ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 22 คาบบ่าย

ชื่อตอน : บทที่ 22 คาบบ่าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 155

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 02:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 คาบบ่าย
แบบอักษร

บทที่ 22 คาบบ่าย 

 

    “มันโคตรจืดเลย นายกินเข้าไปได้ยังไง”คาโต้ถามหลังจากชิมอาหารที่ผมทำ 

 

    “ผมก็ว่ามันก็โอเคนะ มันไม่ได้จืดมากมายขนาดนั้น”ผมพูดออกไปก่อนจะกินต่อ แต่พวกซาโต้กลับมาผมด้วยสีหน้าแปลกๆ 

 

    “นายกินเหมือนพวกวาลคิรีเลยนะ”คาโต้ได้พูดออกมา 

 

    “ก็พวก...ไม่มีอะไร”ผมเกือบหลุดออกมาแล้วว่าพี่ลีเน่เองก็กินแบบนี้ 

 

    “ว่าแต่คาบเรียนบ่ายวันนี้เป็นของใครเหรอ”อยู่ๆคารุก็ได้หันไปถามคาโต้ 

 

    “อืม...ยัยเชอรินน่ะ”พอคาโต้พูดเสร็จ คารุก็ชักสีหน้าทันที 

 

    “เอ่อ...ฉันรู้สึกไม่สบายน่ะ ขอตัวไปห้องพักพยาบาลก่อนดีกว่า”คารุพูดและพยายามจะเดินหลบออกไปแต่คาโต้คว้าคอไว้ก่อน 

 

    “นายจะหนีไปไหน”คาโต้พูดบอก 

 

    “จะบ้าหรือไง ปล่อยฉันไป นายก็รู้ว่ายัยบ้าเชอรินฝึกโหดแค่ไหน”คารุพูดและพยายามดิ้นให้หลุด 

 

    “ฝึกโหดเหรอ มันเป็นการฝึกแบบไหนน่ะ”ผมสนใจเลยถามออกไปเพราะถ้าเป็นการฝึกร่างกายผมต้องสนใจเป็นธรรมดาอยู่แล้ว 

 

    “ไม่รู้สิ แล้วแต่อารมณ์เจ๊แกด้วย เพราะเจ๊แกเป็นวาลคิรี การฝึกเลยโหดเอามากๆ”คารุพูดและทำท่าทางเหมือนกับการฝึกมันจะยากลำบากเอามากๆ 

 

    “ดูแล้วมันน่าสนุกออก ทำไมนายถึงทำเหมือนว่ามันน่ากลัวแบบนั้นล่ะ”ผมหันไปถามคารุ 

 

    “หึ นายไม่รู้อะไรหรอกเรน ไว้นายเจอกับตัวเองแล้วจะรู้!!”คารุพูดก่อนที่จะถึงเวลาเรียนคาบบ่าย ซึ่งพวกเราต้องไปเรียนรวมกับห้องอื่นๆที่อยู่ชั้นปีเดียวกันทั้งหมด 

 

    “ทำไมนายถึงไม่เปลื่ยนชุดมา!!”พอมาถึงสนามผมก็ถูกอาจารย์ที่เป็นวาลคิรีถามขึ้นมาทันที ซึ่งผมคิดว่าเธอน่าจะเป็นเชอรินนั่นแหละ 

 

    “อาจารย์ครับ เขาเป็นเด็กใหม่น่ะครับ”คาโต้เองก็ได้ตอบแทนผมออกไป 

 

    “จะเด็กใหม่หรือไม่ การที่ไม่เตรียมชุดมา มันก็ไม่แตกต่างอะไรกับการไปรบที่ลืมพกอาวุธไป ถามหน่อยว่าในสงครามพวกศัตรูจะมองเราเป็นทหารใหม่หรือเปล่า”เธอได้ถามออกมาซึ่งมันก็มีเหตุผล 

 

    “ครับ ผมผิดเองครับ”ผมเลยตอบออกไป 

 

    “ใจกล้าไม่เบานิ ไปใส่ชุดถ่วงซะ”เธอได้บอกออกมา 

 

    “ได้ครับ!!”ผมตอบออกไปก่อนจะไปหยิบชุดถ่วงขึ้นมาสวมใส่ พอผมใส่เสร็จก็รู้สึกดีขึ้นมามากๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนวันเก่าๆที่ผมได้ฝึกเพื่อที่จะถูกเลือก...แต่สุดท้ายก็ไม่ถูกเลือกอยู่ดีแม้ว่าจะพยายามแล้วก็เถอะ 

 

    “เอาล่ะทุกคน เตรียมท่าวิดพื้น”เชอรินได้สั่งทุกคนซึ่งทุกคนเองก็อยู่ในท่าเตียงพร้อม ยกเว้นโซระที่ยืนเฉยๆก่อนจะเดินหลบออกไป 

 

    “เด็กใหม่นายน่ะไม่ต้อง ลุกขึ้น”เธอหันมาบอกให้ผมลุก ผมเองก็งงว่าทำไมผมถึงต้องลุกขึ้นด้วย 

 

    “ทุกคน เพื่อเป็นการลงโทษอยู่ในท่านี้ไปจนกว่าเด็กใหม่จะวิ่งรอบสนามครบสามสิบรอบ”เชอรินได้ประกาศออกมา ผมก็ยืนฟังเธอพูด 

 

    “รีบไปวิ่งได้แล้วเด็กใหม่ จะทำให้เพื่อนๆของเธอต้องรอในท่านี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน”พอเธอพูดเสร็จผมก็พยักหน้าให้ก่อนจะออกไปวิ่ง 

 

    “บ้าจริง ฉันบอกแล้ว ฉันขอป่วยดีกว่า”คารุพูดออกมาหลังจากที่เรนได้ออกวิ่งไป 

 

    “ใครจะไปคิดว่ายัยเซอรินมันจะลงโทษทุกคนแบบนี้กันล่ะ”คาโต้เองก็ตอบกลับไป เขารับรู้ได้เลยว่าถ้าเรนใช้เวลาวิ่งนานมันจะทำให้พวกเขาลำบากกันสุดๆ แถมนักเรียนคนอื่นๆก็จะมองเรนแบบไม่ดีอีกด้วย 

 

    “เลิกพูดได้แล้ว เก็บแรงของพวกนายเอาไว้ดีกว่า”เชอรินพูดก่อนจะเดินตรวจทุกคน 

 

    “การจะเป็นทหารที่ดี เวลามีพวกพ้องที่ทำผิดก็ต้องแบกรับกันทุกคนนั่นแหละ นั่นก็เพื่อความสามัคคียังไงล่ะ แต่ถ้ามันวิ่งไม่ไหวแล้วพวกนายต้องมาเหนื่อยก็จงไปโทษเจ้าเด็กใหม่นั่นก็แล้วกัน”เธอพูดออกมาเพื่อที่จะทำให้ทุกคนโยนความไม่พอใจและความโกรธให้กับเรน 

 

    “อาจารย์ครับ ผมวิ่งเสร็จแล้ว!!”อยู่ๆเรนก็มาปรากฏตัวโดยเวลาพึ่งผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น 

 

    “ฮ่ะ อย่ามาโกหก”เชอรินตกใจมากที่เรนได้วิ่งกลับมาแล้ว บนตัวของเขาไม่มีเหงื่อเลยสักเม็ด 

 

    “เธอรู้ใหมถ้าเป็นทหารแล้วโกหกน่ะ โทษหนักนะ”เธอได้พูดออกมา 

 

    “ครับ ผมไม่ได้โกหก”เรนตอบออกไปตรงๆ มันทำให้ความรู้สึกโกรธและไม่พอใจของพวกเพื่อนๆที่ถูกทำโทษกลายเป็นประหลาดใจแทนที่เขาพูดออกมาแบบนั้น 

 

    “อย่ามาโกหก ต่อให้เป็นนักกีฬาหรือมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดก็ไม่สามารถวิ่งพร้อมกับชุดถ่วงน้ำหนักแบบนั้นได้ในเวลาเร็วแบบนี้หรอก”เชอรินยังไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเรน 

 

    “เขาพูดจริง”เสียงนิ่งๆได้ดังลอยออกมาจากปากของใครบางคนที่ทุกคนไม่คิดว่าเธอจะพูดออกมา นั่นคือโซระ เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้ยินเสียงของเธอ 

 

    “ค่ะ ขออภัยด้วยค่ะ ท่านโซระ”เชอรินรีบหันไปขอโทษทันที 

 

    “....”โซระไม่พูดอะไรออกมาทำเพียงหยิบเครื่องเล่นเกมขึ้นมาเล่นนั่งเล่นใต้ร่มของต้นไม้เพียงเท่านั้น 

 

    “เอาล่ะ ทุกคนยืนขึ้นได้”เชอรินหันไปบอกพวกนักเรียน ซึ่งจริงๆแล้วเธอรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมากกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ 

 

    “นายทำได้ยังไงว่ะเรน”พอเรนเดินกลับเข้ามาในแถวคารุและคาโต้ก็เดินเข้ามาถามทันที 

 

    “หื้อ?? แปลกเหรอ”เรนถามออกไปซึ่งพวกเขาทุกคนพยักหน้าให้ ไม่ใช่เพียงแค่คาโต้แต่ทุกคนที่ฝึกด้วยต่างพยักหน้า 

 

    “อาโพน่า”อยู่ๆอาจารย์เชอรินก็เรียกเรนให้ไปหา 

 

    “ครับ”เรนก็ไปยืนต่อหน้าของอาจารย์เชอริน เธอพยายามตรวจสอบว่าเรนได้เคยทำสัญญากับวาลคิรีหรือเปล่า แต่ไม่ว่าเธอจะตรวจสอบยังไงก็ไม่พบกลิ่นอายของพวกลีเน่เลยสักนิด 

 

    “เอาล่ะ ต่อไปจะเป็นการฝึกจับคู่ต่อสู้ ให้นักเรียนทุกคนเลือกคู่ต่อสู้ของตัวเองเลย”เชอรินได้ประกาศซึ่งทุกคนก็ได้คู่ต่อสู้กันหมด โดยพวกที่มีทำสัญญากับวาลคิรีก็ได้คู่กับวาลคิรีของตัวเอง ส่วนนักเรียนที่ไม่มีคู่สัญญาก็หาคู่ฝึกที่เป็นเพื่อนในห้องเอา อย่างเช่น คาโต้เองก็เลือกที่จะคู่กับคารุ 

 

    “....”ส่วนเรนเองก็ไม่มีคู่เพราะเขาเองก็พึ่งเข้ามาเรียนได้วันแรก เขาเลยไม่มีคู่ซ้อม เขามองไปรอบๆก่อนจะหันไปเจอกับโซระที่นั่งเล่นเกมอยู่ใต้ต้นไม้ 

 

    “เธอช่วยเป็นคู่ซ้อมให้กับผมได้ใหม”เรนเดินไปขอให้โซระช่วยเป็นคู่ซ้อมให้ แต่โซระกับไม่สนใจและนั่งเล่นเกมต่อ 

 

    “ดูมันสิ กล้ายังไงไปคุยกับเจ้าหญิงของพวกเรา”พวกที่ฝึกอยู่ก็ไปมาพูดเพราะมีหลายคนมากที่หลงไหลในความงามและนิสัยที่เป็นเหมือนกับเจ้าหญิงหิมะ 

 

    “ถ้าเจ้าหญิงยอมเป็นคู่ซ้อมมัน พวกเราคงไม่ได้เห็นมันมาโรงเรียนอีกแน่ๆ”ที่พวกมันพูดออกมาเพราะโซระเป็นวาลคิรีระดับSถ้าเธอฝึกซ้อมกับใคร คนนั้นคงบาดเจ็บสาหัสแน่ๆ 

 

    “เฮ้อ~”เรนได้ถอนหายใจออกมาเพราะเขาไม่มีคู่ฝึก เรนลงนิ่งลงข้างๆต้นไม้ที่โซระนั่ง เขารู้สึกรำคาญผมของเขามากๆเพราะผมของเขามันยาวเหมือนกับผู้หญิงเลยตอนนี้ 

 

    “ที่เธอเล่นน่ะ มันคือเกมใช่ใหม”เรนได้ถามโซระออกไปเพราะเขาไม่เคยเล่นเกมมาก่อน 

 

    “....”โซระก็ไม่ตอบกลับมา มันทำให้เรนได้มองหน้าของโซระซึ่งโซระเองก็จัดเป็นวาลคิรีที่งดงามมาก แต่ใบหน้านิ่งๆของเธอมันทำให้เรนคิดถึงเซเทร่าจริงๆ 

 

    “เด็กใหม่ ถ้าไม่มีคู่ฝึกก็ไปวิ่งซะ อย่ามานั่งอู้แบบนี้”เชอรินที่เห็นเรนมาจุ้นจ้านกับโซระ เธอก็ไล่ให้เรนไปวิ่ง ซึ่งเรนเองก็ยอมไปวิ่งแต่โดยดี 

 

    “ท่านโซระ น้ำค่ะ”เชอรินได้ส่งน้ำให้กับโซระซึ่งโซระก็หันมารับไปดื่มแต่โดยดี เหตุผลที่เชอรินยอมโซระเพราะเธอมีระดับที่สูงกว่านั่นเอง วาลคิรีค่อนข้างจะให้ความสำคัญกับระดับเป็นอย่างมาก แม้ช่วงแรกๆเชอรินจะไม่พอใจโซระก็เถอะ แต่เพราะเธอเห็นว่าโซระสามารถจัดการวาลคิรีหลายตนในระดับAได้ง่ายๆ เธอก็เลยหวาดเกรงโซระในระดับหนึ่ง 

 

    “ถ้าเจ้ามนุษย์คนนั้นทำให้ท่านโซระไม่พอใจบอกฉันได้นะคะ”เชอรินยังพูดบอกแต่โซระกับนิ่งเงียบและนั่งเล่นเกมต่อโดยไม่สนใจเธอ เชอรินก็คิดว่าตัวเองคงรบกวนเวลาเล่นของโซระเกินไป เธอเลยลุกขึ้นและไปเดินตรวจนักเรียนคนอื่นต่อ 

 

    เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนเกือบจะได้เวลาเลิกเล่น ทุกคนก็มาเข้าแถวรวมกันแต่เรนกลับคงวิ่งอยู่ซึ่งทำให้ทุกคนประหลาดใจในความอึดและทนของเรนเป็นอย่างมาก ซึ่งจริงๆแล้วที่เรนสามารถวิ่งได้เรื่อยๆไม่เหนื่อยเป็นเพราะการฝึกในอดีตของเขาทำให้ร่างกายของเรนแข็งแรงกว่าคนในยุคนี้เป็นอย่างมาก 

 

    “เด็กใหม่ ได้เวลาเลิกแล้ว กลับมารวมแถวซะ!!”เชอรินตะโกนบอกทำให้เรนกลับเข้ามายืนในแถม แม้ว่าเธอจะประหลาดที่มีมนุษย์ที่วิ่งพร้อมไปกับการอุปกรณ์ถ่วงน้ำหนักได้นานขนาดนี้ แต่เธอก็เก็บอาการเอาไว้ 

 

    “เอาล่ะ วันนี้เลิกได้”เชอรินบอกก่อนที่ทุกคนจะกลับไปที่ห้องเรียน 

 

    “นายมันสุดยอดไปเลยหว่ะ เรน”คาโต้ได้เดินมากอดคอของเรนไว้ 

 

    “ก็ไม่หรอก จริงๆผมรู้สึกเบื่อๆด้วย”เรนเองก็ตอบอกไปตามตรงเพราะเขาทำได้แค่วิ่งไม่ต่างจากอยู่บ้านสักเท่าไหร่เลย 

 

    “จริงๆนะ ถ้านายเป็นผู้หญิงฉันคงคิดว่านายเป็นวาลคิรีแน่ๆ”คารุเองก็พูดออกมาทำให้เรนยิ้มออกมาบางๆ 

 

    “ไม่หรอก แค่นี้มันเป็นเรื่อง่ายๆ”เรนตอบออกไปพลางคิดถึงยุคของเขา ต้องแข็งแรงขนาดไหน ต่อเก่งมากขนาดไหนถึงจะอยู่ในสายตาของพวกวาลคิรีระดับCได้ 

ความคิดเห็น