email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กล้าเปลี่ยนไป

ชื่อตอน : กล้าเปลี่ยนไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 10:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กล้าเปลี่ยนไป
แบบอักษร

ตั้งแต่วันที่คุณกรตบหน้าผม ผมก็คอยบอกตัวเองเสมอว่าจะต้องตัดใจจากเขาให้ได้ ผมยอมเป็นที่ระบายของเขาตั้งสองปีเพราะผมรักเขาและคิดว่าหากเขาได้ผมเป็นเมียเขาจะสนใจผมบ้างแต่เปล่าเลยเขากลับเหยียบย่ำความรักที่ผมมอบให้อย่างไม่ใยดี ผมพอแล้วจริงผมจะไม่ทนโง่ให้เขามารังแกความรู้สึกของผมอีกแล้ว

 

นี้ก็ผ่านไปสองอาทิตย์แล้วที่ผมเริ่มตัดใจจากคุณกร ดีที่ช่วงนี้คุณกรไม่ค่อยเข้ามาในไร่องุ่นมันช่วยให้ผมไม่ต้องเห็นหน้าคุณกรสักพัก หลายวันที่ผ่านมาผมเริ่มคิดเรื่องของคุณกรน้อยลง ผมเคยคิดว่าชีวิตนี้ผมคงขาดเขาไม่ได้ แต่พอผมอยากจะตัดใจจริงๆผมก็ทำได้ ผมก้มหน้าก้มตาเก็บองุ่นอย่างขยันขันแข็ง ผมเก็บองุ่นจนเกือบจะลืมเวลาพักกินข้าว

 

"กล้า เราไปพักกินข้าวกันเถอะ"

 

"อ๋อ ครับพี่ดิน"

 

พี่ดินที่เก็บองุ่นอยู่ไม่ไกลจากผมหันมาชวนผมไปกินข้าว เราสองคนเดินมาหาร่มไม้ใหญ่และนั้งกินข้าวด้วยกัน ช่วงนี้ผมกับพี่ดินสนิดกันมากไปไหนก็ไปด้วยกันจนหลายคนคิดว่าผมกับพี่ดินชอบกันและพากันแซวเมื่อเห็นผมสองคนอยู่ด้วยกันและยิ่งมีคนเคยเห็นตอนที่ผมกอดพี่ดินแล้วเดินเข้าห้องพักก็ยิ่งพูดกันไปต่างๆนาๆว่าพี่ดินได้ผมเป็นเมียแล้ว ส่วนผมก็ไม่คิดจะพูดแก่ต่างอะไรเพราะรู้ว่าถึงพูดไม่ก็หยุดความคิดคนอื่นไม่ได้ พอหมดเวลาพักผมกับคนงานคนอื่นๆก็เริ่มลงมือทำงานกันต่อจนสายตาของผมไปสะดุดเข้ากับรถกระบะคันหนึ่งที่ค้นตา รถกระบะคันนั้นจอดสนิดคุณกรเดินลงมาจากรถเพียงคนเดียว ผมหันหน้าไปทางอื่นพยายามไม่มองไปทางคุณกรเหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา ผมเก็บองุ่นต่อโดยไม่สนใจอย่างอื่น

 

"ไอ้กล้า"

 

ลุงสิงเดินมาเรียกผม ผมหันไปมองด้วยสีหน้าตั้งคำถามว่าเรียกผมมีอะไร

 

"นายเรียก"

 

ลุงสิงบอกผมสั้นๆแล้วเดินไปคุมงานที่อื่นต่อ ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นคุณกรไม่เคยคิดจะพูดหรือมองผมเลยแต่ทำไมวันนี้กลับ...เดี๋ยวอย่าพึ่งคิดเข้าข้างตัวเองเขาาจจะแค่เรียกไปคุยเรื่องงาน ผมเดินไปหาคุณกร คนตัวสูงมองหน้าผมนิ่งไม่ยอมพูดอะไรผมจึงต้องเป็นฝ่ายพูดก่อน

 

"มีอะไรจะคุยกับผมหรอครับนาย"

 

ประโยคที่ผมพูดออกไปมันออกจะดูห่างเหินจากปกติที่ผมพูดกับคุณกร คุณกรเงียบไปสักพักก่อนจะถามขึ้นมาว่า

 

"คนงานมาใหม่ที่ชื่อดินเป็นไงบ้าง"

 

คุณกรกอดอกคุยกับผม เขาทำท่าทางมีอำนาจซะจนน่าหมั่นใสทำไมผมพึ่งมาสังเกตท่าทางวางอำนาจของคุณกรนะหรือเป็นเพราะความรักมันบังตา

 

"พี่ดินขยันทำงานมากๆเลยครับ แทมหัวไวด้วยผมสอนงานแป๊ปเดียวก็ทำได้แล้ว"

 

ผมตอบไปตามความจริง

 

"พี่ดินงั้นหรอ ดูสนิดกันจังเลยนะ"

 

คุณกรพูดเสียงเรียบ ผมไม่ได้พูดอะไรต่อภายในใจผมคอยแต่จะให้คุณกรไล่ให้ผมไปทำงานต่อสักที แต่คุณกรก็ไม่พูดอะไรออกมาเลย รอบตัวเราสองคนเต็มไปด้วยความเงียบจนคุณกรขยับมาใกล้ผมและพูดกระซิยที่ข้างหูเบาๆ ไม่ต้องการให้ใครมาได้ยินนอกจากผม

 

"คืนนี้มาหาฉันที่บ้านด้วย"

 

ผมไม่ตอบอะไรยังคงเงียบเหมือนเดิม

 

"ไปทำงานต่อไป"

 

"ครับ"

 

ผมหันหลังให้คุณกรแล้วเดินมาทำงานต่อ ส่วนคุณกรก็ขับรถออกไป ผมคิดหนักจะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะเขาเป็นเจ้านายผม ผมรอจนถึงเวลาที่เหมาะแล้วเดินไปบ้านพักคุณกร ผมเคาะประตูสองสามครั้งก็มีเสียงของคุณกรออกมาจากบ้าน

 

"เข้ามา"

 

ผมเดินเข้าไปก็เห็นคุณกรกำลังนั่งอ่านเอกสารอะไรสักอย่างบนโต๊ะทำงาน ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณกร และถามออกไปว่า

 

"เรียกผมมาพบมีอะไรจะให้ผมทำหรอครับ"

 

คุณกรเงยหน้าจากกระดาษสีดาวขึ้นมามองหน้าผม

 

"ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่างและที่โรงแรมคนก็เยอะมากด้วยไม่มีแม่บ้านว่างมาทำความสะอาดบ้านพักฉัน"

 

"ครับ"

 

ผมตอบสั้นๆไม่เข้าใจว่าสิ่งที่คุณกรพูดมาต้องการจะสือถึงอะไร

 

"ฉันเรียกนายมาทำความสะอาดบ้านพัก"

 

คุณกรพูดแล้วก้มหน้าไปอ่านเอกสารต่อ

 

"ได้ครับ"

 

ผมลงมือทำความสอาด ปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดหมดจด ผมเดินเข้าไปในห้องนอนปัดกวาดเรียบร้อย จัดผ้าปูที่นอนให้เรียบตึง ในขณะที่ผมดึงผ้าปูที่นอนอยู่คุณกรก็เข้ามากอดผมจากจ้างหลังด้วยความตกใจผมรีบสบัดตัวถ่อยหนีออกมา ผมมองหน้าคุณกรด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

 

"ทำไม เดี๋ยวนี้แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยหรอ"

 

คุณกรพูดเสียงต่ำหันหน้ามามองผมอย่างขาดโทษ ร่างสุงเดินเข้ามาหาผม ผมเดินถอยหนีตามสัญชาตญาณ

 

"นาย นายครับ"

 

จู่ๆก็มีเสียงเรียกคุณกรจากหน้าบ้าน คุณกรถอนหายใจเสียงดังทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นพี่ดิน พี่ดินมาช่วยผมได้ทันเวลาพอดีจริงๆ

 

"ผมมารับกล้านะครับ เห็นว่ามันดึกมากแล้วไม่อยากให้กล้ากลับคนเดียว"

 

พี่ดินบอกเหตุผลที่มาเรียกคุณกรกลางดึก

 

"อ้าว พี่ดินผมกำลังจะกลับพอดี ผมเอาจังหวะนี้เดินออกจากบ้านมาหาพี่ดินแล้วหันไปบอกลาคุณกรตามมารยาท

 

"ผมไปก่อนนะครับนาย"

 

ผมไม่ปล่อยให้คุณกรพูดอะไรต่อรีบลากพี่ดินเดินกลับบ้านพักคนงานทันที

 

 

 

ภากร พาร์ท

 

"แม่งเอ๊ย!!"

 

ผมสบถออกมาเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินจับมือถือแขนกับไอ้คนงานใหม่ที่ชื่อดินนั้น ดูมันสองคนจะสนิดกันเกินไปด้วยซ้ำ อีกอย่างวันนี้ต้นกล้าแปลกๆปกติทุกครั้งที่ผมเข้าไปในไร่เด็กคนนั้นจะคอยมองมาทางผมและพยายามสงยิ้มให้แต่วันนี้กลับทำเป็นไม่สนใจผม และที่สำคัญวันนี้มันเรียกผมว่านายเหมือนคนงานคนอื่นๆทั้งๆที่ปกติกล้าจะเรียงแทนตัวผมว่าคุณกรอย่างสนิดสนม นี้ผมไม่ได้เข้ามาที่ไร่แค่สองอาทิตย์เองทำไมกล้าถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้

 

 

 

 

ความคิดเห็น