Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.19 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.19 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 637

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2563 20:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.19 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ข้าวสวย talk's

 

"งั้นไปจดทะเบียนสมรสกันเลยดีไหม!? จะได้รู้ว่าที่เฮียพูดไปอ่ะคือความจริง!" ทันทีที่เขาพูดจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างทันทีพร้อมกับ...

 

กึ่ก! ร่างกายของฉันหยุดชะงักไปเองอย่างอัตโนมัติ

ป่ะกี๊นี้...เขาพูดว่าไงนะ?

 

"ป่ะ..ป่ะกี๊นี้คุณว่าไงนะ?" ฉันถามเขาไปพร้อมกับมองหน้าเขาไปด้วยเพื่อรอฟังคำตอบที่ชัดเจน

"ไปจดทะเบียนสมรสกันเลยดีไหม? ข้าวจะได้รู้ว่าที่เฮียพูดไปเฮียไม่ได้โกหก" เขาพูดมาพร้อมกับมองเข้ามาในตาของฉันด้วยสายตาจริงจัง

"ไม่! ฉันไม่จด!" ฉันตอบเป็นการปฏิเสษไปพร้อมกับพยายามจะผลักอกแกร่งของเขาออกไป

"ทำไม!?" เขาถามมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ฉันเกลียดคุณ!!" ฉันจึงตอบเขาไปด้วยการตะโกนใส่หน้า

"แต่...เฮียจะจดและข้าวจะต้องเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฏหมายของเฮียคนเดียวเท่านั้น!!!" และเขาก็ตะคอกฉันกลับมาแบบนี้ทุกที

"ฮึ่ก! บ่ะ..บังคับอีกแล้ว ฮืออๆ~" ฉันจึงร้องไห้บอกเขาไป

"ถ้าข้าวเชื่อฟังเฮียตั้งแต่แรกก็จบ!!"

"เกลียด! ยิ่งคุณทำแบบนี้ฉันยิ่งเกลียดคุณ...! ฮึ่กๆ"

 

ฟุ๊บ~ และเขาก็ดึงตัวฉันขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง ด้วยความตกใจฉันจึงเผลอกอดคอเขาไว้

 

"ข้าว...เกลียดเฮียจริงๆหรอคะ?" ย่ะ..ยังไม่หน้ามาถามอีกหรอ?

"....." ฉันจึงก้มหน้าลงมองหน้าเขาไป อ๋า...ย่ะ..อย่ามองนะข้าวสวย

 

ควับ! และหันหน้าหนีเขาไปในทันที ใครจะไปสู้สายตาของเขาได้กันหล่ะเรื่องทำให้คนใจอ่อนเนี้ยต้องยกให้เขาเลย

 

"ข้าวคะ...ตอบเฮียหน่อยสิ" เขาก็ยังคงหน้าด้านถามฉันมาอีกเนอะ

"อ่ะ..อื้อ!" อิเสียงมึงเป็นห่าไรว๊ะ!? สั่นหาพ่องมึงหรอว๊ะ!?

 

"ข้าวคะ..." เขาเรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ อ๋า...ทำไมฉันถึงต้องแพ้ผู้ชายพูดคะ ค่ะ ด้วยเนี้ย...?

"ฮื้อออ~" ฉันครางออกมาพร้อมกับก้มหน้าซุกกับไหล่ของเขา

"ข้าวคะ...อย่าเกลียดเฮียไม่ได้หรอคะ...?" ย่ะ..ยังอีกนะ ยังไม่หยุดพูดมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆอีกนะ

"เฮียน่าน...ไม่เคยฟังข้าวเลย...ข้าวสำหรับเฮียน่าน...เป็นอะไรหรอคะ?" ฉันถามเขาไปบ้างด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกัน

"อ๊ะ!? เฮีย...?" ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจและเรียกเขาไปด้วยน้ำเสียงแปลกใจในทันทีที่เขานั้นล้มตัวนอนลงทับร่างกายของฉัน

"ข้าวสำหรับเฮียคือเมียและเฮียอยากทำให้มันถูกกฏหมายค่ะ" เขาบอกฉันมา

"ยังไงคะ?" ฉันจึงถามเขาไปด้วยความสงสัย

"จดทะเบียนสมรสกับเฮียได้ไหม...?" อ๋า อย่าทำแววตาแบบนั้นสิ

"แต่ว่า...อายุข้าวยังไม่ถึงยี่สิบเลยนะคะ" ฉันตอบไปพร้อมเสตามองไปทางอื่น

"คิดว่าเฮียเป็นใครครับ?"

"หืม? ไม่รู้สิคะเฮียเป็นใครหรอคะ?" ฉันยังไม่ได้รู้เรื่องของเขามากมายขนาดนั้นสักหน่อย

"ข้าวแค่...ตอบตกลงว่าจะจดทะเบียนสมรสกับเฮียแค่นั้นก็พอค่ะ...ได้ใช่ไหมคะ?"

"เฮียน่านคะ" ฉันเรียกเฮียน่านน้ำไปด้วยน้ำเสียงไม่ดังมากแต่คิดว่าเขาคงได้ยิน

"คะ?" เฮียน่านน้ำขานถามฉันมา

"อย่าไปทำหน้าตาท่าทางแบบนี้กับใครเด็ดขาดเลยนะ! ไม่งั้นข้าวจะหย่า...!" ฉันบอกเขาไปด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"ค่ะ...เฮียสัญย่ะ...." เฮียน่านน้ำน่าจะกำลังจะพูดว่า เฮียสัญญา นะคะแต่...เขาก็หยุดชะงักไป เห้อ~ กว่าจะรู้ตัว

"ข้าว...?" เขาเรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"ขาา?" ฉันขานรับไปพร้อมกับยิ้มไปให้เขาด้วย

"ข้าวตกลงจดทะเบียนสมรสกับเฮียแล้วใช่ไหมคะ?" เขาถามมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"อ่าห๊ะ!" ฉันพูดพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบไปให้เขา

"จ่ะ..จริงๆนะคะ ข้าวสวย...ไม่ได้โกหกเฮียจริงๆใช่ไหมคะ!?" ยังจะถามอีกหรอ?

"ถ้ายังไม่แน่ใจข้าวจะปฏิเสษแล้วนะคะ...!" ฉันจึงพูดไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาณใจ

"ข้าวสวย...? น่ารักที่สุดเลยครับเมียของเฮีย!!" เขาพูดมาพร้อมกับ...

"อ๊ะ!!?" กระชากแขนฉันขึ้นมานั่งกอดและแน่นอนว่ามันแน่นมาก...!

"อื้อออ...! เฮียน่าน...ข้าวอึดอัดอ่ะ...!" ฉันบอกเฮียน่านน้ำไปด้วยน้ำเสียงอึดอัดจริงๆค่ะ

"เฮียดีใจนี่ครับ! ดีใจที่สุด!! อื้อออ...!" เฮียน่านน้ำพูดขึ้นมา ก่อนที่จะออกแรงกอดฉันมากขึ้นไปอีก

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@บ้านลุงทนาย ห้องรับแขก เวลา12:30น.

 

อ่า...ตอนนี้ผมมาอยู่ที่บ้านของลุงทนาย ทนายประจำตระกูลของผมหน่ะครับ

 

"อ่า...นี่หน่ะหรอครับ? ผู้หญิงที่โชคดีได้เป็นภรรยาของคุณน่านน้ำ" ลุงทนายพูดขึ้นมา

"ลุงทนายสวัสดีครับ"

"เอ่อ สวัสดีค่ะ" ผมลุกขึ้นเอ่ยสวัสดีลุงทนายเสร็จยัยเมียเด็กก็ลุกขึ้นเอ่ยสวัสดีตามทันที

"ครับๆ ทำตัวตามสบายเถอะครับ" ลุงทนายรับไหว้ผมกับยัยเมียเด็กแล้วก็เดินมานั่งที่โซฟา ก่อนที่ผมกับข้าวสวยจะนั่งลงตามหลัง

"เรื่องที่คุณน่านน้ำขอให้ผมทำให้นั้น..." ทำไมต้องทำให้ผมลุ้นหล่ะครับ

"เป็นยังไงบ้างครับ?" ผมจึงถามไป

"ได้ครับ" ก็แค่เนี้ยะ

"เฮ้อ~" ผมจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที

"งั้นเซ็นเลยได้ไหมครับ?"

"เอ่อ...ขอถามคุณภรรยาหน่อยนะครับ" ห๊ะ!? มีอะไรกับเมียผมหรอว๊ะครับ?

"แน่ใจแล้วใช่ไหมครับ?" ห๋า...!? ทำไมถึงถามเหมือนกับว่าจดทะเบียนสมรสกับผมแล้วมันเป็นเรื่องที่แย่นักว๊ะ!?

"เอ่อ...หล่ะมั้งคะ"

"ข้าว!" ผมเรียกยัยเมียเด็กไปด้วยน้ำเสียงดุๆ

"ก็...ค่ะ" เออ ตอบให้มันดีๆหน่อย

"งั้นก็จรดปากกาลงตรงนี้เลยนะครับ" ลุงทนายพูดมาพร้อมกับหยิบใบทะเบียนสมรสมาให้ผมกับยัยเมียเด็ก

"เอ่อ...หนูขอถามอะไรอีกสักหน่อยได้ไหมคะ?" และมีเรื่องห่าไรสงสัยนักหนาว๊ะเนี้ย...!!?

"ครับ?" ลุงทนายจึงขานถาม

"เอ่อ...ข้าวเคยได้ยินมาว่าถ้าอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีเนี้ยต้องมีผู้ปกครองเซ็นรับรองไม่ใช่หรอคะ? แล้ว...ผู้ปกครองของข้าวเป็นใครหรอคะ?" อ่า...ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

"เรื่องนั้น...." ลุงทนายพูดยังไม่ทันจบผมก็ยกมือขึ้นห้ามไปซ๊ะก่อน

"เรื่องนั้นเดี๋ยวเฮียพาไปหานะคะแต่...ก่อนอื่นข้าวเซ็นก่อนนะคะ" และบอกยัยเมียเด็กไป

"หืม? เอางั้นก็ได้ค่ะ" ข้าวสวยตอบรับมา

"เซ็นตรงนี้นะครับ" คุณลุงทนายพูดมา ผมก็เซ็นตามที่ลุงทนายบอกไป

"และก็เซ็นตรงนี้อีกทีนะครับ" ลุงทนายแลกใบของผมกับข้าวสวยและก็ชี้ให้ผมกับข้าวสวยเซ็นครับ ผมกับยัยเมียเด็กก็เซ็นตามที่ลุงทนายบอก

"อ่า..." เมื่อเซ็นเสร็จผมก็อุทานออกมาด้วยความดีใจในทันที

"ตั้งแต่วันนี้ไป...คุณนรธีร์ สงค์ไพศาลโรจน์ กับ คุณเขมจิรา เทพปกป้อง ได้เป็นสามีภรรยากันตามกฏหมายแล้วครับ" ทันทีที่ลุงทนายพูดจบผมก็เผลอยิ้มมุมปากจนแก้มข้างขวาแทบปริ

 

จิ้มๆ

 

"ยิ้มอะไรคะ?" และยัยเมียเด็กของผมก็ใช้นิ้วชี้เรียวสวยนั่นมาจิ้มที่แก้มบุ๋มของผมและถามผมมา

"เปล่าค่ะ เฮียแค่ดีใจ" ผมตอบข้าวสวยไปครับ

"อย่าลืมเรื่องที่เฮียน่านน้ำบอกว่าจะพาข้าวไปหาผู้ปกครองของข้าวแล้วกันนะ"

"ค่ะ เฮียไม่ลืม" ผมยืนยันกับยัยเมียเด็กไปว่า ผมไม่ลืม ครับ

 

@บนรถของผม เวลา12:55น.

 

"เฮียน่านคะ?" ยัยเมียเด็กเรียกผมมาด้วยน้ำเสียงสงสัย

"หืมม?" ผมจึงเลิกคิ้วถามไปพร้อมครางในลำคอถามไปด้วย

"ข้าวอยากรู้ว่า...วันที่เกิดอุบัติเหตุกับข้าว เฮียน่านได้อยู่ด้วยหรือเปล่าคะ?" ทันทีที่ข้าวถามผมจบ

 

อึ่ก! ผมก็กลืนน้ำลายอึ่กใหญ่ลงคอได้อย่างยากลำบากทันที

 

"อยู่" ก่อนที่ผมจะตอบยัยเมียเด็กไป

"จริงหรอคะ!? แล้ว...วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นหรอคะ?"

"เฮีย...ไม่อยากพูดถึงมันหน่ะ" ผมบอกยัยเมียเด็กไป

"แต่ว่า....คะ" บ่นอุบอิบอะไรคะหน่ะ?

"ไหนข้าวบอกว่า...เรื่องของอดีตก็เป็นเรื่องของอดีตไงคะ?" ผมจึงถามเธอไป

"เรื่องของอดีตเป็นเรื่องของอดีตก็จริงแต่...ข้าวก็อยากรู้เรื่องบ้างไม่ได้หรอคะ?" อ่า...

 

"กู...ขอร้องมึงไม่ต้องมาให้ข้าวเห็นหน้าอีกวันเผาก็ไม่ต้องมาไม่ต้องมายุ่งกับข้าวสวยอีก!!"

"แต่ว่า...กูอยากไป..."

"กูขอ...มึงอย่าทำให้ความสัมพันธ์ของกูกับมึง...ต้องเปลี่ยนจากเพื่อนเป็นศัตรูเลยว่ะ..."

"แต่...เรื่องนี้กูผิด..."

"มึงรู้ตัว? ก็ดี...และมึงจำไว้ด้วยว่าถ้ามึงเสร่อมาให้น้องสาวกูเห็นหน้าอีก กูกับมึงขาดกัน"

 

อยู่ดีๆความทรงจำของไอ้ข้าวปั้นที่มันเคยพูดกับผมก็เข้ามาในหัวของผม

อ่า...ผมไม่มีสิทธิ์ในการบอกเรื่องนี้กับข้าวสวยสินะ? แค่...เสร่อมาให้เธอเห็นหน้าแค่นี้ผมก็ไม่รู้แล้วว่าผมกับไอ้ปั้นจะเป็นเพื่อนกันได้อยู่หรือเปล่า

แต่ก็...อย่างที่ผมเคยบอกไปนั่นแหละครับว่า...ผมได้ข้าวสวยกลับมาแล้วเพราะงั้นผมจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีก

ไม่สิ จะไม่ปล่อยแต่ถ้าเธอจะไปผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามเธอเพราะงั้นผมจะยื้อข้าวสวยไว้ให้ถึงที่สุด...! ด้วยทะเบียนสมรสนี่แหละ

 

"เฮียน่านคะ?" และข้าวสวยก็เรียกผมขึ้นมา

"อะไร?" ผมจึงถามไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"เป็นอะไรหรือเปล่าอ่ะ? อยู่ดีๆก็เงียบไป?" และเธอก็ถามผมมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแบบเดียวกับผม

"เปล่าหนิ! หยุดถามเรื่องอดีตของข้าวกับเฮียอีกเพราะคนที่จะบอกข้าวไม่ใช่เฮียแต่เป็นไอ้ปั้น!" ผมพูดไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

หงุดหงิดใคร? ตัวเองนี่แหละครับ...ถ้าผมไม่เห็นมันเป็นเพื่อนผมก็คงจะบอกข้าวไปแล้ว

ไม่รู้สิครับ ผมว่า...ผมอยากบอกเธอด้วยตัวเองมากกว่าที่จะให้เธอรู้จากปากของคนอื่นถึงคนนั้นจะเป็นพี่ชายเธอก็เถอะแต่...ผมก็ยังอยากจะให้เธอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของผมเองมากกว่าอยู่ดี

 

"แบบนี้อีกแล้ว..." ยัยเมียเด็กของผมบ่นอุบออกมา

"ถึงแล้ว!" ผมบอกเธอไปเมื่อมาถึงที่หมายที่ผมตั้งใจจะพาเธอมาตามคำขอของเธอ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@บ้านเด็กกำพร้าแสงดาว

 

"บ้านเด็กกำพร้าหรอคะ?" ฉันถามเฮียน่านน้ำไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"อื้ม ลงมา" เฮียน่านน้ำพูดมาเพียงแค่นั้นฉันก็

 

แกร็ก เปิดประตูรถลงมาและตามด้วย... ปั้ง~ ปิดมันลงทันทีที่ขาฉันทั้งสองข้างยืนมั่นกับพื้น

 

"เฮีย...แล้วที่นี่จะมีผู้ปกครองของข้าวอยู่ได้ไงหล่ะ?" ฉันเดินไปหาเฮียน่านน้ำและก็เอียงคอถามไปด้วยความสงสัย

"อ๊ะ!? เฮีย...?" ฉันเรียกเฮียน่านไปด้วยน้ำเสียงแปลกใจทันทีที่เฮียน่านน้ำ...

 

หมับ! ใช้มือหนาใหญ่แถมสากนั่นมาจับมือบางของฉันและก็เดินนำฉันเข้าไปในบ้านเด็กกำพร้านั่น

 

"คุณ...น่านน้ำ?" น้ำเสียงของผู้หญิงที่ฟังดูแล้วมีอายุเรียกเฮียน่านน้ำขึ้นมา

"อ่า...สวัสดีครับ" เฮียน่านน้ำปล่อยมือของฉันออกไปและก็ไปสวัสดีเธอคนนั้น

 

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเธอเป็นใครฉันจึงโผล่หน้าไปดู ทันทีที่เธอเห็นหน้าของฉันปุ๊บดวงตาของเธอก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจทันที

 

"อ๊ะ!?" และฉันก็ถูกเธอคนนั้นดึงมือออกไปและเธอก็หมุนตัวฉันดู

"ข้าวสวย...?" ก่อนที่เธอจะหันตัวฉันให้มามองหน้าเธอและก็เรียกฉันออกมาด้วยน้ำเสียงตื้นตันใจในอะไรสักอย่าง

"คะ?" ด้วยความสงสัยว่าเรียกฉันทำไมฉันจึงขานถามพร้อมเอียงคอด้วยความสงสัยไปด้วย

"ฮึ่ก! ข้าวสวย...จริงๆด้วยสินะลูกรัก...ของแม่" เธอน้ำตาไหลออกมา ก่อนที่จะดึงฉันเข้าไปกอดและก็พูดออกมา

"เอ๊!?" ตกใจแต่กลับกันฉันกลับไม่รู้สึกกลัวแต่...สัมผัสนี้มัน...?

"....." ฉันจึงค่อยๆปิดตาลง ....เหมือนเคยได้สัมผัสที่ไหน?

 

"ฮึ่กๆ"

"ข้าวสวยลูก...เป็นอะไรไปคะ?"

"ฮึ่ก คุณคนนั้น...ด่าข้าวค่ะ ฮึกๆ ด่าว่าข้าวเล่นไม่เป็นข้าว....ฮือออ~"

"โอ๋ๆมาหาแม่มาค่ะ"

 

"แม่..."

 

"ออกไปซ๊ะอิเด็กหัวขโมย!!"

"ฮึ่กๆ ข้าวเปล่าขโมยนะคะ พี่ชายข้าวเปล่า..."

"แกนี่มัน...! เลี้ยงไม่เชื่องเลี้ยงแกไปก็เสียข้าวสุก!! ออกไปซ๊ะ!! ออกไปทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ!!!"

"ฮืออๆ~ แม่จ๋า...ข้าวไม่รู้ อ๊ะ!!"

 

เพี๊ยะะะะ!!!

 

"อ๊ะ! อึ่ก!" ฉันจึงรีบผละตัวออกจากกอดของเธอคนนั้นทันทีจนทำให้แผ่นหลังบางของตัวฉันเองชนเข้ากับอกแกร่งของเฮียน่านน้ำ

"เอ๊!? ข้าวสวยลูก...แม่ขอโทษ" เธอพูดมา

"เฮียน่าน...ไหนหล่ะคะผู้ปกครองของข้าว?" ฉันจึงหันไปถามเฮียน่านน้ำทันที

"ก็นี่ไงคนแรกส่วนอีกคนนึง..." เฮียน่านน้ำพูดมาเพียงแค่นั้นก่อนที่จะ...

 

หมับ! จับมือของฉันไว้เหมือนเดิม

 

"เอ๊!?" เธอคนนั้นอุทานออกมาด้วยความตกใจในทันที

"แล้ว...แม่ใหญ่หล่ะครับ?" ก่อนที่เฮียน่านน้ำจะถามเธอคนนั้นไป

"เอ่อ...แม่ใหญ่อยู่ทางนี้ค่ะ ตามแม่มานะลูก...ข้าวสวย" เธอพูดมาพร้อมกับกำลังจะเอื้อมมือมาจับมือฉันแต่...

 

วูบ... ฉันก็เอามืออีกข้างนึงขึ้นมากอดแขนเฮียน่านน้ำทันที

 

"ข้าว...ทำไมทำแบบนี้หล่ะ!?" น้ำเสียงดุๆถูกส่งออกมาจากปากของคนร่างสูง

"....." ฉันเงียบและก็กระชับกอดที่แขนเฮียน่านน้ำให้แน่นขึ้น

"เอ่อ...ม่ะ..ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณน่านน้ำ คงจะออกจากที่นี่ไปนานเลย...ไม่ค่อยชิน ตามแม่มานะคะ" รอยยิ้มที่ฉันดูก็รู้ว่ามันมีความเศร้าอยู่ของเธอยิ้มออกมาให้ฉันกับเฮียน่านน้ำค่ะ

"ครับ" ก่อนที่เฮียน่านน้ำจะตอบรับไปน้ำเสียงนิ่งๆและก็เดินตามเธอไปในอีกห้องหนึ่ง

 

ภาพที่ฉันเห็นมันดูคุ้นตามากๆค่ะ ภาพที่เด็กๆกำลังนอนหลับกลางวันอยู่นี่มัน...คุ้นตาจริงๆ

แต่...เธอก็พาเราทั้งสองคนเดินเข้ามาที่อีกห้องนึง

จนฉันเห็นแผ่นหลังบางๆตรงๆของใครสักคนนึงที่ยืนก้มหน้าเหมือนมองอะไรอยู่

 

"แม่ใหญ่คะ?" และเธอคนนั้นก็เรียกท่านอีกคนนึงว่า แม่ใหญ่ ไปค่ะ

"หืม?" ท่านที่ถูกเรียกจึงค่อยๆหันหน้ามามอง ทันทีที่ท่านหันมามองและหันสายตามาทางฉันปุ๊บดวงตาของท่านก็เบิกกว้างอีกคนนึง

"แม่ใหญ่สวัสดีครับ" เฮียน่านน้ำเอ่ยสวัสดีแม่ใหญ่ไปค่ะ เรียกตามนั่นแหละ

"....." ฉันจึงยกมือไหว้ตามไปค่ะแต่เงียบและแขนข้างนึงยังคงเกี่ยวแขนของเฮียน่านน้ำอยู่

"ข้าวสวย...? ใช่ไหม?" เอ๊!? คนพวกนี้เป็นใครกันทำไมถึงได้รู้จักฉันกันทุกคนเลยหล่ะ?

"เอ่อ...ค่ะ" ฉันจึงตอบท่านไปตามความจริง

 

ก็ฉันคือ...ข้าวสวยนี่หน่าถึงจะไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกันหรือเปล่าก็เถอะแต่...คงจะไม่มีใครที่ทักฉันได้ถูกต้องขนาดนั้นหรอกมั้ง?

ว่าแต่...หน้าของฉันนี่มันไม่เปลี่ยนไปเลยหรออย่างน้อยๆก็ควรที่จะสวยขึ้นบ้างสิ

 

"คิดไม่ผิด แม่...คิดไม่ผิดจริงๆว่าเราสมควรที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้..." ท่านพูดอะไรของท่าน?

 

@โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านเด็กกำพร้าแสงดาว เวลา13:45น.

 

อ่า ตอนนี้ออกมานั่งที่ด้านนอกหน่ะค่ะฉันนั่งตรงข้ามกับแม่ใหญ่และคนละฝั่งกับแม่อีกคน ส่วนเฮียน่านก็นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดียวกับฉันแต่...ฝั่งเดียวกันกับแม่อีกคน

 

"ว่าแต่...ทำไมข้าวสวยถึงมากับคุณน่านน้ำได้หล่ะคะ?" แม่ใหญ่ถามเฮียน่านน้ำมา

"แม่ใหญ่จำลุงทนายที่มาขอรายเซ็นของคุณแม่เป็นผู้ปกครองของว่าที่ภรรยาของผมได้ไหมครับ?" เฮียน่านน้ำไม่ตอบแต่ถามกลับไป แม่ใหญ่ทำท่าคิด

"อ๋อ...ทนายของตระกูลสงค์ไพศาลโรจน์ไงคะแม่ใหญ่" จนกระทั่งเสียงของแม่อีกคนดังขึ้นมาไขข้อสงสัยให้ท่าน

"ค่ะ จำได้ค่ะแล้ว...มันเกี่ยวอะไรกันหรอคะ?" ท่านก็ยังคงถามมา

"เพราะข้าวสวยคือภรรยาของผมอย่างถูกต้องตามกฏหมายแล้วครับ" ทันทีที่เฮียน่านน้ำตอบจบท่านทั้งสองก็ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

"ทำไม!?" แม่ใหญ่ลุกขึ้นยืนตวาดถามเฮียน่านน้ำทันทีที่ได้สติคืนมา

"เอ๊!?" ฉันจึงเผลออุทานตกใจออกมา

"ทำไม!? ต้องเป็นข้าวสวย!!? ข้าวสวยหลุดพ้นไปแล้ว!! ทำไมต้องเอาเธอมาเกี่ยวพันกับ...เฮ้อ~ ตระกูลของคุณอีกด้วย...!!?" ท่านถามออกมาแววตานั่นกำลังสั่นไหวซึ่งฉันไม่แน่ใจว่าด้วยความโกรธหรือกลัวอะไรบางอย่างกันแน่

"เพราะว่า..." เฮียน่านน้ำก็ไม่ได้กลัวอะไรเลย กลับยืนขึ้นเผชิญหน้ากับแม่ใหญ่เลยด้วย

"เพราะว่า...เธอคือของผม เธอเกิดมาเพื่อเป็นคนของผมคนเดียว...! ไม่มีใครหน้าไหนมาแยกเธอไปจากผมได้ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตามเหมือนอย่างที่พวกท่านเคยทำ...! เธอกับผมก็ยังคงกลับมาเจอกันอีก! ผมไม่รู้เหตุผลหรอกนะครับว่าทำไมพวกท่ะ...." เฮียน่านน้ำยังพูดไม่ทันจบ

"เหตุผลหน่ะ...พวกเรามีอยู่แล้วค่ะ...! แต่มันไม่ใช่เรื่องของคุณ...! พวกเราทำแบบนั้นก็เพราะว่ารู้มาตลอดว่าแม่ของคุณรักข้าวสวยและสนใจในตัวของข้าวสวยซึ่งแน่นอนว่าพวกเราไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น...!!" แม่อีกคนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

 

หืม? หมายความว่าเฮียน่านน้ำกับฉันรู้จักกันมาก่อนหน้านั้นหรอ? หมายถึงก่อนหน้าของก่อนหน้าที่ฉันเห็นในความทรงจำอ่ะ

 

"เหอะ! พูดเหมือนแม่ผมจะขายข้าวสวยเลยนะครับ ท่านก็แค่รักแค่เอ็นดูว่าที่เมียผมในอนาคตแค่นั้นเอง ไม่รู้อะไรแล้วก็พูดเหมือนกับตัวเองเป็นพวกอาบน้ำร้อนมาก่อน แต่...จะยังไงก็ชั่ง ยังไงๆผมกับข้าวสวยก็เกิดมาเพื่อเป็นของกันและกันต่อให้จะแยกจากกันอีกสักกี่ครั้งเรา...ก็กลับมาเจอกันได้อยู่ดี!" อ๋า ท่ะ..ทำไมฉันต้องหน้าร้อนให้กับคำพูดของเขาด้วยเนี้ย

"เด็กหนอเด็ก" แม่ใหญ่พูดขึ้นมา

"ผมไม่ใช่เด็ก...!" นี่ก็ยังจะเถียง!

"เด็กสิ เธอไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำความร้ายกาจของยัยแม่มดในร่างมนุษย์นั่นหน่ะ ฟังฉันให้ดีๆนะคุณน่านน้ำ ความลับไม่มีในโลกมีแค่ความจริงมันจะเผยออกมาตอนไหนก็แค่นั้นเอง...! เมื่อถึงตอนนั้นคุณก็จะรู้เองว่าคนที่ฉันพูดถึงเป็นใคร ป่ะ! พาฉันเข้าบ้านทีแม่กลาง" ท่านพูดกับแม่อีกคนและก็ยื่นมือไปให้ แม่อีกคนจึงจับมือแม่ใหญ่และพาท่านเดินเข้าไป

"....เฮียน่านคะ...?" ฉันเรียกเฮียน่านน้ำไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

 

ตุ่บ เฮียน่านน้ำนั่งลงกับโต๊ะหินอ่อน

 

"เฮ้อ~ ข้าว...สัญญากับเฮียได้ไหมว่าจะไม่ทิ้งเฮียไปไหน?" อ่า มาเอาอะไรกับฉันอีกเนี้ย

"อืมมม ข้าวไม่สัญญาค่ะ" ฉันพูดไป เฮียน่านน้ำมองหน้าฉันด้วยสายตาสงสัยเหมือนถามมาเป็นนัยๆว่า ทำไม?

"แต่...ข้าวจะทำให้ดูและเฮียน่านจะรู้ว่า...ผู้หญิงอย่างข้าวรักใครรักจริง" ฉันพูดไป

"หึ~ น่ารักจังครับ"

"มีแต่เฮียนั่นแหละจะทิ้งข้าวไป...!" ฉันจึงพูดไปพร้อมกับทำแก้มป่องๆ

"เฮียจะไม่ทิ้งข้าวไปไหนค่ะเพราะข้าวสวยคือ...เมียของเฮียน่านน้ำคนเดียวเท่านั้น"

"เอ่อ...กลับกันดีกว่าค่ะ" ฉันพูดไปพร้อมกับลุกขึ้นยืน

 

หมับ! ตุ่บ แต่เฮียน่านน้ำก็ดึงมือฉันไว้ให้นั่งลงที่เดิม

 

"เดี๋ยวก่อนสิ"

"คะ?"

"และถึงเราจะต้องแยกจากกันไปยังไงเราสองคนก็จะกลับมาเจอกันอยู่ดีเพราะว่า...เราสองคนเกิดมาคู่กัน" อ๋า หน้าฉันร้อนมากค่ะว่าแต่ว่า...

"เราจะต้องแยกจากกันอีกหรอคะ? แค่นั้นยังไม่พอหรอ?" ถ่ะ..ถามห่าเหวอะไรของแกว๊ะ? อิข้าวสวย...!!!?

"หึ! เฮียก็แค่บอกให้เรารู้ไว้เฉยๆค่ะเหมือนกับทุกๆครั้งที่ผ่านมา"

"อ๋อ ค่ะ กลับกันดีกว่านะคะ" ฉันพูดชวนเฮียน่านน้ำไปอีกครั้งนึง ครั้งนี้เขาไม่รั้งอะไรไว้ค่ะแต่กลับลุกขึ้นเดินตามมาด้วยและเฮียน่านน้ำก็ขับรถกลับคอนโดค่ะ

.

.

.

ใครบางคน talk's

 

ในบ้านเด็กกำพร้าแสงดาว ณ ห้องห้องหนึ่งที่ชั้นสองของบ้าน

 

"ไปกันแล้วค่ะแม่ใหญ่..." ผู้หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นมากับผู้หญิงสูงวัยอีกคนนึง

"อืม" ผู้หญิงสูงวัยคนนั้นตอบรับคำพูดของผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้น

"เราจะทำยังไงกันดีคะ? แม่ใหญ่...ถ้าปล่อยไว้ข้าวสวยอาจจะเป็นอันตรายนะคะ"

"เห้อ~ ก็อย่างที่เขาคนนั้นพูดมานั่นแหละ"

"คะ?"

"พวกเขาเป็นคู่กันต่อให้เราจะจับแยกยังไงพวกเขาก็ต้องได้กลับมาเจอกันอยู่ดี"

"แต่...ข้าวสวยเด็กคนนั้นเธอขาวสะอาดเกินกว่าที่จะเข้าไปในที่ที่ดำมืดที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ได้นะคะ! ถึงเธอเข้าไปได้ก็อาจจะถูกความมืดนั่นครอบงำ!"

"แล้วแม่กลางคิดว่า...เขาคนนั้นจะปล่อยให้เธอเข้าไปไหมหล่ะ?"

"เอ๊!? ยังไงคะ?"

"เรื่องของพวกเขาถูกกำหนดไว้แล้ว...ที่เหลือก็ต้องปล่อยให้มันเป็นแล้วแต่บุญแล้วแต่กรรม พวกเราไม่สามารถเข้าไปยุ่งกับบุญและกรรมของใครได้ ก็แค่นั้น..."

"แล้วบุญกับกรรมอันไหนมีมากกว่ากันหรอคะ?"

"บอกอะไรไม่ได้มาก...ก็ต้องแล้วแต่โชคชะตาจะเลือกเส้นทางให้ทั้งสองคน...!"

 

End ep.19

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ถามว่า...ไปเอากับผัวคนที่สองมาสนุกไหม!!?"

"เหอะ! ผัวคนแรกอยากสนุกบ้างจังว่ะ!"

 

{To be continue...}

 

ในที่สุดอิเฮียกับน้องก็ได้จดทะเบียนสมรสกันแง้ววววว~ เอาจริงไรท์ไม่รู้ว่ามันทำอย่างงี้ได้หรือเปล่านะเอาจริงแต่...อิไรท์ก็คือทำไปแล้วอ่ะ

บอกแล้วไงอิเฮียมันรู้จุดน้องอ่ะนะ อิเฮียถ้าแกจะทำอย่างที่ฉันคิดจริงๆคือแกเลวมากเลยนะเว้ย...!!!

.....

 

น้องข้าวหนูจะใจอ่อนให้อิเฮียมันบ่อยๆไม่ได้นะะะะะ น้องเหมือนผ้าขาวส่วนอิเฮียก็เหมือนสีดำที่พอผ้าขาวโดนแล้วมันก็จะทำให้เปอะเปื้อนขุ่นหมองอ่ะนะ

.....

 

แม่ใหญ่คือผู้เห็นธรรมหรอนี่...!!!? 55555 ไรท์เชื่อว่าคนประเภทแม่ใหญ่มีอยู่จริงๆนะคะ เชื่อเลยหล่ะว่ามีจริง ก็เลยอยากสื่อให้ทุกคนได้รู้นะคะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้นะคร้าบบบ~~~~~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว