email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หมั่นไส้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 10:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมั่นไส้
แบบอักษร

ภากร พาร์ท

 

Trrrrrrrrrr

 

~ดาว~

 

ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ก็เห็นชื่อของคนที่โทรหาผมหลายสายตั้งแต่เช้า แต่ผมเลือกที่จะปล่อยให้มันดังแบบนั้นตอนนี้ผมยังไม่อยากตะคุยกับเธอ ผมกับดาวตกลงคบหาดูใจกันมาสองอาทิตย์แล้วช่วงแรกๆเธอก็ดีนะแต่หลังๆเธอมักจะมาก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวผมมากเกินไป ผมจะไปไหนเธอก็จะตามผมไม่ด้วยผมยอมรับเลยว่าตอนนี้ผมเริ่งเบื่อเธอ ผมเป็นคนที่เบื่ออะไรง่าย แต่ถ้าเป็นเด็กคนนั้นผมกลับไม่เคยเบื่อ พูดถึงเด็กนั้น ช่วงนี้เขาทำตัวแปลกๆปกติจะคอยส่งสายตาและรอยยิ้มให้ผมเสมอแต่ตั้งแต่ที่ผมตบกล้าวันนั้นเขาก็เปลี่ยนไปเวลาผมเข้าไปไร่เขาก็คอยหลบหน้าผม ติดไอ้คนงานที่ชื่อดินตัวเป็นปลิง ที่เมื่อก่อนแทบจะวิ่งเข้าหาผมแท้ๆ ส่วนเรื่องความสัมพันธบนเตียงของเราเจ้าเด็กนั้นเป็นคนเริ่มก่อนนะ ผมแค่ตอบสนองความต้องการของเขาเหมือนกับคนอื่นที่เคยมาเสนอตัวกับผม คนพวกนั้นพอเสร็จสมแค่ครั้งเดียวและได้เงินจากผมไปก็จบไม่มีการเกี่ยวข้องกันอีก แต่เด็กกล้าไม่เหมือนใครเขาไม่หวังจะได้เงินจากผมขอแค่ได้นอนกับผมทุกคืนเขาก็พอใจแล้ว ผมชอบกล้านะ ชอบในความที่เขาถ่อมตัว ชอบที่เขาเชื่อฟังผม แต่กล้ากำลังตีตัวออกห่างจากผมเพราะผมทำร้ายเขา ผมก็รู้สึกผิดนะที่ตบกล้าวันนั้น แต่ก็เพราะกล้าทำตัวก้าวร้าวกับผมก่อน บวกกับช่วงนี้ผมมีปัญหากับโรงแรมที่พึ่งสร้างใหม่ที่ตัวเมืองทำให้ผมไม่มีโอกาสได้พูดกับต้นกล้า คืนนั้นที่ผมเรียกกล้ามาทำความสะอาดบ้านพักก็เป็นเพียงแค่ข้ออ้าง ผมกะจะพูดขอโทษและทำเรื่องอย่างว่าเหมือนที่เคยทำให้หายคิดถึงร่างเล็ก แต่กล้ากลับทำท่าทำทางปฏิเสธผมแทมมีไอ้ดินมาขัดจังวะ กล้าทำตัวสนิดสนมมันจนน้าโมโห และคนงานก็ลือกันว่าไอ้ดินได้กล้าเป็นเมียแล้วตอนแรกผมก็ไม่เชื่อหรอเพราะมันเป็นแค่ลมปาก อย่างกล้าเนี่ยนะจะอ้าขาให้คนอื่นนอกจากผม แต่พอมาเห็นความสนิดสนมและสายตาที่ไอ้ดินมองกล้าผมชักเริ่มไม่แน่ใจ ผมเชื่อว่ากล้าไม่ใช่คนใจง่ายที่ตะยอมนอนกับใครไปทั่ว แต่ผมไม่ไว้ใจไอ้ดินถ้ามันเกิดควบคุมตัวเองไม่อยู่ปล่ำกล้าขึ้นมาจะทำยังไง ตัวเล็กขนาดนั้นจะไปสู้แรงใครได้

 

Trrrrrrrrr

 

ผมมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกับขึ้นเป็นชื่อของคนที่ผมไม่ได้เจอมานาน

 

"ไง"

 

ผมกดรับสายและกรอกเสียงใส่โทรศัพท์

 

"ไง ไอ้กรไม่เจอกันเลยนะ"

 

เสียงจากไอ้พจน์เพื่อนผมเอง

 

"ไม่เจออะไรล่ะวันก่อนพึ่งไปกินเหล้าด้วยกันไม่ใช่หรอ"

 

"เออวะ กูลืม"

 

มันพูดติดตลก

 

"แล้วมึงโทรมามีธุระอะไร"

 

"มึงจำน้องชายกูได้ปะ"

 

"คนที่ไปเรียงเมืองนอกอะนะ จำได้"

 

"มันกลับมาอยู่ไทยแล้ว แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดอายุ20ปีมัน"

 

อายุเท่าต้นกล้าเลย

 

"แล้วมึงมาบอกกูทำไม"

 

"คือกูอยากจะขอพื้นที่ในไร้มึงมาจัดงานวันเกิดให้น้องกูเห็นช่วงนี้มันบ่นว่าเบื่อๆ งานไม่ใหญ่มากหรอกมีแค่น้องกะเพื่อนกูอีกสองคน"

 

"เออ แต่อย่ามำเรื่องวุ่นวายหละ"

 

"ขอบใจมากเพื่อนรัก"

 

"เดี๋ยวก็ให้คนงานจัดที่ไว้ให้"

 

"เออ งั้นแค่นี้นะพรุ่งนี้เจอกัน"

 

มันกดวางสายผมทันที ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ขับรถเข้าไปในไร้เะื่อหาที่เหมาะๆจัดงาน ผมเกนคนงานสักห้าคนมาจัดโต๊ะที่นั้งส่วนของตกแต่ที่เหลือกับอาหารการกินก็ให้ไอ้พจน์มันจัดการเอง ผมมองไปรอบๆในขณะที่คนงานกำลังจะกลับไปที่บ้านพักคนงาน สายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กที่เดินเคียงคู่กับชายร่างใหญ่ผิวสีแทน

 

"ต้นกล้า"

 

กล้าหันมาตามเสียงเรียก นี้ผมเผลอเรียกต้นกล้าหรอ ผมงงกับสิ่งที่ตัวเองทำ

 

"มานี้"

 

"ครับ"

 

กล้าเดินมาทางผมโดยมีไอ้ดินตามตูดมาด้วย เดี๋ยวนะเหมือนเมื่อกี่ผมเห็นมันมองก้นกล้าด้วย

 

"นายมีอะไรหรอครับ"

 

"พรุ่งนี้เพื่อนฉันจะมาจัดงานวันเกิดที่นี้ฉันอยากให้นายอยู่ช่วยคอยเสริฟเหล้าเสริฟอาหาร"

 

จริงๆหน้าที่นี้มีนไม่ต้องมีก็ได้แต่ผมแค่ต้องการหาเรื่องให้กล้าอยู่ใกล้ผม

 

"งั้นผมมาช่วยด้วยคนนะครับนาย"

 

ผมละสายตาจากกล้าไปมองหน้าไอ้ดิน

 

"ดีเลยที่พี่ดินมาช่วย ผมจะได้ไม่ต้องเหนื่อย "

 

กล้าพูดเออออแล้วหันไปยิ้มให้ไอ้ดิน

 

"อือ"

 

ผมตอบสั้นๆแล้วไล่ให้สองคนนั้นกลับไปพัก หมั่นไส้จริงๆ เรียกมันพี่ดินอยู่ได้ที่กับผมเรียกนาย นาย อย่างเหินห่างเหมื่อนคนที่ไม่ได้นอนด้วยกันมาสองปี

 

 

ความคิดเห็น