทั้งสองคนผลัดกันทุบผลัดกันตีกันไปมา แต่ก็ตีกันเล่นๆเท่านั้น

 

“อะไรของมึงสองคนวะ ตีกันแต่เช้าเลย” เสียงของมะยมเพื่อนอีกคนดังขึ้น ก่อนจะเดินมานั่งฝั่งตรงกันข้ามกับทั้งสองคน

 

“ไอ้มะยม กูมีเรื่องจะเม้าส์” จักรรีบเล่าเรื่องของบุ้งให้เพื่อนอีกคนฟังทันที โดยมีบุ้งนั่งอมยิ้มเขินอยู่ข้างๆ

 

“แล้วตอนที่เรียนกับพี่เค้า มึงมีสมาธิเรียนเหรอวะไอ้บุ้ง” มะยมถามอย่างสงสัย

 

“มีกะผีน่ะสิ ไม่มีเลย กูแม่งต้องเก็บอาการมากเลยนะ ใจกูเต้นแรงตลอดเลย หน้าก็คงแดงด้วยแหละ” บุ้งบอกออกมาตามจริง

 

“แล้วพี่เค้าเป็นไงบ้างวะ” มะยมถามต่อ บุ้งถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

“พี่บอมโคตรเย็นชาเลยว่ะ จริงจังกับเรื่องสอนกูมาก แต่กูชอบที่เค้าเป็นแบบนี้” บุ้งพูดยิ้มๆ

 

“กูว่ามึงอาการหนัก” จักรว่าออกมาอย่างขำๆ บุ้งก็จิกตาใส่เพื่อนทันที

 

“มึงพูดเหมือนมึงจะจีบพี่เค้า” มะยมถามออกมาด้วยความสงสัย

 

“ก็คิดไว้อยู่เหมือนกัน” บุ้งพูดออกมาตามที่คิดไว้ บุ้งยอมรับว่าตนเองสนใจและชอบบอมจริงๆ และไม่เคยมีอาการแบบนี้กับใครมาก่อน บุ้งอาจจะไม่คอนเฟิร์มว่ามันคือความรัก แต่คิดว่าถ้าได้ใกล้ชิดบอมต่อไปเรื่อยๆ เขาก็จะมีคำตอบให้กับตัวเองได้เหมือนกัน

 

“โอ๊ย เบื่อขี้หน้าคน” เสียงลอยๆของใครบางคนดังขึ้น ขัดจังหวะการพูดคุยของ 3 เพื่อนสนิท ทำให้บุ้งหันไปมองทันที ก่อนจะเห็นว่าเป็นอาร์ม เกย์สาวที่อยู่ห้อง 2 ซึ่งไม่ถูกกับบุ้ง เนื่องจากตอนที่อยู่มอ 5 รุ่นพี่ผู้ชายที่อาร์มชอบกลับมาตามจีบบุ้ง เลยทำให้อาร์มไม่พอใจ แต่บุ้งไม่ได้สนใจอะไรในตัวรุ่นพี่คนนั้นเลยสักนิด จึงทำให้อาร์มไม่พอใจบุ้งมาตั้งแต่ตอนนั้น เจอหน้ากันเมื่อไรก็ชอบแขวะอยู่เป็นระยะ และบุ้งเองก็ไม่ใช่นางเอกที่จะอยู่เฉยให้อีกฝ่ายแขวะเล่นได้

 

“แปลกว่ะ คนเราส่องกระจกแล้วบ่นว่าเบื่อขี้หน้าตัวเองก็ได้ด้วย” บุ้งแขวะกลับไปบ้าง ทำให้อาร์มที่นั่งส่องกระจกอยู่ถึงกับชะงัก

 

“มึงว่าใครไอ้บุ้ง” เสียงของอาร์มแหวขึ้นมาทันที บุ้งหันไปมองด้วยหางตา

 

“กูคุยกับเพื่อนกู มึงโวยวายอะไร” บุ้งถามกลับไป

 

“ก็ที่มึงพูดเมื่อกี้ กูกำลังส่องกระจกอยู่” อาร์มตอบกลับ

 

“อ่าวเหรอ มึงมานั่งตั้งแต่เมื่อไร ทำไมกูไม่เห็นเลย มึงเก่งอ่ะ ทำตัวเป็นสัมภเวสีได้ด้วย” บุ้งพูดจิกกัดกลับไป จักรกับมะยมแอบยิ้มขำเล็กน้อย

 

“ไอ้บุ้ง!” อาร์มเรียกชื่อของบุ้งด้วยความไม่พอใจ

 

“ไปเหอะว่ะมึง อยู่ตรงนี้แม่ง แสบแก้วหู ไม่รู้เสียงเปรตหรือสัมภเวสีตัวไหนมาร้องโวยวายอยู่ได้” บุ้งพูดขึ้น พร้อมกับเก็บของเพื่อเตรียมเอาไปไว้ที่ห้องเรียนก่อน

 

“มึง.” อาร์มทำท่าจะเดินเข้ามาหาบุ้ง แต่จักรมายืนขวางเอาไว้

 

“เลิกโวยวายเหอะว่ะอาร์ม มึงจะหาเรื่องอะไรไอ้บุ้งมันนักหนาวะ ไม่ชอบมันก็ต่างคนต่างอยู่ดิ มึงเป็นคนแขวะมันก่อนนะ” จักรพูดขึ้นเสียงจริงจัง

 

“กูพูดกับเพื่อนกูเฉยๆ” อาร์มตอบกลับ เพราะไม่ค่อยกล้ากับจักรเท่าไรนัก เนื่องจากอีกฝ่ายตัวสูงใหญ่กว่า

 

“ไอ้บุ้งมันก็พูดกับพวกกูเฉยๆเหมือนกัน” มะยมพูดออกไปบ้าง อาร์มมองหน้าจักรกับมะยมอย่างเหยียดๆ

 

“มึงสองคนเป็นเบ๊มันรึไง ถึงได้ออกหน้าปกป้องมันขนาดนี้ หรือเป็นผัวมันทั้งสองคนเลย” อาร์มว่าออกมาอย่างไม่พอใจ เพราะมีแต่คนชอบและปกป้องบุ้ง

 

“มันสองคนเป็นเพื่อนกู ส่วนผัวกูน่ะ มีแล้ว หล่อมากด้วย”บุ้งแกล้งพูดยั่วอีกฝ่ายกลับไปเท่านั้น อาร์มกัดฟันกรอด จักรขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดกับอีกฝ่าย จึงชวนบุ้งขึ้นห้องเรียน

 

“ทำไมมันหาเรื่องมึงไม่เลิกวะ แล้วก็รู้ทั้งรู้ว่าเถียงสู้ปากมึงไม่ได้ ก็ยังจะมาหาเรื่องอีก” จักรบ่นออกมาอย่างเซ็งๆ

 

“ก็คงเสียหน้าเรื่องที่พี่ไทมาจีบไอ้บุ้งนั่นแหละ” มะยมตอบกลับ บุ้งยักไหล่เล็กน้อย

 

“อย่างว่าอ่ะนะ คนหน้าตาดี มีแต่คนหมายปอง” บุ้งพูดออกมาอย่างขำๆ ก่อนจะโดนเพื่อนทั้งสองคนผลักหัวอย่างหมั่นไส้ บุ้งก็หัวเราะขำออกมา

 

“เออ ว่าแต่เรื่องผัวที่มึงพูดเมื่อกี้ แค่พูดเล่นใช่มั้ย” จักรถามขึ้น บุ้งก็หัวเราะออกมาอีก

 

“เออ แต่ถ้ามันไม่เชื่ออยากจะเห็นหน้าผัวกู กูจะเอารูปพี่บอมให้ดู รับรองมันต้องอิจฉากูแน่” บุ้งตอบกลับ เพื่อนทั้งสองได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ

..

..

“มึงจะรีบกลับบ้านเลยรึเปล่าไอ้บุ้ง” มะยมถามขึ้น เมื่อเรียนวิชาสุดท้ายจบแล้ว

 

“ยัง แต่กูอยากจะชวนมึงสองคนไปร้านบิงซูหน้ามหาลัย BB” บุ้งพูดด้วยแววตาเป็นประกาย จนเพื่อนทั้งสองคนหรี่ตามองทันที

 

“จะไปส่องพี่บอมน่ะสิ” มะยมพูดดักขึ้นมา

 

“ก็เออน่ะสิ เผื่อเจอพี่เค้าไง” บุ้งพูดยิ้มๆ ถึงแม้ว่าจะมีไลน์ของบอมแล้วก็จริง แต่บุ้งไม่รู้ว่าจะเริ่มทักไปยังไงดี ถึงแม้ว่าบางทีก็ดูเหมือนจะใจกล้า แต่ก็มีมุมขี้ขลาดนิดๆอยู่เหมือนกัน

 

“เออ ไปก็ไป กูจะได้ไปส่องสาวๆด้วย” จักรบอกออกมาอีกคน แล้วเพื่อนรักทั้งสาม ก็พากันไปยังร้านบิงซูร้านประจำ ทั้งสามได้โต๊ะที่ติดริมกระจกหน้าร้านเช่นเคย ทำให้ได้ทำเลในการส่องทั้งสาวและหนุ่ม จักรก็นั่งมองผู้หญิงไป มะยมก็นั่งก้มหน้าเล่นเกม ส่วนบุ้งก็คอยมองหาว่าบอมจะผ่านมาให้เห็นหรือไม่ แต่ก็ไม่เจอ เพราะบุ้งไม่รู้ว่าบอมขับรถออกไปจากมหาวิทยาลัยแล้ว บุ้งนั่งอยู่สักพักใหญ่ๆก็เริ่มเบื่อ

 

“มึง ไปเดินเล่นห้างกัน” บุ้งหันมาชวนเพื่อนทั้งสองคน

 

“ไม่รอส่องหาพี่บอมแล้วเหรอวะ” จักรถามออกมา บุ้งถอนหายใจออกมา

 

“พี่บอมอาจจะกลับไปแล้วมั้ง ไม่เห็นเลย หรือว่าวันนี้เค้าไม่มีเรียนวะ” บุ้งคาดเดาออกมา

 

“กูจะรู้มั้ยล่ะ ตกลงเอาไง จะนั่งต่ออีกนิด หรือว่าไปห้าง” จักรถามกลับ

 

“ไปเหอะ นั่งอยู่เฉยๆกูเบื่อ” บุ้งตอบกลับ เพื่อนทั้งสองคนของบุ้งก็ตามใจ จึงพากันนั่งรถไฟฟ้าไปเดินเล่นที่สยาม บุ้งโทรบอกแม่ตนเองแล้วว่าวันนี้จะกลับช้าหน่อย แม่ของเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

“มึงไปร้าน EVEANDBOY กัน” อยู่ๆมะยมก็ชวนไปร้านเครื่องสำอางชื่อดัง ทำให้บุ้งกับจักรหันไปมองทันที

 

“มึงจะเปิดตัวแล้วเหรอวะ” จักรแกล้งถามขึ้นมา

 

“เปิดตัวบ้านมึงสิ พี่สาวกูไลน์มาฝากซื้อของเนี่ย ไม่น่าบอกเลยว่ามาที่นี่” มะยมบ่นออกมา พร้อมกับยื่นหน้าจอมือถือให้เพื่อนดูรูปเครื่องสำอางที่พี่สาวตนเองส่งมาเป็นตัวอย่างให้ซื้อให้

 

“พวกมึงไปช่วยกูหาด้วย ให้กูไปคนเดียว กูเขิน” มะยมบอกออกมา บุ้งกับจักรก็ยอมเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน ระหว่างที่เดินหาของให้พี่สาวของมะยมนั้น สายตาของบุ้งก็เห็นคนที่คุ้นตาเดินผ่านหน้าร้านนี้ไป

..

..

“เราไปดูหนังกันมั้ย” เสียงของหญิงสาวที่เต็มสนใจชักชวนขึ้น ทำให้เต็มหันมาหากลุ่มเพื่อนของเขาทันที โดยเฉพาะบอม ที่ถูกเต็มลากมาเดินเที่ยวกับกลุ่มของหญิงสาวด้วย

 

“อืม น่าสนนะ มีหนังที่เราอยากดูพอดีเลย” แอนนาบอกออกมาอีกคน

 

“เอาไง” วิทย์หันมาถามบอม เพราะเต็ม วิทย์ และป้อง คงตามใจกลุ่มของหญิงสาว เพราะวันนี้ไม่มีธุระไปไหนอยู่แล้ว ติดอยู่ที่บอม ซึ่งเดินเงียบมาได้สักพัก หลังจากที่ไปทานอาหารด้วยกันมาแล้ว

 

“กูว่า..” บอมกำลังจะปฏิเสธ แต่ก็เห็นสายตาเว้าวอนจากเต็ม ทำให้เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

..

“พี่บอมครับ” เสียงเรียกบอมดังขึ้นขัดจังหวะการตอบรับของบอม ทำให้ทั้งกลุ่มหันไปมองทันที บอมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพอใจ

 

 

2 Be Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความคิดเห็น